VI SA/Wa 2290/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2017 r. sprawy ze skargi B. Sp. j. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji o przeniesieniu uprawnień z licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD), utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2016r. nr [...] o odmowie zmiany treści decyzji administracyjnej Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2006r. (znak: [...]) o przeniesieniu uprawnień z licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy o nr [...] wydanej w dniu 1 marca 2004r. Jako podstawę prawną skarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jt. Dz.U. z 2016r. poz. 23 – dalej "k.p.a."), art. 7, art. 13 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym jt. Dz.U z 2013r. poz. 1414 z późn. zm. – dalej: u.t.d.), art. 4 ust.2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U. UE Nr L 300/72 – dalej rozporządzenie 1072/2009). Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. (znak: [...]) Minister Transportu i Budownictwa przeniósł na rzecz B. sp. j. uprawnienia wynikające z licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy o nr [...] wydanej w dniu 1 maja 2004 r., którą wydano na rzecz wspólników B. s.c. tj. T. B. i Z. B. W dniu [...] stycznia 2016 r. B. sp. j. złożyła do Głównego Inspektora Transportu Drogowego - organu właściwego rzeczowo w sprawach związanych z udzielaniem uprawnień w transporcie międzynarodowym - wniosek o zmianę treści decyzji Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2006r. (znak: [...]) w zakresie daty ważności przeniesionych uprawnień, tak aby licencja była ważna do 2053 r. tj. do daty na którą pierwotnie została wydana. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] odmówił dokonania zmiany treści decyzji administracyjnej Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2006 r. o przeniesieniu uprawnień z licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy o nr [...] wydanej w dniu 1 maja 2004r. B. sp. j. złożyła od powyższej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku domagając się zmiany treści decyzji wydanej przez Ministra Transportu i Budownictwa w dniu [...] kwietnia 2006 r. o przeniesieniu uprawnień z licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy o nr [...] wydanej w dniu 1 marca 2004 r. na B. sp. j.. w trybie art. 155 kpa, w ten sposób, aby treść decyzji w końcowym fragmencie brzmiała: "Niniejsza licencja jest ważna od 01.05.2004 do 01.04.2053". W uzasadnieniu spółka stwierdziła, że decyzja w dotychczasowym brzmieniu jest dotknięta wadą nieważności wskutek rażącego naruszenia prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 2 pkt 4 u.t.d. w zw. z art. 26 § 4 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037, z późn. zm. – dalej: ksh) przez ich błędną wykładnię i zastosowanie. Zdaniem spółki brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych, które uzasadniałyby przeniesienie uprawnień z licencji nie na 50 lat, tylko na 5 lat. Skarżąca spółka wskazała przy tym, że przekształcenie spółki cywilnej w spółkę jawną w związku z osiąganymi przychodami netto powinno skutkować przeniesieniem całości uprawnień na podmiot przekształcony. Strona uważa, że przepisy krajowe i unijne w zakresie licencji są niespójne. Jej zdaniem z przepisu art. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 nie można wysnuć wniosku, że nie jest możliwe przeniesienie uprawnień z licencji na przekształcony podmiot. Skarżąca wskazała także, że organ mógł przenieść uprawnienia w całości lub odmówić ich przeniesienia. Skarżąca powołał się przy tym na zasadę praw słusznie nabytych i stwierdziła, że organ miał prawo wyłącznie zbadać, czy B. sp. j. spełnia warunki, jakie przepisy prawa nakładają na przewoźników międzynarodowych. Zdaniem strony to ksh reguluje problematykę przekształcania podmiotów, na które następnie przenoszone są uprawnienia z licencji. Strona wskazuje, że spółce jawnej powstałej w wyniku przekształcenia spółki cywilnej przysługują wszystkie prawa i obowiązki przysługujące wspólnikom spółki cywilnej. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2016r. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 2016r. o odmowie dokonania zmiany w żądanym przez stronę zakresie. W uzasadnieniu decyzji organ odwołał się do obowiązujących w sprawie przepisów prawa w tym w szczególności powołał się na zapis art. 13 ust.2 pkt 2 u.t.d. stanowiący, że organ który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji wspólnotowej lub licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 lub 2 lub ust. 2, przenosi, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnienia z niej wynikające w razie połączenia, podziału lub przekształcenia, zgodnie z przepisami ksh, przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na wykonywanie zawodu. Organ wskazał również, odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, że tryb przewidziany w przepisie art. 155 k.p.a. służy do zmiany decyzji niewadliwych lub dotkniętych wadami ale nie kwalifikowanymi. Nadto postępowanie prowadzone w oparciu o wskazany przepis nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy wskazał, że Minister Transportu i Budownictwa działając w oparciu o art. 13 ust. 2 pkt 2 u.t.d., wydał decyzję w przedmiocie udzielenia licencji, z tą różnicą, że została ona wydana w trybie przeniesienia uprawnień. Organ w przedmiotowej sprawie przeniósł prawa wynikające z licencji pierwotnej udzielonej, w dniu 1 maja 2004 r. wspólnikom spółki cywilnej na powstałą z jej przekształcenia spółkę jawną. Organ, ustalając termin ważności licencji w wymiarze krótszym, niż okres przyznany "pierwotnemu posiadaczowi licencji, działał nie tylko zgodnie ze złożonym przez stronę wnioskiem, ale i w poszanowaniu obowiązujących na dzień wydania decyzji przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez, jedno lub więcej Państw Członkowskich. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 5 ww. rozporządzenia Licencja wspólnotowa jest wydawana na okres pięciu lat i może podlegać przedłużeniu. Zauważył również, że przepisy ustawy o transporcie drogowym przewidziały dla przypadku przekształcenia formy działalności gospodarczej uproszczoną formę uzyskania licencji przewozowej w trybie przeniesienia uprawnień wynikających z licencji na określonego innego przedsiębiorcę w drodze decyzji administracyjnej. Wynika z tego, że inny podmiot - przedsiębiorca przejmujący uprawnienia uzyskuje, z dniem wydania decyzji o przeniesieniu, licencję, która daje możliwość w pełnej mierze kontynuacji uprawnień z licencji dotychczasowej. Nie w każdym jednak przypadku treść tej licencji będzie tożsama z treścią licencji dotychczasowej, bowiem organ administracji publicznej jest zobligowany; uwzględnić stan prawny obowiązujący w dacie wydania rozstrzygnięcia. Tym samym zdaniem organu niemożliwe było wydanie licencji na okres, który był wskazany w licencji udzielonej wcześniejszemu posiadaczowi, gdyż nie był on dopuszczalny przez przepisy unijne, które obowiązują bezpośrednio. Za nieuprawnione organ uznał twierdzenia strony, że organ naruszył zasadę praw nabytych. Licencja wydana została bowiem w oparciu o obowiązujące przepisy prawa a decyzja nie może dawać stronie uprawnień większych od przewidzianych przepisami prawa bezpośrednio obowiązującego w momencie wydawania decyzji. Wyjaśnił przy tym, że udzielenie uprawnienia licencyjnego dla przedsiębiorcy na okres 5 lat było wymuszone przez nadrzędne w stosunku do prawa krajowego przepisy wspólnotowe. Przyjęte rozstrzygnięcie nie stanowi więc naruszenia zasady praw nabytych przez stronę. Reasumując organ wskazał, że decyzja Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2006 r. (znak: [...]) o przeniesieniu uprawnień licencyjnych ze spółki cywilnej na podmiot przekształcony na okres 5 lat została wydana zgodnie z prawem i przepisy prawa materialnego nie dają podstaw do jej zmiany. Tym samym orzeczenie o odmowie zmiany decyzji jest prawidłowe. Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem GITD, B. sp.j. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego jak i procesowego, tj.: - art. 13 ust. 2 u.t.d., poprzez jego błędną wykładnie i przyjęcie, że organ w razie obligatoryjnego przekształcenia spółki cywilnej w spółkę jawną przenosi jedynie część uprawnień -pierwotnej decyzji administracyjnej a nie ich całość; -art. 16 ust. 2 pkt. 4 u.t.d. w zw. z art. 26 § 4 k.s.h. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że nie istnieje tożsamość podmiotów pomiędzy przekształcaną spółką cywilną a powstałą w wyniku przekształcenia spółką jawną, a także przyjęcie, że w związku z powyższym nie doszło do naruszenia zasady praw nabytych; - art. 4 ust.2 rozporządzenia nr 1072/2009 poprzez nieuwzględnienie art. 4 ust. 2 zdanie 2 tego rozporządzenia, które stanowi, iż licencje wspólnotowe wydane przed dniem stosowania przedmiotowego rozporządzenia obowiązują do dnia wygaśnięcia ich ważności; - art. 2 i art. 31 Konstytucji RP polegające na naruszeniu wyrażonych tymi przepisami zasad: praw słusznie nabytych, równości obywateli wobec prawa oraz sprawiedliwości społecznej a przejawiające się tym, że podmiot w wyniku przekształcenia traci prawo do przeniesienia licencji na okres przyznany w pierwotnej licencji. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji w części odmawiającej ustalenia ważności licencji na okres od 1 maja 2004r. do 1 kwietnia 2053r. a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej spółki kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący obszernie umotywował stawiane zarzuty w szczególności podkreślając, że organ w skarżonej decyzji nie odniósł się do zarzutu wskazanego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy a odnoszącego się do wady nieważności. Wskazał również, że organ rozpoznając sprawę wyszedł z błędnego założenia, że licencja nadawana jest w rzeczywistości dla nowego podmiotu, ale na zasadach uproszczonych, tymczasem nie istnieje żadna uproszczona procedura udzielania licencji a jedynie przeniesienie już posiadanej licencji na ten sam podmiot ale o zmienionej formie prawnej. W tej sytuacji wszystkie elementy pierwotnej licencji, zdaniem skarżącego, powinny pozostać bez zmian. Skarżący podkreślił również, że nie istnieją przepisy prawa wspólnotowego ani prawa krajowego, które zakazywałyby przenoszenia na podmiot przekształcający się licencji z pierwotnym okresem jej ważności a co więcej licencje wspólnotowe wydane przed dniem stosowania rozporządzenia (WE nr 1072/2009) obowiązują do dnia wygaśnięcia ich ważności. Zdaniem skarżącego organ błędnie uznał również, że w wyniku dokonanego przekształcenia prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej w spółkę jawną, nie zachodzi tożsamość podmiotów. Podsumowując skarżący wskazał, że sposób interpretacji przez organ stanu faktycznego i prawnego w niniejszej sprawie doprowadził organ do naruszenia art. 2 i 32 Konstytucji RP, bowiem stosowanie nowych przepisów wprost nie może prowadzić do sytuacji zaskoczenia adresatów norm prawa nową regulacją prawną i radykalnie zmieniać na niekorzyść ich dotychczasowe sytuacje prawne, gdyż takie działanie organów administracji publicznej podważa zaufanie obywateli do prawa, zagraża bezpieczeństwu i pewności obrotu, stabilności stosunków przez prawo regulowanych oraz prawom słusznie nabytym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję tegoż organu z dnia [...] marca 2016r. nr [...], którą wydano w trybie nadzwyczajnym, uregulowanym w art. 155 k.p.a. Postępowanie zakończone wskazaną wyżej decyzją GITD, podlegającą kontroli Sądu, uruchomione zostało na żądanie skarżącej Spółki i dotyczyło decyzji Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2006r. nr [...], którą dokonano przeniesienia uprawnień z licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy o nr [...] wydanej w dniu 1 maja 2004r. Skarżąca wniosła o zmianę tej decyzji poprzez wydanie decyzji administracyjnej zmieniającej brzmienie wskazanego aktu administracyjnego w aspekcie temporalnym trwania uprawnień z niej wynikających tj. aby decyzja w końcowym fragmencie