VI SA/Wa 2308/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant ref. staż. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2013 r. sprawy ze skargi Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w P. na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. nr [...] Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej jako Prezes Urzędu) stwierdził niedopuszczalność odwołania złożonego przez O. w [...] (dalej też jako "skarżąca", "producent") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w [...] (dalej jako WIIH) z [...] lipca 2012 r., który wymierzył przedsiębiorcy A. S.A. z siedzibą w [...] karę pieniężną w wysokości 680,40 zł z tytułu wprowadzenia do obrotu ww. jednej partii serka wiejskiego lekkiego [...], wyprodukowanego przez O. w [...], nieodpowiadąjącego jakości handlowej określonej w art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej. Decyzja ta została doręczona wyłącznie kontrolowanemu przedsiębiorcy w wraz ze stosownym pouczeniem o możliwości złożenia od niej odwołania, ale jej adresat A. S.A. z siedzibą w [...] nie złożył odwołania. Z dniem [...] lipca 2012 r. decyzja [...] WIIH stała się ostateczna. O. w [...], jako producent zakwestionowanego serka, złożył do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej również "Prezesem UOKiK", odwołanie od decyzji [...] WIIM, w części dotyczącej wymierzenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu śmietany, zarzucając jej naruszenie przepisów: art. 28 w związku z art. 10 § 1 i art. 81 K.p.a. poprzez nieuznanie za stronę postępowania administracyjnego i niezapewnienie O. w [...] czynnego udziału w postępowaniu w niniejszej sprawie oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, art. 40a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, poprzez ukaranie karą pieniężną podmiotu, któremu nie zostały przedstawione żadne zarzuty w zakresie niedopełnienia procedur związanych ze sprzedażą kontrolowanych produktów oraz niewykazanie, na czym polegało zawinienie ukaranego podmiotu. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej wymierzenia kary pieniężiej za wprowadzenie do obrotu śmietany, uznając ją w tej części za niezgodną z prawem. Po rozpoznaniu ww. odwołania, zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. nr [...] Prezes UOKiK stwierdził jego niedopuszczalność, uwzględniając przede wszystkim fakt, że stroną postępowania zakończonego w pierwszej instancji decyzją [...] WIIH z dnia [...] lipca 2012 r. był jedynie kontrolowany przedsiębiorca, czyli A. S.A. z siedzibą w [...], który wprowadził do obrotu nieodpowiadające jakości handlowej dwie partie ww. artykułów rolno-spożywczych (w tym jedną partię śmietany). Zatem tylko jemu w świetle art. 127 § 1 K.p.a. przysługiwało prawo do skutecznego złożenia odwołania od tej decyzji. Na postanowienie to skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów: art. 134 K.p.a., poprzez wydanie postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania w sytuacji braku ustawowych podstaw do jego wydania, art. 28 K.p.a. w związku z art. 40a ustawy o jakości handlowej, poprzez nieuznanie O. w [...] za stronę postępowania, - art. 40a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, poprzez uznanie uczestnika postępowania R. W., M. M. Spółka Jawna z siedzibą w [...] za "wprowadzającego do obrotu" artykuły rolno-spożywcze nieodpowiadające jakości handlowej w rozumieniu tych przepisów i ukaranie karą pieniężną, pomimo że nie zostały przedstawione mu żadne zarzuty w zakresie niedopełnienia procedur związanych ze sprzedażą kontrolowanych artykułów oraz nie wykazania na czym polegało zawinienie ukaranego podmiotu. Podkreśliła, że art. 134 K.p.a. daje podstawę do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania jedynie z przyczyn formalnych, a wynikające z art. 28 K.p.a. uprawnienie strony ma charakter materialnoprawny i powinno być rozstrzygane w formie decyzji. Na poparcie powołał Uchwałę Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999 r. (sygn. akt OPS 16/98), według której "stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 Kpa następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kpa". Rozstrzygnięcie sprawy w drodze postanowienia pozbawia skarżącą możliwości ochrony prawnej eliminacji takiego postanowienia w trybie nadzwyczajnych postępowań administracyjnych, określonych w przepisach art. 145-152 oraz art. 156-159 Kpa. W odpowiedzi na skargę Prezes UOKiK wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że w chwili wpłynięcia odwołania, organ odwoławczy ma obowiązek zbadania, czy spełnia ono określone warunki formalne m.in. czy zostało wniesione w terminie, czy pochodzi od strony i czy z innych przyczyn jest dopuszczalne. Jak stanowi art. 134 K.