VI SA/Wa 2346/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędzia WSA Maria Jagielska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2009 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2008 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2008 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego P. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą U. w R. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 13.400,- zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia - utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] sierpnia 2006 r., na drodze krajowej Nr [...] w miejscowości R., zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą o numerze rejestracyjnym [...]. Zespołem pojazdów prowadzonych przez K. K. wykonywany był przewóz ładunku ([...]) od załadowcy – K.. W wyniku dokonanego pomiaru nacisków osi i masy całkowitej pojazdu stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na potrójną oś w naczepie o 6,33 t (nacisk na oś wynosił 30,33 tony) oraz przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 4,64 t (rzeczywista masa całkowita wynosiła 44,64 tony). Powyższe uchybienia znalazły odzwierciedlenie w protokole kontroli (ważenia) pojazdu z dnia [...] sierpnia 2006 r., Nr [...] (w aktach administracyjnych – k. 12). W konsekwencji powyższych ustaleń decyzją z dnia [...] października 2006 r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 13.400,- złotych. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 75 i art. 107 k.p.a., m. in. poprzez pominięcie, jako dowodu w sprawie oryginału dokumentu wywozowego Nr [...], wystawionego w dniu [...] sierpnia 2006 r. o godz. [...] przez upoważnionego pracownika K. Oddział K., pozostającego - zdaniem strony - w sprzeczności z ustaleniami kontroli zawartymi w protokole kontroli Nr [...]. Jak podkreślił skarżący zawarte w ww. dokumencie dane jednoznacznie wskazują, iż wynik ważenia dokonanego przez funkcjonariuszy Inspekcji Transportu Drogowego na wadze przenośnej znacznie odbiega od dokonanego w odstępie dwóch godzin wyniku ważenia na wadze stacjonarnej na stanowisku monitorowanym w K.. Ponadto, jak zarzucił skarżący, organ nie dopuścił, jako dowodu w sprawie, dowodu ze świadectwa legalizacji wagi, którą ważono pojazdy w K. oraz sposobu ważenia samochodów z uwzględnieniem faktu monitoringu wagowni i procedur przy przeprowadzaniu ważenia, jak i dowodu z instrukcji użytych do ważenia w trakcie kontroli wag w celu porównania wymaganej temperatury z temperaturą w miejscu przewożenia wag i z temperaturą otoczenia w czasie przeprowadzania ważenia. Zdaniem skarżącego w uzasadnieniu decyzji organ zawarł wyłącznie uzasadnienie prawne swojego rozstrzygnięcia nie wskazując przyczyn ani przesłanek, którymi kierował się pomijając przedstawione dowody. W wyniku rozpatrzenia odwołania decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w całości w mocy w/w decyzję organu I instancji. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze, na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...]skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 75 k.p.a. poprzez niedopuszczenie jako dowodu w sprawie, wnioskowanego przez skarżącego dowodu ze świadectwa legalizacji wagi, którą ważono pojazdy w K. oraz sposobu ważenia samochodów z uwzględnieniem faktu monitoringu wagowni i procedur przy przeprowadzaniu ważenia, jak i dowodu z instrukcji użytych do ważenia w trakcie kontroli wag w celu porównania wymaganej temperatury z temperaturą w miejscu przewożenia wag i z temperaturą otoczenia w czasie przeprowadzania ważenia. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji wydanej w I instancji i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W wyniku rozpatrzenia w/w skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 czerwca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 593/07, uchylił decyzje organów obu instancji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż w aktach sprawy brak jest danych o terenie, na którym nastąpiło ważenie. Nie wiadomo czy teren był odpowiednio równy, to znaczy czy zachowane były maksymalne dopuszczalne odchylenia. WSA stwierdził, iż w nadesłanych aktach administracyjnych brak jest protokołu pomiaru pochyłości terenu na stanowisku ważenia pojazdu, chociaż w protokole kontroli widnieje