VI SA/Wa 2355/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Asesor WSA Iwona Kozłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. C. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację napowietrznego kabla światłowodowego w pasie drogowym oddala skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "Organ", "GDDKiA") decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2024 r. wydaną na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 320), dalej: "u.d.p." oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej: "k.p.a.", po rozpatrzeniu wniosku M. C. (dalej: "Skarżący", "Strona") prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą N. z 18 grudnia 2023 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] grudnia 2023 r., znak [...], wydaną z upoważnienia GDDKiA przez Zastępcę Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację napowietrznego kabla światłowodowego, w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] w m. K. i S. gm. O. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Pismem z 12 czerwca 2024 r. Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję GDDKiA nr [...] z [...] maja 2024 r. zarzucając: 1.błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że lokalizacja projektowanej infrastruktury telekomunikacyjnej Skarżącego stanowiłaby bliżej nieokreślone utrudnienie w ruchu, zmniejszające przejezdność drogi stanowiące utrudnienie dla kierowców i mogące prowadzić do groźnych zdarzeń, a nawet wypadków, podczas gdy: -nadziemna infrastruktura telekomunikacyjna Skarżącego, wykonana z poszanowaniem warunków wynikających z przepisów powszechnie obowiązującego prawa, w szczególności w zakresie wymogów zachowania odpowiedniej odległości od powierzchni gruntu oraz odpowiedniej skrajni, w tym przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych, tj. z dnia 24 czerwca 2022 r. (Dz.U, z 2022 r. poz. 1518 z późn. zm. dalej jako: "Rozporządzenie I") i rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z dnia 26 maja 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. z 2023 r. poz. 1040 wraz z późn. zm., dalej jako: "Rozporządzenie II"), nie stanowi ograniczeń bądź zagrożeń dla ruchu drogowego; -budowa telekomunikacyjnej linii kablowej w sposób napowietrzny jest jedną z powszechnie akceptowanych i stosowanych metod budowy infrastruktury telekomunikacyjnej, a jest ona na tyle prosta i bezinwazyjna, że ustawodawca nie wprowadził wymogu dopełnienia jakichkolwiek procedur budowlanych przy jej wykonaniu. 2.błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że zerwanie lub awaria linii napowietrznej przebiegającej w poprzek drogi nie tylko może prowadzić do wypadku drogowego w chwili tego zdarzenia, ale do czasu jej usunięcia stanowi bezpośrednie zagrożenie dla jadących drogą, podczas gdy: -światłowodowy kabel telekomunikacyjny, o którego lokalizację wnioskował Skarżący jest w pełni dielektryczny i służy jedynie do przesyłania impulsu telekomunikacyjnego, zaś nie służy do przewodzenia energii elektrycznej - przez co kabel ten nie stwarza zagrożenia nawet w przypadku zerwania się i bezpośredniego kontaktu z mieniem bądź osobami; -zerwanie się kabla telekomunikacyjnego stanowi sytuację nadzwyczajną, do której dochodzi niezwykle rzadko, bowiem kabel ten jest dostosowany do użytkowania na zewnątrz przy zróżnicowanych warunkach atmosferycznych, w tym w skrajnie niskich i wysokości temperaturach, a także porywistych wiatrach. 3.naruszenie prawa materialnego, tj. art. 39 ust. 3 pkt 1) i 1a) u.d.p. