VI SA/Wa 2214/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant p.o. ref. staż. Agnieszka Fidor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2018 r. sprawy ze skargi A.G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę W dniu [...] marca 2017 r. na drodze wojewódzkiej nr [...] (odcinek drogi pomiędzy miejscowością [...], a miejscowością [...]) został zatrzymany do kontroli drogowej pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] i trzyosiowej naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował Pan G. A., który wykonywał przewóz materiału sypkiego w postaci żwiru w ilości 27900 kg na trasie [...]. Przedmiotowy przewóz drogowy wykonywany był na rzecz przedsiębiorcy: R.. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego organ I instancji stwierdził następujące naruszenie dopuszczalnej normy: - rzeczywista masa całkowita pojazdu 41,7 - przekroczenie o 1,7t - przekroczenie o 4,25 %, - nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego - 11,6 (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 3,6 t - przekroczenie o 45 %, - podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego orzekł o nałożeniu na A. G. kary pieniężnej w wysokości 15000 (słownie: piętnaście tysięcy) złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 20%. Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia rzeczywistej masy całkowitej oraz dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu. Od powyższej decyzji strona odwołała się. Zarzucono naruszenie art. 7, art. 8, oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez całkowicie niezrozumiałe i wewnętrznie sprzeczne sformułowanie uzasadnienia skarżonej decyzji. Strona wskazuje na nieścisłości w protokole kontroli, w którym wskazano, że pojazd zatrzymano na drodze krajowej nr 16. Natomiast w załączniku do protokołu zapisano, że zatrzymania dokonano na drodze wojewódzkiej na [...], taki sam zapis znajduje się w decyzji. Strona zaznacza, że zaistniała sytuacja miała wpływ na wysokość kary, ponieważ na ww. drogach obowiązuje inny dopuszczalny nacisk. Dalej strona wskazuje naruszenie art. 7 oraz 77 k.p.a., poprzez nie wyczerpujące ustalenie parametrów wagowych kontrolowanego pojazdu, będące wynikiem zastosowania do pomiarów wag SAW 10C/II niezgodnie z wymogami producenta jak i z naruszeniem dokumentów stanowiących o dopuszczeniu metrologicznych tych urządzeń, co miało wpływ na wynik pomiarów. Strona podnosi, że organ I instancji błędnie uznał, iż pojazd wypełnia parametry przewidziane dla zezwolenia kategorii VII. Błędne zastosowanie art. 140 aa ust. 3 pkt 1 prd, poprzez błędną jego wykładnie i niewłaściwe zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy, przejawiającej się uznaniem strony skarżącej, za podmiot wykonujący przejazd. Strona wnioskuje o przeprowadzenie dowodu z oględzin miejsca ważenia na okoliczność niedostosowania wnęk do użytych wag SAW 10C/II. Ponadto strona podkreśla, że 1 para wag nie może być użyte to wyznaczenia masy całkowitej oraz nacisków osi. Dalej odwołujący się zaznaczył, że pojazd nie wypełniał zapisu art. 2 pkt 35 Prd oraz, że nie powinien być stroną niniejszego postępowania bowiem nie jest osobą, która wykonywała przejazd. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2017r., poz. 935), art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64d, art. 140 aa ust. 1, 3 pkt 1, art. 140 aa ust. 1, 3 pkt 1, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1260), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1440), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2017 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15000 (słownie: piętnaście tysięcy) złotych, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem: - pkt 1 uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. - pkt 2 przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1. W myśl art. 64 ust. 2 ww. ustawy zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Zgodnie z art. 140aa ww. ustawy za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do treści ust. 3 pkt 1 ww. artykułu karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Zgodnie z przepisem art. 41 ust. 1 udp po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 tejże ustawy. W przepisie art. 41 ust. 1 udp znalazła się delegacja ustawowa dla Ministra właściwego do spraw