zapis, że ten dokument okazano kontrolowanemu kierowcy. W konsekwencji Sąd uznał, że brak wymienionego dokumentu oznacza, iż przyjęte przez organy obu instancji ustalenie przekroczenia dopuszczalnych nacisków i dopuszczalnej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu nastąpiło bez dostatecznego potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Sąd stwierdził w tej sytuacji, iż postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało z uchybieniem przepisu art. 7 k.p.a. oraz wbrew dyspozycji art. 77 § 1 k.p.a. nakazującej zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że nieprawdziwe jest stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego, iż kierowca podpisał protokół bez zastrzeżeń, skoro w protokole tym widnieje zapis "odmowa podpisu". Dodatkowo WSA wskazał na rozbieżność w decyzji i świadectwie legalizacji wagi numer fabryczny [...] w zakresie daty ważności przedmiotowego świadectwa, co w świetle powyższych mankamentów budzi uzasadnione wątpliwości, co do rzetelności zebrania i rozpatrzenia istotnych dla sprawy dowodów. Zdaniem Sądu, stwierdzone naruszenia prawa procesowego mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało uwzględnienie skargi i uchylenie obu decyzji. W konsekwencji w/w orzeczenia WSA w Warszawie sprawa trafiła do Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, który działając w oparciu o przepis art. 10 § 1 k.p.a. i art. 61 § 1 k.p.a., pismem z dnia [...] grudnia 2007 r. powiadomił skarżącego o ponownym przystąpieniu do rozpoznania sprawy w przedmiocie stwierdzonego w dniu [...] sierpnia 2006 r. przekroczenia. Organ poinformował jednocześnie stronę postępowania o prawie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz przeglądania akt sprawy, jak również o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, w tym do złożenia stosownych wyjaśnień w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia. W dniu [...] grudnia 2007 r. skarżący przedsiębiorca poinformował organ, iż podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko prezentowane w toku niniejszego postępowania i poparte przedłożonymi do akt sprawy dowodami. W toku ponownego postępowania organ I instancji, kierując się wytycznymi zawartymi w orzeczeniu WSA w Warszawie z dnia 26 czerwca 2007 r., uzupełnił materiał dowodowy zarówno o brakujące świadectwa legalizacji wag, jak również o Protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów na drodze krajowej Nr [...] w miejscowości R., sporządzony w dniu [...] lutego 2006 r. przez uprawnionego geodetę, a także załączył do akt Operat pomiarowy z pomiarów geodezyjnych pochyłości terenu w/w miejsca kontrolnego ważenia pojazdów, sporządzony w dniu [...] marca 2007 r. przez uprawnionego geodetę. W oparciu o zebrany w toku postępowania materiał dowodowy [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał w dniu [...] lutego 2008 r. decyzję nr [...], na podstawie której – powołując się m.in. na przepisy art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, art. 40c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) w zw. z Lp. 7 pkt 6 lit. d) i e) oraz Lp. 9 pkt 5 lit. b) załącznika nr 2 do cyt. ustawy, a także na art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 1861 ze zm.) i na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. – nałożył na skarżącego P. K. karę pieniężną w wysokości 13.400,- złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji – powołując się na ustalenia zawarte w protokole z kontroli pojazdu z dnia [...] sierpnia 2006 r. - stwierdził m.in., iż w wyniku ważenia pojazdu ustalono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na potrójną oś w naczepie o 6,33 t (nacisk na oś wynosił 30,33 tony) oraz przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 4,64 t (rzeczywista masa całkowita wynosiła 44,64 tony). Organ I instancji, ustosunkowując się do stanowiska strony skarżącej odnośnie żądania przeprowadzenia dowodu z dokumentu przewozowego - stwierdził, iż dokonuje kontroli parametrów pojazdu tylko i wyłącznie na podstawie danych wynikających z przeprowadzonego ważenia pojazdu, opierając się wyłącznie na własnych, legalizowanych przyrządach pomiarowych, zastosowanych na wyznaczonym do tego terenie posiadającym zalegalizowane na dzień kontroli stanowisko wagowe. Organ wskazał, iż nie ma obowiązku dopuszczać jako dowód dokumentu przewozowego, jak i świadectwa legalizacji wagi stosowanej przez K.. Organ stwierdził ponadto, iż nie był zobligowany do podejmowania dodatkowych kroków w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, gdyż wynika to ze specyfiki czynności kontrolnych, których efektem końcowym jest protokół kontroli. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego podniósł, iż w wyniku analizy wskazanego przez skarżącego dokumentu wywozowego stwierdził, że kierowca wyjeżdżając na drogę publiczną po załadunku [...] w K. i zważeniu pojazdu na wadze całopojazdowej w tejże kopalni był świadomy, iż na kontrolowany pojazd załadował towar w ilości przekraczającej dopuszczalną masę całkowitą tego pojazdu. Ponadto organ stwierdził, że dokument wywozowy okazany przez kierowcę w trakcie kontroli drogowej, odnoszący się do masy całego pojazdu lub masy samego ładunku nie jest wiarygodny, gdyż nie musi on odzwierciedlać rzeczywistej masy pojazdu w danej chwili. Skarżący w piśmie z dnia [...] marca 2008 r. odwołał się od w/w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie zasady praworządności wynikającej z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP oraz naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 75 i art. 107 k.p.a. Ponadto skarżący wniósł o powołanie biegłego z zakresu transportu drogowego celem ustalenia, czy możliwa jest różnica wagi pomiędzy poszczególnymi osiami naczepy oscylującymi w granicach 25% w stosunku do osi o najniższej wadze, a osi 3 do 1 aż o 50% wagi na osi 3, wskazując, że dowód ten ma na celu podważenie sposobu zainstalowania wagi. Jednocześnie skarżący wniósł o przeprowadzenie wizji lokalnej w miejscu ważenia zestawu ciągnikowego z udziałem strony oraz kierowcy K. K. w celu ustalenia, czy jest to jedno i to samo miejsce w celu porównania terenu z zapisami z dorobionego protokołu. W uzasadnieniu odwołania strona skarżąca podniosła, iż w trakcie kontroli okazany został dokument wywozowy wystawiony przez K., w którym waga całkowita została ustalona na 43.060 kg i jest niższa o 1.580 kg w stosunku do wagi ustalonej przez kontrolujących (44.640 kg). Powyższe – zdaniem skarżącego – wskazuje, że wynik ważenia w dniu [...] sierpnia 2006 r. na wadze przenośnej nieautomatycznej elektronicznej w dwie godziny po ważeniu na wadze stacjonarnej na stanowisku monitorowanym znacznie odbiega od wyniku ważenia dokonanego na wadze przenośnej. Skarżący wskazał, że nie jest to pierwsze ważenie zarówno jego pojazdów, jak i samochodów jego kolegów, lecz nigdy jeszcze nie doszło do takiej rozbieżności wagi pomiędzy osiami naczep i tylną osią ciągnika siodłowego. W konsekwencji skarżący zarzucił organowi I instancji, iż nie wskazał przyczyn i przesłanek, którymi kierował się pomijając przedstawione przez stronę dowody, bez określenia, dlaczego nie daje im wiary, jak również, dlaczego nie dopuścił możliwości przeprowadzenia innych wnioskowanych dowodów. W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2008 r., nr [...] - utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego, powołując się na obowiązujące w tej materii przepisy prawa oraz na protokół z przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2006 r. kontroli pojazdu - uznał, iż organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość należnej kary pieniężnej z tytułu przekroczenia dopuszczalnego nacisku na potrójnej osi pojazdu o 6,33 t., a także dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 4,64 t. Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej zawartych w odwołaniu organ II instancji podniósł, że argumentacja zmierzająca do podważenia wyników ważenia jest zupełnie niezrozumiała. Zdaniem organu rozbieżność między masą brutto zespołu pojazdów wpisaną w dokumencie wywozowym a wynikami ważenia pojazdu uzyskanymi w trakcie kontroli nie są wcale tak znaczne, jak sugeruje strona. Ponadto organ podkreślił, iż decydujące znaczenie dowodowe dla ustalenia masy pojazdów i nacisków na poszczególne osie w trakcie kontroli drogowej mają wyniki uzyskane poprzez pomiary wykonane za pomocą zalegalizowanych urządzeń i w miejscach do tego odpowiednio przystosowanych i zatwierdzonych. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, iż w kwicie wywozowym wpisano masę netto i brutto, nie wskazując przy ty jednak żadnych danych na temat pomiarów nacisków poszczególnych osi. Tymczasem – zdaniem organu – z punktu widzenia przepisów drogowych fundamentalne znaczenie ma ustalenie właśnie nacisków osi, gdyż kategorie dróg publicznych dzielone są wedle dopuszczalnych maksymalnych nacisków osi, a nie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Już z tego powodu – według organu – przydatność dokumentu wywozowego w postępowaniu w sprawie ustalenia, czy skarżący dopuścił się naruszenia norm dotyczących dopuszczalności parametrów pojazdu jest bardzo znikoma i nie może służyć kontrolującym jako dowód. Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących rozbieżności w naciskach na poszczególnych osiach składowych pojazdu, organ odwoławczy stwierdził, iż powoływanie biegłego jest zupełnie bezprzedmiotowe, albowiem różnice pomiędzy naciskami wynikały z nieprawidłowego rozmieszczenia przewożonego ładunku. Różnice te – zdaniem organu – nie mają jednak znaczenia dla ostatecznego wyniku pomiaru na osi potrójnej, albowiem kara pieniężna została nałożona wszak za przekroczenie nacisku na całej osi potrójnej a nie jej poszczególnych osiach składowych. Organ, ustosunkowując się również do wniosku o przeprowadzenie wizji lokalnej w miejscu ważenia - zauważył, iż Protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów na drodze krajowej Nr [...] w miejscowości R. z dnia [...] lutego 2006 r., jak i świadectwa legalizacji wag, ważnych w dniu kontroli drogowej, są w dyspozycji Inspekcji Transportu Drogowego i znajdują się w aktach sprawy. Organ stwierdził, iż wbrew sugestiom skarżącego – dokumenty te nie były "dorabiane", były one okazane kontrolowanemu kierowcy przed rozpoczęciem ważenia. Organ zauważył, iż kierowca wprawdzie odmówił podpisania protokołu, lecz żadnych uwag i zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia kontroli nie wnosił. Organ odwoławczy, powołując się na przepis art. 78 k.p.a., wskazał, że z uwagi na fakt, iż w katach sprawy znajdują się dokumenty potwierdzające legalizację zarówno wag jak i miejsca do ważenia pojazdów – organ postanowił odmówić uwzględnienia wniosków dowodowych skarżącego. Skarżący – działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniósł w dniu [...] października 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił organowi naruszenie zasady praworządności wynikającej z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP oraz naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 75 i art. 107 k.p.a. Ponadto skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii rzeczoznawcy z S., którą zobowiązał się dostarczyć w terminie późniejszym, na okoliczność możliwości wystąpienie różnic nacisków pomiędzy poszczególnymi osiami naczepy oscylującymi w granicach 25% w stosunku do osi o najniższej wadze, a osi 3 do 1 aż o 50% wagi na osi 3, wskazując, że dowód ten ma na celu podważenie sposobu zainstalowania wagi w terenie. W uzasadnieniu skarżący zarzucił nieprawidłowości proceduralne jak i merytoryczne wynikające z naruszenia przez [...] Inspektora Transportu Drogowego zasady praworządności wyrażonej w przepisie art. 6 k.p.a. i potwierdzonej w art. 2 Konstytucji RP. Ponadto skarżący stwierdził, iż naruszenie przez organ art. 75 k.p.a. polegało na odmowie przyjęcia dokumentu wywozowego wystawionego w dniu [...] sierpnia 2006 r. przez K., pozostającego w jawnej sprzeczności z ustaleniami kontroli przeprowadzonej w tym dniu przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Skarżący zarzucił, iż organ w zaskarżonej decyzji nie ustosunkował się do rozbieżności pomiędzy łącznym ciężarem zespołu pojazdów. Ponadto strona zarzuciła organowi odwoławczemu, iż nie określił w uzasadnieniu decyzji, co ma znaczyć pojęcie wag "odpowiednio przystosowanych i zatwierdzonych". Skarżący stwierdził także, że nie zapoznano go w toku postępowania jak i przed wydaniem decyzji z dokumentami, na które powołują się organy. Skarżący powołując się ponadto na przepis § 21 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 października 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne (Dz. U. Nr 183, poz. 1791), stwierdził, iż na okoliczność spornych rozbieżności nacisków pomiędzy poszczególnymi osiami naczepy przedłoży w terminie późniejszym opinię rzeczoznawcy