VI SA/Wa 2284/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Jacek Fronczyk Protokolant st. ref. Paulina Stylińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2014 r. sprawy ze skargi A. W. na uchwałę Krajowej Rady Notarialnej z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska notariusza 1. uchyla zaskarżoną uchwałę oraz poprzedzającą ją uchwałę Rady Izby Notarialnej w G. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...]; 2. stwierdza, że uchylone uchwały nie podlegają wykonaniu; Krajowa Rada Notarialna uchwałą z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], działając na podstawie art. 16 w związku z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. – Prawo o notariacie (j.t. Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1158 ze zm., dalej Pon.) oraz art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa.) po rozpoznaniu zażalenia na uchwałę Rady Izby Notarialnej w [...] z dnia [...]kwietnia 2011 r. o nr [...]pozytywnie opiniującą odwołanie A. W. ze stanowiska notariusza, utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę. Do wydania powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Rada Izby Notarialnej w [...] uchwałą z dnia[...]października 2006 r., po zapoznaniu się z protokołem wizytacji działalności skarżącego, wydała mu pierwszą ujemna ocenę w rozumieniu art. 16 § 3 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r., nr 189, poz. 1158 ze zm., dalej: prawo o notariacie) oraz zatwierdzono zarządzenia powizytacyjne. Kolejną wizytację z polecenia Rady Izby Notarialnej w [...] przeprowadzono w kancelarii skarżącego w dniu [...] czerwca 2007 r., w wyniku, której organ uchwałą z dnia [...] sierpnia 2007 r. powtórnie negatywnie ocenił pracę skarżącego, przy czym organ odstąpił od wydania zarządzeń powizytacyjnych. W okresie od października od listopada 2007 r. wizytator do spraw notarialnych Sądu Apelacyjnego w [...] dokonała na polecenie Ministra Sprawiedliwości, wizytacji działalności skarżącego. We wnioskach z wizytacji stwierdzono, że suma poważnych oraz licznych drobnych uchybień nie pozwoliła na pozytywną ocenę pracy notariusza. W związku z tym Minister Sprawiedliwości pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. poinformowała skarżącego o wszczęciu wobec niego postępowania w trybie art. 16 § 3 prawa o notariacie. Minister Sprawiedliwości wystąpił jednocześnie do Rady Izby Notarialnej w [...], na podstawie art. 16 § 3 i 4 powołanej ustawy o wydanie opinii w przedmiocie wszczęcia postępowania o odwołanie skarżącego ze stanowiska notariusza. Rada Izby Notarialnej w [...] uchwałą z dnia [...]stycznia 2009 r. pozytywnie zaopiniowała wszczęcie przez Ministra postępowania w przedmiocie odwołania skarżącego ze stanowiska notariusza z uwagi na trzy negatywne wyniki wizytacji. Krajowa Rada Notarialna, po rozpoznaniu zażalenia skarżącego, uchwałą dnia [...] kwietnia 2009 r., utrzymała w mocy uchwałę z dnia [...] stycznia 2009 r. W wyniku wniesionej przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi, wyrokiem z dnia 16 lutego 2010, sygn. akt VI SA/Wa 1314/09 Sąd ten uchylił obie uchwały organów notarialnych, wskazując, że uchwała Rady Izby Notarialnej w [...] naruszała art. 16 § 3 prawa o notariacie, gdyż nie zawierała opinii, o której mowa w tym przepisie, a jedynie opiniowała samo wszczęcie postępowania o odwołanie skarżącego ze stanowiska notariusza. Sąd wskazał również, że organy obu instancji nie przestrzegały zasady określonej w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.), albowiem negatywna opinia o notariuszu została oparta wyłącznie na ujemnych ocenach z wizytacji bez oceny całego materiału dowodowego. W ocenie Sądu nie rozważono okoliczności uważanych przez notariusza za istotne i przemawiające na jego korzyść jak dotychczasowy przebieg pracy zawodowej, jego postawy i stanu zdrowia mogącego mieć wpływ na wykonywanie obowiązków zawodowych. W dniu [...] listopada 2010 r. przeprowadzono kolejną wizytację kancelarii skarżącego, która wykazała mniejszą niż poprzednio ilość błędów jednakże ich waga i ciągłość występowania świadczyły o tym, że skarżący nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza. Rada Izby Notarialnej w [...] uchwałą z dnia [...] lutego 2011 r. negatywnie oceniła działalność skarżącego. Odstąpiono jednocześnie od wydania zarządzeń powizytacyjnych z uwagi na kolejną negatywną ocenę pracy skarżącego. W dniu [...] kwietnia 2011 r. Rada Izby Notarialnej w [...] uchwałą zawnioskowała o odwołanie skarżącego ze stanowiska notariusza, a następnie w dniu [...] czerwca 2011 r. wydała pozytywną opinię w sprawie odwołania skarżącego. Uchwałą z dnia [...] listopada 2011 r. Krajowa Rada Notarialna utrzymała w mocy uchwałę Rady Izby Notarialnej z [...] kwietnia 2011 r., podnosząc, że zarzuty stawiane skarżącemu przez wizytatorów odnośnie jego pracy były uzasadnione. Przyznanie dwukrotnie ujemnej oceny powizytacyjnej obligowało natomiast organy samorządu notarialnego do pozytywnego zaopiniowania odwołania notariusza poddanego ocenie – kontroli. Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. W. na uchwałę Krajowej Rady Notarialnej z dnia [...] listopada 2011 r. w przedmiocie odwołania ze stanowiska notariusza. Sąd I instancji oddalając skargę, przywołując art. 16 ustawy prawo o notariacie wskazał, że organem prowadzącym postępowanie w przedmiocie odwołania ze stanowiska notariusza jest Minister Sprawiedliwości, który odwołuje notariusza po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby notarialnej, wydanej na wniosek Ministra Sprawiedliwości, w terminie miesiąca od daty wpływu wniosku. Sąd podkreślił, że organ współdziałający, właściwa rada, nie jest organem prowadzącym postępowanie w sprawie zasadniczej dotyczącej odwołania ze stanowiska notariusza. Spełnia zaś rolę organu opiniującego, o którym mowa w art. 106 k.p.a. Odnosząc się do kwestionowanych przez skarżącego uchwał, Sąd I instancji stwierdził, że uchwała organu I instancji zawierała umotywowane zarzuty stawiane skarżącemu i sposobowi prowadzonej przez niego działalności zawodowej. Krajowa Rada Notarialna natomiast nie tylko zaaprobowała ustalenia wizytatorów oraz rozstrzygnięcie Rady Izby Notarialnej w [...], lecz także samodzielnie wskazała, jakie zarzuty stawiane skarżącemu uznała za zasadne. Spełniało to w ocenie Sądu wymóg z art. 138 k.p.a. Sąd podkreślił, że w uzasadnieniu uchwały Rada Izby Notarialnej w [...] wskazano na fakt, że trzy kolejne wizytacje Kancelarii skarżącego przeprowadzone w latach 2006 – 2008 zakończyły się wynikiem negatywnym. Takim samym wynikiem zakończyła się wizytacja z listopada 2010 r. Z protokołu powizytacyjnego wynikało natomiast, że skarżący nie tylko nie wykonał większości zaleceń powizytacyjnych, ale także nastąpiło dalsze pogorszenie jakości jego pracy. Ilość i jakość popełnianych przez skarżącego błędów była tego rodzaju, że mogła narażać strony czynności notarialnych na poważne konsekwencje prawne. Ponadto w ocenie Rady fakt ciągłego występowania nieprawidłowości w pracy skarżącego świadczył o braku po jego stronie przymiotu rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza. Podniesione przez organy obu instancji okoliczności w sposób wyczerpujący, zdaniem Sądu I instancji wyjaśniały motywy podjętych uchwał. Skargą kasacyjną A. W. zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości zarzucając mu naruszenie: 1. prawa materialnego: a) art. 44 prawa o notariacie przez przyjęcie, że protokół wizytacji kancelarii notarialnej nie podlega weryfikacji przeprowadzonej po przedstawieniu uwag i zarzutów podnoszonych przez skarżącego, co wyrażone zostało w uzasadnieniu wyroku twierdzeniem, że: "stawiane przez skarżącego w powyższym zakresie zarzuty, Sąd uznał za nietrafne w odniesieniu do obecnie kontrolowanego postępowania" oraz b) art. 16 § 3, art. 35 pkt 2 i art. 44 prawa o notariacie oraz art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 81 k.p.a. w zw. z art. 153 i art. 171 p.p.s.a. przez pominięcie związania Sądu w niniejszym postępowaniu oceną prawną i prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1314/09; 2. przepisów postępowania: a) art.7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 81 k.p.a. w zw. z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 16 § 3 i art. 44 prawa o notariacie, co w konsekwencji powodowało naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. przez nieuchylenie zaskarżonej