VI SA/Wa 2352/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2017 r. sprawy ze skargi G.G. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia Nr 3 przy Ministrze Sprawiedliwości do rozpoznania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu adwokackiego, który został przeprowadzony w dniach [...] -[...] marca 2016 r. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego oddala skargę Komisja Egzaminacyjna II Stopnia Nr [...] przy Ministrze Sprawiedliwości do rozpoznania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu adwokackiego (w skrócie: Komisja Odwoławcza) uchwałą z dnia [...] września 2016r. wydaną na podstawie art. 78h ust. 1, 9 i 12 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2015 r. poz. 615, ze zm. – dalej poa) w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm. - dalej kpa), po rozpatrzeniu odwołania G. G. (dalej skarżący, egzaminowany) od uchwały nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. Komisji Egzaminacyjnej do przeprowadzania egzaminu adwokackiego z siedzibą w K. (dalej Komisja Egzaminacyjna) w sprawie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego, utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę. Do wydania powyższej uchwały doszło w oparciu o następujące ustalenia: Skarżący przystąpił do egzaminu adwokackiego przed Komisją Egzaminacyjną, która uchwałą nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016r. stwierdziła, że egzaminowany uzyskał wynik negatywny z egzaminu adwokackiego. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący uzyskał następujące oceny z poszczególnych części egzaminu: z zadania z zakresu prawa karnego otrzymał ocenę niedostateczną, z zadania z zakresu prawa cywilnego ocenę niedostateczną, z zadania z zakresu prawa gospodarczego ocenę dostateczną, z zadania z zakresu prawa administracyjnego ocenę dostateczną, zaś z zadania z zakresu zasad wykonywania zawodu lub zasad etyki ocenę dostateczną. Powołując się na treść przepisu art. 78f ust. 1 poa, Komisja Egzaminacyjna stwierdziła, że egzaminowany uzyskał wynik negatywny z egzaminu adwokackiego. Odwołanie od powyższej uchwały Komisji Egzaminacyjnej z dnia [...] kwietnia 2016r. wniósł G. G., kwestionując ją w zakresie, w którym zostały mu wystawione oceny niedostateczne tj. w części dotyczącej zadania z zakresu prawa karnego i z prawa cywilnego. Zaskarżonej uchwale zarzucił dokonanie oceny prac z zakresu prawa karnego oraz cywilnego w sposób wadliwy z naruszeniem przepisów postępowania, które miało wpływ na ocenę, tj. art. 7 , 77 § 1 kpa oraz art. 107 § 3 kpa, polegających na : - dokonaniu oceny pracy egzaminacyjnej z obu części egzaminu adwokackiego bez wszechstronnej analizy jej treści; - braku wyczerpującego i przekonującego umotywowania zarzutów sformułowanych pod adresem Skarżącego dotyczących prawidłowości zastosowanych przepisów prawa i umiejętności ich interpretacji, języka, stylu, staranności pracy; - nieuwzględnieniu przez Komisję Egzaminacyjną pozytywnych aspektów pracy. Nadto zarzucił on również Komisji Egzaminacyjnej przekroczenie przez nią granic uznania administracyjnego i dokonanie oceny pracy egzaminacyjnej z pierwszej i drugiej części egzaminu adwokackiego bez należytego odniesienia jej do celu przeprowadzenia tego egzaminu. Podnosząc wskazane wyżej zarzuty, G. G. wniósł o zmianę oceny z zakresu prawa cywilnego i karnego na oceny pozytywne, a w konsekwencji o uchylenie zaskarżonej uchwały i ustalenie, że zdający uzyskał pozytywny wynik z egzaminu adwokackiego. Komisja Odwoławcza po rozpatrzeniu odwołania, powołaną powyżej uchwałą z dnia [...] września 2016 r. utrzymała w mocy uchwałę Komisji Egzaminacyjnej. W uzasadnieniu uchwały Komisja Odwoławcza wskazała, że analiza treści pracy egzaminacyjnych z zakresu prawa karnego i cywilnego w postaci sporządzonych apelacji nie pozwala na uwzględnienie odwołania, gdyż potwierdza zasadność wystawionych przez egzaminatorów ocen. Komisja wskazała przy tym że zgodnie z przepisami ustawy Prawo o adwokaturze egzamin adwokacki polega na sprawdzeniu przygotowania prawniczego osoby przystępującej do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu adwokata, w tym wiedzy z zakresu prawa i umiejętności jej praktycznego zastosowania i biorąc pod uwagę te elementy nie jest możliwe uzyskanie pozytywnej oceny z egzaminu przez skarżącego. W uzasadnieniu Komisja Odwoławcza w sposób szczegółowy przedstawiła stwierdzone błędy w pracach egzaminacyjnych G. G. przy czym omówienie tych błędów nastąpiło w oparciu o przepisy prawne. Po przeprowadzeniu analizy zarzutów podniesionych przez skarżącego oraz po dokonaniu ponownej oceny zaskarżonych części egzaminu w kontekście realizacji przesłanek o których mowa w art. 78e ust.2 poa, Komisja Odwoławcza stwierdziła, że brak jest podstaw do podwyższenia oceny z zakresu prawa cywilnego oraz karnego i w konsekwencji do zmiany oceny końcowej z egzaminu adwokackiego na pozytywną. Niezgadzając się z rozstrzygnięciem Komisji Odwoławczej G. G. pismem z dnia [...] października 2016r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając wskazaną uchwałę w całości i zarzucają naruszenie przepisów postepowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1/ art. 35 § 3 kpa w związku z art. 36 i 37 kpa, polegające na przekroczeniu przez Komisję Odwoławczą terminu wskazanego w art. 35 § 3 kpa; 2/ art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa polegające na : - dokonaniu oceny pracy egzaminacyjnej z zakresu prawa karnego oraz cywilnego bez wszechstronnej analizy jej treści, - braku wyczerpującego i przekonującego umotywowania zarzutów sformułowanych pod adresem skarżącego dotyczących prawidłowości zastosowanych przepisów prawa i umiejętności ich interpretacji, języka, stylu, staranności pracy. Nadto skarżący zarzucił Komisji Odwoławczej przekroczenie przez nią granic uznania administracyjnego i dokonanie oceny prac egzaminacyjnych z pierwszej i drugiej części egzaminu adwokackiego bez należytego odniesienia jej do celu przeprowadzenia tego egzaminu, który polega na sprawdzeniu umiejętności należytego reprezentowania interesów klienta i w konsekwencji wystawienie oceny niedostatecznej z części egzaminu z prawa cywilnego oraz karnego. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że oceny pracy egzaminacyjnej z obu części egzaminu adwokackiego dokonano bez wszechstronnej analizy jej treści, czego konsekwencją było nieprawidłowe rozstrzygniecie zagadnień merytorycznych, mimo iż w pracach egzaminacyjnych zostały podniesione wszystkie wymagane kwestie. Skarżący zarzucił również brak wyczerpującego i przekonującego umotywowania zarzutów sformułowanych pod adresem skarżącego, dotyczących prawidłowości zastosowanych przepisów prawa i umiejętności ich interpretacji, języka, stylu, staranności pracy, a tym samym nieuwzględnienie przez Komisję Egzaminacyjną oraz Komisję Odwoławczą pozytywnych aspektów pracy, takich jak podniesienie praktycznie wszystkich zarzutów apelacyjnych, wypełnienie wszystkich poleceń przewidzianych w zadaniach, co skutkowało skutecznością apelacji i zabezpieczeniem interesów mocodawców. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej uchwale. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Wymaga podkreślenia, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2016 roku, poz. 718, ze zm.; zwaną dalej "ppsa"). Rozpoznając w świetle powołanych wyżej kryteriów skargę na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości w celu rozpatrzenia odwołań od wyników egzaminu adwokackiego z dnia [...] września 2016r. nr [...], utrzymującą w mocy uchwałę Komisji Egzaminacyjnej do przeprowadzenia egzaminu adwokackiego w 2016r. z siedzibą w [...] z dnia [...] kwietnia 2016r. nr [...] stwierdzającą, że skarżący uzyskał negatywny wynik z egzaminu adwokackiego – Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Szczegółowy tryb składania egzaminu adwokackiego regulują przepisy art. 78d ust. 1-13 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze. I tak egzamin adwokacki polega na sprawdzeniu przygotowania prawniczego osoby przystępującej do egzaminu adwokackiego do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu adwokata. Egzamin adwokacki w roku 2016 składał się z pięciu części pisemnych. Pierwsza część egzaminu adwokackiego obejmuje rozwiązanie zadania z zakresu prawa karnego, polegającego na przygotowaniu aktu oskarżenia albo apelacji, a w przypadku uznania, że jest brak podstaw do ich wniesienia, na sporządzeniu opinii prawnej w oparciu o akta lub przedstawiony stan faktyczny opracowane na potrzeby egzaminu. Druga część egzaminu adwokackiego obejmuje rozwiązanie zadania z zakresu prawa cywilnego lub rodzinnego, polegającego na przygotowaniu pozwu lub wniosku albo apelacji, a w przypadku uznania, że jest brak podstaw do ich wniesienia, na sporządzeniu opinii prawnej w oparciu o akta lub przedstawiony stan faktyczny opracowane na potrzeby egzaminu. Trzecia część egzaminu adwokackiego obejmuje rozwiązanie zadania z zakresu prawa gospodarczego, polegającego na przygotowaniu umowy albo sporządzeniu pozwu, wniosku lub apelacji, a w przypadku uznania, że jest brak podstaw do ich wniesienia, na sporządzeniu opinii prawnej w oparciu o akta lub przedstawiony stan faktyczny opracowane na potrzeby egzaminu. Czwarta część egzaminu adwokackiego obejmuje rozwiązanie zadania z zakresu prawa administracyjnego, polegającego na przygotowaniu skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego lub skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a w przypadku uznania, że jest brak podstaw do ich wniesienia, na sporządzeniu opinii prawnej w oparciu o akta lub przedstawiony stan faktyczny opracowane na potrzeby egzaminu. Piąta część egzaminu obejmuje rozwiązanie zadania z zakresu zasad wykonywania zawodu lub zasad etyki polegającego na przygotowaniu opinii prawnej w oparciu o akta lub przedstawiony stan faktyczny opracowane na potrzeby egzaminu. Egzaminatorzy dokonują oceny każdej z części egzaminu adwokackiego z zastosowaniem następującej skali ocen: 1) oceny pozytywne: a) celująca (6), b) bardzo dobra (5), c) dobra (4), d) dostateczna (3); 2) ocena negatywna – niedostateczna (2). Stosownie do treści art. 78e ust. 2-6 ww. ustawy – Prawo o adwokaturze, oceny rozwiązania każdego z zadań z części od pierwszej do piątej egzaminu adwokackiego dokonują niezależnie od siebie dwaj egzaminatorzy z dziedzin prawa, których dotyczy praca pisemna, jeden spośród wskazanych przez Ministra Sprawiedliwości, drugi spośród wskazanych przez Naczelną Radę Adwokacką, biorąc pod uwagę w szczególności zachowanie wymogów formalnych, zastosowanie właściwych przepisów prawa i umiejętność ich interpretacji, poprawność zaproponowanego przez zdającego sposobu rozstrzygnięcia problemu z uwzględnieniem interesu strony, którą zgodnie z zadaniem reprezentuje. W zależności od stopnia przygotowania do wykonywania zawodu adwokata