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na zlokalizowanie w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej powołując się na ogólną, hipotetyczną możliwość wystąpienia niekorzystnych warunków atmosferycznych, czy też bliżej niedookreślone zagrożenie w ruchu drogowym, opierając się przy tym na niepublikowanych, a tym samym nieweryfikowalnych danych pogodowych, podczas gdy przepis ten stanowi, że zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej wyłącznie, jeżeli jej umieszczenie spowodowałoby: (1) zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, (2) naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub (3) miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu dróg, ewentualnie jeżeli (4) w kanale technologicznym istnieją wolne zasoby, a odmowa wydania zezwolenia wymaga szczegółowego wykazania przez zarządcę drogi, że przesłanki te zostały spełnione w okolicznościach danej sprawy; 4.naruszenie prawa materialnego, tj. art. 39 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a w zw. z ust. 3 pkt 1 i 1a u.d.p. poprzez jego błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że zarządca drogi ma prawo odmówić wydania decyzji lokalizacyjnej w przypadku, w którym zdaniem zarządcy drogi rekomendowane jest zrealizowanie infrastruktury telekomunikacyjnej podziemnej, mimo że wnioskodawca wnioskował o możliwość lokalizacji infrastruktury naziemnej, podczas gdy powyższa okoliczność nie stanowi podstawy do wydania odmownej decyzji lokalizacyjnej; 5.naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 8 § 1 i 2 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez odmowę wydania na rzecz Skarżącego zezwolenia na zlokalizowanie w pasie drogowym napowietrznej infrastruktury telekomunikacyjnej w sytuacji, gdy w tym samym pasie drogowym drogi krajowej nr [...], na tych samych słupach już jest częściowo zlokalizowana napowietrzna infrastruktura telekomunikacyjna innych podmiotów, a także narzucenia Skarżącemu technologii wykonania projektowanej infrastruktury telekomunikacyjnej - odmiennej niż miało to miejsce w przypadku podmiotów trzecich wskazanych powyżej, co stanowi naruszenie zawartej w tym przepisie zasady równego traktowania oraz obowiązku utrzymania utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym; 6. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 75 §1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., 107 § 1 pkt 6 k.pa., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez dowolne przyjęcie, że zlokalizowanie w pasie drogowym Infrastruktury będzie naruszać szeroko pojęte zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, a także naruszy wymogi związane z kategorią lub przeznaczeniem drogi krajowej, w związku z czym może przyczynić się do zmniejszenia wartości użytkowej ww. drogi, podczas gdy z przepisów tych wynika obowiązek podejmowania z urzędu wszelkich czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz okoliczności mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie, a także obowiązek wyjaśnienia zasadności przesłanek załatwienia sprawy. Jednocześnie Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji GDDKiA z [...] grudnia 2023 r., znak [...], a także o zasądzenie od Organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa, według norm przepisanych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, działając w granicach sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024 r., poz. 935 ), zwaną dalej: p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (WSA) stwierdza, że w działaniu organu nie dopatrzył się nieprawidłowości zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak w procesie subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego. Wobec podniesionych przez Skarżącą zarzutów naruszenia przepisów procedury w procesie ustalania stanu faktycznego sprawy trzeba wskazać, że o skuteczności tego rodzaju zarzutów nie decyduje każde naruszenie przez organ administracji przepisów procesowych, ale jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Zatem dla ich uwzględnienia wymagane jest uprawdopodobnienie istnienia związku przyczynowego między podnoszonym w skardze naruszeniem, a treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. W rozpatrywanym przypadku organ ustalił wszystkie fakty mające znaczenie prawne dla niniejszej sprawy, których określenia dokonał na podstawie przepisu będącego podstawą rozstrzygnięcia w tej sprawie, tj. art. 39 ust.3 zd.2 pkt 1 u.d.p. Spór w niniejszej sprawie dotyczy nie tyle samego faktu umieszczenia sieci telekomunikacyjnej (światłowodowej) w pasie drogi krajowej nr [...], ale wybranego przez inwestora sposobu usytuowania tej sieci w pasie drogowym. Skarżący wystąpił z wnioskiem, który przewidywał umieszczenie linii telekomunikacyjnej podwieszanej na istniejącej podbudowie słupowej. Zgodnie z załączonym do wniosku projektem sporządzonym na mapie w skali 1:500, przedmiotowa sieć miała przebiegać w dwóch miejscach w K. i w S. w poprzek pasa drogowego drogi krajowej nr [...]