S.. Skarżący zarzucił, iż w trakcie postępowania odwoławczego nie przeprowadzono wnioskowanych przez niego dowodów ze świadectwa legalizacji wagi, którą ważono pojazdy w K. w B. oraz z instrukcji wag użytych do ważenia w trakcie kontroli w celu porównania wymaganej temperatury z temperaturą w miejscu przeprowadzania ważenia w miejscowości R. w związku z wymaganiami stawianymi przez przepis § 23 cyt. rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 października 2003 r. Skarżący wskazał, iż zgodnie z informacjami z telewizyjnych programów pogodowych temperatury w tym okresie przekraczały 30ºC, a przy nawierzchni zbliżonej do czarnej przekraczały 40ºC. Zdaniem skarżącego w decyzji nie podano miejsca mierzenia temperatury, a więc czy była to temperatura przy nagrzanej powierzchni bitumicznej czy też temperatura mierzona na wysokości np. 2 metrów. W konsekwencji skarżący podtrzymał swój dotychczasowy zarzut, iż organ I instancji nie wskazał przyczyn i przesłanek, którymi kierował się pomijając przedstawione przez stronę dowody, a także nie określił, dlaczego nie daje im wiary, jak również, dlaczego nie dopuścił możliwości przeprowadzenia innych wnioskowanych dowodów. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz ustosunkowując się do poszczególnych zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga P. K. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2008 r., nr [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji - nie naruszają prawa. Przedmiotowa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2008 r. nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego, w tym przede wszystkim wskazanych w ustawie z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 73 § 1 i 2 k.p.a., art. 75 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie podnieść należy, iż zgodnie z przepisem art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Mając na względzie powyższe należy zauważyć, iż w niniejszej sprawie organy Inspekcji Transportu Drogowego związane były oceną prawną i wskazaniami zawartymi w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 593/07. W orzeczeniu tym Sąd, ustosunkowując się do zarzutów strony - wskazał, iż w nadesłanych aktach administracyjnych brak jest protokołu pomiaru pochyłości terenu na stanowisku ważenia pojazdu, a także występują pewne nieścisłości odnośnie zapisów w protokole kontroli oraz dotyczące numerów wag użytych do pomiarów. W toku ponownego rozpatrywania sprawy organ I instancji, kierując się wytycznymi zawartymi w przedmiotowym orzeczeniu WSA w Warszawie z dnia 26 czerwca 2007 r., uzupełnił materiał dowodowy zarówno o brakujące świadectwa legalizacji wag, jak również o protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów, dodatkowo wyjaśniając w uzasadnieniu decyzji drobne nieścisłości zauważone przez Sąd. W tej sytuacji uznać należy, iż powyższe wytyczne zawarte w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanym w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 593/07, zostały wykonane zgodnie z dyspozycją przepisu art. 153 p.p.s.a. Przechodząc do oceny merytorycznej wskazać trzeba, iż zgodnie z przepisem art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu. Według obowiązującego przepisu art. 61 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Jeżeli masa, naciski osi lub wymiary pojazdu wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach określających warunki techniczne pojazdów, przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia (art. 61 ust. 11 cyt. ustawy). Zgodnie z przepisem art. 13g ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Wysokość kar pieniężnych określa załącznik nr 2 do ustawy (vide: art. 13g ust. 2). Jak stanowi art. 40c ust. 1 ustawy o drogach publicznych, w wypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego oraz funkcjonariusz Policji mają prawo wymierzenia i pobrania kary pieniężnej, ustalonej zgodnie z art. 13g ust. 2. Ponadto zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, pojazd uczestniczący w ruchu powinien odpowiadać warunkom technicznym określonym w tym rozporządzeniu. Z akt sprawy, w tym przede wszystkim z zebranych w toku postępowania kontrolnego dowodów (vide: Protokół kontroli nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r.) wynika jednoznacznie, iż w