uzyskała brzmienie: "(...) Niniejsza licencja jest ważna od 1 maja 2004r. do 1 kwietnia 2053r." Zatem, z uwagi na tryb, jaki znajdował zastosowanie w sprawie, przypomnieć należy, że zgodnie z treścią art. 155 k.p.a., decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Z wykładni językowej tego przepisu wynika, że organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję ostateczną, jeżeli spełnione są następujące przesłanki: a) strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, b) przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, c) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Przedmiotem postępowania określonego w art. 155 k.p.a. jest tym samym stwierdzenie istnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie. W przypadku, gdy organ administracji publicznej ustali istnienie tych przesłanek, wówczas może uchylić lub zmienić dotychczasową decyzję ostateczną, na mocy której strona nabyła prawo. Przy czym, przesłanki wyznaczone w art. 155 k.p.a. muszą wystąpić łącznie, aby organ mógł odstąpić od związania ogólną zasadą trwałości decyzji administracyjnej i dokonać weryfikacji decyzji ostatecznej w omawianym trybie nadzwyczajnym. Zatem, jak wynika z powyższego, postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest tylko i wyłącznie ustalenie, czy zachodzą przesłanki określone w tym przepisie. Tym samym, co wymaga podkreślenia, nie można w nim upatrywać środka zmierzającego do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, niejako "w kolejnej instancji". Postępowanie prowadzone na podstawie wymienionego przepisu nie może więc zmierzać do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy już ostatecznie zakończonej. Nie może w efekcie prowadzić do weryfikacji prawidłowości zastosowania konkretnej normy prawa materialnego, jak i do uzupełniania w tym kontekście i w tym celu postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie zmiany bądź uchylenia decyzji ostatecznej ma za przedmiot ustalenie tylko przesłanek wzruszenia obowiązującej decyzji, która to (z uwagi na niekonkurencyjność trybów nadzwyczajny uregulowanych w Kodeksie) winna być prawidłowa pod względem prawnym, ewentualnie - dotknięta wadami niekwalifikowanymi, tj. nie dającymi podstawy do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji. Należy też w tym miejscu dodać, że jak wskazał NSA w wyroku z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1810/09 (Lex nr 746810), "Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", w oparciu o do tej pory zgromadzony materiał dowodowy (patrz tezy wyroków: WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 2325/06 Lex nr 318247 i NSA z dnia 28 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 267/06 Lex nr 326277)". Przy czym, prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. jest uwarunkowana prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego. Zmiana okoliczności faktycznych jaka nastąpiła po wydaniu decyzji ostatecznej może mieć znaczenie tylko w kontekście oceny przesłanek interesu społecznego lub słusznego interesu strony; zmiana zaś obowiązującego w dacie wydania decyzji ostatecznej prawa materialnego powoduje, że powstaje nowa sprawa nie tylko w sensie procesowym, ale też materialnoprawnym (v. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 1991 r., sygn. akt II SA 893/91, ONSA 1993 Nr 2, poz. 33). Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 17 stycznia 2006 r. (sygn. akt II OSK 405/05, Lex nr 196453), zasadność zastosowania artykułu 155 k.p.a. w sprawie należy zawsze rozważać w świetle przepisów prawa materialnego obowiązujących w okresie wydawania ostatecznych decyzji administracyjnych. Tym samym "zmiana ostatecznej decyzji administracyjnej na mocy art. 155 k.p.a. jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy obowiązują przepisy prawne, na podstawie których decyzja została wydana". Powyższe w konsekwencji oznacza, że zmiana prawa skutkuje niedopuszczalnością zastosowania art. 155 k.p.a., a zmiana okoliczności faktycznych jaka nastąpiła po dniu