VI SA/Wa 226/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 29 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego drogi powiatowej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismem z 14 stycznia 2016 r. A. S.(dalej: "skarżąca") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] z [...] listopada 2015 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego drogi powiatowej. Pismem z 8 marca 2016 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie "roszczeń i egzekucji żądanej przez Zarząd Dróg Miejskich w [...] kwoty". Pismo to zostało przez Sąd uznane za wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę, gdyż to na stronie ciąży obowiązek wykazania, że zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08). Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że pismo skarżącej uznane za wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera wprawdzie uzasadnienia, które potwierdzałoby wystąpienie okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., niemniej jednak w toku postępowania sądowoadministracyjnego skarżąca została zwolniona z kosztów postępowania sądowego z uwagi na niemożliwość ich poniesienia. W ocenie Sądu powyższa okoliczność wskazuje jednoznacznie, że skarżąca uzyskująca miesięczny dochód w wysokości 2 152,91 zł (vide: zaświadczenie o zarobkach skarżącej – karta nr 29 akt sądowych) w przypadku uiszczenia przez nią nałożonej kary w wysokości 49 014 zł przed prawomocnym orzeczeniem w przedmiocie wniesionej skargi spowodowałoby wystąpienie wyrządzenia znacznej szkody skarżącej oraz trudne do odwrócenia skutki w przypadku przeprowadzenia egzekucji administracyjnej nałożonej należności. Tym samym zdaniem Sądu zostały spełnione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.