VI SA/Wa 2319/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] maja 2018 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odrzucić skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca", "spółka") pismem z [...] lipca 2020 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej "UOKiK") z [...] maja 2018 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Odpis ww. decyzji wraz z pouczeniem o terminie i sposobie jej zaskarżenia doręczono skarżącej [...] maja 2018 r. Pismem datowanym na dzień [...] czerwca 2018 r. (data złożenia pisma do organu [...] czerwca 2018 r.) skarżąca zwróciła się do Prezesa UOKiK z prośba o umorzenie kary finansowej. Pismem z [...] czerwca 2018 r. organ wezwał skarżącą do sprecyzowania żądania zawartego w treści ww. pisma. W odpowiedzi na powyższe skarżąca wskazała, że jej intencją było zwrócenie się o ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z [...] lipca 2018 r. nr [...] Prezes UOKiK stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] maja 2018 r. Odpis postanowienia wraz z pouczeniem o terminie i możliwości zaskarżenia ww. postanowienia doręczono skarżącej w dniu [...] lipca 2018 r. Skarżąca nie skorzystała z prawa zaskarżenia postanowienia do Sądu. W piśmie z [...] lipca 2020 r. wskazuje natomiast, że stanowi ono uzupełnienie skargi wniesionej przez spółkę pismem z [...] czerwca 2018 r. i w tym zakresie odwołuje się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 993/19. Sądowi z urzędu znana jest okoliczność, że ww. wyrok został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 stycznia 2021 r., I GSK 1622/20. W odpowiedzi na skargę organ wnosi o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi. Zgodnie z dyspozycją art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli stronie przysługuje prawo zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.) Obecne brzmienie art. 52 § 2 i § 3 zostało wprowadzane art. 9 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935; dalej ustawa zmieniająca) i obowiązuje od dnia 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy zmieniającej do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9 w brzmieniu dotychczasowym. Natomiast ust. 2 art. 17 wskazuje, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Będąca przedmiotem zaskarżenia decyzja Prezesa UOKiK z [...] maja 2018 wydana została w nowym stanie prawnym a zatem ma do niej zastosowanie art. 52 § 3 w brzmieniu po nowelizacji. Orzekając w niniejszej sprawie Sąd w całości podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sądy Administracyjny w postanowieniu z 30 stycznia 2018 r., II GSK 4285/17 i prezentowany w nim pogląd doktryny, w myśl którego "zgodnie ze znowelizowanym przepisem skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile tylko służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Tym samym dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, dopóty wniesienie skargi na ten akt lub czynność do sądu administracyjnego jako przedwczesne jest niedopuszczalne. To ostatnie nie dotyczy takiego środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przypadku takiego środka zaskarżenia strona jest uprawniona i zobowiązana zdecydować, czy skorzysta z tego środka zaskarżenia, a zatem czy wniesie ona wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy przez ten sam organ, czy też od razu – nie korzystając ze wskazanego wyżej środka zaskarżenia – wniesie skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego (M. Jagielska [w: Komentarz Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, red. R. Hauser, M. Wierzbowski)". Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu, skarżąca - prawidłowo pouczona o przysługującym jej prawie oraz możliwościach zaskarżenia decyzji z [...] maja 2018 r. - decydując się na wniesienie w dniu [...] czerwca 2018 r. (data złożenia pisma do organu, doprecyzowanego treścią pisma z [...] lipca 2018 r.) wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zrezygnowała z uprawnienia do wniesienia skargi. Wynikająca z treści przepisu art. 52 § 3 p.p.s.a. możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji nieostatecznej w administracyjnym toku instancji, od której stronie przysługuje zwyczajny środek prawny, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie może być intepretowana jako prawo do równoczesnego korzystania z dwóch możliwości wzruszenia decyzji administracyjnej. Decyzja strony o wyborze środka zaskarżenia determinuje dalsze postępowania w sprawie. W przypadku skorzystania przez stronę z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Sąd nie może rozpoznać skargi, która dotyczy rozstrzygnięcia organu I instancji. W takiej sytuacji przedmiotem zaskarżenia może być dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W obecnym stanie prawnym stwierdzenie przez organ uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie daje stronie alternatywnego prawa do wniesienia skargi w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a. Na marginesie wskazać należy, że chcąc kwestionować stanowisko organu w przedmiocie nałożonej kary pieniężnej (w trybie zwykłym) skarżąca musiałaby wpierw podważyć prawidłowość postanowienia Prezesa UOKiK z [...] lipca 2018 r., który to organ w przypadku stwierdzenia podstawy do uchylenia ww. postanowienia zobligowany byłby do rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydania decyzji, która ostatecznie mogłaby stać się przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy skarżąca nie skorzystała z przysługującego jej uprawienia a zatem zaakceptowała rozstrzygnięcie organu z [...] lipca 2018 r. Sąd podkreśla jednocześnie, że zawarte w treści wyroku z 10 marca 2020 r., V SA/Wa 993/19 stanowisko, odnośnie charakteru pisma skarżącej z [...] czerwca 2018 r., w sytuacji uchylenia tego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 7 stycznia 2021 r., I GSK 1622/20 pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Uwzględniając powyższe Sąd, działając w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.