VI SA/Wa 2296/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia L. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 2296/12 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego postanawia 1. uwzględnić zażalenie i uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 2296/12; 2. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 1 października 2012 r. skarżący L. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego. Do skargi został załączony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten skarżący uzasadnił niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, a także spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący wskazał, że konieczność uiszczenia przed rozpoznaniem skargi kary pieniężnej w kwocie 8000 zł skutkowałoby dla niego utratą płynności finansowej, znacznym utrudnieniem prowadzenia dalszej działalności gospodarczej, a prawdopodobnie jej likwidacją bowiem prowadzi jednoosobową działalność, która jest na granicy opłacalności. Wskazał, ze comiesięczne opłaty i podatki związane z prowadzoną działalnością sięgają 4000 zł, a dochody z działalności gospodarczej przeznaczane są na bieżące wydatki i potrzeby życia codziennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 grudnia 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 2296/12 odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji argumentując, że skarżący nie wykazał w sposób przekonywujący przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej. Pismem z dnia 20 grudnia 2012 r. skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że jego obecna trudna sytuacja finansowa oraz ogólna sytuacja gospodarcza powodują, że działalność przewozu jaką wykonywał była na granicy opłacalności. Dochody z prowadzonej działalności drastycznie spadły, także z uwagi na problemy zdrowotne, które uniemożliwiły skarżącemu jej wykonywanie. W chwili obecnej skarżący musiał zawiesić prowadzenie działalności gospodarczej i utrzymuje się jedynie z emerytury w wysokości 1619,7 zł miesięcznie. Nadto w dniu 19 grudnia 2012 r. skarżący dowiedział się o konieczności operacji [...]. Na poparcie swoich argumentów, do zażalenia skarżący dołączył decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] listopada 2012 r. o przeliczeniu emerytury, z której wynika wyżej wskazana wysokość miesięcznego świadczenia emerytalnego, skierowanie skarżącego do poradni specjalistycznej z dnia [...] grudnia 2012 r. w związku ze stwierdzeniem [...], potwierdzenie zawieszenia działalności gospodarczej od 1 stycznia 2013 r. do 1 stycznia 2014 r., zeznanie podatkowe za rok 2011, z którego wynika, iż przychód skarżącego w 2011 r. z prowadzonej przez niego działalności wyniósł 28055 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – cyt. dalej jako p.p.s.a.) jeżeli zażalenie jest oczywiście uzasadnione wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym uchylić zaskarżone postanowienie i rozpoznać sprawę na nowo. Zgodnie z art. 61 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3). Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności może nastąpić tylko w wyjątkowych sytuacjach, przy czym w orzecznictwie przyjmuje się, że trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 76/06, LEX nr 299367). Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Z powyższego wynika, że sąd wyłącznie bada zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku. Twierdzenia i argumenty podniesione przez stronę dla uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinny być poparte przez wnioskującego odpowiednimi dokumentami źródłowymi, celem ich weryfikacji i oceny możliwości wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z 12 grudnia 2012 r. sygn. II GZ 473/12). Przedstawiona przez skarżącego we wniosku argumentacja wskazująca na utratę przez niego płynności finansowej z uwagi na konieczność uiszczenia kary pieniężnej w wysokości 8000 zł w połączeniu z jego problemami zdrowotnymi i wynikającym z tego faktu ponoszeniem znaczących wydatków na zakup leków oraz przerwami w prowadzeniu działalności gospodarczej, wskazuje na zaistnienie konkretnych okoliczności uzasadniających wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedłożone przez skarżącego dowody potwierdzają argumentację skarżącego zawartą we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Należy podkreślić, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, lecz uprawdopodobnienia. Realnym zatem jest twierdzenie skarżącego, iż konieczność uiszczenia nałożonej kary pieniężnej może pozbawić skarżącego środków potrzebnych na utrzymanie się oraz zakup leków, a co za tym idzie spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zachodzą w świetle art. 195 § 2 p.p.s.a. przesłanki do uwzględnienia zażalenia i na podstawie powołanego przepisu oraz na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.