wydania decyzji dotychczasowej, może mieć znaczenie tylko dla oceny występowania przesłanek interesu społecznego lub słusznego interesu strony uregulowanych w ww. przepisie (a nie dla oceny zastosowania konkretnej normy prawnomaterialnej). W końcu, zaznaczyć należy, że decyzja wydawana na podstawie art. 155 k.p.a., ma charakter uznaniowy (albowiem organ może uchylić lub zmienić, ale nie ma takiego obowiązku), jednakże -co trzeba podkreślić- nie arbitralny. Wymagania interesu społecznego lub słusznego interesu strony muszą być bowiem ustalone w konkretnej sprawie i uzyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy. W postępowaniu takim badaniu ulega zatem w szczególności zgodność złożonego przez ubiegającego się wniosku z interesem społecznym przy uwzględnieniu słusznego interesu strony, a fakt, iż postępowanie to kończy się rozstrzygnięciem opartym na uznaniu administracyjnym wymaga od organu obszernego ustosunkowania się w uzasadnieniu orzeczenia do występujących w sprawie kwestii (bo tylko tak organ nie narazi się na zarzut dowolności). Kierując się powyższym, Sąd uznał, co wskazano już powyżej, że kontrolowana decyzja zapadła z zachowaniem powyższych reguł i prawa nie narusza. Należy bowiem zauważyć, że nie zostały spełnione łącznie przesłanki, o których mowa w art. 155 k.p.a., bowiem przepisy szczególne sprzeciwiają się zmianie wskazanej decyzji w zakresie określonym we wniosku tj. poprzez określenie, że licencja jest ważna od 1 maja 2004r. do 1 kwietnia 2053r. Podkreślenia wymaga, że decyzja o zmianę, której wystąpił skarżący tj. decyzja z dnia [...] kwietnia 2006r. przenosi uprawnienia z licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy o nr [...], które przysługiwały T.B. i Z. B. wspólnikom spółki cywilnej B. s.c. na B. sp. j., w całości. W decyzji tej organ nie wskazuje żadnych dat obowiązywania licencji. Daty te pojawiają się dopiero na blankiecie wystawionej licencji, która została skarżącemu wydana wraz z wydaniem decyzji w trybie art. 13 ust.2 pkt 2 u.t.d. Zauważenia wymaga również, że wniosek o zmianę w trybie art. 155 k.p.a. został złożony w dniu [...] listopada 2015r. W tej dacie, jak również w dacie wydania zaskarżonej decyzji w Polsce, co słusznie zauważył organ, częścią obowiązującego porządku prawnego, w skutek wejścia Polski do Unii Europejskiej, było rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U. UE Nr L 300/72 – dalej rozporządzenie nr 1072/2009). Zgodnie z art. 4 ust.2 w/w rozporządzenia nr 1072/2009, licencja wspólnotowa wydawana jest przez właściwy organ państwa członkowskiego siedziby na okres nie dłuższy niż 10 lat z możliwością jego przedłużenia. Natomiast w myśl uprzednio obowiązującego art. 5 ust. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 w sprawie dostępu do rynków drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich (przepis obowiązujący na dzień wydania decyzji z dnia [...] kwietnia 2006r. – o zmianę, której występuje skarżąca), licencja wspólnotowa była wydawana na okres pięciu lat i mogła podlegać przedłużeniu. Dodać w tym miejscu należy, że na mocy podpisanego 16 kwietnia 2003 r. w Atenach Traktatu Akcesyjnego, który wszedł w życie z dniem 1 maja 2004 r., a w szczególności art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, który stanowi integralna część Traktatu, Polska - jako nowe państwo członkowskie - została od dnia przystąpienia związana postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot i Europejski Bank Centralny przed dniem przystąpienia. Oznacza to związanie całym prawem pierwotnym, a także prawem stanowionym w UE. Art. 249 TWE wymienia pośród rodzajów uchwalanych przez organy Wspólnoty tzw. pochodnych aktów prawa wspólnotowego między innymi rozporządzenia. Zgodnie z treścią powołanego przepisu mają one zasięg ogólny, wiążą w całości i są bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Z powyższego wynika wprost, że rozporządzenia są wiążące co do wszystkich zawartych w nich postanowień i od daty wejściach w życie, a w tym przypadku od daty akcesji, są