VI SA/Wa 2313/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "M." sp. z o.o. w O. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi "M." sp. z o.o. w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego postanawia przywrócić termin do wniesienia skargi "M." sp. z o.o. w O. (dalej "skarżąca") w dniu 31 lipca 2015 r. (data stempla pocztowego) wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego. Jednocześnie skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję. W uzasadnieniu wniosku T. K., jednoosobowo uprawniona do reprezentowania skarżącej wskazała, że do dnia 24 lipca 2015 r. bez własnej winy nie wiedziała o wydaniu ani doręczeniu decyzji, co było przyczyną uchybienia terminu. W okresie obejmującym wydanie oraz doręczenie zaskarżonej decyzji, tj. od końca stycznia 2015 roku do 28 lutego 2015 roku przebywała poza granicami kraju na urlopie. Zważywszy, że T. K. nie zatrudnia pracowników, jako osobę odpowiedzialną za odbiór korespondencji musiała wyznaczyć męża — A. K., który zobowiązał się do odbioru korespondencji. A. K. nie odebrał i nie przekazał jej korespondencji obejmującej zaskarżoną decyzję. W związku z powyższym, skarżąca nie mogła złożyć w terminie skargi, ponieważ nie wiedziała ani o jej wydaniu, ani też o jej zastępczym doręczeniu. T. K. podniosła, że poprosiła A. K., aby odbierał korespondencję dopiero po powtórnej awizacji. Prośba była podyktowana chęcią wydłużenia terminów m.in. na składanie ewentualnych skarg i odwołań — tak, abym mogła dokonać tych czynności po powrocie z urlopu. A. K. odebrał pod jej nieobecność wszystkie przesyłki, które były powtórnie awizowane, co oznacza, że nieodebranie przez niego listu poleconego zawierającego zaskarżoną decyzję musiało wynikać z braku powtórnej awizacji (na tę okoliczność do skargi dołączono oświadczenie A. K.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 86 § 1 zdanie 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek ustanowionych w przepisach art. 86 i art. 87 p.p.s.a.: uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1), dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4). Zgodnie z dyspozycją art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie ustawodawca w art. 88 p.p.s.a. postanowił, iż spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu Sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wnioskiem spóźnionym jest wniosek złożony z uchybieniem terminu wskazanego w art. 87 § 1 p.p.s.a., a więc złożony po upływie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Fakt spóźnienia musi wyraźnie wynikać z treści wniosku. W pierwszej kolejności należało więc ustalić, czy skarżąca dochowała terminu skazanego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Skarżąca oświadczyła, że do 24 lipca 2015 r. bez własnej winy nie wiedziała o wydaniu ani doręczeniu zaskarżonej decyzji, co było przyczyną uchybienia terminu. Termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upływał więc z dniem 31 lipca 2015 r. i w tym dniu skarżąca złożyła przedmiotowy wniosek, na co wskazuje data stempla pocztowego na kopercie. Oznacza to, że zachowany został siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Przystępując do rozpatrzenia okoliczności podnoszonych we wniosku o przywrócenie terminu, należy podkreślić, że brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Artykuł 86 § 1 nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (v. postanowienie SN z 22 lipca 1999 r., I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757; Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2005 r. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis str. 333). Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 270; M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2011, s. 409; postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 580/08). Z treści wniosku o przywrócenie terminu wynika, że przyczyną niezłożenia skargi w terminie był niezawiniony brak świadomości skarżącej, co do wydania przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji. Skarżąca podkreśliła, że osoba upoważniona do odbioru korespondencji podczas jej nieobecności, tj. A. K. odebrał wszystkie przesyłki, które były powtórnie awizowane, co oznacza, że nieodebranie przez niego listu poleconego zawierającego zaskarżoną decyzję musiało wynikać z braku powtórnej awizacji (na tę okoliczność do skargi dołączono oświadczenie A. K.). Sąd w świetle przytoczonych przez skarżącą okoliczności stwierdza, że nie jest oczywiste, czy doręczyciel złożył w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącej zawiadomienie o pozostawieniu zaskarżonej decyzji w Urzędzie Pocztowym. Co prawda w aktach sprawy znajduje się przedmiotowa przesyłka wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, które jest dokumentem urzędowym korzystającym z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może być jednak podważone. Kodeks postępowania administracyjnego nie wprowadza ograniczeń, co do środków dowodowych, zmierzających do obalenia domniemania zgodności takich dokumentów z prawdą. Brak więc przeszkód ku temu, by skarżąca podważała prawdziwość dokumentu także przez złożenie stosownych wyjaśnień. Ocenie Sądu podlega wiarygodność takich wyjaśnień. W tej sytuacji kwestię powyższych wątpliwości należy rozstrzygnąć na korzyść skarżącej, mając na uwadze przede wszystkim zagwarantowane w art. 45 Konstytucji RP prawo do Sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2015 r., sygn. akt II GSK 1482/15). W związku z powyższym Sąd uznał, że skarżąca uprawdopodobniła okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi i na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.