VI SA/Wa 2289/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 3 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie cofnięcia M. J. uprawnienia diagnosty nr [...], skarżący – M. J. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podał, że wraz z żoną samodzielnie utrzymują gospodarstwo domowe, a jego zarobki kształtują się na poziomie 1320 zł, żony zaś 2000 zł. Na ich już tak trudne położenie materialne, wpływa jeszcze negatywnie fakt, że utrzymuje finansowo chorą na [...] matkę. Wykonanie zaskarżonej decyzji zmusi go do rezygnacji z zawodu diagnosty, a jego obecny pracodawca nie będzie mógł go zatrudnić na innym stanowisku pracy. Jako technik mechanik, przy obecnych realiach i poziomie bezrobocia nie będzie mógł znaleźć pracy z ekwiwalentnymi zarobkami. Skarżący oświadczył, że nie posiadają z żoną żadnego większego majątku, który można by spieniężyć na bieżące utrzymanie. Utrata przez niego pensji zagrozi bytowi ich rodziny, co spowoduje znaczną szkodę, której skutków nie będzie można już odwrócić. W piśmie procesowym z dnia 25 września 2013 r. skarżący podniósł, że wobec utraty uprawnień zawodowych został zwolniony z pracy, a firma zatrudniająca jego żonę na stanowisku pracownika produkcji, planuje zwolnienia grupowe, które mają objąć przede wszystkim pracowników produkcji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej cyt. jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie przyjmuje się, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech (por. np. postanowienie NSA z dnia 4 grudnia 2012 r. sygn. akt II OZ 1054/12, LEX nr 1240772). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody co uzasadnia zastosowanie wobec niego ochrony tymczasowej. Cofnięcie uprawnień diagnosty, uniemożliwia skarżącemu wykonywanie pracy na tym stanowisku, co w sytuacji stagnacji na rynku pracy oraz wysokiej stopie bezrobocia dodatkowo może utrudnić mu odnalezienie się na rynku pracy, a w konsekwencji zagrozić bytowi materialnemu jego rodziny. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.