VI SA/Wa 232/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Czarnecki po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2013 r, nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący R. G. wniósł za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję ww. organu z [...] listopada 2013 r, w przedmiocie kary pieniężnej. Pismem z 18 grudnia 2013 r. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zarządzeniem z 24 lutego 2014 r., wezwano skarżącego do wykazania przesłanek przemawiających za zastosowaniem instytucji ochrony tymczasowej. Pismem z 13 marca 2014 r., które wpłynęło do Sądu 19 marca 2014 r., strona złożyła oświadczenie dotyczące swej sytuacji osobistej i majątkowej, załączając dokumenty stanowiące o bieżących obciążeniach finansowych skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j- t. Dz. U. 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwane dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że co do zasady wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu w całości lub w części stanowi zatem odstępstwo od tej generalnej reguły i jako takie jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przesłanek. Wstrzymanie upada w razie wydania przez sąd pierwszej instancji orzeczenia kończącego postępowanie, o czym stanowi art. 61 § 6 p.p.s.a. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 stwierdził, że chodzi o taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Nadto jak wynika z analizy orzecznictwa sądów administracyjnych, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione, (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005 s. 166 -168). W ocenie Sądu argumentacja przedstawiona przez stronę skarżącą jest niewystarczająca do uznania, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności stwarzające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12, Lex nr 1240681). Twierdzenie, że egzekucja należności narazi stronę skarżącą na szereg niedogodności w życiu codziennym, nie może stanowić przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji. Kwestia ponoszenia standardowych kosztów utrzymania skarżącego, nie jest okolicznością, która potwierdzałaby, że ewentualne wykonanie decyzji może spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenie skutków. Na marginesie wskazać również należy, że dochodzone od skarżącego świadczenie ma charakter pieniężny i podlega zwrotowi w sytuacji wydania korzystnego dla niego rozstrzygnięcia, co będzie prowadzić do bezpośredniego przywrócenia stanu poprzedniego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia