VI SA/Wa 2318/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Asesor WSA Marek Maliński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi L. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z 23 maja 2025 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "K.p.a."), art. 7a, art. 14 ust. 1, art. 92 a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1539, dalej: "u.t.d."), Ip. 1.5, Ip. 5.11.1, Ip. 5.19, Ip. 6.3.8. oraz Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 25, art. 26d, art. 26e ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2024 r. poz. 220, dalej: "u.c.p.k."), art. 4 lit. d, art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, dalej: "rozporządzenie 561/2006"), art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 4, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 (Dz. UE L60 z 28.02.2014 r., dalej: "rozporządzenie 165/2014"), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...]SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ z siedzibą w S. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "[...]WITD") nr [...]z 20 stycznia 2025 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 20.000,00 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wyjaśnił, że podstawę faktyczną skarżonego rozstrzygnięcia stanowiło: 1) Ip. 1.5 niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę, 2) Ip. 5.11 przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut, 3) Ip. 5.19 nieprowadzenie ewidencji czasu pracy, o której mowa w art. 25 ust. 1 i art. 26d ust. 1 i 2 u.c.p.k. - za każdego kierowcę, 4) Ip. 6.3.8 niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis, 5) Ip. 6.3.16 nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu dla każdego kierowcy. GITD wyjaśnił, że na podstawie upoważnienia nr [...]z 9 września 2024 r. wydanego przez [...]WITD przeprowadzono kontrolę w przedsiębiorstwie – Spółce. Do kontroli Strona okazała licencję wspólnotową nr [...]na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu transportu drogowego rzeczy, wydaną 5 lipca 2021 r. przez GITD, ważną do 4 sierpnia 2031 r. oraz zezwolenie nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, wydane 4 sierpnia 2016 r. przez GITD, ważne na czas nieokreślony. Organ wskazał, że przedmiotem kontroli było przestrzeganie przez Stronę obowiązków lub warunków przewozu drogowego wynikających z aktów prawnych wymienionych w art. 4 pkt 22 u.t.d. Kontrolą objęto okres od 11 października 2023 r. do 11 października 2024 r. Organ wyjaśnił dalej, że zgodnie z okazanymi dokumentami w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli przedsiębiorca zatrudniał 45 kierowców a za kierowców uważa się również osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz oraz przedsiębiorcę wykonującego osobiście przewozy drogowe. GITD wskazał, że przebieg i ustalenia kontroli udokumentowano protokołem kontroli nr [...] z 9 września 2024 r. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego [...]WITD decyzją z 20 stycznia 2025 r., nr [...]nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 20.000,00 zł. Pismem z 3 lutego 2025 r., Strona złożyła odwołanie od ww. decyzji. Rozpoznając odwołanie od decyzji I instancji GITD, po przytoczeniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa wyjaśnił, że na podstawie informacji pobranych z portalu iBTM. dot. baz transportowych wskazanych przez przedsiębiorcę do zezwolenia nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika oraz licencji wspólnotowej nr [...]dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy wynika, że przedsiębiorca wskazał jedynie bazę [...], [...]. Organ ustalił na podstawie umów przedstawionych przez Stronę podczas kontroli, że przedsiębiorca nie zgłosił baz znajdujących się w: a) [...]P., gm. K., b) [...], H. K. [...], c) [...]K., ul. [...] GITD na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego zważył, że przedsiębiorca nie zgłosił organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika, zmian z zachowaniem 28-dniowego terminu. Organ stwierdził, że kara pieniężna wynosi 3 x 800 zł = 2.400 zł. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy GITD uznał, że zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 2.400,00 złotych za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ wskazał następnie, że analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy A. A., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 18 lipca 2023 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 minutę. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 31 minut w okresie od godziny 15:29 do godziny 20:00 (organ I instancji błędnie wskazał godz. 15:25 jako godzinę rozpoczęcia pracy w/w kierowcy, GITD wyjaśnił, że oczywista omyłka pisarska nie ma wpływu na stwierdzenie w/w naruszenia). Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 100 złotych. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy GITD uznał, że zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 100,00 złotych za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ wyjaśnił następnie, że na podstawie danych cyfrowych ustalił, że poddany kontroli kierowca A.A. w okresie poddanemu kontroli: 01.07-30.09.2024 r. podczas wykonywania przewozu drogowego na rzecz kontrolowanego przedsiębiorcy pojazdem o nr rej. [...], nie posiadał ewidencji czasu pracy. W związku z powyższym o organ zważył brak ewidencji czasu pracy kierowcy za miesiąc lipiec, sierpień oraz wrzesień 2024 r. Kara pieniężna wynosi 1.000 złotych. Organ wskazał również, że na podstawie danych cyfrowych ustalił, że poddany kontroli kierowca A. M. w okresie poddanemu kontroli: 01.07- 30.09.2024 r. podczas wykonywania przewozu drogowego na rzecz kontrolowanego przedsiębiorcy pojazdami o nr rej. [...]oraz [...], nie posiadał ewidencji czasu pracy. W związku z powyższym organ zważył brak ewidencji czasu pracy kierowcy za miesiąc lipiec, sierpień oraz wrzesień 2024 r. Kara pieniężna wynosi 1.000 złotych. Organ wskazał ponadto, że na podstawie danych cyfrowych ustalił, że poddany kontroli kierowca A. A. w okresie poddanemu kontroli: 01.07- 30.09.2024 r. podczas wykonywania przewozu drogowego na rzecz kontrolowanego przedsiębiorcy pojazdem o nr rej. [...]oraz [...], nie posiadał ewidencji czasu pracy. W związku z powyższym o organ zważył brak ewidencji czasu pracy kierowcy za miesiąc lipiec, sierpień oraz wrzesień 2024 r. Kara pieniężna wynosi 1.000 złotych. GITD stwierdził, że mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 3.000,00 złotych za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 5.19 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD wskazał następnie, że w niniejszej sprawie analiza okazanych do kontroli danych cyfrowych wykazała, iż kierowca A. A. w dniach 09.07.2024 r., 12.07.2024 r., 30.07.2024 r., 02.08.2024 r., 26.08.2024 r., 27.08.2024 r. (organ I instancji błędnie wskazał dzień 26.08.2024 r., GITD wyjaśnił, że oczywista omyłka pisarka nie ma wpływu na stwierdzenie w/w naruszenia), 05.09.2024 r. nie wprowadził w tachografie cyfrowym symbolu państwa, w którym zakończył dzienny okres pracy (7 wpisów). Kara pieniężna wynosi 7 x 50 zł = 350 zł. Ponadto GITD wskazał, że M. A.w dniach 11.08.2024 r., 18.09.2024 r., nie wprowadził w tachografie cyfrowym symbolu państwa, w którym zakończył dzienny okres pracy (2 wpisy). Kara pieniężna wynosi 2 x 50 zł = 100 zł. GITD wskazał również, że A. A. w dniach 01.07.2024 r., 09.07.2024 r. oraz 19.07.2024 r. nie wprowadził w tachografie cyfrowym symbolu państwa, w którym zakończył dzienny okres pracy (3 wpisy). Kara pieniężna wynosi 3 x 50 zł = 150 zł. GITD stwierdził, że mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 600,00 złotych za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD wskazał także, że po przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych z urządzeń rejestrujących pojazdów i kart kierowców ustalił, że przedsiębiorca podczas kontroli w siedzibie nie udostępnił do kontroli danych cyfrowych z karty kierowcy A. A. od dnia 16.09.2024 r. do dnia 30.09.2024 r., tj. łącznie 15 dni. Kara pieniężna wynosi 15 x 500 zł = 7.500 zł. GITD wskazał dalej, że po przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych z urządzeń rejestrujących pojazdów i kart kierowców ustalił, że przedsiębiorca podczas kontroli w siedzibie nie udostępnił do kontroli danych cyfrowych z karty kierowcy M. A. od dnia 18.09.2024 r. do dnia 30.09.2024 r., tj. łącznie 13 dni. Kara pieniężna wynosi 13 x 500 zł = 6.500 zł. GITD wskazał również, że po przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych z urządzeń rejestrujących pojazdów i kart kierowców ustalił, że przedsiębiorca podczas kontroli w siedzibie nie udostępnił do kontroli danych cyfrowych z karty kierowcy A. A. od dnia 12.08.2024 r. do dnia 30.09.2024 r., tj. łącznie 50 dni. Kara pieniężna wynosi 50 x 500 zł = 25.000 zł. GITD wskazał ponadto, że po przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych z urządzeń rejestrujących pojazdów i kart kierowców ustalił, że przedsiębiorca podczas kontroli w siedzibie nie udostępnił do kontroli danych cyfrowych z urządzenia rejestrującego pojazd o nr rej. [...]za dni 09.07.2024 r., 10.07.2024 r., 11.07.2024 r., 12.07.2024 r., 13.07.2024 r" 16.07.2024 r., 17.07.2024 r., 18.07.2024 r., 19.07.2024 r., 20.07.2024 r., 21.07.2024 r., 22.07.2024 r" 23.07.2024 r" 26.07.2024 r., 27.07.2024 r., 28.07.2024 r., 29.07.2024 r., 30.07.2024 r., 31.07.2024 r., 01.08.2024 r., 02.08.2024 r., 03.08.2024 r., 04.08.2024 r" 06.08.2024 r., 25.08.2024 r., 26.08.2024 r., 27.08.2024 r., 28.08.2024 r., 29.08.2024 r., 30.08.2024 r., 31.08.2024 r., 01.09.2024 r., 02.09.2024 r., 03.09.2024 r" 04.09.2024 r., 05.09.2024 r., 06.09.2024 r., 07.09.2024 r., 08.09.2024 r., 09.09.2024 r., 10.09.2024 r" 11.09.2024 r" 12.09.2024 r., 13.09.2024 r, 14.09.2024 r., 15.09.2024 r. oraz 16.09.2024 r., w których ww. pojazdem wykonywał przewozy kierowca A. A., tj. łącznie 48 dni. Kara pieniężna wynosi 48 x 500 zł = 24.000 zł. GITD wskazał, że po przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych z urządzeń rejestrujących pojazdów i kart kierowców ustalił, że przedsiębiorca podczas kontroli w siedzibie nie udostępnił do kontroli danych cyfrowych z urządzenia rejestrującego pojazd o nr rej. [...]za dni 01.07.2024 r., 02.07.2024 r., 04.07.2024 r., 05.07.2024 r., 06.07.2024 r., 07.07.2024 r. oraz 08.07.2024 r., w