przez osobę przystępującą do egzaminu, wynik ten powinien być jeden: pozytywny albo negatywny, przy czym tylko spełnienie wszystkich ustawowych kryteriów zaproponowanego rozwiązania uprawnia oceniających do przejścia do skali ocen pozytywnych (od celującej do dostatecznej). Z kolei art. 78f ust. 1 poa stanowi, że pozytywny wynik z egzaminu adwokackiego otrzymuje zdający, który z każdej części egzaminu otrzymał ocenę pozytywną, a więc - a contrario - negatywna ocena z którejkolwiek części skutkuje negatywnym wynikiem całego egzaminu adwokackiego. Podkreślić należy, że nie wszystkie błędy pracy egzaminacyjnej z poszczególnych części egzaminu adwokackiego popełnione przez osobę zdającą mogą dopuszczać wartościowanie tej pracy w ramach skali określonej w art. 78d poa, bowiem stwierdzenie błędu, którego ciężar gatunkowy dyskwalifikuje pracę, skutkować będzie wyłącznie oceną negatywną. Taki przypadek, w ocenie Sądu, miał miejsce w odniesieniu do prac egzaminacyjnych skarżącego z zakresu prawa karnego i cywilnego, bowiem zaproponowane przez niego rozwiązania eliminowały możliwość wystawienia mu oceny pozytywnej. Zaznaczyć należy, że Sąd nie dokonuje ponownej oceny prac skarżącego, lecz wyłącznie ma je na uwadze jako stan faktyczny sprawy oceniony przez Komisje egzaminacyjne obu instancji. Podkreślenia wymaga, że celem ustawodawcy przy przeprowadzeniu egzaminu zawodowego, jakim jest egzamin adwokacki, było sprawdzenie przygotowania prawniczego osoby przystępującej do tego egzaminu pod względem zdolności do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu adwokata. Jak słusznie zauważył WSA w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 kwietnia 2011 r. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 225/11 w postępowaniu dotyczącym ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego obowiązkiem organów administracyjnych jest ochrona interesu publicznego, który w tym wypadku należy rozumieć jako zapewnienie możliwości wykonywania zawodu zaufania publicznego przez osoby do tego należycie przygotowane. Zasadnie zatem Komisja Odwoławcza wskazała, że praca egzaminacyjna, aby mogła zostać oceniona pozytywnie, musi spełniać przynajmniej w dostatecznym stopniu wszystkie kryteria wymienione w art. 78e ust. 2 poa do których należą: wymogi formalne, właściwość zastosowanych przepisów prawa i umiejętności ich interpretacji, poprawność zaproponowanego przez zdającego sposobu rozstrzygnięcia problemu z uwzględnieniem interesu strony, którą zgodnie z zadaniem egzaminacyjnym reprezentuje. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż ocena pracy skarżącego została przez Komisje egzaminacyjne dokonana w oparciu o ww. przesłanki. Za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Komisja Odwoławcza w sposób staranny i wnikliwy zbadała wszystkie istotne okoliczności sprawy. Należy w tym miejscu przywołać orzeczenie NSA z 2 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 2333/11, zgodnie z którym nie narusza normy art. 107 § 3 kpa nie odniesienie się do wszystkich argumentów odwołania, jeżeli wskazane i objaśnione przez organ w uzasadnieniu decyzji okoliczności przesądzają o trafności decyzji. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie Komisja Odwoławcza uczyniła zadość obowiązkowi przedstawienia wyczerpującego i przekonującego uzasadnienia uchwały, realizując tym samym dyspozycję art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa w związku z art. 78h ust. 12 poa. Wbrew stanowisku skarżącego, z uzasadnienia zaskarżonej do Sądu uchwały w pełni wynika, dlaczego z zadania z prawa karnego i z prawa cywilnego skarżący otrzymał ocenę niedostateczną. Zaskarżona uchwała zawiera wskazanie pozytywnych elementów prac jak również dokładnie wskazuje mankamenty obydwu prac szczegółowo je omawiając. Organ m. in. zauważył, że : - w pracy z prawa karnego - zdający podjął prawidłową decyzję o złożeniu apelacji, która spełniała wymagania formalne dla tego środka zaskarżenia. Z dwóch bezwzględnych przyczyn odwoławczych dostrzegł jedną, formułując jednak w tym zakresie w sposób nieudolny zarzut. Druga z bezwzględnych przyczyn odwoławczych nie została w ogóle zauważona przez zdającego. Zdający nie dostrzegł również, innych naruszeń, które zgodnie z interesem reprezentowanego przez niego klienta winien był podnieść (np. nie zauważył, że: czyn z art. 279 § 1 k.k. popełniony był w formie stadialnej, doszło do naruszenia art. 64 § 2 k.k. (recydywa wielokrotna)). Praca zawiera tylko jeden prawidłowo sformułowany wniosek zawarty w pkt 2 tj. o uchylenie wyroku w zakresie pkt 2 i umorzenie postępowania z uwagi na bezwzględną przyczynę odwoławczą. Zarzuty podniesione przez zdającego jak i wnioski apelacji stoją w sprzeczności ze sobą wzajemnie i są w większości nieprawidłowe przy czym zarzuty apelacji zostały sformułowane w sposób nieprecyzyjny, a przy tym niestaranny i odbiegający od poziomu, jakiego wymagać należy od adwokata. Praca została sporządzona jeżykiem odbiegającym od języka prawniczego. Uzasadnienie nie wyjaśnia zarzutów stanowiąc de facto ich powtórzenie i to poczynione w sposób chaotyczny. Tym samym zdający nie zabezpieczył w dostatecznym stopniu interesów reprezentowanej przez siebie strony. -w pracy z prawa cywilnego – mimo że zdający podjął prawidłową decyzję o sporządzeniu apelacji to jednak praca nie spełnia wszystkich wymogów formalnych dla tego środka zaskarżenia. Zdający nie potrafi formułować prawidłowo zarzutów i wniosków apelacji. Mimo bowiem postawienia sześciu zarzutów, żaden nie został sformułowany w sposób prawidłowy. Nie dostrzegł błędnych ustaleń faktycznych Sądu I instancji i naruszenia przez ten Sąd prawa materialnego tj. art. 212 § 3 k.c. Praca została oparta na nieprawidłowym założeniu, że lokal mieszkalny stanowi majątek osobisty wnioskodawcy. Uzasadnienie pracy jest chaotyczne częściowo powtarzające treść zarzutów. Nadto argumentacja w uzasadnieniu oparta została na błędnym założeniu dotyczącym zasady surogacji. Zdający nie zaproponował prawidłowego rozwiązania zadania egzaminacyjnego a sporządzona apelacja dowodzi, że zdający nie potrafi dokonać w sposób prawidłowy oceny stanu faktycznego i zastosować odpowiednich przepisów. Tym samym, zdaniem Komisji, zaproponowany środek nie zabezpiecza interesów reprezentowanego przez zdającego klienta. Powyższe uchybienia prac egzaminowanego dostrzeżone przez obie Komisje egzaminacyjne uniemożliwiły wystawienie oceny pozytywnej. Jak zasadnie organ wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, sam właściwy wybór środka prawnego, nawet przy zachowaniu wymogów formalnych, nie jest wystarczający do uzyskania pozytywnej oceny pracy egzaminacyjnej. Przedmiotem oceny jest również: sposób formułowania zarzutów, wniosków, właściwość zastosowanych przepisów prawa, sposób uzasadnienia, a także ustalenie czy praca (prace) należycie zabezpiecza interesy reprezentowanej strony. Sąd podzielił ocenę Komisji Odwoławczej, iż prace egzaminowanego powyższym kryteriom nie sprostały. Porównanie obu podjętych w sprawie uchwał wskazuje, że wydając uchwałę na skutek odwołania, organ dokonał ponownej całościowej analizy zakwestionowanej przez skarżącego oceny jego prac z części egzaminu z prawa karnego i z prawa cywilnego. W szczególności przedstawiona