kontrolowanym pojeździe użytkowanym przez stronę skarżącą przekroczony został dopuszczalny na drodze krajowej nacisk na osi potrójnej pojazdu o 6,33 tony, a także dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 4,64 tony, co w konsekwencji oznaczało wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 13.400,- zł na podstawie Lp. 7 pkt 6 lit. d) i e) (kara 12.800,- zł) oraz Lp. 9 pkt 5 lit. b) (kara 600,- zł) tabeli stanowiącej załącznik nr 2 do ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. W ocenie Sądu ważenie pojazdu zostało przeprowadzone prawidłowo, zaś otrzymane wyniki ważenia zostały podane po uwzględnieniu tolerancji 200 kg + 2% dla każdej osi. Również wysokość kary pieniężnej została ustalona prawidłowo na podstawie załącznika nr 2 do cyt. ustawy o drogach publicznych. Ponadto należy uznać, iż - wbrew sugestiom strony skarżącej - stanowisko, na którym dokonana została kontrola przedmiotowego pojazdu, posiadało również prawidłowe i aktualne świadectwo legalizacji geodezyjnej (vide: Protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] lutego 2006 r.). Według Sądu należy podkreślić, iż przyrządy pomiarowe użyte w toku kontroli posiadały legalizację Głównego Urzędu Miar, co stwierdzone zostało zarówno w protokole z zatrzymania i kontroli pojazdu oraz w wyjaśnieniach udzielonych przez organy w uzasadnieniu obu decyzji. Zauważyć należy przy tym, iż zgodnie z przepisem § 6 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 19 stycznia 2006 r. w sprawie warunków i trybu wykonywania kontroli w zakresie przewozu drogowego (Dz. U. Nr 19, poz. 153) ustaleń stanu faktycznego dokonuje się na podstawie zebranych w toku kontroli dowodów. Zdaniem Sądu organy administracji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a). Ponadto organ odwoławczy, a wcześniej także organ I instancji, nie dopuścił się – w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem organy te oparły się na materiale prawidłowo zebranym przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...], dokonując jego wszechstronnej oceny. Organy obu instancji, przedstawiając w sposób prawidłowy podstawy faktyczne i prawne rozstrzygnięcia, nie dopuściły się ponadto obrazy przepisu art. 107 § 3 k.p.a., w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uznał za słuszne zarzutów powołanych przez skarżącego przedsiębiorcę. Zdaniem Sądu niezasadny jest zarówno zarzut wadliwego przeprowadzenia ważenia pojazdu, jak i naruszenia prawa strony do obrony poprzez odmowę dopuszczenia wnioskowanych dowodów, czy też odmowę udostępnienia instrukcji obsługi wag zastosowanych w toku kontroli drogowej. Ustosunkowując się do zarzutu wadliwego przeprowadzenia procedury ważenia nacisków osi pojazdu należy stwierdzić na wstępie, że - jak słusznie zauważył organ odwoławczy - z istoty uproszczonego i specyficznego zarazem postępowania, jakim jest postępowanie kontrolne pojazdu wykonywane na drodze, wynika, że wiarygodny materiał dowodowy można zgromadzić przede wszystkim "na gorąco" w trakcie wykonywanych czynności kontrolnych. To nakłada szczególną odpowiedzialność nie tylko na prowadzących postępowanie inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, ale również na samego kontrolowanego, który winien w sposób czynny uczestniczyć w czynnościach kontrolnych i na bieżąco zgłaszać wszelkie zastrzeżenia i uwagi, które następnie winny być wpisywane do protokołu kontroli. Zdaniem Sądu tylko w ten sposób można ustalić w sposób wiarygodny stan faktyczny znajdujący pełne odzwierciedlenie w protokole kontroli i stanowiący podstawę do wydania decyzji administracyjnej. Mając to na względzie warto pamiętać, że zgłaszane na późniejszym etapie zarzuty dotyczące naruszeń, których rzekomo miały się dopuścić organy kontrolne, często są nie tylko trudne do jakiegokolwiek sensownego zweryfikowania, ale również mogą budzić poważne wątpliwości co do ich wiarygodności. Trzeba także w tym miejscu wskazać, iż w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych sama odmowa podpisania protokołu przez osobę kontrolowaną nie może stanowić jakiejkolwiek podstawy do odmowy uznania procedury kontrolnej za prawidłową. W ocenie Sądu przyjąć należy, że Główny Inspektor Transportu Drogowego, odnosząc się w niniejszej sprawie do zarzutów strony dotyczących stanowiska do pomiarów pojazdów - słusznie stwierdził, że pomiarów dokonano na stanowisku spełniającym normy, przebadanym geodezyjnie (dowodem czego jest protokół z pomiaru równości terenu na stanowisku kontroli pojazdów sporządzony przez uprawnionego geodetę), przy użyciu przenośnych wag nieautomatycznych do pomiarów statycznych, posiadających stosowną legalizację Głównego Urzędu Miar. Zdaniem Sądu inspektorzy organu I instancji w prowadzonym postępowaniu kontrolnym nie dopuścili się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Należy wskazać, co jest istotne w sprawie, iż kierujący pojazdem został zapoznany z instrukcją ważenia pojazdów (regulującą m.in. kwestię sposobu kontroli nacisków osi), zaś strona zapoznała się z aktami sprawy. Odnosząc się do zarzutów dotyczących różnic pomiędzy wynikami ważenia zawartymi w dokumencie wywozowym wydanym w K., a wynikami ważenia dokonanego w trakcie kontroli, stwierdzić należy, zdaniem Sądu, iż organ odwoławczy słusznie przyjął, że w świetle obowiązujących przepisów decydujące znaczenie dowodowe dla ustalenia masy pojazdów i nacisków na poszczególne osie w trakcie kontroli drogowej mają wyłącznie wyniki uzyskane poprzez pomiary wykonane za pomocą zalegalizowanych urządzeń i w miejscach do tego odpowiednio przystosowanych i zatwierdzonych. Zdaniem Sądu powołany przez stronę skarżącą dokument wywozowy nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. ma wyłącznie charakter dokumentu prywatnego, mającego znaczenie tylko i wyłącznie w stosunkach handlowych zachodzących pomiędzy skarżącym przedsiębiorcą a K.. Nie może on natomiast w jakikolwiek sposób stanowić wiarygodnego dowodu odzwierciedlającego rzeczywisty obraz parametrów zatrzymanego do kontroli pojazdu, albowiem znaczenie prawne ma wyłącznie pomiar dokonany w toku kontroli na zalegalizowanych przyrządach pomiarowych przez uprawnionych do tego funkcjonariuszy Inspekcji Transportu Drogowego, na specjalnie przygotowanych stanowiskach do ważenia pojazdów. Ponadto, jak słusznie podkreślił organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, sporny dokument wywozowy nie mógł mieć istotnego znaczenia w sprawie również z uwagi na fakt, iż przedmiotowy dokument poza masą netto i brutto nie zawierał żadnych danych na temat pomiarów nacisków poszczególnych osi kontrolowanego pojazdu. W tej sytuacji uznać należy, zdaniem Sądu, iż organ prawidłowo odmówił przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dowodu z dokumentu wywozowego, jak również ze świadectwa legalizacji wagi, którą dokonano ważenia w K. w B., albowiem dowody te były nieprzydatne do stwierdzenia okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W ocenie Sądu organ prawidłowo przyjął również, że mało wiarygodne są sugestie strony skarżącej, iż temperatura w chwili kontroli pojazdu mogła przekraczać 30ºC-40ºC, co miałoby stanowić naruszenie przepisu § 23 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 października 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne. Wskazać należy bowiem, że z protokołu kontroli wynika jednoznacznie, iż temperatura powietrza w chwili kontroli wynosiła 22ºC, co przy jednoczesnym uwzględnieniu porannej godziny kontroli (vide godzina [...]) jest wiarygodnym wskazaniem. W konsekwencji należy stwierdzić, iż organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji nie naruszyły zasad postępowania administracyjnego wskazanych w art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. oraz art. 75 k.p.a. Zdaniem Sądu każdy przedsiębiorca zajmujący się profesjonalnie przewozem ładunku po drogach publicznych powinien z należytą starannością, dokładnie i szczegółowo zarówno przygotowywać towar do przewozu, jak i wybierać drogę swego przejazdu, w taki sposób, aby nie naruszyć jakichkolwiek norm prawa drogowego oraz przepisów dotyczących warunków technicznych użytkowanego przez siebie pojazdu. Nakazy stosownego postępowania muszą być bezwzględnie przestrzegane przez użytkowników dróg publicznych, niezależnie od tego, czy danym pojazdem przejeżdżają oni określoną drogą jedynie niewielki jej odcinek, jak również bez względu na rodzaj towaru, konstrukcję pojazdu, czy też bez względu na inne uwarunkowania związane z zakresem prowadzonej przez nich działalności gospodarczej. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.