których ww. pojazdem wykonywał przewozy kierowca M. A., tj. łącznie 7 dni. Kara pieniężna wynosi 7 x 500 zł = 3.500 zł. GITD wskazał również, że po przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych z urządzeń rejestrujących pojazdów i kart kierowców ustalił, że przedsiębiorca podczas kontroli w siedzibie nie udostępnił do kontroli danych cyfrowych z urządzenia rejestrującego pojazd o nr rej. [...]za dni 13.07.2024 r., 14.07.2024 r., 15.07.2024 r., 16.07.2024 r., 17.07.2024 r., 18.07.2024 r" 19.07.2024 r., 20.07.2024 r., 21.07.2024 r., 23.07.2024 r., 24.07.2024 r., 25.07.2024 r" 26.07.2024 r" 27.07.2024 r" 28.07.2024 r., 29.07.2024 r" 31.07.2024 r., oraz za okres 01.08.2024 r., 02.08.2024 r., 03.08.2024 r., 04.08.2024 r., 05.08.2024 r., 06.08.2024 r., 07.08.2024 r., 08.08.2024 r., 09.08.2024 r., 10.08.2024 r., 11.08.2024 r., 12.08.2024 r., 14.08.2024 r" 15.08.2024 r., 16.08.2024 r., 17.08.2024 r" 18.08.2024 r" 19.08.2024 r., 20.08.2024 r., 21.08.2024 r., 24.08.2024 r., 25.08.2024 r., 26.08.2024 r., 27.08.2024 r., 28.08.2024 r" 29.08.2024 r" 30.08.2024 r. oraz 31.08.2024 r., w których ww. pojazdem wykonywał przewozy kierowca M. A., tj. łącznie 45 dni. Kara pieniężna wynosi 45 x 500 zł - 22.500 zł. GITD wskazał również, że po przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych z urządzeń rejestrujących pojazdów i kart kierowców ustalił, że przedsiębiorca podczas kontroli w siedzibie nie udostępnił do kontroli danych cyfrowych z urządzenia rejestrującego pojazd o nr rej. [...]za dni 01.07.2024 r., 02.07.2024 r. oraz 03.07.2024 r., w których ww. pojazdem wykonywał przewozy kierowca A. A., tj. łącznie 3 dni. Kara pieniężna wynosi 3 x 500 zł - 1.500 zł. GITD wskazał następnie, że po przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych z urządzeń rejestrujących pojazdów i kart kierowców ustalił, że przedsiębiorca podczas kontroli w siedzibie nie udostępnił do kontroli danych cyfrowych z urządzenia rejestrującego pojazd o nr rej. [...]za dni 13.07.2024 r., 14.07.2024 r., 15.07.2024 r., 16.07.2024 r" 17.07.2024 r" 18.07.2024 r., 19.07.2024 r., 20.07.2024 r., 21.07.2024 r., 22.07.2024 r., 27.07.2024 r., 28.07.2024 r., 29.07.2024 r., 30.07.2024 r., 31.07.2024 r., 01.08.2024 r., 02.08.2024 r., 03.08.2024 r" 04.08.2024 r., 05.08.2024 r., 06.08.2024 r., 07.08.2024 r., 08.08.2024 r., 09.08.2024 r., 10.08.2024 r., 11.08.2024 r. oraz 12.08.2024 r., w których ww. pojazdem wykonywał przewozy kierowca A. A., tj. łącznie 27 dni. Kara pieniężna wynosi 27 x 500 zł = 13.500 zł. GITD stwierdził, że mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 104.000,00 złotych za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD zważył, iż łączna kara za stwierdzone naruszenia wynosi 110.100,00 zł, jednakże z uwagi na treść art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d., została ograniczona do kary pieniężnej w wysokości 20.000,00 zł. GITD uznał za niezasadne zarzuty podniesione przez Stronę w odwołaniu od decyzji I instancji. Pismem z 18 czerwca 2025 r. Skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z 23 maja 2025 r., zaskarżając ją w całości oraz wnosząc o jej uchylenie w całości i decyzji I instancji oraz umorzenie postępowania administracyjnego w całości, a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj.: 1) art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez nieumorzenie postępowania pomimo, że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie stwierdzonych naruszeń, a naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, 2) art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 K.p.a. i wyrażonych w tych przepisach zasad legalizmu, prawdy obiektywnej oraz zaufania do władzy publicznej w zw. z art. 189a § 2 pkt 2 oraz art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w u.t.d., przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących administracyjnych kar pieniężnych (dział IVa), który regulują zasady nakładania kar pieniężnych i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych przez organy na podstawie ustawy u.t.d., a które to przepisy pozwalają miarkować kary i od nich odstępować lub poprzestać na pouczeniu i które to przepisy zostały przez organy pominięte pomimo, że kary pieniężne w ustawie u.t.d., zostały uregulowane w sposób częściowy, nieuwzględniający jednak wszystkich kwestii wymienionych w pkt 1- 6 art. 189a § 2 K.p.a., przez co koniecznym jest w przypadku przepisów u.t.d., odwołanie się do uregulowań działu IVa K.p.a. Ocena, czy w sprawie nie występują przesłanki do odstąpienia od ukarania stanowi obligatoryjny element postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, którego pominięcie wywołuje konieczność uchylenia tak podjętej decyzji. W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił argumentację popierającą zarzuty skargi podkreślając przede wszystkim, że w zakresie naruszeń dotyczących przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy jak i niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy wyłączną odpowiedzialność za wskazane naruszenia ponoszą kierowcy, bowiem zostały one popełnione bez jakiejkolwiek wiedzy (świadomości) Strony. Skarżący wskazał, że zarówno on, jak i współpracujący