VI SA/Wa 2271/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 marca 2021 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Dnia [...] października 2019 r. w N., przy ul. [...] został zatrzymany do kontroli przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego samochód osobowy marki [...] o nr. rej. [...]. Kontrolowanym pojazdem kierował K. K., który jak ustalono wykonywał we własnym imieniu i na swoją rzecz krajowy transport drogowy - przewóz osób. Podczas kontroli stwierdzono, że kierowca przewoził zarobkowo pasażera A. Z. na trasie [...] – [...]. Pasażer zamówił usługę przewozu za pośrednictwem aplikacji "[...]". Pod wskazane miejsce podjechał ww. samochód osobowy. Pasażer otrzymał informację, iż opłata za przewóz wyniesie 105,47 zł, której to kwoty nie uiścił, z uwagi na zatrzymanie pojazdu do kontroli. Kierowca okazał do kontroli prawo jazdy, dowód rejestracyjny, orzeczenie lekarskie nr [...], orzeczenie psychologiczne nr [...] oraz kserokopię licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, wydaną spółce S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością oraz kserokopię wypisu nr [...] licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, wydaną spółce S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. Podczas kontroli sporządzono także dokumentację fotograficzną kontrolowanego pojazdu oraz fotografię wydruku z aplikacji [...], z trasą i ceną za zamówiony przejazd. Kierujący nie okazał do kontroli zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji na przewóz osób wydanych na jego rzecz. W związku z powyższym stwierdzono wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji tj. lp. 1.1. załącznika nr 3 do utd. Nadto, podczas kontroli ustalono, że kontrolowany pojazd był przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą w związku z powyższym stwierdzono także, że kierowca wykonywał usługę przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, tj. naruszenie z lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Podczas czynności kontrolnych sporządzono protokół przesłuchania pasażera w charakterze świadka. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...] z dnia [...] października 2019 r. Pismem z dnia [...] listopada 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego z urzędu na skutek naruszeń stwierdzonych podczas kontroli drogowej. W toku postępowania organ I instancji zwrócił się do Starostwa Powiatowego w L. oraz do Urzędu Miejskiego w N. z prośbą o udzielenie informacji, czy strona posiada, bądź posiadała zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób lub licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W odpowiedzi na powyższe zapytanie, Starostwo Powiatowe w L., pismem z dnia [...] stycznia 2020 r., wskazał, iż K. K., na dzień kontroli, tj. [...] października 2019 r. nie posiadał licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem przeznaczonym do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, wydanej przez Starostę [...]. , Jednocześnie, Urząd Miejski w N., pismem z dnia [...] lutego 2020 r. poinformował, że K. K. nie składał wniosku o wydanie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, a pojazd marki [...] o nr. rej. [...] nie był zgłaszany do żadnej licencji wydawanej w tut. urzędzie. Ponadto, pismem z dnia [...] lutego 2020 r. strona została wezwana przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego do przedłożenia dokumentacji, potwierdzającej fakt jej współpracy z S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. Jednocześnie, pismem z dnia [...] lutego 2020 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wezwał spółkę S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością do przesłania dokumentacji, potwierdzającej fakt jej współpracy z Panem K. K. Na powyższe wezwanie spółka nie udzieliła organowi odpowiedzi. W toku postępowania strona nie złożyła żadnych pisemnych wyjaśnień. Zarówno zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego, wezwanie jak i zawiadomienie o zakończeniu postępowania skutecznie doręczone stronie skarżącej pozostały bez odpowiedzi. Decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego orzekł o nałożeniu na K. K. kary pieniężnej w łącznej wysokości 12 000 zł (tj. 12 000 złotych z tytułu lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i 8000 złotych z tytułu lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), ograniczoną do wysokości 12.000 zł zgodnie z art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia: - wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz - wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. Pismem z dnia [...] marca 2020r. strona złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Zaskarżonej zarzucono: 1) naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa, poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie, czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej; 2) naruszenie art, 7 i 77 § 1 kpa, poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie, czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego, pominięcie wyjaśnień skarżącego oraz przedłożonych przez niego w trakcie kontroli dokumentów - w zakresie podmiotu odpowiedzialnego za naruszenie, tj. spółki S. Spółka z ograniczona odpowiedzialnością; 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 5b utd w zw. z lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy, polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 12.