uchwały (postanowienia) Rady Izby Notarialnej w [...] i utrzymującej ją w mocy uchwały Krajowej Rady Notarialnej, w świetle zebranego materiału dowodowego; b) art. 106 i art. 151 p.p.s.a. przez błędne ustalenia stanu faktycznego, a w szczególności: - ustalenie, że organ I instancji umotywował prawidłowo wszelkie zarzuty stawiane skarżącemu odnoszące się do jego działalności zawodowej, a nadto Krajowa Rada Notarialna nie tylko zaaprobowała ustalenia wizytatorów oraz rozstrzygnięcia Rady Izby Notarialnej w [...] lecz także samodzielnie, w sposób syntetyczny wskazała, jakie zarzuty stawiane skarżącemu uznała za zasadne, czym wypełniła normę z art. 138 k.p.a.; - ustalenie, że nastąpiło pogorszenie jakości pracy skarżącego, co nie wynikało z jakichkolwiek dowodów w sprawie, a wręcz przeciwnie wynika, że nastąpiła poprawa tej pracy; - ustalenie, że tylko w przypadku jednej wizytacji nie umożliwiono skarżącemu zapoznania się z protokołem, a faktycznie dotyczyło to wszystkich wizytacji i protokołów wizytacji; - ustalenie, że organ I instancji nie przekroczył granic swobodnego uznania administracyjnego co spowodowało nieuzasadnione oddalenie skargi; c) naruszenie art. 141 p.p.s.a. w szczególności § 4 tego artykułu, przez pominięcie w uzasadnieniu istotnych elementów odniesienia się do zarzutów zawartych w skardze, które Sąd określił jedynie jako nietrafne, nie podając żadnej argumentacji faktycznej i prawnej. Podnoszące te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku Sądu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o dołączenie akt prawy WSA w Warszawie o sygnaturze VI SA/Wa 1314/09. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Krajowa Rada Notarialna wniosła o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Pismem procesowy z dnia [...] marca 2014 r. skarżący kasacyjnie wskazał na nowe uzasadnienie zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej, tj. wskazał, iż jego zarzuty dotyczą przede wszystkim naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu o wydanie opinii w trybie art. 16 § 3 prawa o notariacie i przepisów prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przedmiotem zaskarżenia w sprawie dotyczącej odwołania kasatora ze stanowiska notariusza jest opinia Rady Izby Notarialnej w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. w sprawie dotyczącej odwołania A. W. ze stanowiska notariusza, którą otrzymał w dniu [...] sierpnia 2011 r. wraz z wyciągiem z protokołu nr [...]posiedzenia Rady Izby Notarialnej w [...], które odbyło się w dniu [...] kwietnia 2011 r., w siedzibie Izby Notarialnej w [...], tj. uchwałą nr [...]o następującej treści: "Rada podjęła uchwałę nr [...]wnioskując odwołanie not. [...] ze stanowiska notariusza." Kasator podniósł, iż RIN w toku postępowania z art. 16 § 3 prawa o notariacie "powinna wydać opinię pozytywną lub negatywną, w formie uchwały, która ma charakter postanowienia w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a nie wnioskować o odwołanie notariusza. W uchwale nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nie ma mowy o zatwierdzeniu opinii dotyczącej odwołania A. W. ze stanowiska notariusza, bowiem ta opinia powstała dopiero w dniu [...] czerwca 2011 r. i nie ma charakteru uchwały Rady Izby Notarialnej." (s. 2 pisma procesowego kasatora z dnia [...] marca 2014 r.), czego nie dostrzegł Sad I instancji w tej spawie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 marca 2014 r. uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny po przeanalizowaniu zarzutów kasacyjnych, uznał za zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji: art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu istotnych elementów, a także prawa materialnego, tj. art. 16 § 3 prawa o notariacie. Przypomniał, że art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że: "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania." Podkreślił, że obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, o którym mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie przedstawiając i oceniając stan faktyczny sprawy Sąd I instancji nie zauważył istotnej kwestii, że przedmiotem zaskarżenia w sprawie dotyczącej odwołania skarżącego ze stanowiska