VI SA/Wa 2225/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Tomasz Sałek po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej p o s t a n a w i a: zwolnić skarżącego W. M. od kosztów sądowych. W. M. (dalej jako skarżący) złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Ze względu na fakt, iż złożony wniosek był niewystarczający do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego, zarządzeniem referendarza sądowego skarżący wezwany został do uzupełnienia wniosku poprzez przesłanie dokumentów obrazujących jego sytuację majątkową. Z informacji podanych przez skarżącego w formularzu oraz z nadesłanych dokumentów wynika, iż skarżący prowadzi gospodarstwo domowe razem z żoną oraz małoletnim synem. Miesięczny dochód netto skarżącego z tytułu zatrudnienia wynosi 1 222,42 złotych (po odjęciu potrącanej przez pracodawcę kwoty 277 złotych tytułem spłaty pożyczki). Z kolei miesięczny dochód netto żony skarżącego z tytułu zatrudnienia wynosi 2 169, 57 złotych. Na rachunku skarżącego w przeciągu ostatnich trzech miesięcy 2011 roku odnotowywano debet oscylujący pomiędzy czterema a ponad sześcioma tysiącami złotych, a jedynym źródłem wpływów na rachunek było wynagrodzenie skarżącego. Z przedłożonego wyciągu wynika przy tym, iż skarżący 1000 złotych miesięcznie przeznacza na spłatę kredytu. Na rachunku żony skarżącego w analogicznym okresie czasu odnotowywano również debet oscylujący pomiędzy czterema a ponad sześcioma tysiącami złotych, a jedynym źródłem wpływów na rachunek było wynagrodzenie żony skarżącego. Zgodnie z oświadczeniem złożonym w formularzu skarżący nie posiada przedmiotów wartościowych ani oszczędności. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej też jako p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż zasadnym jest przyznanie skarżącemu prawa pomocy w żądanym zakresie. Skarżący prowadzi bowiem gospodarstwo domowe razem z żoną i małoletnim synem, a łączny dochód trzyosobowej rodziny z tytułu wynagrodzenia otrzymywanego przez skarżącego i jego żonę, pomniejszają spłaty rat kredytów i pożyczek, skutkiem czego do dyspozycji rodziny pozostaje kwota około 2 400 złotych. Istotnym jest przy tym, iż zarówno skarżący, jak i jego żona, nie posiadają na rachunkach bankowych żadnych wolnych środków, obracając środkami w ramach debetu, przy czym wpływ poborów jedynie zmniejsza debet. Skarżący nie dysponuje także oszczędnościami, które mógłby przeznaczyć na pokrycie kosztów postępowania sądowego. W tej sytuacji uznać należy, iż kwota uzyskiwana z tytułu wynagrodzeń, po dokonaniu spłaty wymaganych rat pożyczek i kredytów, a także uwzględniając konieczne wydatki wynikające z konieczności opłat rachunków, zakupu żywności i odzieży, nie pozwala skarżącemu na poczynienie oszczędności wystarczających dla poniesienia przez skarżącego pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W związku z powyższym, uznając za zasadne przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie go od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, w myśl art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.