VI SA/Wa 232/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. sekr. sąd. Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2012 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z [...] listopada 2011 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 4 pkt 3 i 4, art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 87 ust. 1 i 3, art. 92 ust. 1 pkt 8, ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) – dalej jako u.t.d., art. 31 ust. 1 – 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.), art. 13 i art. 15 ust. 7a pkt i) ust. 8 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych transporcie drogowym (Dz. U. WE L 370 z 21 grudnia 1985 r.), art. 6 ust. 1 i art. 7 i art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 roku w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. WE L102/1 z 11.04.2006 r.), oraz lp. 1.2, 1.7, 10.3 lit. a( i b), 10.4 lit. a) i b) załącznika do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2011 r. o nałożeniu na [...] kary pieniężnej w wysokości 15 000 złotych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym; W dniu [...] października 2010 r. na drodze krajowej nr [...] przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu Marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Pojazdem kierował T. B., który w momencie kontroli przewoził piasek z Kopalni Piasku w T. na budowę autostrady A2 w B. Kierowca zeznał, że przewóz wykonuje na rzecz firmy [...], z którą do dnia kontroli nie miał podpisanej umowy o pracę. Przewozy na rzecz firmy G. K. wykonuje od [...] września lecz za dni, w których nie wykonywał przewozów nie otrzymał od pracodawcy dokumentu potwierdzającego ten fakt, natomiast w okresach podanych w zeznaniach jeździł bez karty w tachografie, gdyż na polecenie pracodawcy wyjmował ją z urządzenia rejestrującego. Kierowca nie okazał do kontroli wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, gdyż jak zeznał nie otrzymał dokumentu od właściciela. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół. Po zakończeniu kontroli G. K. okazał oryginał wypisu z licencji nr [...] wydanej w dniu [...] kwietnia 2008 r. na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Zawiadomieniem z dnia [...] października 2010 r. poinformowano G. K. o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz o uprawnieniach jakie mu przysługują w tym postępowaniu, a także został wezwany do przedstawienia wskazanych w zawiadomieniu dokumentów. W wykonaniu wezwania G. K. przedłożył zaświadczenia o nr REGON, o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, o nadaniu NIP, umowę użyczenia pojazdu z [...] października 2010 r. oraz umowy zlecenia zawarte z T. B. na okresy od [...] października 2010 r. do [...] października 2010 r. i od [...] października 2010 r. do [...] października 2010 r. W dniu [...] listopada 2010 r. z Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu Miasta W. wpłynęła informacja, iż kontrolowany pojazd na dzień kontroli tj. [...] października 2010 r. nie był zgłoszony do posiadanej przez stronę licencji. Firma [...] S.A. pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. (fax), poinformowała, że [...] w dniu [...] października 2010 r. realizowała usługę dostawy piasku na potrzeby budowy autostrady A2. Pismami z dnia [...] listopada i [...] grudnia 2011 r. G. K. wyjaśnił, że przewóz piasku był wykonywany na potrzeby własne, a na pojazd nie zdążył wyrobić stosownego zaświadczenia. Ponadto podniósł, że kierowca nie jest pracownikiem firmy, a wynajętym doświadczonym fachowcem do sprawdzania specjalistycznego sprzętu. Kontrolowany pojazd był użyczony przez [...] (umowa użyczenia z dnia [...] października 2010 r.) i w okresie użyczenia był testowany na zamkniętym terenie budowy. W treści pisma strona zawarła wniosek o ponowne przesłuchanie w charakterze świadka kontrolowanego kierowcę. Zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2011 r. powiadomiono G. K. o terminie i miejscu przesłuchania T. B., wzywając świadka pismem z tej samej daty na przesłuchanie. Zawiadomienie i wezwanie ponowiono pismami z dnia [...] marca 2011 r., a następnie za niestawiennictwo świadka ukarano go grzywną. Pismem z dnia [...] maja 2011 r. organ powiadomił stronę o zakończeniu prowadzonego postępowania. W odpowiedzi przedsiębiorca przedstawił kserokopię umowy o prace zawartej z T. B. na okres od [...] do [...] października 2010 r., świadectwo pracy z dnia [...] października 2011 r. oraz zawiadomienie o rozwiązaniu umowy o prace bez wypowiedzenia z dniem [...] października 2010 r., nie wypowiadając się w sprawie. W tym stanie faktycznym L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego dnia [...] lipca 2011 r. wydał decyzję, którą na podstawie art. 93 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 8 i 4 u.t.d. oraz lp. 1.2, lp. 1.7, lp. 10.3 lit. a) lit. b), lp. 10.4 lit. a) i lit. b) załącznika do tej ustawy, nałożył na [...] karę pieniężną w wysokości 15 000 zł. Podstawą rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji – kara 8000 zł; wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty – kara 500 zł; przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenie pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 min. do 30 min. – kara 600 zł; przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenie pojazdu bez przerwy za każde następne rozpoczęte 30 min. – kara 6200 zł; przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenie pojazdu o czas powyżej 15 min. do jednej godziny – kara 300 zł oraz za przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenie pojazdu za każdą rozpoczęta godzinę – kara 200 zł. W decyzji organ administracji szczegółowo opisał naruszenia ze wskazaniem podstaw prawnych. Od powyższej decyzji G. K. złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu podniósł, że zawarta z kierowcą umowa zlecania dotknięta była wadą i dlatego stosunek pracy łączący kierowcę z pracodawcą nie mógł być uznany za właściwy i spełniający w świetle przepisów jeden z warunków przewozu na potrzeby własne. Podniósł, że tytułem naprawy sporządzona została właściwa umowa o pracę i tym samym zostały spełnione przesłanki z art. 4 pkt 4 u.t.d. zwalniające przedsiębiorcę z nałożonej kary za brak wpisów pojazdów do licencji. Odnosząc się do kar za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu, podniósł, że organ kontrolny dwukrotnie naliczył karę za dzień [...] października 2010 r. Ponadto jego zdaniem w decyzji, z naruszeniem art. 93 ust. 7 u.t.d., nie wskazano, w jaki sposób i w jakim zakresie skarżący przyczynił się do powstania stwierdzonych naruszeń a organ nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swoich zarzutów. W ocenie skarżącego stwierdzenie kierowcy, iż prowadził pojazd bez karty na wyraźne polecenie właściciela firmy, jest oświadczeniem złożonym na potrzeby postępowania oraz w celu uniknięcia przez niego odpowiedzialności. Podniósł, że organ nie przeprowadził wnioskowanego dowodu z powtórnego przesłuchania świadka, którego zeznania są kluczowe i niezbędne w przedmiotowym postępowaniu. Postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. Główny Inspektor wstrzymał natychmiastową wykonalność zaskarżonej decyzji i pismami z dnia [...] września 2011 r. wezwał organ I instancji do dosłania nośnika zewnętrznego danych zarejestrowanych na tachografie kontrolowanego pojazdu. Pismem z tej samej daty zawiadomił stronę o uzupełnieniu materiału dowodowego i terminie załatwienia sprawy pouczając jednocześnie o prawach przysługujących stronie z jednoczesnym wskazaniem na obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających zastosowanie przepisu art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym powołanego w odwołaniu. W tych warunkach została wydana wymieniona na wstępie decyzja administracyjna. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przywołał szereg przepisów prawnych regulujących wykonywania działalności transportowej. Mając na uwadze fakt, że skoro kierowca nie był u skarżącego zatrudniony na podstawie umowy o pracę, co skarżący wielokrotnie podkreślał przed otrzymaniem zawiadomioenia z dnia [...] maja 2011 r. precyzującego stwierdzone naruszenia, tylko na podstawie umów zlecenia, to przewóz z dnia kontroli nie może być uznany za przewóz na potrzeby własne. Dołączone później dokumenty na potwierdzenie zawarcia z kierowcą umowy o pracę, organ oznał za niewiarygodne. Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 3 utd każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków o których mowa w pkt 4, należy uznać jako krajowy transport drogowy, który wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Organ podniósł, że strona w dniu kontroli legitymowała się ważną licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego. W toku postępowania organ I instancji uzyskał jednak informację z Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu W. że pojazd marki [...]o nr rej. [...] na dzień kontroli nie został zgłoszony do posiadanej przez stronę licencji o nr [...] - pismo Urzędu W. w aktach sprawy. Strona zatem swoim zachowaniem wyczerpała dyspozycję lp. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym poprzez niezgłoszenie do licencji pojazdu, którym wykonywany był transport drogowy rzeczy. W myśl art. 87 ust. 1 i 3 ustawy o transporcie drogowym podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. wykresówki i/lub zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców. Według art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców kierowca wykonujący przewóz drogowy, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu, na żądanie osoby uprawnionej do kontroli przedstawia zaświadczenie, które zawiera m.in. wskazanie przyczyny nieużytkowania wykresówek. W przedmiotowej sprawie kierowca nie okazał do kontroli zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu w poszczególnych dniach, w związku z tym organ odwoławczy uznał nałożenie na stronę kary pieniężnej za prawidłowe. W czasie kontroli stwierdzono także naruszenia polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego w okresie objętym kontrolą drogową oraz naruszenia polegające na przekroczeniu maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu transportu drogowego. W żadnym ze stwierdzonych przypadkach nie okazano stosownego dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Organ odnosząc się do podniesionego zarzutu w odwołaniu o dwukrotnym naliczeniu kary pieniężnej prze organ I instancji odnośnie przekroczenia czasu pracy za dzień [...] października 2010 r. uznał zarzut ten za bezzasadny. Wskazano, że niewątpliwie na stronie 7 decyzji omyłkowo dwukrotnie powtórzono stan faktyczny odnośnie dnia [...] października 2010 r., jednakże w obliczeniach nie została podwojona kara za ten dzień. Powołanie się przez przedsiębiorcę w odwołaniu na przepis art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym nie było wystarczające do jego zastosowania. Przedsiębiorca powinien bowiem wykazać zaistnienie realnych okoliczności wskazanych w tym przepisie, czego skarżący nie uczynił. W zakresie wniosku strony o ponowne przesłuchania kierowcy w charakterze świadka organ II instancji podnosił, że dowód ten został przeprowadzony w toku postępowania kontrolnego, a kierowca nie zgłosił zastrzeżeń co do przeprowadzenia tego dowodu. Od decyzji G. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego i proceduralnego, co do zasad zastosowania art. 4 pkt 4 u.t.d., w świetle złożonych wyjaśnień w odwołaniu, oraz naruszenie zasad określonych w art. 7, 75, 79 § 2 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie złożonych przez skarżącego wniosków dowodowych. Zdaniem skarżącego firma na czas kontroli posiadała wszystkie dokumenty i spełniała wszystkie warunki, uprawniające do skorzystania z art. 4 pkt 4 u.t.d. zwalniające przedsiębiorcę z nałożonej kary za brak licencji. Ponownie zarzucono nieprzeprowadzenie powtórnego dowodu z zeznań kierowcy i dwukrotne naliczenie kary za przekroczenie czasu pracy kierowcy w dniu [...] października 2010 r. Skarżący zarzucił organowi niezastosowanie przepisu art. 93 ust. 7 u.t.d. (wskazanego w odwołaniu) stwierdzając, że organ odwoławczy nie wykazał na jakiej podstawie uznał, iż przedsiębiorcy nie przysługuje zwolnienie od odpowiedzialności na podstawie tego przepisu. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest niezasadna. Zdaniem skarżącego, co podnoszone było w odwołaniu i w skardze – kontrolowany przewóz był wykonywany na potrzeby własne. Jednocześnie skarżący wywodził, że w ogóle nie miał miejsce jakikolwiek przewóz, gdyż kontrolowany pojazd był jedynie poddawany testowi. Należy zatem zwrócić uwagę na protokół kontroli, zgodnie z którym do kontroli zatrzymano pojazd na drodze krajowej nr [...]. Zatem pojazd, będący we władaniu skarżącego (zgodnie z umową zawartą przez skarżącego z [...] w dniu [...] października 2010 r.) nie znajdował się na terenie budowy będąc poddawany testom, lecz poruszał się po drodze publicznej. Firma [...] s.a. w swoim piśmie (z dnia [...] grudnia 2010 r.) stwierdziła, że G. K. w dniu [...] października 2010 r. (dzień kontroli) realizował dostawę piasku na potrzeby budowy autostrady A2. Ustaleniom tym skarżący nie zaprzeczał, ani nie przedłożył dowodu wskazującego na inne okoliczności. Określenie użyte w piśmie spółki [...] "realizował usługę dostawy piasku na potrzeby budowy autostrady" należy rozumieć stosownie do treści art. 4 pkt 1 u.t.d. jako krajowy transport drogowy, a więc jako wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju. Wykonując w związku z tym usługę transportu