VI SA/Wa 2235/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2006 r. sprawy ze skargi A. G. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2005r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego A. G. kwotę 100,- (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005r. Nr [...] Komendant Główny Policji stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. cofającej pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej - złożonego w imieniu A. G. przez pana A. C., który wskazywał, że jest jego bratem. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 134 kpa. Podstawę faktyczną stanowiły następujące ustalenia: W dniu [...] czerwca 2003 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia panu A. G. pozwolenia na broń myśliwską do celów łowieckich z uwagi na informację z Komisariatu Policji [...] o naruszeniu przez wymienionego zasad przechowywania broni palnej myśliwskiej na jachcie motorowym, na którym w wyniku kradzieży z włamaniem doszło do utraty m. in. broni myśliwskiej - dubeltówki marki [...] nr [...] kal. [...] przechowywanej w szafie ubraniowej w sypialni rufowej jachtu. Z uwagi na to, iż pana A. G. nie odbierał kierowanej do niego korespondencji w miejscu stałego zameldowania jak również w miejscu czasowego pobytu organ podjął czynności zmierzające do ustalenia miejsca jego przebywania. W dniu [...] maja 2004 r. zakończono postępowanie wydaniem decyzji Nr [...] o cofnięciu pozwolenia na broń myśliwską do celów łowieckich. W dniu [...] czerwca 2005 r. organ ustalił w Prokuraturze Apelacyjnej w [...] Wydziale [...] do Spraw Przestępczości Zorganizowanej, iż pan A. G. został tymczasowo aresztowany do sprawy [...] i przebywa w Zakładzie Karnym w [...]. Z uwagi na powyższe w dniu [...] czerwca 2005 r. przesłał za pośrednictwem Dyrektora ZK w [...] panu A. G. zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską oraz decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń myśliwską z dnia [...].05.2004 r. W dniu [...].07.2005 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynęło odwołanie podpisane przez pana A. C. podającego, że jest bratem strony. Komendant Główny Policji ustalił, iż Pan A. C. nie złożył pełnomocnictwa A. G. określonego w art. 33 Kpa do reprezentowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską, nie jest stroną postępowania i orzekł o niedopuszczalności odwołania. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik Pan A. C. (na mocy złożonego za żądanie Sądu pełnomocnictwa ogólnego z dnia [...] marca 2004r. i kopii aktu urodzenia) domagał się uchylenia postanowienia, przyjęcia odwołania i zasądzenia kosztów zarzucając w szczególności naruszenie art. 33 § 4 kpa. Podnosił także, że brak wykazania przez niego umocowania stanowi brak formalny pisma, do uzupełnienia którego organ powinien wezwać stronę. Zasada ta odnosi się zarówno do sytuacji, gdy w imieniu strony działa członek jego rodziny, ale zachodzą wątpliwości co do istnienia i zakresu umocowania jak również wówczas, gdy w imieniu strony działa inny pełnomocnik. Dopiero po bezskutecznym upływie zakreślonego terminu do uzupełnienia braków można zarzucić brak umocowania takiego pełnomocnika. W odpowiedzi na skargę organ wniósł – w przypadku nie uwzględnienia wniosku o pozostawienie skargi bez rozpoznania, bądź o przekazanie akt organowi z uwagi na prawną możliwość zastosowania dyspozycji z art. 54 § 3 psa (ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02., Nr 153, poz.1270)) – o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Wskazał m.in. w uzasadnieniu, że zarzut naruszenia art. 33 § 4 kpa jest nieuzasadniony, bowiem wskazane w tym przepisie przesłanki nie zostały łącznie spełnione, ale organ zobowiązany był na podstawie art. 64 § 2 kpa zażądać uzupełnienia braku formalnego podania – poprzez złożenie pełnomocnictwa. Skoro tego nie uczynił - przyznał, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem prawa. Podnosił także, że uchybienie to nie mogło być naprawione w trybie art. 54 § 3 psa, ponieważ wraz ze skargą i kopia aktu urodzenia pan C. nie złożył pełnomocnictwa do reprezentowania przed sądem administracyjnym pana G. i brak ten może być uzupełniony w toku postępowania sądowego. Na wezwanie Sądu Pan A. C. złożył kopię tłumaczenia pełnomocnictwa ogólnego sporządzonego aktem notarialnym w dniu [...] marca 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. l § l ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 z 2002r. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Badając pod tym kątem zaskarżone decyzje Sąd uwzględnił skargę, ale z innych przyczyn niż w niej wskazano. Jak już zauważył organ w odpowiedzi na skargę stwierdzono naruszenie prawa procesowego – art. 64 § 2 kpa, które ma istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią tej normy, jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Sąd podziela pogląd zawarty w odpowiedzi na skargę, iż organ administracji publicznej może nie żądać przedłożenia pełnomocnictwa, jeśli spełnione są kumulatywnie następujące przesłanki: a) przedmiotem postępowania jest sprawa mniejszej wagi, b) pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony, c) nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony. Podkreślić należy, że ocena wagi sprawy należy do organu administracji publicznej, jednakże powinien on mieć na względzie, czy wynik sprawy może mieć wpływ na sytuację prawną członka najbliższej rodziny lub domownika strony. Sprawa mniejszej wagi to taka, która nie pociąga za sobą poważniejszych skutków (np. otrzymanie wezwania, przeglądanie akt). W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że odwołanie składa strona jedynie działająca przez pełnomocnika, wobec czego niezłożenie przez pełnomocnika stosownego upoważnienia winno skutkować wezwaniem samej strony do podpisania odwołania (art. 63 § 3 k.p.a.) w terminie i pod rygorem zastrzeżonym w art. 64 § 2 k.p.a. ( także: wyr. NSA z dnia 19 czerwca 1998 r., I SA/Lu 641/97, niepubl.). Do organu prowadzącego postępowanie należy także ocena, kogo uznać za członka najbliższej rodziny lub domownika strony. Pewną wskazówkę interpretacyjną może stanowić przepis art. 83 k.p.a., posługujący się terminem osób bliskich. Zalicza do nich m.in. rodzeństwo strony. (vide: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan Tom I i II, Zakamycze, 2005, komentarz do art. 33 kpa). Złożenie zatem odwołania przez osobę, która nie była stroną, ale powoływała się na fakt pokrewieństwa – wymagało od organu zastosowania procedury przewidzianej w art. 64 § 2 kpa. Ze wskazanych wyżej względów stosownie do art. 145 § 1 p.1 lit.c psa Sąd orzekł jak w sentencji.