z nim kierowcy posiadają wiedzę o przepisach prawnych dotyczących czasu pracy kierowcy oraz konsekwencjach związanych z ich naruszeniem, uczestniczą w szkoleniach. W firmie Strony wdrożone są procedury które powinny zapobiegać powstaniu naruszeń prawa. W ocenie Skarżącego, obowiązujące w firmie w chwili kontroli procedury już powinny zapewnić przestrzeganie wszystkich regulacji dotyczących wykonywania działalności transportowej. Jak się jednak okazało zawiódł czynnik ludzki i doszło do naruszeń. W zakresie naruszeń polegających na nieprowadzeniu ewidencji czasu pracy, o której mowa w art. 25 ust. 1 i art. 26d ust. 1 i 2 u.c.p.k. oraz nieudostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego Skarżący podniósł, iż doszło do nieporozumienia z podmiotem zewnętrznym, z którym przedsiębiorstwo pozostaje we współpracy, a który to podmiot odpowiedzialny jest za automatyczne pobieranie i archiwizację danych cyfrowych. Skarżący działał w przekonaniu, że zakres usług świadczonych przez wspomniany podmiot obejmuje również prowadzenie korespondencji oraz współpracę z organem kontrolującym, w szczególności w zakresie uzupełnienia ewentualnych braków w dokumentacji przekazywanej w toku postępowania kontrolnego. Współpraca z podmiotem zewnętrznym obejmuje również tworzenie ewidencji czasu pracy, która to ewidencja jest przechowywana w formie papierowej w przedsiębiorstwie. Mając jednak na uwadze skalę prowadzonego przedsiębiorstwa i liczbę zatrudnionych kierowców Skarżący wskazywał w toku postępowania administracyjnego, że sporządzenie kserokopii takiej ewidencji z okresu ostatnich 12 miesięcy byłoby czasochłonne, a co więcej również i nieprzyjazne dla środowiska. Z tego względu Strona zwróciła się z prośbą do organu o wytypowanie kierowców i okresu, dla którego miałaby ‘ przedłożyć dokumentację w tym zakresie. Następnie Skarżący przedłożył kserokopię prowadzonych ewidencji dla wskazanych w protokole kontroli danych personalnych - kierowców za okres lipiec-wrzesień 2024 r. Skarżący również podkreślił, że zarzucane naruszenie polega na "nieprowadzeniu ewidencji czasu pracy", podczas gdy w zaskarżonej decyzji organ wskazał jedynie na "nieokazanie ewidencji czasu pracy". Skarżący podkreślił, że nieokazanie dokumentacji nie jest tożsame z jej nieprowadzeniem, a tym samym nie stanowi przesłanki do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym. Brak precyzyjnego ustalenia faktycznego naruszenia uniemożliwia skuteczne zastosowanie sankcji administracyjnej. W związku z powyższym, nałożenie kary pieniężnej za wskazane naruszenie jest niezasadne i nie znajduje oparcia w ustalonym stanie faktycznym ani w obowiązujących przepisach prawa. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji. W piśmie z 12 sierpnia 2025 r. Skarżący podtrzymał zarzuty podniesione w skardze, a ponadto zarzucił naruszenie art. 92a ust. 1, ust. 5 pkt 2 i ust. 7 u.t.d. w zw. z Ip. 1.5, 5.11.1, 5.19, 6.3.8 i 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez zaakceptowanie nałożenia na Stronę jednej kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł za szereg różnych naruszeń, a nie odrębnych kar za te naruszenia, a zatem nałożenie kary nieprzewidzianej przez ustawę o transporcie drogowym, która wymaga dokonania odrębnych w sensie materialnoprawnym rozstrzygnięć odnoszących się do każdego ze stwierdzonych naruszeń z osobna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. W niniejszej sprawie na Skarżącego została nałożona kara pieniężna w wysokości 20.000 złotych za stwierdzone naruszenia dotyczące 1) Ip. 1.5 niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę, 2) Ip. 5.11 przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut, 3) Ip. 5.19 nieprowadzenie ewidencji czasu pracy, o której mowa w art. 25 ust. 1 i art. 26d ust. 1 i 2 u.c.p.k. - za każdego kierowcę, 4) Ip. 6.3.8 niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis, 5) Ip. 6.3.16 nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu dla każdego kierowcy. Jak wynika z art. 14 ust. 1 u.t.d., przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił: 1) zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a, 2) licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Zgodnie natomiast z art. 7a ust. 3 pkt 3 u.t.d., do wniosku o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego dołącza się oświadczenie przedsiębiorcy, że dysponuje bazą eksploatacyjną wraz ze wskazaniem adresu bazy, jeżeli adres ten jest inny niż adres wskazany zgodnie z ust. 2 pkt 1. Sankcje za niewywiązanie się z powyższego obowiązku ustawodawca unormował w lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., z której wynika, że za niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę – została unormowana kara pieniężna w wysokości 800,00 zł. Stwierdzone naruszenie polegające na niezgłoszeniu przez Skarżącego trzech baz, zostało opisane w części historycznej uzasadnienia. Organ słusznie wskazał, że kara pieniężna wynosi 3 x 800 zł, a więc 2.400 zł., za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Jak wynika z art. 4 lit. d rozporządzenia 561/2006, przerwa, oznacza okres, w którym kierowca nie może prowadzić pojazdu ani wykonywać żadnej innej