drogowego na rzecz spółki [...] skarżący nie mógł jednocześnie twierdzić, że było to wykonywanie transportu na potrzeby własne. Ten rodzaj transportu, określany w art. 4 pkt 4 u.t.d. jako niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne – musi spełniać następujące warunki: przejazd pojazdu po drogach publicznych (załadowanego lub bez ładunku) musi być nieodpłatny i wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej oraz musi spełniać dalsze warunki wskazane w tym przepisie. Tymczasem z pisma spółki [...] wprost wynik, że przewożony piasek był realizowany w ramach usługi świadczonej przez skarżącego i nie pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej lecz na potrzeby budowy autostrady. Nie jest sporne, iż skarżący nie wykonuje jako podstawowej działalności gospodarczej – budowę autostrad – co wynika z zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...] września 2009 r. Zgłoszona przez przedsiębiorcę działalność to: transport drogowy towarów i sprzedaż detaliczna wyrobów tekstylnych, odzieży i obuwia prowadzona na straganach i targowiskach. W związku z tymi ustaleniami organu administracji skarżący nie mógł wykonywać pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej, wykazanej w wymienionym zaświadczeniu, transportu piasku dla potrzeb budowy autostrady A2, jako że ten transport odbywał się na potrzeby innej działalności gospodarczej wykonywanej przez inne podmioty. W rezultacie twierdzenie skarżącego o wykonywaniu w czasie kontroli przewozu na potrzeby własne nie znajduje potwierdzenia w dowodach zgromadzonych przez organ administracji w sprawie. Zgodnie zatem z art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym na wykonywanie transportu drogowego rzeczy wymagana jest licencja i taką licencję skarżący posiadał. Jednakże do wykonywania transportu drogowego rzeczy na podstawie właściwej licencji należy spełnić także warunek wskazany w art. 8 ust. 3 pkt 8 u.t.d. – do wniosku o wydanie licencji należy załączyć wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi. Zgodnie bowiem z art. 11 ust. 3 u.t.d. organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji, które to wypisy z licencji, zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. podlegają okazaniu w czasie kontroli drogowej. Wymaganego wypisu potwierdzającego zgłoszenie kontrolowanego pojazdu do licencji skarżący nie posiadał, co zostało potwierdzone w toku postępowania administracyjnego. Z tych względów zasadnie została nałożona kara pieniężna stosowanie do przepisów wskazanych wyżej i w decyzji, obowiązujących na dzień kontroli w wysokości określonej przez lp. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym – 8000 zł. Co do dalszych naruszeń wskazanych w decyzji należałoby przede wszystkim mieć na uwadze wcześniejsze wywody, w których wykazano, że usługa wykonywana w dniu kontroli kontrolowanym pojazdem była usługą transportu drogowego rzeczy. Zatem kierujący pojazdem powinie zostać wyposażony przez przedsiębiorcę zatrudniającego go w odpowiednie dokumenty. Przy czym dla wykonywania usługi transportu drogowego rzeczy forma zatrudnienia kierowcy nie ma znaczenia, gdyż nie stosuje się do takiego transportu wymagania określonego dla przewozu wykonywanego w warunkach art. 4 pkt 4 lit. a) ustawy o transporcie drogowy. Organy Inspekcji Transportu Drogowego ustaliły, że kierujący pojazdem nie został wyposażony przez przedsiębiorcę zgodnie z art. 87 ust. 1 u.t.d. w dokumenty wykazujące w jakich dniach i dlaczego kierowca nie pracował, a jak zeznał kierowca przesłuchany w charakterze świadka wykonuje przewozy na rzecz skarżącego od [...] września 2010 r. Do wyposażenia kierowcy w takie dokumenty przedsiębiorca jest zobowiązany także na podstawie rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Wobec stwierdzenia tego naruszenia organ administracji zasadnie zastosował, na podstawie wymienionego przepisu oraz art. 92 ust. 1 pkt 8 sankcję w postaci kary pieniężnej w wysokości wskazanej przez przepis lp. 1.