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Jeżeli organ odwoławczy stwierdzi, że odwołanie zostało wniesione po terminie lub z innych powodów jest niedopuszczalne, wydaje postanowienie na podstawie art. 134 Kpa. Podniósł, że kwestię podmiotu, który może być stroną w postępowaniu przed wojewódzkim inspektorem Inspekcji Handlowej, w tym także w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w oparciu o art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, w sposób szczególny regulują przepisy ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o Inspekcji Handlowej", w powiązaniu z przepisami ustawy o jakości handlowej. W myśl art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, do postępowania przed organami Inspekcji w zakresie nieuregulowanym ustawą stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazał, że do zadań Inspekcji Handlowej należy m.in. kontrola produktów znajdujących się w obrocie handlowym lub przeznaczonych do wprowadzenia do takiego obrotu (w tym w zakresie oznakowanie i zafałszowań) oraz kontrola usług (art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 tej ustawy). Kontrola ta nie obejmuje kontroli jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych u producentów oraz kontroli jakości zdrowotnej środków spożywczych określonych w przepisach odrębnych. Zgodnie z art 2 pkt 8 tej ustawy kontrolowanym jest przedsiębiorca, którego działalność jest kontrolowana. Powyższa regulacja znajduje również potwierdzenie w art. 17 ust. 3 ustawy o jakości, handlowej, zgodnie z którym, nadzór nad jakością handlową artykułów rolno-spożywczych w obrocie detalicznym sprawuje Inspekcja Handlowa. Kontrola w powyższym trybie nie może być zatem przeprowadzona u producenta, a w konsekwencji nie mógł być on stroną postępowania, jak i adresatem decyzji kończącej to postępowanie. Podkreślił, że wszystkie czynności wynikające z ustawowych kompetencji, czyli działania prowadzone w ramach postępowania kontrolnego, a następnie ewentualnie pokontrolnego, jak i będące ich konsekwencją, postępowanie administracyjne w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej (art. 40a ustawy o jakości handlowej), powinny być podmiotowo tożsame i wynikać z ustaleń dokonanych przez organy Inspekcji Handlowej w toku kontroli u kontrolowanego. Z tego też powodu tylko on może być podmiotem praw i obowiązków kierowanych w odniesieniu do kontrolowanego przez organy Inspekcji Handlowej, a nie - jak to próbuje wykazać skarżąca - producent zakwestionowanej śmietany. Wskazał, że odpowiedzialność za zgodność jakości handlowej środków spożywczych z prawem żywnościowym ponoszą wszyscy uczestnicy obrotu tymi produktami, w tym także sprzedawcy detaliczni, tacy jak A. S.A. z siedzibą w [...], co wynika wprost z art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. L 31 z 1.2.2002 s. 1 z późn. zni.), zwanego dalej "rozporządzeniem (WE) nr 178/20002". Przepis ten stanowi, że podmioty działające na rynku spożywczym zapewniają na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzeganie tych wymogów. Realizacją tej zasady jest konstrukcja przepisów karnych zawartych w ustawie o jakości handlowej w zakresie kar pieniężnych za wprowadzenie do obrotu nieodpowiadających jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Przepis art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy przewiduje karę dla każdego, kto wprowadził do obrotu (w tym przypadku na etapie handlu detalicznego) takie artykuły rolno- spożywcze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że jest ona niezasadna. Przedmiotem kontroli sądowej jest w niniejszej sprawie postanowienie Prezesa Urzędu, którym organ stwierdził niedopuszczalność odwołania skarżącego od decyzji WIIH, na podstawie której nałożono na kontrolowaną A. S.A. z siedzibą w [...] karę pieniężną w oparciu o art. 40a ust. 1 pkt 4 j.h. Kwestią sporną jest to, czy skarżący jako producent był stroną tego postępowania tj. czy miał interes prawny w złożeniu odwołania na decyzję o nałożeniu kary na sprzedawcę - w rozumieniu art. 28 k.p.a. Treścią pojęcia "interes prawny" jest prawo podmiotowe rozumiane jako przyznanie przez przepis prawa konkretnych korzyści, które można realizować w postępowaniu administracyjnym. Cechami tego "interesu" jest to, że jest on konkretny, indywidualny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego (wyrok z dnia 2 czerwca 2000 r., Naczelny Sąd Administracyjny (do 2003.12.31) w Warszawie). Zgodnie z art. 40a ust. 1 pkt 4 j.h. "Kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze zafałszowane, podlega karze pieniężnej w wysokości nie wyższej niż 10 % przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, nie niższej