pracy, wykorzystywany wyłącznie do wypoczynku. Zgodnie z art. 7 rozporządzenia 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości, co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. W przypadku pracy w załodze kilkuosobowej kierowca może wykorzystać przerwę trwającą 45 minut w pojeździe kierowanym przez innego kierowcę, pod warunkiem, że kierowca, który ma przerwę, nie jest zaangażowany w pomoc kierowcy prowadzącemu pojazd. Sankcje za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy ustawodawca unormował w lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d., z której wynika, że przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: 1) o czas do mniej niż 30 minut – jest zagrożone karą pieniężną w wysokości 100 złotych; 2) o czas od 30 minut do mniej niż 1 godziny 30 minut – jest zagrożone karą pieniężną w wysokości 250 złotych; 3) za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut – jest zagrożone karą pieniężną w wysokości 350 złotych. Stwierdzone naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przez kierowcę, zostało opisane w części historycznej uzasadnienia. Organ słusznie wskazał, że kara pieniężna wynosi 100,00 zł, za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Jak wynika z art. 25 ust. 1 u.c.p.k., pracodawca prowadzi dla każdego kierowcy ewidencję czasu pracy do celów prawidłowego ustalenia jego wynagrodzenia i innych świadczeń związanych z pracą. Dalsze ustępy tego artykułu regulują jakie dane oraz w jaki sposób prowadzona jest powyższa ewidencja. Zgodnie natomiast z art. 26d u.c.p.k., ewidencję czasu pracy przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 1 pkt 1a, prowadzi ten przedsiębiorca (ust. 1). Ewidencję czasu pracy osób, o których mowa w art. 1 pkt 1b, prowadzi podmiot, na rzecz którego wykonywany jest przewóz drogowy (ust. 2). Przepisy art. 25 stosuje się odpowiednio (ust. 3). Sankcje za nieprowadzenie powyższej ewidencji ustawodawca unormował w lp. 5.19 załącznika nr 3 do u.t.d., z której wynika, że nieprowadzenie ewidencji czasu pracy, o której mowa w art. 25 ust. 1 i art. 26d ust. 1 i 2 ustawy o czasie pracy kierowców - za każdego kierowcę – jest zagrożone karą pieniężną w wysokości 1000 złotych. Stwierdzone naruszenia polegające na nieprowadzeniu powyższej ewidencji dla trzech kierowców, zostało opisane w części historycznej uzasadnienia. Organ słusznie wskazał, że kara pieniężna wynosi 3.000,00 zł, za stwierdzone trzy naruszenia określone w Ip. 5.19 załącznika nr 3 do u.t.d. Jak wynika z art. 34 ust. 7 rozporządzenia 165/2014, kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Sankcje za niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy ustawodawca unormował w lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., z której wynika, że niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis – jest zagrożone karą pieniężną w wysokości 50 złotych. Stwierdzone naruszenia polegające na niewprowadzeniu w tachografie cyfrowym symbolu państwa, w którym kierowca zakończył dzienny okres pracy, popełnione przez trzech kierowców (obejmujące w istocie 12 naruszeń), zostało opisane w części historycznej uzasadnienia. Organ słusznie wskazał, że kara pieniężna wynosi 600,00 zł, za stwierdzone 12 naruszeń określonych w Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. Jak wynika z art. 32 ust. 1 rozporządzenia 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek. Zgodnie natomiast z art. 33 ust. 2 rozporządzenia 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe przechowują wykresówki i wydruki, w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 35, w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydają ich kopie zainteresowanym kierowcom na ich wniosek. Przedsiębiorstwa transportowe wydają także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych pobranych z kart kierowcy oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Sankcje za nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego ustawodawca unormował w lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d., z której wynika, że nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy – jest zagrożone karą pieniężną w wysokości 500 złotych. Stwierdzone naruszenia polegające na nieudostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych cyfrowych z kart trzech wskazanych kierowców ze wskazanych dni oraz danych cyfrowych z urządzeń rejestrujących wskazanych pojazdów ze wskazanych dni, zostały opisane w części historycznej uzasadnienia. Organ słusznie wskazał, że kara pieniężna wynosi 104.000,00 zł, za stwierdzone naruszenia określonych w Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. Ustalone w niniejszej sprawie przez organ powyższe naruszenia popełnione przez kierowców wykonujących przejazdy w imieniu i na rachunek Skarżącego, nie budzą wątpliwości w sprawie. Nie kwestionuje ich Skarżący, nie są więc sporne w sprawie. Skarżący natomiast stoi na stanowisku, że nie ponosi odpowiedzialności za naruszenia popełnione przez zatrudnionego przez siebie kierowców. Zdaniem Skarżącego, wyłączną odpowiedzialność za naruszenia popełnione przez kierowców ponoszą kierowcy gdyż zostały one popełnione bez jakiejkolwiek wiedzy (świadomości) Skarżącego. Skarżący