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 utd; 4) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie tj. art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z lp. 1.1 oraz lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy w zw. z 4 pkt 6a utd poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), dalej "kpa", art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140), dalej "utd" lub "ustawa o transporcie drogowym" oraz lp. 1.1. i lp. 2.11. załącznika nr 3 do utd, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości w mocy. W uzasadnieniu organ stwierdził, że w ustalonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez stronę przepisów prawa, w zakresie obowiązku posiadania uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób, a także wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy wywiódł, że strona wykonywała zarobkowo przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Dlatego organ I instancji prawidłowo zakwalifikował przewóz z dnia kontroli, jako wykonywany bez licencji, skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Niedokonanie faktycznej zapłaty za wykonanie w części przewozu drogowego (strona przed zatrzymaniem przejechała z pasażerem ok. 400 m) nie oznacza, że do wykonywania przewozu nie doszło. Już samo podjęcie się przez stronę zadania przewozowego tj. podjęcie pasażera z parkingu portu lotniczego oznacza, że strona wykonywała usługę transportu drogowego zakwalifikowaną jako okazjonalny przewóz osób. Organ odwoławczy zauważył, że K. K. nie przedstawił podczas kontroli oraz w toku postępowania żadnych dokumentów, które wskazywałyby na to, że wykonawcą poddanego kontroli przewozu jest inny niż on podmiot, w szczególności spółką S. sp. z o.o. z siedzibą w W. Sam fakt wejścia w posiadanie kserokopii uprawnienia oraz wypisu nr [...] z tego uprawnienia nie przesądzą o tym, że podmiotem wykonującym przewóz drogowy była ww. spółka. Strona nie wyjaśniła okoliczności wejścia przez kierowcę w posiadanie okazanych kserokopii oraz istnienia ewentualnych więzów prawnych strony i S. sp. z o.o. W tym stanie sprawy nie sposób zatem uznać, że podmiotem wykonującym przewóz drogowy był inny niż strona postępowania podmiot. Dodatkowo GITD wskazał, że analiza zebranego materiału dowodowego wykazała, że przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym K. K. wykonywał w dniu kontroli przewóz osób, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Powyższe organ odwoławczy ustalił w szczególności na podstawie protokołu kontroli drogowej i okazanego przez kierowcę dowodu rejestracyjnego pojazdu. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym - przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd skarżącego tego warunku nie spełniał. Ponadto przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych pojazdami, które nie spełniają wymogu określonego w art. 18 ust. 4a utd. W szczególności strona postępowania nie zawarła umowy przewozu z pasażerem w lokalu przedsiębiorstwa przed rozpoczęciem wykonywania usługi. Co więcej, ustalona w aplikacji opłata za przewóz również nie została uregulowana przed rozpoczęciem przewozu. Dlatego organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy. W oparciu o powyższe organ odwoławczy uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej. Pismem z dnia 14 września 2020r. K. K. wniósł do WSA w Warszawie skargę na powyższą decyzję zarzucając: 1) naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli; 1) naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia i sprawy takich jak ustalenie czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego; pominięcie wyjaśnień skarżącego oraz przedłożonych przez niego w trakcie kontroli dokumentów - w zakresie podmiotu odpowiedzialnego za naruszenie tj. spółki S. Sp. z o.o. z siedzibą w W.; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 5 b ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 12.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji w której czynnością podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym; 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 92 a ust 1 i 6 w zw. z lp. 1.1 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy, w zw. z 4 pkt. 6a ustawy o transporcie drogowym poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego; 4) art. 8 kpa poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a. o uchylenie poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz o zwrot kosztów postępowania sądowo- administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący rozwinął podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. 2019 poz.2325). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna. Zgodnie z art. 5b ust. 1 ww. ustawy dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140. dalej utd) podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Art. 18 ust. 4a utd stanowi, że przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. W myśl art. 18 ust. 4b utd dopuszcza się przewóz okazjonalny: 1) pojazdami zabytkowymi, 2) samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust.7 pkt 1 ww. ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie a suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy zgodnie z ust. 7 ww. przepisu. Wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 12.000 zł co określa lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Natomiast wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 zł - zgodnie z lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem sądu ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny pozwalał na uznanie przez organ, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez stronę przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli drogowej skarżący wykonywał we własnym imieniu odpłatny przewóz osób. W chwili zatrzymania do kontroli drogowej kierujący przewoził pasażera A. Z. na trasie [...] – [...]. Pasażer zamówił usługę przewozu za pośrednictwem aplikacji "[...]". Pod wskazane miejsce podjechał ww. samochód osobowy. Pasażer otrzymał informację, iż opłata za przewóz wyniesie 105,47 zł, której to kwoty nie uiścił, z uwagi na zatrzymanie pojazdu do kontroli. Niedokonanie faktycznej zapłaty za wykonanie w części przewozu drogowego (strona przed zatrzymaniem przejechała z pasażerem ok. 400 m) nie oznacza, że do wykonywania przewozu nie doszło. Już samo podjęcie się przez stronę zadania przewozowego tj. podjęcie pasażera z parkingu portu lotniczego oznacza, że strona wykonywała usługę transportu drogowego zakwalifikowaną jako okazjonalny przewóz osób. Ponadto skarżący nie wskazał jakichkolwiek dowodów na potwierdzenie, że wykonywał przewóz w imieniu i na rzecz innego podmiotu, co powoduje przypisanie mu odpowiedzialności za wykonanie usługi. K. K. nie przedstawił podczas kontroli oraz w toku postępowania żadnych dokumentów, które wskazywałyby na to, że wykonawcą poddanego kontroli przewozu jest spółka S. sp. z o.o. z siedzibą w W., której kserokopię wypisu z licencji posiadał. Sam fakt wejścia w posiadanie kserokopii uprawnienia oraz wypisu nr [...] z tego uprawnienia nie przesądzą o tym, że podmiotem wykonującym przewóz drogowy była ww. spółka. Strona nie wyjaśniła okoliczności wejścia przez kierowcę w posiadanie okazanych kserokopii, a także mimo wezwania organu I instancji, nie wyjaśnił istnienia ewentualnych więzów prawnych strony i S. sp. z o.o. W tym stanie sprawy zdaniem sądu, organy zasadnie uznały, że podmiotem wykonującym przewóz drogowy był inny niż strona postępowania podmiot. Wskazane ustalenia potwierdzają, że strona wykonywała zarobkowo przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Dlatego organy prawidłowo zakwalifikowały przewóz z dnia kontroli jako wykonywany bez licencji skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 3 oraz art. 7 pkt ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy. Ponadto przewóz wykonywany przez stronę skarżącą w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Mianowicie pojazd, którym skarżący wykonywał w dniu kontroli przewóz osób, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie wynika z protokołu kontroli oraz z dowodu rejestracyjnego, którego kserokopia znajduje się w zgromadzonym materiale dowodowym. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym - przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd skarżącego tego warunku nie spełniał. Przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przez rozpoczęciem przewozu. Dlatego organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 3 oraz art. 7 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego przewóz wykonywany przez skarżącego był transportem drogowym w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym, wykonywanym bez wymaganej licencji, odpłatnie. Jednocześnie przewóz nie spełniał ustawowych wymogów przewozu okazjonalnego. Gdyby skarżący wykonywał przewóz okazjonalny zgodnie z warunkami określonymi w art. 18 ust. a ustawy o transporcie drogowym, nie byłoby podstaw do nałożenia kary za jego wykonanie. Zatem wykonywanym przewozem skarżący dopuścił się dwóch naruszeń, ponieważ naruszył zarówno przepis art. 5b ust. 1 i 2 wymienionej ustawy zakazujący wykonywania transportu drogowego samochodem osobowym bez wymaganej licencji, jak i art. 18 ust. 4a ww. ustawy nie spełniając warunków wykonywania przewozu okazjonalnego. W ocenie Sądu organy nie naruszyły przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W toku postępowania wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadzono dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i tym samym nie doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty skargi dotyczące braku wyjaśnienia czy skarżący prowadzi zarejestrowaną, legalną działalność gospodarczą. Zaniechanie ciążących na skarżącym obowiązków w zakresie zarejestrowania prowadzonej działalności gospodarczej w tym uzyskania stosownych licencji nie wyłącza odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz okazjonalny za popełnione naruszenia (wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009 r. sygn. akt II GSK 670/08). Jak wyjaśnił już to organ w zaskarżonej decyzji, z przepisów ustawy o transporcie drogowym nie można wyprowadzić wniosku, że przewóz osób lub rzeczy bez licencji podlega sankcji tylko wtedy, gdy dokonujący przewozu podmiot prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego o wszelkich cechach wynikających z przepisów o swobodzie działalności gospodarczej i jej ewidencjonowaniu. Gdyby taka była wola ustawodawcy, nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji byłoby w praktyce niemożliwe, gdy ż jedną podstawowych cech działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego jest właśnie jej prowadzenie na podstawie licencji. Wykonywanie transportu drogowego podlegające sankcji traktowane musi być jako działanie faktyczne, polegające na przewozie osób lub rzeczy, odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.