transportu, do ustalenia w drodze rozporządzenia, wykazu: 1) dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, 2) dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t, - mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego. Droga wojewódzka nr [...] po której poruszał się kontrolowany pojazd została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Jak stanowi art. 64d ust. 1 prd, zezwolenie kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane na jednokrotny lub wielokrotny przejazd po drogach publicznych w wyznaczonym czasie, na trasie wyznaczonej w zezwoleniu. Zezwolenie wydaje się dla pojazdu, którego ruch, ze względu na jego wymiary, masę lub naciski osi, nie jest możliwy na podstawie zezwoleń kategorii I-VI. W ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należy nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do treści lp. 7 załącznika nr 1 do prd, jest wydawane na przejazd pojazdu: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI, b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. W niniejszej sprawie kara pieniężna wynosi: 15000 złotych. Organ podkreślił, że zespół pojazdów poruszając się po drodze wojewódzkiej nr [...] przekraczał dmc oraz dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej, przekraczał dopuszczalną długości zespołu pojazdów. Kierowca przed rozpoczęciem czynności kontrolnych został pouczony o zasadach kontroli w tym m.in. nacisków osi, masy pojazdu, o przysługujących mu prawach w czasie kontroli, okazane są świadectwa legalizacji przyrządów wykorzystanych do pomiarów, co wynika z oświadczenia kierującego pojazdem zawartego w protokole kontroli. Organ odwoławczy wyjaśnił, że błąd znajdujący się w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. tj. zapis miejsca zatrzymania droga krajowa nr [...] 188 km + 225 m (kierunek [...]) wynika z omyłki pisarskiej inspektora. W protokole kontroli nr [...] z dnia [...] marca 2017 w rubryce "miejsce zatrzymania" omyłkowo zapisano droga krajowa nr [...] 188 km + 225 m (kierunek [...]). Ww. miejsce faktycznie stanowiło miejsce przeprowadzenia kontroli. W pasie drogi krajowej nr [...] znajduje się miejsce do ważenia pojazdów. W aktach sprawy znajduje się protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] kwietnia 2016 r., który potwierdza, że miejscem ważenia pojazdu była miejscowość [...] droga krajowa nr [...] 188 km + 225 m (kierunek [...]). Ponadto należy zaznaczyć, iż w załączniku do protokołu wskazano prawidłowo miejsce zatrzymania pojazdu tj. droga wojewódzka nr [...] oraz miejsce kontroli tj. miejscowość [...] droga krajowa nr [...] 188 km + 225 m (kierunek [...]). W przedmiotowym stanie faktycznym kierowca podpisał się pod oświadczeniem kierującego pojazdem, oraz nie wskazał żadnych uwag co do treści protokołu kontroli, w miejscu przeznaczonym na "uwagi osoby kontrolowanej" bądź przy składanym własnoręcznie podpisie. Z analizy zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że miejscem zatrzymania pojazdu członowego składającego się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] i trzyosiowej naczepy marki [...] o nr rej. [...] była droga wojewódzka nr [...], zaś miejscem przeprowadzenia ważenia była miejscowość [...] droga krajowa nr [...] 188 km + 225 m (kierunek [...]). Zaistniała sytuacja, błędne wpisanie miejsca zatrzymania pojazdu członowego nie miała wpływu na stwierdzone naruszenie. Kara w wysokości 15000 zł została nałożona na podmiot za brak zezwolenia kat. VII uprawniającego do przejazdu pojazdem nienormatywnym po drodze wojewódzka nr [...] (odcinek drogi pomiędzy miejscowością [...], a miejscowością [...]). Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia rzeczywistej masy całkowitej oraz dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu. Miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru równości nawierzchni na stanowisku kontroli pojazdów z dnia [...] kwietnia 2016 r. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabrycznych [...]. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] z datą ważności do dnia [...] lutego 2019 r. i [...] maja 2018 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. Organ odwoławczy wyjaśnił w tym miejscu, że procedura ważenia kontrolowanego pojazdu przebiegała prawidłowo, za pomocą zalegalizowanych urządzeń i w miejscu do tego przeznaczonym, a wyniki uzyskane w trakcie ważenia nie budzą wątpliwości. Zgodnie z instrukcją producenta wag SAW 10C w czasie ważenia pod wszystkimi kołami pojazdu lub zespołu pojazdów powinny być podłożone wagi lub wagi i podkładki wyrównawcze. Z instrukcji tej wynika także, że waga może pracować samodzielnie lub w parach i grupach od 4 do 6 wag w celu pomiaru, nacisku koła, nacisku na oś, na grupę osi lub pomiaru ciężaru samochodów ciężarowych oraz zestawów pojazdów. Rozpatrując wniosek strony o przeprowadzenie oględzin miejsca ważenia w miejscowość [...] droga krajowa nr [...] 188 km + 225 m (kierunek [...]), na okoliczność potwierdzenia niedostosowania wnęk do zastosowanych wag organ odwoławczy wyjaśnił, że cała procedura ważenia pojazdu członowego za pomocą wag SAW 10C/II przebiegła prawidłowo. Podczas kontroli drogowej stwierdzono przekroczenie nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego, a możliwość jego wyznaczania wagą SAW 10C/II wynika wprost z instrukcji obsługi i świadectwa homologacji. Ponadto należy zaznaczyć, iż kierowca został poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Kierowca podpisał się pod oświadczeniem kierującego pojazdem, czym potwierdził iż zapoznał się z informacjami tam zawartymi. Ponadto kierowca nie wskazał żadnych uwag do przeprowadzonego ważenia pojazdu, bądź to w miejscu przeznaczonym na "uwagi osoby kontrolowanej", bądź też ręcznie przy składanym podpisie. Stosownie do art. 78 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W rozpatrywanym przypadku wszystkie ustalenia faktyczne istotne dla sprawy zostały już poczynione. W ocenie organu odwoławczego przeprowadzenie ww. dowodów nie ujawniłoby nowych istotnych okoliczności w przedmiotowej sprawie. Ponadto wskazać należy, iż kierowca nie wniósł żadnych uwag do protokołu kontroli, jakoby miejsce ważenia nie były dostosowane do przeprowadzania kontroli. Obalenie ustaleń protokołu kontroli wymaga przedstawienia przez stronę jakichkolwiek dowodów, których strona nie przedstawiła. Ponadto kierowca do protokołu kontroli nie wniósł żadnych uwag dotyczących ustawienia wag, czy tez całego stanowiska kontrolnego. Ponadto mając na uwadze zarzuty strony organ przytoczył wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego syg. akt. II GSK 1463/15 z dnia 13 września 2016 r. dot. wykładni pojęcia nienormatywności pojazdu lub zespołu pojazdów. Organ wydający decyzję był zatem zobowiązany każdorazowo do oceny, czy rodzaj przewożonego ładunku umożliwia zastosowanie zapisów art. 140aa ust. 4 prd. W rozpatrywanym przypadku przewożono glinę, który wykazuje cechy ładunku sypkiego tj. przewożonego luzem ładunku posiadającego potencjalną możliwość przesypywania się w trakcie jego przewozu, którego poszczególne cząsteczki nie są ze sobą powiązane w sposób trwały i wykazują cechy ciała stałego. Z tego względu przewożony ładunek - glina została w trakcie kontroli zakwalifikowana jako ładunek sypki. Jednak w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ponieważ podczas kontroli drogowej stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej oraz dopuszczalnego nacisku na podwójnej osi napędowej samochodu ciężarowego. Pismem z dnia 6 września 2017r. A. G. wniósł skargę do WSA w Warszawie na powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2017 r. i zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów opłaty sądowej w wysokości 450 zł. Zaskarżonej decyzji zarzucono: I.naruszenie art. 7, art. 8 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji zawierającej niezrozumiałe i wewnętrznie sprzeczne sformułowanie uzasadnienia, II. naruszenie art. 7, art. 8 oraz art. 77 §1 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na wynikach pomiarów dokonanych wagami SAW 10C II, użytymi niezgodnie z postanowieniami instrukcji producenta oraz niezgodnie z postanowieniami dokumentów stanowiących o dopuszczeniu metrologicznym tych przyrządów, co miało wpływ na wynik pomiarów i obraża zasadę prawdy obiektywnej, a także naruszenie art. 78 §1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanego przez stronę dowodu o istotnym znaczeniu dla wyniku postępowania, III. naruszenie przepisu materialnego zapisanego pod lp. 7 tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, poprzez błędną jego wykładnie i niewłaściwe zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy przejawiające się uznaniem, że będący przedmiotem kontroli zespół pojazdów wypełnia parametry odpowiednie dla zezwolenia kategorii VII, IV. naruszenie przepisu materialnego, tzn. art. 140 aa ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy, przejawiające się uznaniem strony skarżącej, za podmiot wykonujący przejazd. W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. z 2017 poz.1369 ze zm.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że jest ona niezasadna. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa. Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15000 złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego oraz długości pojazdu. Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 35a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2017 poz.1260 ze zm. - zwanej dalej Prd), pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie do treści art. 64 ust. 1 pkt 1 Prd, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. Natomiast w myśl art. 140aa ust. 1 Prd, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 Prd). W myśl art. 41 ust. 1 udp, po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Minister właściwy do spraw transportu ustala, w drodze rozporządzenia, wykaz: 1) dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, 2) dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t - mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego (art. 41 ust. 2 udp). Drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1, drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (art. 41 ust. 3 udp). W świetle powyższych przepisów zasadą jest zakaz ruchu pojazdów nienormatywnych, a odstępstwem od tej zasady jest możliwość dopuszczenia tych pojazdów do ruchu - po uzyskaniu zezwolenia i na warunkach określonych w tym zezwoleniu. Wykaz dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t zostały ustalone w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 1061). Droga krajowa na której w niniejszej sprawie dokonano kontroli została zaliczona do dróg po których mogą się poruszać pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] marca 2017 r. na drodze wojewódzkiej nr [...] (odcinek drogi pomiędzy miejscowością [...], a miejscowością [...]) został zatrzymany do kontroli drogowej pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] i trzyosiowej naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował G. A., który wykonywał przewóz materiału sypkiego w postaci żwiru w ilości 27900 kg na trasie [...]. Przedmiotowy przewóz drogowy wykonywany był na rzecz przedsiębiorcy: R.. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. W tym miejscu wyjaśnić należy, że w protokole kontroli z dnia [...] marca 2017 w rubryce "miejsce zatrzymania" omyłkowo zapisano droga krajowa nr [...] 188 km + 225 m (kierunek [...]). Ww. miejsce faktycznie stanowiło miejsce przeprowadzenia kontroli. W pasie drogi krajowej nr [...] znajduje się miejsce do ważenia pojazdów. W aktach sprawy znajduje się protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] kwietnia 2016 r., który potwierdza, że miejscem ważenia pojazdu była miejscowość [...] droga krajowa nr [...] 188 km + 225 m (kierunek [...]). Ponadto w załączniku do protokołu wskazano prawidłowo miejsce zatrzymania pojazdu tj. droga wojewódzka nr [...] oraz miejsce kontroli tj. miejscowość [...] droga krajowa nr [...] 188 km + 225 m (kierunek [...]). Z analizy zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika zatem, że miejscem zatrzymania pojazdu członowego składającego się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] i trzyosiowej naczepy marki [...] o nr rej. [...] była droga wojewódzka nr [...], zaś miejscem przeprowadzenia ważenia była miejscowość [...] droga krajowa nr [...] 188 km + 225 m (kierunek [...]). W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego stwierdzono następujące naruszenie dopuszczalnej normy: - rzeczywista masa całkowita pojazdu 41,7 - przekroczenie o 1,7t - przekroczenie o 4,25 %, - nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego - 11,6 (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 3,6 t - przekroczenie o 45 %, - podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Wobec powyższych ustaleń stwierdzić należy, że kontrolowany pojazd był nienormatywny z uwagi na przekroczenie dmc i nacisku na pojedynczej osi napędowej samochodu ciężarowego. A zatem organy prawidłowo stwierdziły wykonywanie przejazdu drogowego pojazdem nienormatywnym jak za brak zezwolenia kategorii VII, z uwagi na wielkość stwierdzonych podczas kontroli przekroczeń oraz rodzaj, kategorię drogi, na której zatrzymano kontrolowany pojazd. Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości za brak zezwolenia kategorii VII: a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b) 2000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c) 15 000 zł - w pozostałych przypadkach. W niniejszej sprawie kara pieniężna wynosi: 15000 złotych. W ocenie Sądu organy zasadnie uznały, że skarżący nie wykazał w toku postępowania okoliczności, które uzasadniały umorzenie postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 prd. Zgodnie z treścią art. 140aa ust. 4 prd nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. Z wyjaśnień skarżącego zawartych w piśmie z dnia 18 kwietnia 2017r. wynika, że kierowca miał świadomość przeładowania samochodu, o czym został powiadomiony przez załadowcę a pomimo to nie rozładował samochodu. Nie można zatem przyjąć, że przewoźnik dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem. Świadczy to również o niewłaściwej organizacji pracy przez przedsiębiorcę, co wpływa na ustalenie, że przedsiębiorca miał wpływ na powstanie naruszenia. Wbrew zarzutom skargi brak jest podstaw do zakwestionowania prawidłowości dokonania kontroli przy użyciu wag SAW 10 C. Procedura ważenia i zasady działania wag zostały bardzo szczegółowo opisane przez organy uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a zatem w ocenie Sądu nie ma potrzeby ponawiania tej argumentacji z którą orzekający w sprawie Sąd w całej rozciągłości się zgadza. Strona zarzuca, że nie uwzględniono jej wniosku o przeprowadzenie oględzin miejsca ważenia w miejscowość [...] droga krajowa nr [...] 188 km + 225 m (kierunek [...]), na okoliczność potwierdzenia niedostosowania wnęk do zastosowanych wag. Zauważyć jednak należy, że decydujący dla sprawy jest stan z chwili przeprowadzenia kontroli, a ten utrwalony został w protokole kontroli i nie potwierdza zastrzeżeń skarżącego. Kierowca został poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Kierowca podpisał się pod oświadczeniem kierującego pojazdem, czym potwierdził iż zapoznał się z informacjami tam zawartymi. Ponadto kierowca nie wskazał żadnych uwag do przeprowadzonego ważenia pojazdu, bądź to w miejscu przeznaczonym na "uwagi osoby kontrolowanej", bądź też ręcznie przy składanym podpisie. Kierowca nie wniósł żadnych uwag do protokołu kontroli, jakoby miejsce ważenia nie były dostosowane do przeprowadzania kontroli. Obalenie ustaleń protokołu kontroli wymaga przedstawienia przez stronę jakichkolwiek dowodów, których strona nie przedstawiła. Ponadto kierowca do protokołu kontroli nie wniósł żadnych uwag dotyczących ustawienia wag, czy tez całego stanowiska kontrolnego. Miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru równości nawierzchni na stanowisku kontroli pojazdów z dnia [...] kwietnia 2016 r. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabrycznych [...]. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] z datą ważności do dnia [...] lutego 2019 r. i [...] maja 2018 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. Zdaniem Sądu organ zasadnie zatem uznał, że pomiędzy zachowaniem strony niniejszego postępowania administracyjnego, a stwierdzonym naruszeniem istnieje normalny i bezpośredni związek przyczynowy, a strona w toku postępowania, ani na etapie odwoławczym nie przedstawiła dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. W ocenie Sądu strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo, gdyż stosownie do treści art. 140aa ust. 3 pkt 1 prd jest nią podmiot, który wykonywał kontrolowany przejazd. Poza tym warto zgodnie z art. 140aa ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Ustawodawca nie wskazał "kierowcy" jako adresata takiej decyzji i był to zabieg celowy. Za działalność przedsiębiorstwa zawsze ponosi odpowiedzialność osoba, która je prowadzi - z podmiotowego punktu widzenia - przedsiębiorca. To na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób (w tym kierowców), którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.