podkreślił, że obowiązujące w firmie w chwili kontroli procedury już powinny zapewnić przestrzeganie wszystkich regulacji dotyczących wykonywania działalności transportowej. Jak się jednak okazało zawiódł czynnik ludzki i doszło do naruszeń. Skarżący podkreślił, zarówno Skarżący jak i współpracujący z nim kierowcy posiadają wiedzę o przepisach prawa dotyczących czasu pracy kierowców oraz konsekwencjach związanych z ich naruszeniem, uczestniczą w szkoleniach. Ponadto Skarżący podnosi, że w zakresie naruszeń polegających na nieprowadzeniu ewidencji czasu pracy, o której mowa w art. 25 ust. 1 i art. 26d ust. 1 i 2 u.c.p.k. oraz nieudostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego, doszło do nieporozumienia z podmiotem zewnętrznym, z którym przedsiębiorstwo pozostaje we współpracy, a który to podmiot odpowiedzialny jest za automatyczne pobieranie i archiwizację danych cyfrowych. Skarżący wyjaśnił, że działał w przekonaniu, że zakres usług świadczonych przez wspomniany podmiot obejmuje również prowadzenie korespondencji oraz współpracę z organem kontrolującym, w szczególności w zakresie uzupełnienia ewentualnych braków w dokumentacji przekazywanej w toku postępowania kontrolnego. Zgodnie z art. 92b ust. 1 u.t.d., nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zgodnie natomiast z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Odnosząc się do stanowiska Skarżącego, w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny – niezależny od winy, w tym sensie, że jest ponoszona co do zasady z tytułu wystąpienia określonego skutku (stwierdzonego naruszenia), bez konieczności wykazywania związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu odpowiedzialnego a powstałym skutkiem. Odpowiedzialność ta zbliżona jest zatem do odpowiedzialności ponoszonej na zasadzie ryzyka, choć nie ma charakteru nieograniczonego, gdyż przepisy przewidują możliwość odstąpienia od nałożenia kary w sytuacjach określonych w art. 92b ust. 1 i 92c ust. 1 u.t.d. Wykazanie okoliczności, o których mowa w tych przepisach ciąży jednak na osobie chcącej uwolnić się od odpowiedzialności, dlatego nie jest obowiązkiem organu prowadzenie w tym zakresie z urzędu postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie z 22 lutego 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 5664/23 za wyrokiem WSA w Gliwicach z 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 451/14, CEBOIS). Ponadto w orzecznictwie przyjmuje się, że art. 92b oraz art. 92c u.t.d., nakładają na przedsiębiorcę bezwzględny obowiązek kontroli i właściwej organizacji pracy kierowców, w celu przeciwdziałania naruszeniom wymogów ustawy. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów, tak krajowych, jak i unijnych (por. wyrok WSA w Warszawie z 22 lutego 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 5664/23). Sąd podziela stanowisko GITD wyrażone w zaskarżonej decyzji, że Skarżący nie wskazał zaistnienia w niniejszej sprawie okoliczności dających podstawę do zastosowania art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. pkt 1 u.d.p. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu administracyjnym zostało wykazanych szereg naruszeń opisanych w lp. 1.5, Ip. 5.11.1, Ip. 5.19, Ip. 6.3.8, Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d., popełnionych przez kierowców zatrudnionych przez Skarżącego oraz przez Skarżącego. Niewątpliwie wykonywanie przewozu przez kierowcę zazwyczaj odbywa się z wyłączeniem sprawowania bezpośredniej kontroli przez przedsiębiorcę, jednakże nie oznacza to zwolnienia przedsiębiorcy z odpowiedzialności za naruszenia, których dopuszcza się kierowca. Przedsiębiorca nie może pozostać bierny wobec dokonywanych przez kierowcę naruszeń. Na Skarżącym, jako przedsiębiorcy spoczywa obowiązek wyboru adekwatnych rozwiązań organizacyjnych, organizacji pracy, systemu motywacyjnego (np. nagród) i szkoleniowego, aby dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi do postępowania nienaruszającego przepisów prawa. Także do przedsiębiorcy należy wybór osób, z którymi współpracuje, a zatem to przedsiębiorcę obciążają kwestie niewłaściwego doboru osób. Przedsiębiorca również ponosi odpowiedzialność za ciążące na nim obowiązki, nawet jeżeli na podstawie zawartej umowy zlecił ich realizację podmiotowi zewnętrznemu. Analizując materiał dowodowy niniejszej sprawy Sąd doszedł do wniosku, że organ prawidłowo uznał, że Skarżący w przedmiotowej sprawie nie wykazał aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Skarżący nie wykazał, że właściwie planował poszczególne zadania przewozowe tak żeby możliwe było ich wykonanie bez naruszenia norm czasu pracy oraz że podejmował wystarczające środki mające na celu dyscyplinowanie kierowców w tym, że sprawował bieżący nadzór nad działaniem kierowców i nad czasem ich pracy. Ponadto należy zauważyć, że dla zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: brak wpływu przewoźnika na powstanie naruszenia, oraz wystąpienie naruszenia wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Okolicznościami, o których mowa art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Sam zaś fakt, że winę za naruszenia ponosi kierowca, nie stanowi przesłanki zwalniającej przedsiębiorcę od odpowiedzialności (por. m.in. wyroki NSA z: 25 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1027/13; 10 października 2019 r., sygn. akt II GSK 3116/17). Akceptacja poglądu przeciwnego prowadziłaby do niemożliwych do zaaprobowania skutków, tj. przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej, w jej najbardziej ryzykownym wymiarze, z przedsiębiorcy na jego kierowców (por. m.in. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 967/09 oraz powołany tam wyrok TK z dnia 31 marca 2008 r. w sprawie SK 75/06 publ. OTK-A 2008/2/30). Samowolne działanie kierowcy, którym przedsiębiorca posługuje się przy wykonywaniu działalności, w żadnym razie nie może zostać zakwalifikowane jako zdarzenie spowodowane wystąpieniem nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., a w istocie rzeczy jest ono wyłącznie skutkiem niewłaściwej organizacji pracy samego przedsiębiorstwa oraz wynikiem braku właściwych rozwiązań mających na celu zdyscyplinowanie pracownika (por. wyrok z 22 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 798/18). Również wystąpienie nieporozumienia między Skarżącym a podmiotem zewnętrznym, któremu Skarżący przekazał pobieranie i archiwizację danych cyfrowych nie stanowi przesłanki zwalniającej przedsiębiorcę od odpowiedzialności. Jak bowiem wynika z art. 25 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 26e ust. 1 u.c.p.k., to przedsiębiorca (Skarżący) jest zobowiązany do prowadzenia ewidencji czasu pracy każdego kierowcy, który będzie zawierał m. in. liczbę przepracowanych godzin, godziny rozpoczęcia i zakończeni pracy, a także przechowywać te ewidencje przez okres dwóch lat po zakończeniu okresu nią objętego. Nieporozumienie, na które powołuje się Skarżący nie jest zdarzeniem nieprzewidywalnym, na które Skarżący nie miał żadnego wpływu, wskazuje natomiast na niedochowanie przez Skarżącego należytej staranności w trakcie kontroli w wyniku czego Skarżący nie dostarczył wymaganych dokumentów do czasu zakończenia kontroli co podlega karze pieniężnej na podstawie regulacji z lp. 6.3.16. Dlatego też nie mają wpływu na rozstrzygnięcie wyjaśnienia Skarżącego dotyczące późniejszego przesłania w toku postępowania administracyjnego kserokopii prowadzonych ewidencji dla wskazanych w protokole kontroli danych personalnych - kierowców za okres lipiec-wrzesień 2024 r. Sąd stwierdza, że z tych względów organ nie naruszył w niniejszej sprawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Sąd stwierdza, że w sprawie nie doszło również do naruszenia art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 w zw. z art. 189a § 2 pkt 2 oraz art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. Sąd, uwzględniając najnowsze orzecznictwo NSA stwierdza, że w niniejszej sprawie nie znajdował zastosowania art. 189f § 1 K.p.a. Art. 189f K.p.a. w związku z art. 189a K.p.a., nie ma zastosowania do kar orzekanych na podstawie przepisów u.t.d., bowiem przepisy u.t.d. regulują odmiennie problematykę unormowaną w Kodeksie postępowania administracyjnego w zakresie kar administracyjnych. Jest to stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone np. w wyroku z 28 maja 2024 r., sygn. akt II GSK 1881/23, które jest sprzeczne ze stanowiskiem wyrażonym wcześniej w wyrokach WSA w Warszawie np. z 22 maja 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 198/23 i z 31 sierpnia 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 3023/23. Zgodnie z art. 189f § 1 K.p.a., organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Zasady wyłączające odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego regulują art. 92b oraz 92c u.t.d. Zgodnie z art. 92b u.t.d. "1. Nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. 2. Przepis ust. 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2." Zgodnie natomiast z art. 92c u.t.d. "1. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. 1a. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2. 2. Przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku nałożenia kary przez uprawniony zagraniczny organ." W tej sytuacji należy zatem zauważyć, że zgodnie z art. 189a § 2 K.p.a., w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej – przepisów wymienionego działu w tym zakresie nie stosuje się. Z regulacji tej wynika, że uregulowanie w przepisach odrębnych zagadnień wymienionych § 2 jest wystarczające dla przyjęcia, że przepisy działu IVA K.p.a. "Administracyjne kary pieniężne", nie mają zastosowania i nie jest przy tym konieczne, aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach działu IVa, K.p.a., to jest, aby zakres normowania w przepisach odrębnych pokrywał się z zakresem normowania w przepisach wymienionego działu. Oznacza to, że jeżeli zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, to dany przepis działu IVa nie ma zastosowania (zob. A. Wróbel, art. 189a k.p.a., t. 7, w: Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego LEX/el. 2021). Stosowanie art. 92 b i art. 92c u.t.d., w praktycznym wymiarze ma więc w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f K.