notariusza jest opinia Rady Izby Notarialnej w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. w sprawie dotyczącej odwołania A. W. ze stanowiska notariusza, którą otrzymał on w dniu [...] sierpnia 2011 r. wraz z wyciągiem z protokołu nr [...]z [...]posiedzenia Rady Izby Notarialnej w [...], które odbyło się w dniu [...] kwietnia 2011 r., w siedzibie Izby Notarialnej w [...], tj. uchwałą nr [...]o następującej treści: "Rada podjęła uchwałę nr [...]wnioskując odwołanie not. [...] ze stanowiska notariusza." Podkreślił, że kasator podniósł w uzupełnieniu uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej, że Rada Izby Notarialnej w [...] w toku postępowania z art. 16 § 3 prawa o notariacie "powinna wydać opinię pozytywną lub negatywną, w formie uchwały, która ma charakter postanowienia w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a nie wnioskować o odwołanie notariusza. W uchwale nr [...]z dnia [...] kwietnia 2011 r. nie ma mowy o zatwierdzeniu opinii dotyczącej odwołania [...]ze stanowiska notariusza, bowiem ta opinia powstała dopiero w dniu [...] czerwca 2011 r. i nie ma charakteru uchwały Rady Izby Notarialnej." (s. 2 pisma procesowego kasatora z dnia [...] marca 2014 r. Zatem, zdaniem NSA, rację ma kasator, że wydanie uchwały wnioskującej (do Ministra Sprawiedliwości) o odwołanie notariusza bez przyjęcia uprzedniej opinii pozytywnej lub negatywnej w sprawie odwołania notariusza, w formie uchwały, która ma charakter postanowienia w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, jest naruszeniem art. 16 § 3 prawa o notariacie, które to naruszenie mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W konsekwencji Sąd I instancji przyjmując w uzasadnieniu swego wyroku stan faktyczny sprawy według zdania organów notarialnych, i oceniając go jako zgodny z prawem, naruszył wskazany w skardze kasacyjnej art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. przez nieuchylenie zaskarżonej uchwały (postanowienia) Rady Izby Notarialnej w [...] i utrzymującej ją w mocy uchwały Krajowej Rady Notarialnej, w świetle zebranego materiału dowodowego, a w konsekwencji także art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie w sprawie i oddalenie skargi. Wobec wskazanego błędu dotyczącego stanu faktycznego sprawy, przedwczesnym byłoby odnoszenie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając ponownie sprawę zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Jednakże, stosownie do art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez naczelny Sąd Administracyjny. Mając powyższe na uwadze i rozpatrując sprawę ponownie pod kątem zgodności z prawem zaskarżonej uchwały oraz utrzymanej nią w mocy uchwały Rady Izby Notarialnej w [...] z dnia [...] kwietnia 201 r. stwierdzić należy, że skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 16 § 3 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 42 poz. 369 ze zm.) Minister Sprawiedliwości może odwołać notariusza, który uzyskał dwie ujemne oceny w wyniku kolejnych wizytacji przeprowadzonych przez wizytatora samorządu notarialnego lub właściwy organ Ministra Sprawiedliwości. Odwołanie następuje po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby notarialnej, wydanej na wniosek Ministra Sprawiedliwości, w terminie miesiąca od daty wpływu wniosku. Organ samorządu notarialnego współdziałający w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez właściwy organ (Minister Sprawiedliwości) działa na zasadach określonych w art. 106 k.p.a. Przepis art. 106 k.p.a. ma zastosowanie wówczas, gdy inny przepis prawa (w tym przypadku art. 16 § 3 Prawa o notariacie) uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ. Podkreślenia przy tym wymaga, że z jednej strony organ współdziałający nie jest organem prowadzącym postępowanie w sprawie zasadniczej (odwołania ze stanowiska notariusza), a z drugiej, organ podejmujący rozstrzygnięcie w sprawie głównej nie może sprawdzać czy weryfikować postanowienia akcesoryjnego wydanego w trybie art. 106 k.p.a. Weryfikacja tego postanowienia jest możliwa wyłącznie w drodze zażalenia, a następnie w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Na organie współdziałającym w postępowaniu właściwym ciążą wszystkie obowiązki wynikające z przepisów procesowych (vide glosa J. Borkowski do wyroku NSA z dnia 20 listopada 1997 r., V SA 2699/96, OSP 1999/3/56). Przenosząc powyższe rozważania teoretyczne na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że przedmiotem zaskarżenia w sprawie dotyczącej odwołania skarżącego ze stanowiska notariusza jest opinia Rady Izby Notarialnej w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. w sprawie dotyczącej odwołania [...] ze stanowiska notariusza, którą otrzymał on w dniu [...] sierpnia 2011 r. wraz z wyciągiem z protokołu nr [...]z [...]posiedzenia Rady Izby Notarialnej w v, które odbyło się w dniu [...] kwietnia 2011 r., w siedzibie Izby Notarialnej w [...]tj. uchwałą nr [...]o następującej treści: "Rada podjęła uchwałę nr [...]wnioskując odwołanie not. [...] ze stanowiska notariusza." Rada Izby Notarialnej w [...] w toku postępowania z art. 16 § 3 prawa o notariacie powinna wydać opinię pozytywną lub negatywną, w formie uchwały, która ma charakter postanowienia w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a nie wnioskować o odwołanie notariusza. W uchwale nr [...]z dnia [...] kwietnia 2011 r. nie ma mowy o zatwierdzeniu opinii dotyczącej odwołania [...] ze stanowiska notariusza, bowiem ta opinia powstała dopiero w dniu [...] czerwca 2011 r. i nie ma charakteru uchwały Rady Izby Notarialnej.. Zatem, wydanie uchwały wnioskującej (do Ministra Sprawiedliwości) o odwołanie notariusza bez przyjęcia uprzedniej opinii pozytywnej lub negatywnej w sprawie odwołania notariusza, w formie uchwały, która ma charakter postanowienia w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, jest naruszeniem art. 16 § 3 prawa o notariacie, które to naruszenie miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Jak wcześniej wspomniano, podstawę prawną zasięgnięcia opinii rady izby notarialnej stanowi art. 16 § 3 Prawa o notariacie. Powołany przepis nie określa ani zakresu, ani elementów jakie powinna zawierać opinia. Zadaniem rady izby notarialnej jest wyłącznie wydanie opinii pozytywnej lub negatywnej, która może przyczynić się do rozszerzenia stanu faktycznego sprawy i pozyskania argumentów przemawiających za lub przeciw odwołaniu notariusza w postępowaniu toczącym się przed Ministrem Sprawiedliwości. Opinia rady jako organu współdziałającego nie jest wiążąca, ma jedynie wzbogacić wiedzę organu prowadzącego postępowanie o przebiegu pracy zawodowej opiniowanego, przestrzeganiu przez niego zasad etyki zawodowej, ewentualnie innych okolicznościach istotnych dla merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie odwołania notariusza ze stanowiska. Z procesowego punktu widzenia stanowi ona część materiału dowodowego zebranego w sprawie w przedmiocie odwołania ze stanowiska, do którego organ prowadzący tamto postępowanie winien się ustosunkować w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z regułami ustanowionymi w art. 107 § 3 k.p.a. W przedmiotowej sprawie Krajowa Rada Notarialna rozpoznała zażalenie na postanowienie (uchwałę) z dnia [...] kwietnia 2011 r. Uchwała ta nie była przedmiotem zaskarżenia. Nie stanowiła opinii w rozumieniu 16 § 3 prawa o notariacie, albowiem uchwała ta wnioskowała jedynie o odwołanie skarżącego ze stanowiska notariusza. Nie rozpoznała natomiast odwołania od opinii Rady Izby Notarialnej w [...] z dnia [...]czerwca 2011 r., która nie była przedmiotem uchwały z dnia [...] kwietnia 2011 r. i być nie mogła z uwagi na to, że opinia została wydana [...] czerwca 2011 r. Wobec naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. sąd uchylił zaskarżoną uchwałę i utrzymaną nią w mocy uchwałę Rady Izby Notarialnej w Gdańsku. O wykonalności uchylonych aktów sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ – Rada Izby Notarialnej w [...] wyda opinię, w toku postępowania z 16 § 3 prawa o notariacie, pozytywną lub negatywną w formie uchwały, która ma moc postanowienia w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Jego weryfikacja będzie możliwa wyłącznie w drodze zażalenia, a następnie w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W świetle powyższych rozważań przedwczesnym byłoby odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi.