VI SA/Wa 2228/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2011 r. sprawy ze skargi "W." Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] – Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania “W." Spółka z o.o. z siedzibą w G. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 11.700 złotych – utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości w mocy. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniach [...].03.2010 r., [...].03.2010 r. oraz [...].03.2010 r. miała miejsce kontrola W. Sp. z o.o. z siedzibą w G. w zakresie przewozów drogowych na potrzeby własne oraz zarobkowego transportu drogowego. Kontrola ta obejmowała okres od [...].03.2009r. do [...].03.2010 r. W toku kontroli kontrolerzy wezwali kontrolowany podmiot do okazania wykresówek, zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu oraz wczytanych danych z kart kierowców oraz tachografów cyfrowych za okres objęły kontrolą tj. [...].03.2009 r. – [...].01.2010 r. Przedsiębiorca nie okazał zaś danych z karty kierowcy, wykresówek lub zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu za następujące dni: 9.07.2009r, 10.07.2009r. dot. Kierowcy Z. K.. W toku postępowania, przedstawiciel Spółki w piśmie z dnia 29 marca 2010 r. wyjaśnił, że kierowca Z. K. nie realizował osobistego świadczenia usług na rzecz kontrolowanego bowiem był jedynie pasażerem przyuczanym do wykonywania transportu. Podczas kontroli kontrolowana spółka została wezwana do okazania m. in. badań lekarskich oraz psychologicznych zatrudnionych kierowców. Przedsiębiorca nie okazał badań lekarskich i psychologicznych przeprowadzanych w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy Z. K. , których zakres obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z ustawą z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. W toku postępowania, przedstawiciel Spółki w piśmie z dnia 29 marca 2010 r. wyjaśnił, że kierowca Z. K. przedstawił zaświadczenie lekarskie z dnia [...] lipca 2007 r., a zatem w jego ocenie przedsiębiorca nie wykonywał transportu z naruszeniem przepisów dotyczących dokumentacji pracy kierowcy. Ponadto w trakcie kontroli ujawniono, że kierowcy Z. K., W. R. oraz W. N. nie byli zatrudnieni w przedsiębiorstwie “W." na podstawie umowy o pracę, lecz prowadzili pojazd w imieniu przedsiębiorcy na podstawie umowy o dzieło. Kontrolerzy stwierdzili również, że spółka nie posiada licencji na wykonywanie zarobkowego transportu drogowego rzeczy. Jedynym posiadanym uprawnieniem przewozowym jest zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne. Fakty te zostały również potwierdzone w toku postępowania administracyjnego, gdzie pismem z dnia 10 marca 2010 r. Urząd Miejski w G. poinformował organ pierwszej instancji, że przedsiębiorca nie posiada licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Pismem zaś z dnia 10 marca 2010 r. Biuro Obsługi Transportu Międzynarodowego poinformowało organ, że przedsiębiorca nie został zarejestrowany w bazie BOTM. Ustosunkowując się do powyższego – spółka w piśmie z dnia 29.03.2010 r. wyjaśniła, że przedsiębiorstwo nie realizowało zarobkowego transportu drogowego rzeczy, a umowy zawarte pomiędzy kontrahentami a kontrolowanym podmiotem dotyczyły wykonania przewozu jego materiałów. Podczas kontroli przedsiębiorca okazał wykresówki z dnia 18.05.2009r, 19.05.2009r, 20.05.2009r, 8.08.2009r, 10.08.2009r, 11.08.2009r, 12.08.2009r, 13.08.2009r, 14.08.2009r, 4.10.2009r, 5.10.2009r, 26.12.2009r. Na okazanych wykresówkach stwierdzono jednoznacznie, że kierowca nieprawidłowo operował przełącznikiem grup czasowych, a fakt ten potwierdził kierowca W. N., który w trakcie przesłuchania w dniu [...].03.2010 r. zeznał do protokołu, że nieprawidłowo operował przełącznikiem grup czasowych. Pismem z dnia 26.04.2010 r. przedstawiciel spółki wyjaśnił, że z postanowień każdej z umów o dzieło zawartych z kierowcami - wykonawcy umowy - tu W. N. posiadają pełne kwalifikacje i wymagane uprawnienia do wykonywania dzieła i odpowiadają za efekt wykonanego dzieła. W związku z tym zleceniodawca, Spółka W. nie może odpowiadać za błędne operowanie przełącznikiem grup czasowych. W toku kontroli stwierdzono również, że kierowca W. N. w dniu 21.12.2009 r. używał wykresówki powyżej 24 godzin, wykresówka została bowiem włożona do tachografu w dniu 21.12.2009r o godzinie 20.00, natomiast jej wyciągnięcie nastąpiło dopiero w dniu 27.12.2009r. Również w dniu 08.12.2009 r. w/wym. kierowca używał wykresówki powyżej 24 godzin, gdyż została ona włożona do tachografu w dniu 08.12.2009 r. o godzinie 06.30, natomiast jej wyciągnięcie nastąpiło dopiero w dniu 11.12.2009 r. W toku analizy zawartych na wykresówce danych (po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia) ustalono, że w dniu 30.04.2009 r. o godzinie 05.50, po prawidłowym odpoczynku dobowym rozpoczął się 24 - godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 6 godzin i 50 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 23.00. dnia 30.04.2009r. do godziny 05.50 dnia 1.05.2009r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 10 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin. Ponadto analiza zawartych na wykresówce danych (po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia) wykazała, że w dniu 07.09.2009 r. o godzinie 19.15, po prawidłowym odpoczynku dobowym rozpoczął się 24- godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 15 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 12.00. dnia 07.09.2009 r. do godziny 19.15 dnia 08.09.2009r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 45 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin. W toku postępowania, w piśmie z dnia 26.04.2010 r. przedsiębiorca wyjaśnił, że skrócenie dziennego okresu odpoczynku w dniu 30.04.2009 r. było następstwem niewyłączenia przez kierowcę urządzenia rejestrującego, które w związku z powyższym błędnie wskazało brak dziennego odpoczynku. Natomiast w dniu 7/8.09.2009 r., zdaniem spółki kierowca odpoczywał łącznie 24 + 7 godzin tj. 31 godzin, zatem w jej ocenie również i w tym dniu nie doszło do skróceniu dziennego odpoczynku. Mając powyższe na uwadze, [...] Wojewódzki Inspektor Transporu Drogowego w dniu [...] maja 2010 r. wydał decyzję nr [...], w której nałożył na “W." Sp. z o.o. karę pienieżną w łącznej wysokości 11 700,00 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji przyjął, że z ustaleń przeprowadzonej kontroli oraz wszczętego w jej następstwie postępowania administracyjnego wynika, że “W." Sp. z o.o. w toku prowadzonej działalności polegającej na wykonywaniu transportu drogowego naruszyło: • obowiązek określony w art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985 r. nr 3821/85 poprzez nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu za dni 9 lipca 2009 r. oraz 10 lipca 2009 r. i za to naruszenie na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. nr 125 poz. 874 ze zm.) dalej także u.t.d. oraz art. 92 ust. 4 u.t.d. w zw. z lp. 11.4 ust. 1 załącznika do u.t.d. nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 1000,00 zł; • obowiązek określony w art. 39 l ust. 1 u.t.d. poprzez naruszenie warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne i za to naruszenie na podstawie art. 92 ust. 1 u.t.d. oraz art. 92 ust. 4 u.t.d. w zw. z lp. 11.4 ust. 1 załącznika do u.t.d. nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 500,00 zł; • obowiązek określony w art. 5 ust. 1 u.t.d. poprzez wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek i za to naruszenie na podstawie art. 92 ust. 1 u.t.d. oraz art. 92 ust. 4 u.t.d. w zw. z lp. 1.1 załącznika do u.t.d. nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 8000,00 zł; • obowiązek określony w art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. poprzez nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych (selektorem) oraz nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego i za to naruszenie na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 8 u.t.d. oraz art. 92 ust. 4 u.t.d. w zw. z lp. 11.2 ust. 4 załącznika do u.t.d. nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 1000,00 zł; • obowiązek określony w art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. poprzez zapisywanie wykresówki za długo w dniach 21.12.2009 r. oraz 08.12.2009 r. oraz nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego i za to naruszenie na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 8 u.t.d. oraz art. 92 ust. 4 u.t.d. w zw. z lp. 11.2 ust. 2 załącznika do u.t.d. nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 400,00 zł; • obowiązek określony w art. 8 ust. 1 i. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 poprzez skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego 1) o czas do jednej godziny, 2) za każdą rozpoczętą kolejną godzinę i za to naruszenie na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 8 u.t.d. oraz art. 92 ust. 4 u.t.d. w zw. z lp. 10.2 lit. a i b załącznika do u.t.d. nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 800,00 zł. Odwołanie od decyzji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] do Głównego Inspektora Transportu Drogowego wniósł W. Spółka z o.o. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 92 u.t.d. i lp. 11.4 ust. 1, lp. 1.8 ust. 1, lp. 1.1, lp. 11.2 ust. 4, lp. 11.2 ust. 2, 10. 2 a i b poprzez bezzasadne ich zastosowanie w wyniku przyjęcia za prawdziwe okoliczności, które u skarżącej nie miały miejsca lub poprzez błędną wykładnię przepisów oraz naruszenie art. 73 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącej przeglądania akt sprawy w całości przy jednoczesnym braku zastosowania art. 74 k.p.a. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wywodząc z materiału dowodowego zebranego w sprawie, że: • podczas kontroli w przedsiębiorstwie strona nie okazała do kontroli wykresówek lub innych dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu kierowcy Z. K. za dni 09.07.2009 r., 10.07.2009 r., a zatem w ocenie organu odwoławczego, w sprawie doszło do zaistnienia naruszenia z lp. 11.4 ust. 1 załącznika do u.t.d., czego konsekwencją jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1000 złotych; • podczas kontroli w przedsiębiorstwie strona nie okazała do kontroli aktualnych badań psychologicznych kierowcy Z. K. w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, wskutek czego w ocenie organu odwoławczego, w sprawie doszło do zaistnienia naruszenia z Ip. 1.8 ust. 1 załącznika do u.t.d., konsekwencją czego jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 500 złotych; • przedsiębiorca nie posiada licencji na wykonywanie krajowego transportu rzeczy, podczas gdy kierowcy Z. K., W. R. oraz W. N. wykonywali przewozy drogowe na rzecz przedsiębiorcy będącego stroną niniejszego postępowania administracyjnego, co potwierdza zgromadzony w aktach materiał dowodowy, w tym zapisy poszczególnych wykresówek. Wskutek czego zdaniem organu odwoławczego, w sprawie doszło do zaistnienia naruszenia z Ip. 1.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym konsekwencją czego jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 8000 złotych; • z wykresówek kierowcy W. N. za dni 18.05.2009 r., 19.05.2009 r., 20.05.2009 r., 08.08.2009 r., 10.08.2009 r., 11.08.2009 r.,12.08.2009 r., 13.08.2009 r., 14.08.2009 r., 04.10.2009 r., 05.10.2009 r., 26.12.2009 r. wynika, że kierowca nieprawidłowo operował przełącznikiem grup czasowych. Wobec tego, zdaniem organu odwoławczego, w sprawie doszło do zaistnienia naruszenia z lp. 11.2 ust. 4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, konsekwencją czego konsekwencją jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1000 złotych; • z wykresówek kierowcy W. N. za dni 21.12.2009 r., 08/11.12.2009 r. wynika, że przedmiotowe wykresówki zapisywane były za długo ponad okres, na który są przeznaczone, wobec czego stwierdzono pokrycie zapisów z poszczególnych dni. Zdaniem organu odwoławczego, z powyższego wynika, że w sprawie doszło do zaistnienia naruszenia z Ip. 11.2 ust. 2 załącznika do u.t.d, konsekwencją czego jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 400 złotych. • z wykresówek kierowcy W. N. z dni 30.04/01.05.2009 r. wynika, że o godzinie 05:50 dnia 30.04.2009 r. kierowca rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał 6 godzin i 50 minut nieprzerwanego odpoczynku w godzinach 23:00 dnia 30.04.2009 r. a 05:50 dnia 01.05.2009 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 10 minut z wymaganego 9 godzinnego dziennego czasu odpoczynku. Z wykresówek kierowcy W. N. z dni 30.04/01.05.2009 r. wynika, że o godzinie 19:15 dnia 07.09.2009 r. kierowca rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał 7 godzin i 15 minut nieprzerwanego odpoczynku w godzinach 12:00 dnia 07.09.2009 r. a 19:15 dnia 07.09.2009 r.. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 45 minut z wymaganego 9 godzinnego dziennego czasu odpoczynku. Organ odwoławczy zważył, że w sprawie doszło do zaistnienia naruszenia z lp. 10.2 a i b załącznika do ustawy o transporcie drogowym konsekwencją czego jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 800 złotych. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2010 r. wniosło “W." Sp. z o.o. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego tj. art. 92 ust. 1 pkt 2 i 8, ust. 4; 92 ust.1 u.t.d. oraz Ip. 11.4 ust. 1; lp.1.8 ust 1; Ip. 1.1; 11.2 ust 4; 11.2 ust 2; lp.10.2 lit. a i b załącznika do u.t.d. poprzez bezzasadne ich zastosowanie w wyniku przyjęcia za prawdziwe okoliczności, które u skarżącej nie miały miejsca lub w wyniku błędnej wykładni zapisów ustawowych oraz naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 73 K.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącej przeglądania akt sprawy w całości przy jednoczesnym braku zastosowania art. 74 K.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka podniosła, że Z. K. nie dokonywał przewozu dla skarżącej jako kierowca, przyuczał się on jedynie do świadczenia usługi, a w pojeździe przebywał jako pasażer. Wobec tego, w jej ocenie, nie była obowiązana do okazania wykresówki za ww. dzień dot. ww. kierowcy. Skarżąca nie zgodziła się również, z ustaleniem organu, iż wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne przez skarżącą miało miejsce z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne. W ocenie skarżącej kierowca - Pan Z. K. przedstawił zaświadczenie lekarskie z dnia [...].07.2009r., wobec czego nie doszło, w ocenie skarżącej, do naruszenia dyspozycji ww. przepisu. Odnośnie zaś stwierdzonego przez organ naruszenia polegającego na wykonywaniu przez skarżącą transportu drogowego bez wymaganej licencji – skarżąca podniosła, że istotnie wykonywała transport bez licencji, ale w jej ocenie licencja ta nie była wymagana, bowiem skarżąca nie realizowała zarobkowego transportu drogowego, towary, które były przewożone stanowiły własność skarżącej. Za bezprzedmiotowe skarżąca uznała również obciążanie jej faktem nieprawidłowego działania urządzenia rejestrującego, nieprawidłowym operowaniem przełącznikiem grup czasowych przez kierowcę - Pana W. N.. Jak podniosła skarżąca z w/wym. kierowcą wiąże ją umowa o dzieło i wobec tego, że osoba ta nie jest pracownikiem skarżącej - skarżąca nie może ponosić odpowiedzialności za efekt finalny wykonania dzieła, za który jej zdaniem zgodnie z kodeksem cywilnym odpowiada w całości wykonawca dzieła. Z powyższego powodu skarżąca nie zgodziła się również z obciążaniem jej karą za nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego poprzez fakt, iż wykresówka zapisana była za długo. Skarżąca nie zgodziła sie również z zarzutem skrócenia dziennego czasu odpoczynku przez kierowcę W. N.. Jak podniosła skarżąca, jeśli chodzi o dzień 30 kwietnia 2009r. skrócenie dziennego okresu odpoczynku miało miejsce, bowiem kierowca zapomniał wyłączyć urządzenia rejestrującego, które błędnie wskazało na brak dziennego odpoczynku. Podkreśliła również, że z uwagi na stosunek łączący ją z kierowcą (umowa o dzieło) nie ponosi odpowiedzialności za sposób wykonania dzieła i jego efekt. Jeśli chodzi o dzień 7/8. 09.2009r. skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu jakoby kierowca odpoczywał jedynie 7 godzin i 15 minut. Skarżąca podnosiła,że organ sam wskazał, iż kierowca odpoczywał od godziny 12 dnia 7 września do godziny 19.15 dnia 8 września, wobec powyższego kierowca odpoczywał przez 31 godzin i 15 minut. Zarzut stawiany przez organ nie jest więc, w jej ocenie zasadny. W konkluzji tak sformułowanych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2010 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi, odnosząc się zaś do zarzutów skargi – podtrzymał w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja utrzymana nią w mocy, nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Materialnoprawną podstawę decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2010 r. stanowi art. 92 ust. 1 i 4 u.t.d, lp. 11.4 ust. 1, lp. 1.8 ust. 1, lp. 1.1, lp. 11.2 ust. 4, Ip. 11.2 ust. 2, lp. 10. 2 a i b załącznika do u.t.d., art. 39 I ust. 1 u.t.d., art. 5 ust. 1 u.t.d. art. 3, art. 14 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 2, ust. 3, ust. 5, rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 r.), art. 4 lit. h, i, art. 6 ust. 1, ust. 4, ust. 5, art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. WE L 102/1 z dnia 11.4.2006 ze zm.) oraz art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców (Dz.U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879 ze zm.). Zgodnie z art. 92 ust. 1 u.t.d. - kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów: 1) o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, 1a) o publicznym transporcie zbiorowym; 2) o czasie pracy kierowców, 3) o odpadach, 4) o ochronie zwierząt, 5) o ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony środowiska, okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów, 6) o bezpieczeństwie żywności i żywienia, 7) wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, 8) wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy (ust. 4). Zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Stosownie zaś do art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie: 1. zapisów na wykresówkacli, 2. wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego, 3. plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego, 4. innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności, 5. rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4. 6. Ewidencję czasu pracy, o której mowa w ust. 1, pracodawca udostępnia kierowcy na jego wniosek i przechowuje przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego. Sankcję za nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie określa lp. 11.4. ust. 1 załącznika do u.t.d., który przewiduje za każdy dzień nieokazania wykresówki lub ww. dokumentu - karę pieniężną w wysokości 500 złotych. Stosownie do art. 39j u.t.d. kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Badania lekarskie są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3-6, w zakresie i na zasadach określonych w przepisach Kodeksu pracy. Zakres badań lekarskich obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z ustawą Prawo o ruchu drogowym. Badania lekarskie wykonują lekarze uprawnieni do wykonywania badań profilaktycznych, o których mowa w przepisach Kodeksu pracy, posiadający dodatkowo uprawnienia do przeprowadzania badań lekarskich kandydatów na kierowców i kierowców określone w odrębnych przepisach. Zgodnie z art. 39k ustawy o transporcie drogowym, kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Stosownie zaś do art. 39l ust. 1 przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany do: 1) kierowania kierowców na: a) szkolenia okresowe, b) badania lekarskie i psychologiczne; 2) pokrywania kosztów badań lekarskich i psychologicznych; 3) przechowywania przez cały okres zatrudnienia kierowcy kopii: a) świadectw kwalifikacji zawodowej, b) orzeczeń lekarskich i psychologicznych; 4) prowadzenia dokumentacji dotyczącej badań lekarskich i psychologicznych; 5) przekazania kierowcy z chwilą rozwiązania stosunku pracy kopii orzeczeń i świadectw, o których mowa w pkt 3. Sankcję za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne określa lp. 1.8. ust. 1 załącznika do u.t.d., który przewiduje za powyższe naruszenie karę pieniężną w wysokości 500 złotych. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej "licencją". Sankcję za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek określa lp. 1.1. załącznika do u.t.d., który przewiduje za powyższe naruszenie karę pieniężną w wysokości 8 000,00 zł. Zgodnie z art. 15 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 kierowcy zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z oficjalnym czasem kraju rejestracji pojazdu oraz obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację okresów wymienionych w pkt od a do d w tym przepisie. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Sankcję za nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego w zakresie nieprawidłowego operowania przełącznikiem grup czasowych – za każdą wykresówkę określa lp. 11.2 ust. 4 u.t.d., który przewiduje za powyższe naruszenie karę pieniężną w wysokości od 100,00 do 1000,00 zł. Zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 w związku z art. 26 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) Nr 561/2006, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Sankcję za nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego w zakresie zapisywania wykresówki za długo – za każdą wykresówkę określa lp. 11.2 ust. 2, który przewiduje za powyższe naruszenie karę pieniężną w wysokości od 200,00 do 1000,00 zł. Zgodnie z art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2, w ciągu 30 godzin od zakończenia dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku, kierowca należący do kilkuosobowej załogi musi skorzystać z kolejnego dziennego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 9 godzin. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. Sankcję za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego określa lp. 11.2 ust. 2, który przewiduje za powyższe naruszenie karę pieniężną w wysokości 100,00 zł, gdy skrócenie nastąpiło o czas do 1 godziny, 200 zł za każdą rozpoczętą kolejną godzinę tego skrócenia. Ocena akt administracyjnych sprawy prowadzi do wniosku, że organy administracji drogowej obu instancji, powołując się na prawidłowo zebrany w toku postępowania i wyczerpujący materiał dowodowy zasadnie zastosowały w rozpoznawanej sprawie powołane wyżej przepisy. Zdaniem Sądu z materiału dowodowego sprawy, a w szczególności z protokołu kontroli z dnia [...].03.2010 r. nr [...] utrwalającego wyniki kontroli przeprowadzonej w przedsiębiorstwie w dniach [...].03.2010 r., [...].03.2010 r. oraz [...].03.2010 r. – w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, wynika, że skarżąca spółka wykonywała przewóz drogowy z naruszeniem przepisów u.t.d., przepisów ustawy o czasie pracy kierowców oraz przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych poprzez nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie, poprzez wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne, poprzez wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek, poprzez nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego: nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych, poprzez nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego: wykresówka zapisywana była za długo oraz poprzez skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego. Wobec tego zaś, że naruszenie powyższych zakazów penalizowane jest na podstawie art. 92 ust. 1 u.t.d. w związku z lp. 1.8 ust. 1, lp. 1.1, lp. 11.2 ust. 4, Ip. 11.2 ust. 2, lp. 10. 2 a i b załącznika do u.t.d. karami pienieżnymi w łącznej wysokości 11 700,00 zł – w ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo nałożyły na podstawie powołanych powyżej przepisów, na skarżącą spółkę, karę pieniężną w wymienionej wyżej wysokości. Odnosząc się do zarzutu skargi, wskazującego, że kierowca Z. K. w dniach 09.07.2009 r. – 10.07.2009 r. nie dokonywał przewozu dla skarżącej jako kierowca, a przyuczał się jedynie do świadczenia usługi, przebywając w pojeździe jako pasażer – zważyć należy, że jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy umowy o dzieło z dnia 08.07.2009 r. – w dniach od 08.07.2009 r. do 31.07.2009 r. kierowca Z. K. zobowiązał się do transportu elementów konstrukcji ścian i zbrojeń. Powyższe oznacza, że Z. K. był zatrudniony w w/wym. okresie w skarżącej spółce jako kierowca. Sąd podziela zatem stanowisko organu, że przedsiębiorca winien okazać wykresówki tego kierowcy bądź dokument potwierdzający fakt nieprowadzenia przez niego pojazdu, skoro zaś tego nie uczynił organ obowiązany był nałożyć karę za powyższe uchybienie. Również z zarzutem kwestionującym zasadność nałożenia kary pieniężnej za nieskierowanie kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne nie sposób się zgodzić. Jak powyżej wykazano, kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim i psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych lub psychologicznych do pracy na stanowisku kierowcy. Okazane zatem zaświadczenie lekarskie kierowcy Z. K. potwierdza jedynie, że kierowca jest zdolny do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, nie potwierdza natomiast braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, co oznacza, że brak jest podstaw do uznania, że w/wym. kierowca posiadał