jednak niż 1.000 zł;". Przepis ten stanowi proste rozwiązanie -niewymagające dodatkowych założeń i wykładni, nakazujące (podlega karze pieniężnej) organom właściwym wymierzyć karę podmiotowi, który wprowadza (bez znaczenia czy świadomie, czy nieświadomie) do obrotu zafałszowane artykuły rolno-spożywcze. Zdaniem Sądu należy wskazać w tym miejscu, czym jest "obrót' według ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczego, ponieważ przywołany przepis art. 40a ust. 1 pkt 4 j.h. posługuje się tym określeniem. Zgodnie z art. 3 pkt 4 j.h. definicji obrotu należy poszukiwać w Rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002 z 28 stycznia 2002 r. ustalającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustalającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. UE.L 2002.31.1 ze zm. - dalej jako Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady)., które w art. 3 pkt 8 stanowi, że obrót to wprowadzenie na rynek, co oznacza m.in. posiadanie w celu sprzedaży. Jak wynika z akt sprawy to A. S.A. z siedzibą w [...] - jako detalista, wprowadzała do obrotu skontrolowany serek - posiadała je w celu sprzedaży klientom swoich sklepów. Organ tylko wobec Spółki wszczął postępowanie administracyjne i to na nią nałożył karę pieniężną, czyniąc to na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 4 j.h. Zatem w tym postępowaniu stroną była jedynie Spółka. Skarżący stanął na stanowisku, że skoro w toku tego postępowania ustalono, że serek wyprodukowany przez niego był zafałszowany, to on również jako producent tego masła winien być stroną w tym postępowaniu i mieć prawo do złożenia odwołania od ww. decyzji WIIH. Sąd nie podziela tego stanowiska. Słusznie wskazał organ, że w świetle prawa czym innym jest odpowiedzialność producenta w przypadku zafałszowanych produktów w zakresie dotyczącym bezpieczeństwa bowiem chodzi tu o życie lub zdrowie konsumenta, a inaczej ukształtowana jest odpowiedzialność producenta w zakresie jakości handlowej, gdzie liczy o aspekt ekonomiczny i niewprowadzenie konsumenta w błąd. Są to dwa odrębne postępowania, których przebieg oparty jest na zupełnie innych przepisach prawa. Jak już wskazano w niniejszej sprawie kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 4 j.h. Wobec tego postępowanie to wyłącznie dotyczyło podmiotu wskazanego w tym przepisie jako wprowadzającego do obrotu ("Kto wprowadza do obrotu"). Do obrotu masło zostało wprowadzone przez Spółkę, zatem tylko ona - jako adresat tej normy, była stroną postępowania, zakończonego wydaniem przez WIIH ww. decyzji. Co prawda skarżący może podnosić, że za fakt zafałszowania serka także i on może ponieść odpowiedzialność administracyjną. Jednakże ewentualne pociągnięcie go do odpowiedzialności administracyjnej oparte będzie na innych przepisach prawa, a niżeli te, które były podstawą wydania decyzji w niniejszej sprawie. Na skarżącego - jako producenta, także może zostać nałożona kara pieniężna, przy czym podstawą takiej decyzji będzie art. 97 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. nr 136, poz. 914), dalej jako b.ż., a nie art. 40a ust. 1 pkt 4 j.h. Podkreślenia wymaga również to, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 b.ż. ustawy tej nie stosuje się artykułów rolno-spożywczych w zakresie jakości handlowej tych artykułów określonej przepisami ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Zatem skarżący, w rozpoznawanej sprawie legitymuje się tylko interesem faktycznym. Wobec tego - w ocenie Sądu, Prezes Urzędu stwierdził zasadnie niedopuszczalność odwołania skarżącego - producenta, od decyzji, którą nałożono karę pieniężną na inny podmiot - Spółkę (detalistę). Takie stanowisko potwierdza również sam charakter kary pieniężnej, jako kary administracyjnej. Kara ta obciąża bowiem tylko stronę, na którą została ona nałożona. W przypadku ewentualnego wszczęcia postępowania w stosunku do producenta będzie on miał możliwość ewentualnego podważania okoliczności faktycznych związanych z wynikami badań wyprodukowanego serka. Stanowisko powyższe znalazło już potwierdzenie w orzecznictwie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 września 2012 r. sygn. akt II GSK 1139/11 wskazał, że działanie organu administracji w ramach tzw. wystąpienia pokontrolnego z jednej strony ma ustawowo określoną podstawę prawną, a z drugiej strony nie przesądza o odpowiedzialności producenta produktu, który zresztą w myśl art. 33 ust. 2 cyt. ustawy o Inspekcji Handlowej obowiązany jest jedynie do udzielenia odpowiedzi na wystąpienie pokontrolne w wyznaczonym terminie i może wobec tego przedstawić w pełni swoje stanowisko co do zasadności stwierdzenia nieprawidłowości. Powszechnie akceptowany jest zarówno w nauce