VI SA/Wa 2275/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Wdowiak po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 23 listopada 2006 r. skarżący, M. P. złożył za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę na decyzję ww. organu z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r., Nr [...] nakładającą na przedsiębiorcę, M. P. karę pieniężną w wysokości 12.500 złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło: ـ wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek; ـ wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące; ـ wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty; ـ wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne; ـ wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawiania kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie. Pismem z dnia 28 stycznia 2006 r. organ administracji zawiadomił skarżącego, iż wszczął wobec niego z urzędu postępowania administracyjne oraz wezwał stronę do złożenia stosownych wyjaśnień. Pismem z dnia 5 lutego 2006 r. skarżący, M. P. powiadomił organ, iż upoważnił swoją żonę E. P. do reprezentowania jego interesów przed organami inspekcji transportu drogowego (k. 93). Z załączonego do akt sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji, wynika, iż organ II instancji doręczając ją skarżącemu wskazał jako adresata korespondencji M. P. zamieszkałego przy ul. [...], [...] W. Odbiór przesyłki poleconej w dniu 13 listopada 2006 r. kwitowała p. E. P. (żona). Pismem z dnia 4 stycznia 2007 r. Sąd wezwał organ do nadesłania informacji, czy wydane w toku postępowania decyzje administracyjne doręczone zostały pełnomocnikowi skarżącego E. P.. W odpowiedzi na wezwanie Sądu organ wskazał, iż decyzje administracyjne wydawane w przedmiotowej sprawie kierowane były na adres wskazany jako adres pełnomocnika i odbierane przez E. P., żonę i zarazem pełnomocnika skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto, co wymaga podkreślenia, zgodnie z treścią art. 40 § 2 kpa., jeżeli strona w postępowaniu administracyjnym ustanowiła pełnomocnika pisma doręcza się pełnomocnikowi. W niniejszej sprawie przedmiotem rozpoznania Sądu była skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r., nakładającą na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 12.500 złotych. Dokonana przez Sąd analiza akt sprawy doprowadziła do stwierdzenia, iż w toku postępowania administracyjnego organ naruszył treść art. 40 § 2 kpa. W ocenie Sądu bezspornym pozostaje, iż w aktach administracyjnych nadesłanych przez organ wraz z odpowiedzią na skargę znajduje się opłacone przez stronę pełnomocnictwo, na mocy którego skarżący, M. P. upoważnia swoją żonę E. P., do reprezentowania swoich interesów przed organami inspekcji transportu drogowego. Ponadto, ze zwrotnego poświadczenia odbioru zaskarżonej decyzji o numerze nadawczym [...] wprost wynika, iż decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...] doręczona została wyłącznie stronie postępowania, tj. M. P., a nie ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi E. P.. Odbiór korespondencji kwitowała żona skarżącego – E.P. (k. 20). Biorąc pod uwagę zaistniałe w sprawie okoliczności Sąd uznał, iż na gruncie niniejszej sprawy nie można mówić o skutecznym doręczeniu zaskarżonej decyzji. Doręczenie decyzji wyłącznie stronie postępowania, w sytuacji gdy strona ustanowiła pełnomocnika w ocenie Sądu nie rodzi skutków określonych w art. 53 § 1 p.p.s.a., a wniesioną przez skarżącego pismem z dnia 23 listopada 2006 r. skargę należało uznać za przedwczesną. Zdaniem Sądu w świetle zaistniałych okoliczności, doręczenie decyzji skarżącemu ma jedynie charakter informujący, że organ administracyjny wydał decyzję i jako takie nie powoduje skutków prawnych. Stanowisko takie znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie SN zgodnie z którym: "trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi od decyzji kończącej postępowanie dla strony, która w postępowaniu administracyjnym działała przez pełnomocnika należy liczyć od dnia doręczenia tej decyzji pełnomocnikowi (vide: postanowienie SN z dnia 7 listopada 2002 r., sygn. akt III RN 191/01), podobnie w postanowieniu z dnia 6 kwietnia 2000 r. (sygn. akt III RN 157/99) Sąd stwierdził, iż termin do wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez stronę, za którą działa pełnomocnik, rozpoczyna swój bieg dopiero od dnia doręczenia rozstrzygnięcia pełnomocnikowi, choćby wcześniej zostało ono doręczone stronie". Należało zatem przyjąć, iż dopiero po otrzymaniu decyzji II instancji przez pełnomocnika skarżącego stronie będzie przysługiwało prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego w terminie podanym w art. 53 § 1 P.p.s.a. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), postanowiono jak w sentencji.