ważne badania lekarskie, o których mowa w art. 39 j i k u.t.d. Odnośnie zarzutu, że skarżąca nie realizowała zarobkowego transportu drogowego, a towary, które były przewożone stanowiły własność skarżącej – wskutek czego nie naruszyła zakazu wykonywania transportu bez licencji, bowiem na wykonywany przez nią przewóz posiadanie licencji nie jest wymagane – zważyć należy, że zgodnie z art. 4 pkt 4 niezarobkowy przewóz drogowy – to przewóz na potrzeby własne - stanowiący każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Natomiast zgodnie z art. 33 ust. 1 u.t.d. przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Z treści powołanych wyżej przepisów wynika, że przewóz drogowy na potrzeby własne, który może być realizowany na podstawie zaświadczenia, a nie licencji stanowi wyłom od ogólnej zasady określonej w art. 5 ust. 1 u.t.d., że wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Jak wynika z materiału zebranego w sprawie kierowcy Z. K. oraz W. N. wykonujący na rzecz przedsiębiorcy przewozy drogowe zatrudnieni byli przez przedsiębiorcę na podstawie umów o dzieło. Jednym zaś z warunków umożliwiających zakwalifikowanie danego przewozu jako przewozu na potrzeby własne jest wykonywanie go osobiście przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. Z uwagi na powyższe, zarzut skarżącej uznać należy za bezprzedmiotowy. W kolejnych zarzutach, skarżąca co prawda nie kwestionuje ustaleń organu w przedmiocie nieprawidłowego działania urządzenia rejestrującego – nieprawidłowego operowania przełącznikiem grup czasowych przez kierowcę W. N. oraz nieprawidłowego działania urządzenia rejestrującego poprzez fakt, że wykresówka zapisana była za długo, lecz wskazuje, że za powyższe nieprawidłowości nie odpowiada, bowiem są one następstwem działań kierowcy realizującego transport na podstawie umowy o dzieło. Z faktu tego, skarżąca wyprowadziła tezę, że to wykonawca umowy – nie będący przecież pracownikiem przedsiębiorcy ponosi odpowiedzialność za wykonane przez niego dzieło, co uwalnia spółkę od odpowiedzialności za powyższe stwierdzone naruszenia. Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę powyższego stanowiska skarżącej nie podziela. Sankcje zawarte w przepisie art. 92 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym odnoszą się do podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem. Osobami takimi nie są kierowcy przedsiębiorcy -przewoźnika, lecz sam przedsiębiorca, co wynika z definicji transportu drogowego i przewozów na potrzeby własne zawartych w art. 4 pkt 1, 3 i 4 ustawy. Podkreślić należy, iż wykonującym transport drogowy jest każdy, kto prowadzi działalność gospodarczą określoną w art. 4 pkt 1 - 3 ustawy o transporcie drogowym, niezależnie od tego czy jest do tego uprawniony na podstawie licencji, czy też nie. Natomiast przewoźnikiem w rozumieniu ustawy jest tylko ta osoba, która wykonuje transport drogowy na podstawie stosownego administracyjnego uprawnienia. Z tego powodu w art. 92 powołanej ustawy - posłużono się szerokim terminem "wykonujący transport drogowy", ażeby sankcjami z tego przepisu objąć wszystkie podmioty, które wykonując gospodarczą działalność transportową naruszają prawo. Zarówno te, które są uprawnionymi przewoźnikami, jak i te które tego przymiotu nie mają, a mimo to wykonują działalność polegającą na transporcie drogowym lub przewozach na potrzeby własne, w rozumieniu ustawy. W przeciwnym wypadku nigdy nie można by było nałożyć kary pieniężnej np. z tytułu wykonywania przewozów bez licencji, zezwolenia czy zaświadczenia. Kierowca, niezależnie od formy zatrudnienia wykonuje jedną z czynności składającą się na sekwencję działań, których suma dopiero jest transportem drogowym, w rozumieniu ustawy transportowej. Natomiast sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które dyscyplinować będą osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem, czy to na zasadzie stosunku pracy, umowy o dzieło, czy nawet na zasadzie samozatrudnienia. Zgodnie z definicją zawartą w art. 1 ust. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego – "kierowca" oznacza każdą osobę, która kieruje pojazdem, nawet przez krótki okres oraz każdą osobę, która jest przewożona w pojeździe w tym celu, aby kierować nim w razie potrzeby. W świetle cytowanej definicji nie ma zatem znaczenia forma zatrudnienia kierowcy. Nie znajduje również oparcia w aktach sprawy zarzut skarżącej, jakoby organ wskazał, że w dniu 7/8 września 2009 r. kierowca odpoczywał jedynie 7 godzin i 15 minut, podczas gdy, w decyzji organ miał wskazać, że kierowca odpoczywał od godziny 12.00 dnia 7 września do godziny 19.15 dnia 8 września 2009 r., co oznacza zdaniem skarżącej, że kierowca odpoczywał 31 godzin i 15 minut. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że organ I instancji omyłkowo wskazał datę 8 września 2009 r., natomiast w świetle zapisów na wykresówce kierowcy W. N. nie budzi wątpliwości fakt, że prawidłowo zostało ustalone naruszenie polegające na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o 1 godzinę i 45 minut. W świetle powyższych rozważań, w ocenie Sądu za bezprzedmiotowy uznać również należy zarzut skarżącej spółki, że w zależności od rodzaju naruszenia, organ w różny sposób dokonuje wykładni definicji pracownika. Najpierw zauważyć należy, że skarżąca zarzucając sprzeczność w decyzji organu, sama stawiając zarzuty, posługuje się odmiennymi definicjami pracownika. Odpierając zarzut organu o wykonywaniu transportu drogowego bez licencji, skarżąca twierdzi bowiem, że wykonywała transport drogowy na potrzeby własne pojazdem prowadzonym przez pracownika spółki, odnosząc się zaś do stwierdzonych przez organ nieprawidłowości w zakresie nieprawidłowego działania urządzeń rejestrujących, skarżąca próbuje ekskulpować się od odpowiedzialności, twierdząc, że kierowcy – nie byli pracownikami spółki, a jedynie stronami umowy o dzieło, ponoszą odpowiedzialność za wykonane dzieło. Niemniej jednak, abstrahując od powyższego, podnieść należy, że inny jest cel art. 4 pkt 4 u.t.d., inny zaś art. 92 u.t.d. Ten drugi przepis odnosi się do podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a nie osób będących kierowcami przedsiębiorcy - przewoźnika, niezależnie od charakteru stosunku łączącego kierowcę z przewoźnikiem, jak to już wyżej zostało przez Sąd wykazane, przy okazji ustosunkowania się Sądu do innych zarzutów skarżącej spółki. Art. 4 pkt 4 u.t.d zawiera zaś definicję przewozu drogowego na potrzeby własne stanowiącego wyłom od zasady wykonywania transportu drogowego na podstawie licencji, a jednocześnie dobrodziejstwo, dla przedsiębiorcy – nie będącego przewoźnikiem, który może wykonać przejazd pojazdem, pomocniczo w stosunku do swojej podstawowej działalności gospodarczej, po spełnieniu warunków enumeratywnie wymienionych w tym przepisie. Jednym z tych warunków, jak to już wyżej zostało wskazane, jest prowadzenie pojazdu przez pracownika przedsiębiorcy. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 Kodeksu pracy, pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Tym samym powierzenie kierowcy kierowania pojazdem na podstawie umowy cywilnoprawnej, nie pozwala na przyjęcie, iż był on pracownikiem skarżącej, a przewóz stanowił przewóz na potrzeby własne. W sytuacji, gdy w ustawie o transporcie drogowym brak jest definicji pracownika, w ocenie Sądu należało się odwołać do legalnej definicji pojęcia pracownika zawartej w Kodeksie pracy. Jednocześnie wskazać należy, że taka interpretacja przepisu jest w ocenie Sądu zgodna z celem tej regulacji prawnej. W orzeczeniu z dnia 30 listopada 2006 r. (sygn. akt I OSK 78/06) NSA przyjął, że gdyby ustawodawca uznał za możliwe posługiwanie się terminem "pracownik" w innym niż kodeksowe znaczenie, to niewątpliwie w ustawie o transporcie drogowym zawarłby odmienną definicję tego pojęcia. Wskazać przy tym należy, że organ nie musi definiować umowy łączącej kierowcę ze skarżącą spółką. Wystarczające jest ustalenie, że de facto to spółka była podmiotem wykonującym transport drogowy. Stosunek cywilnoprawny w oparciu, o który kierowca prowadził pojazd na rzecz spółki nie jest istotny, o ile nie jest to właśnie umowa o pracę, co powodowałoby konieczność przyjęcia innej podstawy prawnej. Sąd nie dopatrzył się również uchybień organu w zakresie realizacji zasad postępowania administracyjnego, a w szczególności zarzutu skarżącej o naruszeniu przez organ art. 73 Kpa., którego to zarzutu skarżąca również nie uzasadniła. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.