. Przy czym pierwsze przekroczenie drogi miałoby nastąpić ok. km 453 + 100 drogi krajowej w m. w K. jako podwieszenie między słupem oznaczonym na planie symbolem [...], zlokalizowanym po prawej stronie drogi na działce nr [...] obręb [...] K. a słupem oznaczonym symbolem [...] znajdującym się po lewej stronie drogi w pasie zieleni obszarze działki drogowej nr [...]. Drugie przekroczenie, którego dotyczył wniosek miało zostać zlokalizowane w S. ok. km 455 + 600 drogi krajowej nr [...] jako podwieszenie skośne do osi pasa drogowego, miedzy istniejącymi słupami oznaczonymi nr [...] i nr [...], zlokalizowanymi po prawej i lewej stronie drogi krajowej nr [...] w obrębie działki drogowej nr [...] obręb S. Na takie rozwiązanie Organ nie wyraził zgody, jednocześnie zaproponował Stronie zaplanowanie poprzeczne przejścia przez jezdnię drogi krajowej pod jezdnią. Zgodnie z wiedzą i doświadczeniem zarządcy drogi takie rozwiązanie (podziemne) pozwoliłoby zminimalizować zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego jakie mogłaby powodować taka inwestycja. Skarżący jednak nie wyraził zgody na inny sposób przeprowadzenia zaplanowanej inwestycji. Na wstępie rozważań przypomnieć należy, iż zasady umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury unormowane zostały w przepisach u.d.p. Art. 4 pkt 1 u.d.p. definiuje pas drogowy jako wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Przepis art. 39 ust. 1 u.d.p. zabrania dokonywania w tak zdefiniowanym pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Unormowanie art. 39 wprowadza także wyjątki od powyższej zasady. Przepis art. 39 ust. 1a u.d.p. stanowi, że przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1907 z późn. zm.) oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej, w tym punktów ładowania stanowiących część infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego, oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i tych urządzeń, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają. Przywołany przepis art. 39 ust. 1a został dodany z dniem 17 lipca 2010 r. przez art. 62 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 7 maja 2010 o wspieraniu usług i rozwoju sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. nr 106, poz. 675), a następnie zmieniony przez art. 49 pkt 4 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. (Dz.U.2018.317) zmieniającej nin. ustawę z dniem 22 lutego 2018 r. Na mocy art. 3 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. (Dz.U.2015.774) zmieniającej nin. ustawę z dniem 11 września 2015 r. zmieniony został również art. 39 ust. 3 oraz dodany przez art. 2 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 9 czerwca 2016 r. (Dz.U.2016.903) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2016 r. art. 39 ust. 3 pkt 1a. Zgodnie z 39 ust. 3 u.d.p. w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7 lub w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Jednakże właściwy zarządca drogi: 1) może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu dróg; 1a) odmawia wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej, jeżeli w kanale technologicznym istnieją wolne zasoby; 2) odmawia wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym reklam, jeżeli ich umieszczenie mogłoby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń, lub zmniejszenie jej trwałości, lub zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego oraz w przypadkach, gdy reklamy nie spełniają warunków, o których mowa w art. 42a. W rozpoznawanej sprawie chodzi o urządzenia mieszczące się w pojęciu infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2460), według którego infrastruktura telekomunikacyjna oznacza urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji. Należy zauważyć, że w art. 39 ust. 3 zd. 2 pkt 1 u.d.p. stanowiącym o "umieszczaniu w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a" ustawodawca wprost nawiązuje do zd. 1 art. 39 ust. 3, o czym świadczy użycie w określonym kontekście zwrotu "Jednakże właściwy zarządca drogi (...)" co przesądza o tym, iż kwestia umieszczania w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej została odmiennie uregulowana od lokalizacji (umieszczania) w pasie drogowym innych obiektów budowlanych lub urządzeń (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2015 r., sygn. II GSK 1945/14). Taki wniosek wynika również z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i rozwoju sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. nr 106, poz. 675). W uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej wskazano mianowicie, że zmiany ustawy o drogach publicznych zmierzające do stworzenia otoczenia regulacyjnego sprzyjającego inwestycjom telekomunikacyjnym, zwłaszcza światłowodowym, są jedną z najważniejszych spraw dla rozwoju publicznych sieci o dużych i bardzo dużych przepływnościach. Podkreślono, że właśnie drogi publiczne, jako domena publiczna o charakterze infrastrukturalnym, powinny być zasadniczym miejscem dla lokalizowania i efektywnego przeprowadzania sieci światłowodowych. Inwestycje tego typu jako ważny element planu antykryzysowego, służące podniesieniu jakości życia całego społeczeństwa, powinny być realizowane w pasach drogowych przy zminimalizowaniu warunków formalnych i finansowych. W odniesieniu do dodania w ustawie o drogach publicznych przepisu art. 39 ust. 1a wyjaśniono, że zmiana ta ma na celu usunięcie ewentualnych wątpliwości co do wyłączenia spod ustanowionego w art. 39 ust. 1 pkt 1 generalnego zakazu dokonywania w pasie drogowym wymienionych w tym przepisie czynności. Z kolei zmiana art. 39 ust. 3 ma na celu uelastycznienie procedury wydawania zezwoleń na lokalizowanie w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej. Wyjaśniono, że obecną zasadą jest to, że zarządca drogi może wydać takie zezwolenie wyłącznie w szczególnie uzasadnionych przypadkach, a tym samym wydanie zezwolenia zależy w zasadzie od uznania zarządcy drogi, co przy jednoczesnym obniżeniu wysokości opłat, które niewątpliwie w jakiejś mierze motywowały do wydawania zezwoleń, mogłoby doprowadzić do blokowania inwestycji. Dlatego też proponuje się ustanowienie obowiązku wydania zezwolenia, jeżeli nie zachodzą przeszkody z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wymagań określonych w przepisach odrębnych. Zaznaczyć również należy, że decyzja w przedmiocie lokalizacji linii światłowodowej nie ma charakteru decyzji "uznaniowej", gdyż do lokalizacji tej linii nie ma zastosowania art. 39 ust. 3 zd. 1 tej ustawy, w którym jest mowa o “szczególnie uzasadnionych przypadkach, lecz tylko zd. 2 ust. 3 art. 39, w którym jednoznacznie stwierdzono, iż odmowa wydania zezwolenia może nastąpić wyłącznie, jeżeli umieszczenie infrastruktury telekomunikacyjnej spowodowałoby: zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi. Analizując ww. regulację nie budzi wątpliwości, że w świetle art. 39 ust. 3 zdanie 2 pkt 1 ustawy (od słowa jednakże) zasadą jest obowiązek organu wydania takiego zezwolenia (wyrażenia zgody), o ile nie zachodzą przeciwwskazania/przesłanki negatywne wymienione enumeratywnie we wskazanym przepisie ustawy (tj. w art. 39 ust. 3 pkt 1 po słowie wyłącznie), przy czym wystarczy wykazanie jednej z tych przesłanek, żeby można było odmówić wydania zezwolenia na umieszczanie (lokalizację) w pasie drogowym omawianych urządzeń. Wskazany przepis konkretyzuje zatem powody odmowy; przy czym odmawiając wydania zezwolenia nie można powołać się ogólnie na ww. przesłanki negatywne, ale należy je konkretnie wskazać w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy. W tej sprawie organ wywiązał się z tego obowiązku. Ustalenia zaskarżonej decyzji odnoszą się do przesłanek negatywnych wskazanych w art. 39 ust. 3 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, jako że wniosek o zezwolenie dotyczy infrastruktury telekomunikacyjnej, o jakiej mowa w art. 39 ust.1a u.d.p., a więc tego, czy umieszczenie takiego urządzenia w pasie drogowym spowodowałoby skutki w postaci: zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, Organ prawidłowo ustalił stan faktyczny, a dokonując jego subsumpcji uwzględnił powyższe przesłanki ustawowe, wyjaśniając, dlaczego, w ich świetle, nie jest możliwe wydanie zezwolenia na lokalizację linii telekomunikacyjnej. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, prawidłowo dokonane ustalenia faktyczne Organu pozwalają w niniejszej sprawie na stwierdzenie, jakie okoliczności legły u podstaw odmowy wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej. Wbrew zarzutom procesowym Skarżącego, organ wyczerpująco ustalił i wyjaśnił, odwołując się do normy materialnej, dlaczego warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa nie pozwalają, we wnioskowanej lokalizacji, na wydanie zezwolenia na lokalizację linii światłowodowej, która miałaby być zawieszona nad pasem drogowym. Organ wykazał zatem, w podanych okolicznościach stanu faktycznego sprawy, przesłanki negatywne odmowy wydania Skarżącemu spornego zezwolenia, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 1 ustawy o drogach publicznych i wyczerpująco uargumentował swoje stanowisko w tym względzie. Poza tym zarządca drogi jest wyspecjalizowanym organem odpowiedzialnym za bezpieczeństwo dróg publicznych, a zatem posiada z urzędu informacje pozwalające na podejmowanie decyzji związanych z bezpieczeństwem na drogach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 kwietnia 2019 r. w sprawie II GSK 55/19). Na gruncie niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że Organ wywiązał się z obowiązku uwzględnienia konkretnych okoliczności dotyczących drogi krajowej nr [...] na odcinku objętym wnioskiem spółki wykazując, że w sprawie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość udzielenia zezwolenia, co wprost wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, organ wyważył słuszny interes Spółki i zasadnie przyznał prymat interesowi społecznemu, którego wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego i obowiązek ograniczania liczby potencjalnych miejsc kolizji i zdarzeń drogowych. W ocenie Sądu brak jest również podstaw do uznania za zasadny zarzutu skargi, dotyczącego naruszenia art.8 § 1 i 2 k.p.a., tylko dlatego, że Strona zauważyła, iż po przeciwnej stronie jezdni, inny podmiot uzyskał zgodę na przeprowadzenie linii energetycznej. Sąd może orzekać jedynie co do decyzji, będącej przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie, a nie bliżej nieokreślonych decyzji, wskazywanych ogólnie przez Skarżącą. Podkreślenia również wymaga, że decyzje wydawane w sprawach lokalizacji urządzeń i infrastruktury ogólnie ujmując technicznej w pasie drogowym, nie mogą być w ocenie Sądu, wydawane na zasadzie analogii, bowiem każdy przypadek w tego rodzaju sprawach, powinien być rozważany indywidualnie, o czym już była wcześniej mowa. Ponadto w zaskarżonej decyzji Organ wyjaśnił, ze rzeczywiście takie przypadki zawieszania linii telekomunikacyjnej nad drogą miały miejsce, ale bez zgody Organu i niektóre już zostały usunięte. Podsumowując, Organ prawidłowo ustalił fakty mające znaczenie prawne dla podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia o odmowie uwzględnienia wniosku Skarżącego w sprawie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia infrastruktury, o której mowa w art. 39 ust.1a u.d.p. Ponadto za przekonująca należało uznać argumentację Organu, że droga krajowa nr [...], której dotyczy wniosek stanowi bardzo ważną drogę w krajowej sieci drogowej o znaczeniu ponadregionalnym. Droga ta biegnie równoleżnikowo od granicy z [...] przez województwa: [...], [...], [...] i [...] łącząc takie miast jak P., K., L., W., .M. kończąc w K. na węźle z autostradą A2. Z " uwagi na swój równoległy przebieg stanowi też alternatywę dla autostrady A2, a na omawianym odcinku obsługuje również lokalny ruch związany z aglomeracją [...]