VI SA/Wa 2330/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. w B. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na pokrycie kosztów leku w ramach ratunkowego dostępu do technologii lekowej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu B. w B. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi B. w B. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na pokrycie kosztów leku w ramach ratunkowego dostępu do technologii lekowej. Decyzja ta została zawierała pouczenie, że przysługuje od niej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Ponadto w pouczeniu tym, powołując się art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wskazano, że strona może wnieść skargę na decyzję bez skorzystania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Niniejsza decyzja została doręczona skarżącemu 8 marca 2018 r. Następnie skarżący pismem z 19 marca 2018 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaś 6 kwietnia 2018 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Ministra Zdrowia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako złożonej z naruszeniem art. 52 § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że w aktualnym stanie prawnym, zgodnie z treścią art. 52 § 3 p.p.s.a, jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Obecne brzmienie art. 52 § 2 i § 3 p.p.s.a. zostało wprowadzane przez art. 9 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw i obowiązuje od dnia 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy zmieniającej do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym. Natomiast ust. 2 art. 17 wskazuje, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Będąca przedmiot zaskarżenia decyzja Ministra Zdrowia z [...] lutego 2018 r. wydana została w nowym stanie prawnym, dlatego też zastosowanie znajduje art. 52 § 3 p.p.s.a. w brzmieniu po nowelizacji. Z przepisu tego wynika, że strona może albo wnieść skargę na decyzję nieostateczną bez skorzystania z prawa złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy albo złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Prawo wyboru zostało pozostawione stronie, jednakże powyższe nie oznacza, że strona może wnieść zarówno wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i skargę do sądu administracyjnego. Skargę do sądu administracyjnego wnosi strona, gdy nie korzysta ze złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W rozpoznawanej sprawie skarżąca dokonała wyboru środka prawnego i złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Omawiany przepis stanowi przepis szczególny, przewidujący wyjątek od zasady składania skargi od decyzji ostatecznych (po wyczerpaniu środków zaskarżenia art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.), stąd też jego interpretacja rozszerzająca (przyjęta przez skarżącego) poprzez skorzystanie z alternatywnie przewidzianego przez ustawodawcę uprawnienia do złożenia skargi na decyzję nieostateczną, w przypadku złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie może być uznana za dopuszczalną. Decyzja strony o wyborze środka zaskarżenia determinuje dalsze postępowania w sprawie. W przypadku skorzystania przez stronę z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Sąd nie może rozpoznać skargi, która dotyczy rozstrzygnięcia organu I instancji. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, otwiera stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Orzekając w niniejszej sprawie Sąd w całości podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sądy Administracyjny w postanowieniu z 30 stycznia 2018 r. sygn. akt II GSK 4285/17 i prezentowany w nim pogląd doktryny, w myśl którego "zgodnie ze znowelizowanym przepisem skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile tylko służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Tym samym dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, dopóty wniesienie skargi na ten akt lub czynność do sądu administracyjnego jako przedwczesne jest niedopuszczalne. To ostatnie nie dotyczy takiego środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przypadku takiego środka zaskarżenia strona jest uprawniona i zobowiązana zdecydować, czy skorzysta z tego środka zaskarżenia, a zatem czy wniesie ona wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy przez ten sam organ, czy też od razu – nie korzystając ze wskazanego wyżej środka zaskarżenia – wniesie skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego (M. Jagielska [w: Komentarz Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, red. R. Hauser, M. Wierzbowski)". Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu, skarżący został prawidłowo pouczony o przysługującym mu prawie oraz możliwościach zaskarżenia decyzji z [...] lutego 2018 r., tym samym decydując się na wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zrezygnował z uprawnienia do wniesienia skargi. W tym stanie sprawy Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów orzeczono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.