stosowane bezpośrednio, gdyż nie wymagają implementacji. Jak z powyższego wynika, na przeszkodzie uwzględnienia wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2015r. o zmianę decyzji z dnia [...] kwietnia 2006r. nr [...] i określenia, że licencja wspólnotowa jest wydana na okres do 2053r. stały i stoją przepisy unijne, które w tym zakresie zarówno w dacie wydania decyzji o zmianę, której wystąpił skarżący jak również w dacie złożenia wniosku i wydania decyzji o odmowie zmiany decyzji nie przewidywały tak długiego okresu na który wydawana byłaby licencja wspólnotowa. Tym samym jedna z przesłanek, o których mowa w przepisie art. 155 k.p.a. tj. przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, nie została spełniona. Przepisy wskazanego wyżej rozporządzenia nr 1072/2009 jak również wcześniej obowiązującego rozporządzenia nr 881/92 niewątpliwie sprzeciwiały i sprzeciwiają się żądanym przez skarżącą zmianom, gdyż przewidywały one 5 letni termin, na który wydawana jest licencja (obecnie jest to termin 10 letni). Tym samym nie było możliwe dokonanie zmiany decyzji w żądanym zakresie tj. poprzez określenie obowiązywania licencji na lat 50. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze, Sąd uznał je za niezasadne. Wskazać bowiem należy, że: - przy wydawaniu skarżonego orzeczenia organ nie mógł naruszyć przepisu art. 13 ust.2 u.t.d., a także art. 16 ust. 2 pkt 4 u.t.d. w zw. z art. 16 § 4 k.s.h., gdyż przepisy te nie był przez ten organ stosowane w niniejszej sprawie. Wniosek wszak dotyczył zmiany decyzji z dnia [...] kwietnia 2006r. w trybie art. 155 k.p.a. a zatem obowiązkiem organu było, co też zostało uczynione, zbadanie zaistnienia przesłanek z tego przepisu pozwalających na zmianę ostatecznej decyzji. Jeżeli zdaniem skarżącego organ przy wydawaniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2006r. dopuścił się naruszenia przepisu prawa materialnego, to stronie przysługiwały środki zaskarżenia w stosownym trybie a obecnie mogą być uruchomione nadzwyczajne środki, jeśli są spełnione przesłanki do stwierdzenia nieważności (art. 156 § 1 k.p.a.) lub wznowienia postepowania (art. 145 § 1 k.p.a.). W tym miejscu Sąd wskazuje również, że niezasadny jest zarzut, dot. nieustosunkowania się przez organ w zaskarżonej decyzji do zarzutu wydania decyzji z dnia [...] kwietnia 2006r. z rażącym naruszeniem prawa. Należy bowiem wskazać, że w uzasadnieniu decyzji na str. 4 organ zacytował m. in. orzeczenie NSA z dnia 4 stycznia 2011r. (sygn.. I OSK 339/10, lex nr 745219) wskazując, że art. 155 k.p.a. może odnosić się do decyzji dotkniętych niekwalifikowanymi wadami (niedającymi podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji czy do wznowienia postępowania) lub decyzji prawidłowych. A zatem jeżeli zdaniem skarżącego decyzja z dnia [...] kwietnia 2006r. była dotknięta wadą nieważności (jak wskazano we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) to do weryfikacji takiej decyzji przewidziany jest inny tryb postępowania. Co więcej nie jest dopuszczalne dokonanie zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a., jeśli jest ona dotknięta wadą nieważności. Sąd podziela również stanowisko organu zaprezentowane w skarżonym orzeczeniu, które zostało oparte o wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 lipca 2009r. sygn. akt VI SA/Wa 894/09 oraz wyrok NSA z dnia 29 października 2010 sygn. akt II GSK 901/09 (CBOSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl), że skarżąca musi mieć świadomość, iż licencja wydana w 2004 r. dla wspólników spółki cywilnej T. B., Z. B., w związku z przekształceniem formy organizacyjnej prowadzonej przez te osoby działalności gospodarczej, w takiej treści w jakiej została wydana przestała istnieć, tak jak nie istniała już forma organizacyjna, dla której ta licencja była wydana pierwotnie. Na tym tle nieuprawnione jest również twierdzenie skarżącej, iż organ naruszył zasadę praw nabytych. Podkreślić należy, że przepisy ustawy o transporcie drogowym przewidziały dla przypadku przekształcenia formy działalności gospodarczej, jak wskazał WSA w Warszawie we wskazanym powyżej wyroku z dnia 21 lipca 2009r i z czym należy się zgodzić, "uproszczoną formę uzyskania licencji przewozowej w trybie przeniesienia uprawnień wynikających z licencji na określonego innego przedsiębiorcę w drodze decyzji administracyjnej. Wynika z tego, iż inny podmiot - przedsiębiorca przejmujący uprawnienia (art. 13 ust. 2 utd.) uzyskuje, z dniem wydania decyzji o przeniesieniu, licencję, która daje możliwość w pewnej mierze kontynuacji licencji dotychczasowej. Nie w każdym jednak przypadku treść tej licencji będzie tożsama z treścią licencji dotychczasowej, bowiem organ administracji zobligowany będzie uwzględnić stan prawny obowiązujący w dacie wydawania rozstrzygnięcia". Tak wiec wydając decyzję z dnia [...] kwietnia 2006r. a następnie blankiet licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, organ był zobligowany do wydania blankietu licencji na okres dozwolony przepisami wskazanego wyżej rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 tj. na okres pięciu lat. Wynika to z faktu, co zostało wskazane powyżej, że w dacie wydania rozstrzygnięcia w systemie prawnym Polski obowiązywała już regulacja wspólnotowa i organ nie mógł jej nie zastosować. Sąd zgadza się przy tym z organem, że przeniesienie uprawnień z licencji, o których mowa w art. 13 ust.2 u.t.d. oznacza, że inny przedsiębiorca uzyskuje w drodze przeniesienia uprawnień, prawo do wykonywania przewozów w międzynarodowym transporcie drogowym dla rodzaju przewozów w tej licencji określonych i tylko te elementy licencji podlegają niejako automatycznemu przeniesieniu, zaś inne dane licencji takie jak data udzielenia licencji (musi być to data decyzji przenoszącej licencję), organ wydający ją (właściwość organu może ulec zmianie), czy czas na jaki licencja zostaje udzielona (zmiana przepisów) mogą być inne od tych, które widniały na licencji podlegającej przeniesieniu. Przeniesienie uprawnień z licencji nie może być powieleniem treści licencji dotychczasowej przyznanej innemu podmiotowi, ponieważ właściwy organ administracji publicznej, wydając decyzję o przeniesieniu uprawnień, musi uwzględnić obowiązujący na datę przeniesienia stan prawny. Sąd zauważa również, mając na względzie treść zarzutów postawionych w skardze, że wbrew poglądowi skarżącego wyrażonemu w skardze nie istnieje tożsamość podmiotów: przekształcanego i powstałego w wyniku przekształcenia. Czym innym jest bowiem spółka cywilna, w ramach której uprawnienia z licencji przysługują wspólnikom, a czym innym - spółka jawna, mogąca być podmiotem praw z licencji, jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Dzieje się tak pomimo identycznego "składu osobowego" obu podmiotów. Odmienna jest bowiem forma działania podmiotu, w ramach którego prowadzona jest działalność gospodarcza - w tym wypadku -międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy. - nie jest uprawniony również zarzut, że organ wydając zaskarżona decyzję naruszył art. 2 i 32 Konstytucji RP i wyrażone w nich zasady. Należy bowiem wskazać, że zastosowanie w sprawie prawa wspólnotowego "wyprzedzająco" względem ustawy krajowej ma umocowanie konstytucyjne. Przepis art. 91 ust. 3 Konstytucji RP stanowi "jeżeli to wynika z ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską umowy konstytuującej organizację międzynarodową, prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami". Stąd nie może być mowy o naruszeniu art. 2 Konstytucji w sytuacji realizacji zasady z art. 91 ust. 3 ustawy zasadniczej. Z tych przyczyn, nie podzielając zarzutów skargi Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za prawidłowe, uzasadnione okolicznościami sprawy i stanem prawnym znajdującym w niej zastosowanie. Zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty wynikają w dużej mierze z niezrozumienia trybu nadzwyczajnego uregulowanego w art. 155 Kodeksu i zakresu postępowania prowadzonego w tym trybie. W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd skargę oddalił