VI SA/Wa 2250/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Joanna Kruszewska - Grońska po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską p o s t a n a w i a: odmówić przyznania skarżącemu J. G. prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu [...] września 2008 r. J. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji - skargę na decyzję tego organu z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską. W skardze tej został zawarty wniosek o przyznanie prawa pomocy, wobec czego przy piśmie z dnia [...] grudnia 2008 r. Sąd przesłał skarżącemu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) w celu jego wypełnienia i odesłania do Sądu – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia przedmiotowego wniosku bez rozpoznania. Skarżący w terminie wykonał wezwanie Sądu, wskazując w rubryce 4 formularza PPF, iż wnosi o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. W formularzu wniosku skarżący podał, iż pobiera emeryturę w wysokości 1.457,10 zł brutto, a jego żona otrzymuje wynagrodzenie za pracę w kwocie 5.200 zł brutto, zatem ich miesięczny dochód brutto wynosi łącznie 6.657,10 zł. Jako składniki majątku skarżący wskazał dom jednorodzinny w zabudowie szeregowej o powierzchni 110 m kw oraz samochód osobowy [...]. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zawarte w wyżej cytowanym przepisie określenie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie więc zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (J. P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Wydanie 2, Warszawa 2006, s. 504; por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2005 r., sygn. akt OZ 944/04, niepubl.). W tym miejscu podkreślić należy, iż instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 12 maja 2003 r. (sygn. akt I SA/Wr 484/03), koszty sądowe stanowią dochód budżetu Państwa, zwolnienie więc od tego obowiązku oznacza w rzeczywistości swoistą formę kredytowania podmiotów zobowiązanych do uiszczenia tych kosztów i niedopuszczalna jest sytuacja, gdy podmioty te wykonując ciążące na nich zobowiązania żądają, by koszty sądowe pokrywał im Skarb Państwa. Ubiegający się o taką pomoc winien więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż wniosek skarżącego o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. ogranicza bowiem krąg osób, którym Sąd przyznaje prawo pomocy w zakresie częściowym, jedynie do osób ubogich, w których przypadku poniesienie pełnych kosztów postępowania skutkowałoby koniecznością rezygnacji przez nie z wydatków zabezpieczających ich podstawowe potrzeby życiowe w stopniu, który zagrażałby ich utrzymaniu. Natomiast skarżący - uzyskujący wraz z żoną dochód w wysokości ok. 6.600 zł brutto miesięcznie - jest w stanie poczynić oszczędności celem pokrycia kosztów sądowych, które na obecnym etapie postępowania sprowadzają się do wpisu od skargi w kwocie 200 zł. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.