argumentacja prawna jest jej integralną częścią i stanowi szczegółowe odniesienie do przedstawionych przez egzaminowanego zarzutów. Uzasadnienie prawne – zgodnie z art. 107 § 3 kpa, wskazuje wprost na zastosowane przepisy prawa, które zostały przyjęte za podstawę prawną rozstrzygnięcia i zawiera wyjaśnienie dlaczego te przepisy mają zastosowanie. Powyższe świadczy o tym, że w przedmiotowym postępowaniu zachowana została również zasada dwuinstancyjności postepowania administracyjnego. Zdaniem Sądu, należy podzielić argumentację Komisji Odwoławczej, co do istotnych stwierdzeń dokonanej oceny pracy egzaminacyjnej. Wnioski Komisji II Stopnia (pokrywające się w istocie z wnioskami obydwu egzaminatorów Komisji Egzaminacyjnej sprawdzających prace egzaminowanego z prawa karnego i z prawa cywilnego) zostały bowiem wyciągnięte po przeprowadzeniu postępowania w oparciu o istniejący materiał dowodowy w sprawie i właściwie uzasadnione. Innymi słowy, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie postepowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawę do wydania uchwały ustalającej negatywny wynik z egzaminu adwokackiego. W uzasadnieniu uchwały organ podał przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja odnosi się do wszystkich istotnych w sprawie okoliczności faktycznoprawnych. Na zakończenie mając na względzie podniesiony w skardze również zarzut dot. naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 35 § 3 k.p.a. oraz art. 36 i 37 k.p.a. Sąd uznając wskazany zarzut za niezasadny jednocześnie wskazuje, iż nawet gdyby w istocie doszło do uchybienia terminu wydania orzeczenia przez organ Komisję II stopnia to uchybienie to nie miałoby wpływu na prawidłowość wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Sąd wskazuje przy tym, że podnoszona w skardze argumentacja oraz przywołane w tym zakresie orzecznictwo nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Odnoszą się one bowiem do rozstrzygnięć nadzorczych mających na celu stwierdzenie nieważności niezgodnej z prawem uchwały lub zarządzenia jednostki samorządu terytorialnego. Zauważenia również wymaga fakt, że odwołanie skarżącego do Komisji I stopnia wpłynęło w dniu [...] maja 2016r. (data znajdująca się na prezentacie) a postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016r. Komisja Egzaminacyjna II stopnia zawiadomiła skarżącego o niemożności załatwienia sprawy w terminie ustawowym informując jednocześnie o przyczynach jej niezałatwienia oraz wskazując nowy termin jej załatwienia na [...] września 2016r. Termin ten jak wynika z zaskarżonej uchwały został dochowany bowiem orzeczenie w sprawie zostało podjęte w dniu [...] września 2016r. Na marginesie jedynie Sąd wskazuje, że kwestia ewentualnej przewlekłości lub bezczynności organu nie może być przedmiotem rozpoznania przez Sąd w sprawie dot. prawidłowości wydanego orzeczenia kończącego postępowanie przed organem administracji. Zarzut tego rodzaju nie może być podstawą uchylenia wydanego w sprawie rozstrzygnięcia kończącego postępowanie przed organem administracji. Należy bowiem wskazać, że w tym zakresie, stronom postępowania administracyjnego na każdym etapie tego postępowania przysługuje prawo do wniesienia do Sądu skargi na bezczynność lub przewlekłość organów przy rozpoznawaniu sprawy. A zatem strona, której zdaniem w trakcie prowadzonego postępowania organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłości, może dochodzić w tym zakresie swych praw poprzez złożenie odrębnej skargi na przewlekłość lub bezczynność. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu – na mocy art. 151 ppsa, skargę należało oddalić.