VI SA/Wa 2351/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. S. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II stopnia nr 3 przy Ministrze Sprawiedliwości do rozpoznania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu radcowskiego, który został przeprowadzony w dniach 15-18 marca 2016 r. z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu radcowskiego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Skarżący – M. S., złożył za pośrednictwem Komisji Egzaminacyjnej II stopnia nr 3 przy Ministrze Sprawiedliwości do rozpoznania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu radcowskiego, który został przeprowadzony w dniach 15-18 marca 2016 r (dalej Komisja), kierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej Sąd) skargę na uchwałę owej Komisji. Postanowieniem z 9 stycznia 2017 r. (k. 23 akt) Sąd odrzucił powyższą skargę, gdyż ustalił, że została ona złożona po upływie ustawowego, trzydziestodniowego terminu przewidzianego na tą czynność procesową. Postanowienie zostało doręczone skarżącemu 18 stycznia 2017 r. (z.p.o. k. 31 akt). Dnia 25 stycznia 2017 r. (data stempla pocztowego) skarżący wniósł – za pośrednictwem Komisji, o przywrócenie terminu do złożenia skargi, załączając do wniosku skargę. W uzasadnieniu żądania wskazał, że uchwały Komisji nie odebrał osobiście, gdyż w czasie, kiedy została ona doręczona, przebywał poza granicami kraju. Podał, że uchwałę tą w jego imieniu odebrał jeden z rodziców, który po jego powrocie do Polski – "nie dysponując żadnym śladem co do konkretnej daty jej odebrania wprowadzili skarżącego w błędne przekonanie o odebraniu Uchwały w terminie 8 września 2016 r.". Do wniosku skarżący załączył także korespondencję mailową, z której wynika, że dnia 26 sierpnia 2016 r. miał zarezerwowany lot z [...], zaś dnia 9 września 2016 r. rezerwację na lot z [...]. Komisja w odpowiedzi wniosła o oddalenie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek ustanowionych w przepisach art. 86 i art. 87 p.p.s.a., tj. uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu ustawowego terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1), dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4). Ponad to, zgodnie z dyspozycją art. 87 § 3 p.p.s.a., wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. Sąd w pierwszej kolejności ustalił, że bez wątpienia do uchybienia ustawowego terminu do złożenia skargi w rozpoznawanym przypadku doszło i pociągnęło to za sobą negatywne skutki procesowe dla skarżącego, w postaci odrzucenia jego skargi. Badają terminowość wniosku o przywrócenie terminu Sąd ustalił zaś, że został on nadany za pośrednictwem Komisji, której działanie jest przedmiotem skargi, dnia 25 stycznia 2017 r. To czyni, że został on zgłoszony w terminie, liczonym od 18 stycznia 2017 r., tj. od dnia, w którym skarżący dowiedział się, że uchybił terminowi do złożenia skargi. Tym samym wniosek ów został złożony w prawidłowym trybie i terminie. Nadto Sąd stwierdza, że wraz z wniesieniem wniosku skarżący dopełnił czynność procesową, o przywrócenie terminu której obecnie wnosi, tj. złożył skargę. Przed przystąpieniem do rozpatrzenia okoliczności podniesionych we wniosku o przywrócenie terminu Sąd na wstępie musi przypomnieć, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Brak winy oznacza sytuację, w której wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, Sąd przyjmuje przy tym obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego, należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest zatem możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa lub gdy miała wpływ na okoliczności, z powodu których do uchybienia terminu doszło. Zdaniem Sądu – mając na uwadze powyższe wytyczne oraz treści wniosku, skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak po jego stronie winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Skarżący wyjaśnił, że w jego imieniu uchwałę Komisji odebrał jeden z Rodziców (z akt administracyjnych wynika, że była to Mama), i że przekazując mu ową uchwałę była przeświadczona, że odebrała ją dnia 8 września 2016 r. Tą datę skarżący przyjął zatem jako datę rzeczywistego doręczenia mu owej uchwały. W ocenie Sądu powyższa okoliczność – błędnego przeświadczenia Mamy skarżącego o dacie odbioru uchwały i tym samym wprowadzeniu go w błąd, co do tego faktu, nie świadczy o tym, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez winy skarżącego. Skarżący, jako osoba należycie dbająca o swoje interesy, bez trudu mógł dowiedzieć się o tym, w jakim dniu rzeczywiście nastąpiło doręczenie uchwały. Mógł np. wykonać w tym celu telefon do organu lub ustalić to za pomocą ogólnie dostępnego serwisu "Śledzenie przesyłek", po nr "R" znajdującym się na kopercie, w której przesłano ww. uchwałę. Poprzestanie zaś na zapewnieniu Mamy, co do daty doręczenia uchwały, zdaniem Sądu czyni skarżącego winnym uchybienia terminu do wniesienia skargi. Sąd zauważa również, że skarżący wiedząc, że toczy się z jego udziałem i z jego inicjatywy postepowanie odwoławcze w sprawie ustalenia wyników egzaminu radcowskiego, mógł zawczasu, a tym bardziej przed zaplanowanym wyjazdem poza granice kraju, zadbać o to, aby pouczyć Rodziców o konieczności zapamiętania lub odnotowania, w jakim dokładnie dniu odbierają wszelką korespondencje kierowaną do niego, zwłaszcza pochodząca od Komisji. Wyjazd zagraniczny skarżącego oraz jego przebywanie poza miejscem zamieszkania w kraju, który zbiegł się w czasie z doręczeniem uchwały Komisji, nie może być brany pod uwagę jako okoliczność wyłączająca jego winę. Jest to bowiem okoliczność subiektywna, na którą skarżący miał wpływ. Warto w tym miejscu podnieść, że w odniesieniu do strony, która wyjeżdża poza miejsce swego zamieszkania, formułuje się powinność takiego zorganizowania spraw, aby podczas tej nieobecności jej interesy nie doznały uszczerbku (tak też Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z 30 czerwca 2016 r. II GZ 655/16.). Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.