prawa administracyjnego, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że określone w art. 28 k.p.a. pojęcie interesu prawnego, w bezpośrednim znaczeniu tego pojęcia, oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo (zob. M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, t. 8-10 do art. 28). Wprawdzie pojęcie to jest niedookreślone ale przyjąć należy, że niewątpliwie z treści normy prawnej zawartej w art. 28 k.p.a. wynika wymaganie, aby postępowanie administracyjne dotyczyło interesu prawnego lub obowiązku danego podmiotu. Nie chodzi tu o jakikolwiek związek, a w szczególności związek jedynie faktyczny – musi to być związek normatywny. Istotą tego związku jest to, że postępowanie administracyjne "dotyczy" interesu prawnego lub obowiązku danego podmiotu. Rozwijając tę kwestię stwierdzić należy, że postępowanie dotyczy (musi dotyczyć) interesu prawnego lub obowiązku konkretnego podmiotu w tym sensie, że w wyniku takiego postępowania wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach lub obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach jednego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki innego podmiotu (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego op.. cit). Oznacza to, że skoro decyzja administracyjna wymierzająca A. S.A. z siedzibą w [...] karę pieniężną za wprowadzenie do obrotu produktów, które nie odpowiadały wymaganiom jakościowym, nie rozstrzygała w ogóle o prawach i obowiązkach wnoszącego skargę, to nie zachodzą przesłanki do uznania, że postępowanie o wymierzenie tej kary dotyczyło interesu prawnego tego podmiotu. Zarzuty podniesione w skardze nie dają podstaw do zakwestionowania poglądu organu o braku interesu prawnego wnoszącego skargę, także mając na uwadze ów związek o charakterze pośrednim, opisany wyżej. Jak wskazał NSA w powołanej sprawie, co znajduje wyraz także w analizowanej sprawie, z treści art. 3 pkt 10 cyt. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych wynika, że w tej jednostce redakcyjnej ustawodawca określił pojęcie artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego, którym jest produkt o składzie niezgodnym z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów. Natomiast w art. 4 ust. 1 tej ustawy ustawodawca ustanowił zasadę, że wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej. W art. 3 pkt 8 cyt. rozporządzenia (WE) nr 178/2002 prawodawca - do celów tego rozporządzenia - ustanowił definicję pojęcia "wprowadzenie na rynek", jako posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, w tym sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania. NSA nie zgodził się z twierdzeniem, że, wskazane wyżej przepisy - prawidłowo zinterpretowane przez pryzmat przesłanek z art. 28 k.p.a., przesądzają o istnieniu interesu prawnego wnoszącego skargę kasacyjną, bowiem jako producent kwestionowanego produktu zakupionego przez A. S.A. z siedzibą w [...] w świetle tych przepisów, jest to jednoznaczne z odpowiedzialnością jego za wprowadzenie do obrotu produktu zafałszowanego. Skarga pomija jednak istotną zasadę postępowania administracyjnego wynikającą z przepisu art. 6 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W odniesieniu do omawianej materii wskazana zasada oznacza, że wynik postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w [...] o nałożeniu na A. S.A. z siedzibą w [...] kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu zafałszowanych artykułów rolno-spożywczych, nie jest wiążący w stosunku do skarżącej, jako producenta tych artykułów. Nie przesądza on o jej odpowiedzialności za wprowadzenie do obrotu tych towarów, bowiem skarżąca może ponosić odpowiedzialność za własne działania po przeprowadzeniu w stosunku do niego odrębnego postępowania administracyjnego w stosownym trybie i na podstawie właściwych przepisów prawa materialnego , co – jak wyżej zaznaczono – między innymi wynika wprost z zasady określonej w art. 6 k.p.a. Reasumując Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Decyzja WIIH, od której skarżący złożył odwołanie została po pierwsze wydana na podstawie przepisu prawa, którego adresatem nie jest skarżący, a po drugie została prawidłowo skierowana do innego podmiotu niż skarżący - do Spółki. W toku postępowania - w ocenie Sądu - nie doszło także do naruszenia przepisów proceduralnych w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy. Prezes Urzędu w sposób odpowiadający art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnił swoje postanowienie, podając co wziął pod rozwagę przy stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, iż zaskarżonemu postanowieniu nie można postawić zarzutu naruszenia prawa. Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.