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym – 500 zł. Jak wynika z ustaleń kontroli i z analizy stanu faktycznego przeprowadzonej przez organ administracji z danych uzyskanych z tachografu, doszło również do naruszenia czasu pracy kierowcy w granicach czasowych od 15 minut do 30 minut i powyżej 30 minut. W tym zakresie organ odwoławczy przeprowadził dodatkowe postępowanie dowodowe, o którym powiadomił stronę z pouczeniem o przysługujących jej prawach (pismo Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2011 r.). Po ponownym zbadaniu danych z tachografu stwierdzono, że we wskazanych dniach czas pracy kierowcy został przekroczony w wymiarze podanym w decyzjach. Jednocześnie organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutu skarżącego o dwukrotnym nałożeniu kary za przekroczenie czasu prowadzenia pojazdu w tym samym dniu ([...] października 2010 r.) stwierdził, że okoliczność tę pomyłkowo wskazano w ustaleniach decyzji organu I instancji lecz przy nałożeniu kary pieniężnej za ten okres przyjęto wyłącznie naruszenie jednokrotne. Ustalając te naruszenia i szczegółowo opisując ich wymiar, organ administracji, na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 8 u.t.d. w związku z art. 4 i art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 zasadnie nałożył kary pieniężne w wysokościach wskazanych przez przepisy lp. 10.3 lit. a) i lit. b) załącznika do ustawy o transporcie drogowym (600 i 6200 zł). Z ustaleń Inspekcji Transportu Drogowego wynika, że doszło również do przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu o czasy powyżej 15 minut do jednej godziny i powyżej jednej godziny. W tym zakresie organ administracji również szczegółowo opisał te naruszenia z podaniem dni i godzin, w których do nich doszło. Wskazując na przepisy art. 92 ust. 1 pkt 8 ustawy o transporcie drogowym w związku z przepisami art. 4 i art. 6 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i przytaczając treść powołanych przepisów organ wyjaśnił dlaczego uznał i w jaki rozmiarze stwierdził wystąpienie tych naruszeń. Ustalając zatem w tym zakresie stan faktyczny, zdaniem Sądu orzekającego w sprawie zasadnie zostały nałożone kary pieniężne w wysokościach określonych przez lp. 10.4 lit. a) i lit. b) załącznika do ustawy o transporcie drogowym – 300 i 200 zł. Skarżący odwoływał się do treści art. 93 ust. 7 u.t.d. domagając się zwolnienia od obowiązku ponoszenia odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia. Należy zatem wskazać, że w wymienionym już piśmie z dnia [...] września 2011 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego podkreślał, iż strona domagająca się zastosowania tego przepisu powinna udowodnić wystąpienie okoliczności lub zdarzeń, których nie mogła przewidzieć, a które były podstawą stwierdzonych nieprawidłowości. Skarżący takich okoliczności w sprawie nie wykazał i nie przedstawił stosownych dowodów. Organ administracji publicznej jest obowiązany w ramach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. dokonać ustaleń faktycznych w zakresie niezbędnym do podjęcia rozstrzygnięcia. Nie oznacza to jednak, że organ administracji ma obowiązek zastępowania strony w czynieniu ustaleń co do okoliczności, na udowodnienie których sam wiedzy nie posiada, gdyż jak podkreślał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 4 października 2011 r. wydanym w sprawie III SA/GI 207/11 strona nie jest zwolniona od współdziałania w wyjaśnieniu okoliczności faktycznych, skoro nieudowodnienie lub udowodnienie określonego faktu może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystniej (por. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 201 r. wydanego w sprawie II GSK 863/10). Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 lutego 2011 r. wydanym w sprawie II GSK 273/10 (teza 3) stwierdzając, że wynikające z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. obowiązki organów administracji publicznej w zakresie przeprowadzenia dowodów z urzędu celem odtworzenia prawdy obiektywnej nie sięgają tak daleko, by zwalniały stronę ze współudziału w zebraniu materiału dowodowego. Jeżeli zatem skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na wykazanie przesłanek z przepisu art. 93 ust. 7 u.t.d. samo odwołanie się do tego przepisu nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Zdanie skarżącego organ administracji naruszył przepisy art. 75 i art. 79 § 2 k.p.a. przez to, że nie przesłuchał ponownie kierowcy T. B. Z akt sprawy wynika, że T. B. był dwukrotnie wzywany przez organ administracji do ponownego złożenia zeznań w charakterze świadka. W związku z tym organ administracji dwukrotnie przesuwał termin zakończenia postępowania. T. B. dwukrotnie na wezwanie organu nie stawił się, za co został dwukrotnie ukarany karą grzywny. W tych okolicznościach organ administracji, posiadając zeznania tego świadka złożone wcześniej, przyjął ten dowód w sprawie, czym w ocenie Sądu w składzie orzekającym nie naruszył przepisów powołanych przez skarżącego. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.