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana. Z powyższych względów nie miał zastosowania w sprawie art. 189f K.p.a. Organ wyjaśnił tę kwestię w zaskarżonej decyzji, co czyni niezasadnym zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 K.p.a., w związku z brakiem przeprowadzenia analizy przesłanek zastosowania instytucji odstąpienia od ukarania. Sąd uznał, że organy obu instancji działając na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.) oparły się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, dokonały jego merytorycznej oceny z uwzględnieniem ogólnych zasad proceduralnych określonych w K.p.a i prawidłowo ustaliły stan faktyczny, a następnie dokonały jego prawidłowej subsumcji prawnej. Organy podjęły zatem wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.), a także w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.). Organy dokonały prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego dochodząc do wniosku, że materiał ten potwierdza (art. 80 K.p.a.), stwierdzone w sprawie naruszenia. Organy ustaliły okoliczności faktyczne niniejszej sprawy oraz uzasadniły powody nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej dokładnie wyjaśniając przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniach zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji spełniających wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Sąd uznał za niezasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 92a ust. 1, ust. 5 pkt 2 i ust. 7 u.t.d. w zw. z Ip. 1.5, 5.11.1, 5.19, 6.3.8 i 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez zaakceptowanie nałożenia na Stronę jednej kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł za szereg różnych naruszeń. Należy wyjaśnić, że jak wynika z treści art. 92a ust. 1 zdanie 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z zastrzeżeniem pkt 1 i pkt 2 tego przepisu. Zgodnie natomiast z art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d., suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć 20 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 10 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Powyższy przepis daje podstawę prawną do wskazania w rozstrzygnięciu decyzji administracyjnej nakładającej karę pieniężną za stwierdzone naruszenia sumy kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w wysokości nie przekraczającej 20 000 złotych. Niewątpliwie organ w przypadku stwierdzonych kilku naruszeń musi wskazać te naruszenia oraz określić wysokość kary nałożonej na stronę za każde ze stwierdzonych naruszeń, nie musi jednak wyszczególniać poszczególnych naruszeń oraz wysokości poszczególnych kar pieniężnych w rozstrzygnięciu decyzji. Uzasadnienie decyzji administracyjnej stanowi jej integralną część, dokładny zatem opis stwierdzonego naruszenia i nałożonych za nie kary pieniężnej może znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. W niniejszej sprawie organy obu instancji przyjęły takie właśnie rozwiązanie, więc nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, że organy w niniejszej sprawie nałożyły na stronę "karę łączną" jednakże bez uprzedniego wyodrębnienia osobnych czynów i nałożenia za nie osobnych kar. Nie można zgodzić się ze Skarżącym, że w tej sytuacji niemożliwe jest zaskarżenie decyzji w części, a więc w zakresie tylko niektórych naruszeń, jeżeli mogłoby to prowadzić do nałożenia na Skarżącego niższej kary pieniężnej w postaci niższej sumy kar pieniężnych lub jeżeli jest to istotne ze względu na wagę stwierdzonego naruszenia i ewentualną oceny dobrej reputacji przewoźnika w odrębnym postępowania administracyjnym. Skarga może bowiem dotyczyć niektórych stwierdzonych naruszeń, a w konsekwencji niektórych tylko kar pieniężnych, niezależnie od tego czy są one wyszczególnione w rozstrzygnięciu decyzji czy też w jej uzasadnieniu. Odnośnie argumentacji Skarżącego dotyczącej naruszenia unormowanego w Ip. 5.19 załącznika nr 3 do u.t.d. wskazującej, że zarzucane Skarżącemu naruszenie polega na "nieprowadzeniu ewidencji czasu pracy", podczas gdy w zaskarżonej decyzji organ wskazał jedynie na "nieokazanie ewidencji czasu pracy", należy zgodzić się z organem, że w przypadku nieokazania ewidencji na wezwanie organu istnieją podstawy do uznania, że podmiot wezwany do jej okazania nie prowadzi tej ewidencji. Kara pieniężna w wysokości 3.000 zł. za naruszenie z Ip. 5.19 załącznika nr 3 do u.t.d., została nałożona na Skarżącego, jak wynika z zaskarżonej decyzji, za brak ewidencji czasu pracy kierowców wskazanych w decyzji, w okresach wskazanych w decyzji. Sąd oceniając zaskarżoną decyzję nie stwierdził uchybień w zakresie stosowania przez organy przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, również takich, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W świetle powyższego, Sąd stwierdza, że na Skarżącego została prawidłowo nałożona kara pieniężna na podstawie art. 92a ust. 1 w związku z ust. 5 pkt 2 w związku z ust. 7 u.t.d. i w związku z lp. 1.5, Ip. 5.11.1, Ip. 5.19, Ip. 6.3.8, Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d., w wysokości 20.000 złotych. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w sentencji. Skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 tej ustawy, z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek.