VI SA/Wa 2275/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Andrzej Siwek po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat A. H. o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej p o s t a n a w i a: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat A. H. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 450 zł (czterysta pięćdziesiąt złotych) powiększoną o kwotę 103,50 zł (sto trzy złote pięćdziesiąt groszy) stanowiącą 23% podatku od towarów i usług. Postanowieniem z dnia 27 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej w wysokości 3000 zł. W dniu 29 października 2013 r. skarżący J. Z. złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2014 r. ustanowiono dla skarżącego J. Z. adwokata. Pismem z dnia 17 marca 2014 r. (przesłanym Sądowi do wiadomości) Okręgowa Rada Adwokacka w [...] poinformowała o wyznaczeniu adwokat A. H. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego J. Z. Wyznaczona w sprawie adwokat A. H. wniosła w dniu 9 kwietnia 2014 r. skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 maja 2014 r. przywrócił termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Adwokat A. H. pismem z dnia 16 lipca 2014 r. cofnęła przedmiotową skargę kasacyjną. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2014 r. sygn. akt II GSK 1876/14 umorzył postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym Adwokat A. H. pismem z dnia 21 października 2014 r. złożyła wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, jednocześnie oświadczając, iż koszty te nie zostały pokryte przez skarżącego. Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – test jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. (dalej p.p.s.a.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady przyznawania wynagrodzenia adwokatowi reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b ww. rozporządzenia minimalne wynagrodzenie adwokata (ustanowionego w postępowaniu sądowym w drugiej instancji) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 75% stawki, o której mowa w § 18 ust. 1 pkt 1 lit a. W myśl tego przepisu stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6. Jako, że wartość przedmiotu sporu sprowadza się do kwoty 3000 zł, to minimalna stawka dla tej kwoty wynosi 600 zł (§ 6 pkt 3 rozporządzenia). Należne zatem wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie przysługuje w wysokości 75% zasądzonej stawki minimalnej wynoszącej 600 zł, co daje kwotę 450 złotych. Jednocześnie w myśl § 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia opłata zostaje podwyższona o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania a więc o 23 %, czyli kwotę 103,50 zł. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.