VI SA/Wa 222/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę W dniu [...] września 2005 r. w Wydziale Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w K. wszczęte zostało postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską p. K. B. Podstawę wszczęcia przedmiotowego postępowania stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, z późn. zm. ). W toku prowadzonego postępowania ustalono, że prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w T. [...] Wydział Karny z dnia [...] lutego 2006 r. sygn. akt [...] Pan K. B. został skazany z art. 286 § 1 k.k. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. Wykonanie kary warunkowo zawieszono na okres próby wynoszący 2 lata. Decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] września 2006 r., Nr [...], cofnięto pozwolenie na cztery sztuki broni palnej myśliwskiej. Organ wskazał, że strona została skazana za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ww. ustawy, tj. co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. wskazał, iż prawomocny wyrok sądu skazujący osobę posiadającą pozwolenie na broń za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu ma dla organów Policji charakter wiążący. Z wyroku niewątpliwie wynika, że K. B. swoim postępowaniem naruszył porządek prawny, a zatem nie posiada nieskazitelnej opinii i nie daje gwarancji, iż broń nie zostanie użyta w sposób, o którym mowa w przywołanym wyżej przepisie ustawy o broni i amunicji. Pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby nie przestrzegające przepisów prawa, w tym ustawy o broni i amunicji, a w szczególności dotyczących bezpiecznego posiadania i używania broni. Skarżący wniósł odwołanie od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] września 2006 r., w którym wskazał, że jedyną przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń jest wystąpienie okoliczności związanych z podmiotem pozwolenia, tj. istnieniem uzasadnionej obawy, że broń może zostać użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem skarżącego, użycie przez ustawodawcę w powyższej normie prawnej terminu "w szczególności" ze wskazaniem na osoby prawomocnie skazane, nie przesądza, że każda osoba prawomocnie skazane jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przyjęcie bowiem takiej wykładni dopuszczalne byłby jedynie w sytuacji, gdy według analizowanej normy prawnej właściwy organ policji zobowiązany byłby cofnąć pozwolenie na broń w sytuacji prawomocnego skazania osoby posiadającej stosowne uprawnienia. Brak byłoby więc w analizowanej normie prawnej przesłanki uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem i bezpieczeństwem porządku publicznego. Dokonując oceny wystąpienia tej przesłanki w rozpatrywanej sprawie stwierdzić należy, że przymiotu uzasadnionej obawy nie sposób przypisać skarżącemu. Pomimo bowiem prawomocnego skazania skarżący jest nadal osobą o dużym społecznym zaufaniu, jak również pozycji, którą posiada dzięki swojej dotychczasowej pracy zawodowej. Jest osobą godną zaufania, cieszącą się dużym uznaniem w świecie nie tylko obrotu gospodarczego, ale również pracy społecznej i nauki, sztuki i sportu. Nie bez znaczenia jest również fakt, że przestępstwo, za które skarżący został skazany dotyczy kwestii ubocznej w ramach obrotu gospodarczego. Jak wynika z akt prawomocnie zakończonej sprawy, czynem karalnym nikomu nie wyrządził szkody ani krzywdy, zaś stan faktyczny stanowiący podstawę orzeczenia potwierdza, że przestępstwo to zostało popełnione podczas podejmowania czynności związanych z obrotem gospodarczym. W związku z tym należy stwierdzić, że skarżący swoim dotychczasowym postępowaniem daje co najmniej dostateczną gwarancję, że broń którą posiada nie użyje w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie sposób bowiem mierzyć prawomocnie skazanych jedną miarą. Mając powyższe na uwadze strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 2006 r. cofającą pozwolenie na broń palną myśliwską. Organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zasadna. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osobę ją posiadającą należy zaliczyć do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ww. ustawy. W przypadku skarżącego zastosowany został pkt 6 tego przepisu, który stanowi, iż nie wydaje się pozwolenia na broń (a w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 cofa się je) osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie tych przestępstw. Ustawodawca zatem wprost w tym przepisie ustalił, iż taką obawę wzbudzają osoby skazane za wymienione (przykładowo) przestępstwa, lub którym postawiono co najmniej zarzut ich popełnienia. Do takich osób, a wynika to z materiału dowodowego, należy zaliczyć K. B. Niewątpliwie został skazany za przestępstwo przeciwko mieniu (art. 286 k.k.) na karę pozbawienia wolności (jej wykonanie zawieszono warunkowo na okres 2 lat) i karę grzywny. Z woli samego ustawodawcy skarżący prawa do posiadania broni zachować nie może - przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma bowiem charakter obligatoryjny, co wiąże organ Policji co do sposobu załatwienia sprawy. Zarzut strony naruszenia prawa materialnego dotyczący powołania się na art. 18 ust. 1 pkt 2, w zw. z art. 15. ust. 1 pkt 6, który, jej zdaniem, nie może być podstawą do wydania przez organ I instancji decyzji cofającej pozwolenie na posiadanie broni, jest więc chybiony. Należy także odrzucić interpretację strony dotyczące użycia wyrazu "w szczególności", wskazującą, iż stosowanie tego przepisu dotyczy tylko niektórych osób skazanych prawomocnie. Zauważyć bowiem należy, że ustawodawca obawę niezgodnego z prawem użycia broni związał wprost ze skazaniem lub podejrzeniem (oskarżeniem) popełnienia przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, nie zamykając jednak poprzez użycie wyrazu "w szczególności" możliwości brania pod uwagę także innego rodzaju okoliczności, które tę obawę mogą wzbudzić, w tym także innego rodzaju przestępstw. W rozpatrywanej sprawie strona została skazana za przestępstwo objęte powyższym katalogiem. Organ ponadto wskazał, iż popełnione przez skarżącego przestępstwo (z art. 286 § 1 kk) nie dotyczy, tak jak sugeruje pełnomocnik kwestii ubocznej w ramach obrotu gospodarczego, jest ono bowiem niewątpliwie zawarte w katalogu przestępstw znajdujących się w rozdziale kodeksu karnego dotyczącym przestępstw przeciwko mieniu. Popełnienie przestępstwa umyślnego przeciwko mieniu powoduje utratę wiarygodności strony ponieważ świadczy, iż ma ona lekceważący stosunek do ustalonych prawem zasad, a tym samym nie daje także gwarancji zgodnego z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego posiadania i używania broni. Wobec posiadaczy pozwoleń na broń, naruszających obowiązujące przepisy prawa, organy Policji stosują bardzo restrykcyjną politykę co do możliwości zachowania im prawa do posiadania i używania broni palnej. Wynika to z faktu, iż w takich przypadkach ustawodawca dał bezwzględnie prymat interesowi społecznemu, obligatoryjnie nakazując cofanie pozwoleń w myśl dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Komendant Główny Policji podniósł także, że do innego sposobu rozstrzygnięcia sprawy nie dają także podstaw argumenty strony zawarte w odwołaniu, a dotyczące posiadanego przez nią statusu osoby godnej zaufania, wykonywanej pracy i jej działalności społecznej, bo wydany wyrok w sprawie karnej temu zaprzecza. Zauważyć też należy, iż w żadnym z załączonych do odwołania dokumentów nie uwzględniono faktu, że strona została skazana za przestępstwo przeciwko mieniu. Okoliczność, że strona angażuje się w działalność społeczną i jest pozytywnie postrzegana w swoim środowisku nie eliminuje bowiem z obrotu prawnego prawomocnego wyroku sądu karnego, a orzeczone nim skazanie nie uległo zatarciu. Dlatego też argumenty te nie mogą mieć istotnego wpływu na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. K. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. ostateczną decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2006 r., wnosząc o jej uchylenie w całości. Skarżący zarzucił wydanej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez jego niewłaściwą interpretację, co miało wpływ na wynik sprawy. Strona skarżąca podniosła, iż przyjęta przez Komendanta Głównego Policji wykładnia przedmiotowej normy prawnej jest wadliwa. Nie sposób bowiem przyjąć że każde prawomocne skazanie za przestępstwo przeciwko mieniu jest równoznaczne z istnieniem uzasadnionej obawy użycia broni w sposób, o którym mowa w analizowanej normie prawnej. Ponadto skarżący wskazał, że jedyną słuszną wykładnią analizowanej normy prawnej jest ocena czy w stosunku do osoby prawomocnie skazanej istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podkreślić przy tym należy, że oceny tej należy dokonywać nie tylko w oparciu o prawomocny wyrok i okoliczności sprawy karnej, lecz również w oparciu o inne okoliczności potwierdzone dowodami, które pozwoliłby na podjęcie wszechstronnej oceny o istnieniu w stosunku do badanej osoby uzasadnione obawy, o których mowa w analizowanym przepisie. Nie sposób więc ograniczyć się tylko do wyroku karnego, hołdując wykładni przepisu, zgodnie z którą każde prawomocne skazanie jest równoznaczne z istnieniem uzasadnionej obawy. Interpretacja przedmiotowej normy prawnej winna zmierzać do oceny istnienia uzasadnionej obawy jako przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń, a której to ocena jej wystąpienia winna dotyczyć w szczególności osób prawomocnie skazanych. W zakresie okoliczności dotyczących dotychczasowej postawy skarżącego a to sposobu jego życia, postawy prospołecznej, niekonfliktowej osobowości, pozytywnej oceny podejmowanych przez niego różnych inicjatyw społecznych, o czym świadczą załączone do odwołania dokumenty, podnieść należy, że wbrew stanowisku organu mają one istotne znaczenie w sprawie. Okoliczności te winien organ administracji wziąć pod uwagę w zakresie oceny istnienia uzasadnionej obawy, o której mowa w analizowanym przepisie. Nie czyniąc tego wydał w ocenie skarżącego wadliwą decyzję. W poruszanym zakresie nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organu, wedle którego prawomocny wyrok dyskwalifikuje powyższe okoliczności w sposób zupełny, twierdząc, że okolicznościom zgłoszonym przez skarżącego zaprzecza wyrok karny. Mając na uwadze powyższą argumentację skarżący podniósł, że wykazane naruszenie przepisu prawa materialnego miało istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji organ podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, powołując argumenty w niej przytoczone wniósł o oddalenie skargi z dnia 9 stycznia 2007 r. Organ administracji wskazał, że z treści art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy o broni i amunicji wynika jednoznacznie, że organy Policji są zobligowane cofnąć pozwolenie na broń osobom, co do których - w ich ocenie - istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Analiza tych przepisów prowadzi także do wniosku, że prawomocne skazanie osoby posiadającej pozwolenie na broń za którekolwiek z przestępstw określonych w ww. przepisie nakazuje uznać ją za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w powyższym celu. Z tego względu właściwy organ Policji dysponując dowodami potwierdzającymi fakt skazania osoby, posiadającej pozwolenie na broń, za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu zobligowany jest cofnąć wydane jej pozwolenie i to nawet wówczas, gdy inne zebrane w toku postępowania administracyjnego dowody pozytywnie o niej świadczą. Prowadzi to natomiast do wniosku, że wolą ustawodawcy było, aby każda osoba, która kiedykolwiek została skazana za czyn przeciwko ww. dobrom nie miała prawa do dysponowania bronią. Zdaniem organu, osoby, które posiadają przedmiotowe pozwolenie na broń, muszą dawać gwarancję, że nie użyją broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Popełnienie czynów zabronionych skierowanych przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu gwarancję tę natomiast niweczy. Komendant Główny Policji biorąc pod uwagę powyższe rozważania oraz okoliczność, że ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, iż skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za popełnienie czynu zabronionego wypełniającego dyspozycję art. 286 § 1 k.k. stwierdził, że organy Policji nie mogły podjąć innej decyzji, niż decyzja cofająca skarżącemu wydane mu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Podnieść jednocześnie trzeba, że organy Policji nie mają obowiązku udowodnienia, że osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń palną (lub je posiadająca) faktycznie użyje broni w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Do wydania decyzji wystarczające jest tylko domniemanie takiego działania, wynikające z ustalenia, że posiadacz broni został skazany za wymienione w tym przepisie przestępstwo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2006 r., utrzymującą w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] września 2006 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz w sposób prawidłowy przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Z powołanych przepisów wynika, iż pozwolenie na broń cofa się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Sformułowanie art. 18 ust. 1 "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne. Oznacza ono obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 15 ust. 1 2-6. W przypadku skarżącego zaistniała przesłanka przewidziana w pkt 6 ust.1 art. 15 ustawy. Podkreślić należy, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jedynie przykładowo wymienia - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego - prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Zatem katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty (niewyczerpujący). Fakt skazania skarżącego K. B. wyrokiem karnym w rozpatrywanej sprawie jest bezsporny. W świetle cytowanych przepisów uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, przez skarżącego posiadającego pozwolenie na broń wynika z faktu popełnienia przez niego przestępstwa określonego w art. 286 § 1 k.k., tj. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Trafnie więc organ Policji przyjął, iż skarżący dopuszczając się popełnienia wskazanego przestępstwa, należy do katalogu osób, o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, albowiem wobec rodzaju naruszenia prawa, którego się dopuścił nie daje gwarancji, iż nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący dopuścił się czynu, za który został skazany prawomocnym wyrokiem sądu, godzącego bezpośrednio w ochronę porządku publicznego. Wobec powyższego organ Policji zasadnie uznał, że skarżący nie daje gwarancji, iż nie użyje broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1430/06, w którym stwierdzono, że osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu nie daje rękojmi prawidłowego posługiwania się bronią palną. Dlatego cofnięcie przyznanego jej pozwolenia jest zasadne. Powyższe stanowisko potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1709/06 w którym wskazano, iż popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu niweczy gwarancję, że osoba posiadająca szczególne prawo jakim jest pozwolenie na broń, będzie przestrzegała zasad jej bezpiecznego posiadania i używania, co oznacza, iż w takiej sytuacji nie ma gwarancji, że nie użyje broni w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Ponadto, co podkreśla się w orzecznictwie – kwestia posiadania broni palnej, z uwagi na skutki - często nieodwracalne – jakie powoduje jej użycie, ma ogromne znaczenie dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje tej broni "w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2003.01.14 sygn. akt III SA 1173/01 LEX nr 126764). W sprawie na szczególne uwzględnienie zasługuje fakt, iż posiadanie broni nie jest prawem zagwarantowanym przepisami Konstytucji RP. Jest to uprawnienie reglamentowane i osoba dysponująca pozwoleniem na broń powinna wykazywać się nieskazitelną postawą i szacunkiem do obowiązującego prawa, a wyrok Sądu Okręgowego w T. wskazuje na to, iż skarżący tego wymogu nie spełnia. Ubocznie należy stwierdzić, iż podnoszone przez skarżącego argumenty dotyczące dotychczasowej postawy skarżącego, tj. sposobu jego życia, postawy prospołecznej, niekonfliktowej osobowości, pozytywnej oceny podejmowanych przez niego różnych inicjatyw społecznych, nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji administracyjnej, bowiem sąd administracyjny bada jedynie legalność zaskarżonej decyzji, czyli zgodność z prawem i nie orzeka na zasadach słusznościowych. Nadto należy stwierdzić, iż powyższe okoliczności nie zmieniają faktu karalności skarżącego, a to właśnie ten fakt stał się podstawą wydania zaskarżonej decyzji. W tym stanie faktycznym, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.