. Zgodnie z Generalnym Pomiarem Ruchu z 2020/2021 roku ) natężenie ruchu na tym odcinku drogi (B. -S.) było bardzo wysokie i wynosiło 17.023 pojazdów na dobę, z czego ponad 26% stanowiły różnego rodzaju samochody ciężarowe, co świadczy o dużym znaczeniu tranzytowym tej drogi. Tak duże natężenie ruchu oznacza też, że na drodze, jak w tym przypadku ruchu gospodarczego, należy przyjąć miarodajne natężenie ruchu w wysokość 1.362 pojazdów/godzinę. Z uwagi na rolę jaką pełni ta droga w sieci drogowej zarządzeniem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nr 8 z 17 kwietnia 2024 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych ) na całej swojej długości została zaliczona do dróg klasy GP (drogi główne ruchu przyśpieszonego) czyli bardzo wysoko w hierarchii dróg publicznych zaraz za autostradami (A) i drogami ekspresowymi (S) i znacznie wyżej niż drogi dojazdowe (D) i lokalne (L). Z uwagi na funkcje i szczególne znaczenie tej drogi Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zobowiązany jest do szczególnej ochrony tej drogi tak, aby zapewniała ona bezpieczne skomunikowanie, a sposób korzystania z niej nie wpływał negatywnie na jej klasę. Droga krajowa nr [...] na omawianym odcinku jest drogą dwukierunkową jednojezdniową. W pasie drogowym w K. poza dwoma pasami jezdni, znajduje się pas do skrętu w drogę prowadzącą do P. i wyspy kanalizujące ruch, a także pasy zieleni po obu jej stronach i chodnik dla pieszych. Podobnie wygląda sposób zagospodarowania pasa drogowego w S. przy czym pas do skrętu dotyczy ulicy [...]. Jest przy tym oczywiste, że wszelkie utrudnienia w ruchu, zmniejszające przejezdność tej drogi stanowią nie tylko utrudnienie dla kierowców jadących tą drogą ale również mogą prowadzić do groźnych zdarzeń a nawet wypadków, przy czym omawiana droga znajduje się na liście dróg o największym zagrożeniu wypadkami drogowymi. Organ wyjaśnił również, że zerwanie lub awaria linii napowietrznej przebiegające w poprzek drogi nie tylko może prowadzić do wypadku drogowego w chwili tego zdarzenia ale do czasu jej usunięcia stanowi bezpośrednie zagrożenie dla jadących tą drogą. W ocenie Sądu argumentacja skargi, w żaden sposób nie podważa wiarygodności ustaleń Organu. W zaskarżonej decyzji Organ opisał również szczegółowo narażenie napowietrznej infrastruktury technicznej, na działanie takich zjawisk meteorologicznych jak szadź i gołoledź, występujące w Polsce sezonowo od października do kwietnia. Zdaniem Sądu Organ trafnie wskazał, iż podwieszenie kabla telekomunikacyjnego na istniejącej podbudowie elektroenergetycznej wiąże się, w przypadku wystąpienia niekorzystnych zjawisk atmosferycznych (np. silnych wiatrów lub marznących deszczów), z ich zrywaniem, co może powodować tarasowanie drogi, a w konsekwencji wpływać na zaistnienie niebezpiecznych zdarzeń komunikacyjnych (np. wypadków, kolizji). Także sama eksploatacja takiego kabla telekomunikacyjnego napowietrznego podwieszonego na istniejącej podbudowie nie będzie mogło być realizowane w sposób niepowodujący ograniczeń w ruchu drogowym i istotnie wpłynie na obniżenie bezpieczeństwa tego ruchu. Wbrew wywodom skargi, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad przykładowo w okresie styczeń 2021r. - wrzesień 2022r. odnotował 258 zdarzeń (awarii itp.) dotyczącej infrastruktury technicznej zlokalizowanej w pasach dróg krajowych, których usunięcie trwało najczęściej od 1 do 9 dni . Podzielić również należ, stanowisko Organu, iż przepisy art. 39 ust. 1a ustawy o drogach publicznych dotyczące zgody na lokalizację w pasie drogowym m.in. sieci telekomunikacyjnej nie oznaczają, że zarządca drogi zobowiązany jest wyrazić zgodę na każdy wybrany przez Stronę przebieg tej sieci, czy też każdą wybraną technologię jej lokalizacji w pasie drogowym, jeżeli zagrożone jest, tak jak w rozpoznawanej sprawie bezpieczeństwo ruchu drogowego. Z tych wszystkich względów Sąd uznał podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego za bezzasadne i na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił wniesioną w sprawie skargę.