VI SA/Wa 2367/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Energii z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty zapasowej postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE: Pismem z dnia 6 października 2017 r. spółka T. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Energii z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty zapasowej. Jednocześnie wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na grożące jej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazała, że kwota odpowiadająca wartość przedmiotu zaskarżenia jest kwotą znaczną w kontekście prowadzonej przez spółkę działalności. Niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wpłynęłoby istotnie na sytuację finansową skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że skarżąca wbrew ciążącemu na niej obowiązkowi, nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zaistnienie ustawowych przesłanek uzasadniających zastosowanie wobec niej ochrony tymczasowej. Rolą Sądu nie jest przy tym poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy, albowiem to na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca domagała się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że brak jest przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy jej wykonanie w sposób oczywisty spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a także art. 133 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia bez zbadania wszystkich dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, podczas gdy prawidłowa ich analiza, w tym treść decyzji oraz określona kwota opłaty zapasowej w sposób oczywisty prowadzi do wniosku, że istnieje realne niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto skarżąca powołała się na załączone do zażalenia dokumenty, to jest: sprawozdanie o przychodach kosztach i wyniku finansowym oraz nakładach na środki trwałe za 3 kwartał 2017 r. oraz zysków i strat za okres od 01.01.2016 – 31.12.2016 r. wraz z bilansem na dzień 31.12.2016 r. na okoliczność sytuacji finansowej spółki, a tym samym istnienia realnego niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji niewstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2018 r. sygn. akt II GZ 134/18 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. NSA podniósł, iż istotnie wniosek zawarty w skardze nie był należycie uzasadniony i na jego poparcie skarżąca nie przedstawiła stosownej dokumentacji, niemniej uczyniła to w zażaleniu na postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, załączając: sprawozdanie o przychodach kosztach i wyniku finansowym oraz nakładach na środki trwałe za 3 kwartał 2017 r. oraz zysków i strat za okres od 01.01.2016 – 31.12.2016 r. wraz z bilansem na dzień 31.12.2016 r. Z uwagi na powyższą, istotną w sprawie okoliczność, NSA poddał w wątpliwość dokonaną przez Sąd I instancji analizę materiałów załączonych przez stronę do zażalenia, nakazując dokonanie rozpoznania wniosku przy ponownej ocenie, czy dołączone do zażalenia dokumenty mogą mieć wpływ na udzielnie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając na uwadze wytyczne zawarte w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2018 r. sygn. akt II GZ 134/18, oraz w świetle nadesłanych przez skarżącą przy zażaleniu z dnia 23 stycznia 2018 r. dokumentów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpatrzeniu niniejszego wniosku uznał, że należy wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stwierdzić należy zatem, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Jak wynika z treści przepisu, Sąd może wstrzymać wykonanie decyzji, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem po stronie skarżącego leży obowiązek wykazania przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji. Przez pojęcie szkody użyte w zacytowanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżąca uprawdopodobniła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji określającej skarżącej opłatę zapasową w wysokości 259.554 zł, która to kwota jest kwotą znaczną w kontekście prowadzonej przez spółkę działalności może istotnie wpłynąć na sytuację finansową skarżącej. Skarżąca przy zażaleniu z dnia 23 stycznia 2018 r. nadesłała sprawozdanie o przychodach kosztach i wyniku finansowym oraz nakładach na środki trwałe za 3 kwartał 2017 r., oraz zysków i strat za okres od 01.01.2016 – 31.12.2016 r. wraz z bilansem na dzień 31.12 2016 r. z których wynikało, że na koniec 2016 r. należności i zobowiązania krótkoterminowe spółki wynosiły 6.958.804,07 zł, natomiast zobowiązania długoterminowe z tytułu kredytów i leasingów wynosiły kwotę 5.702.455,01 zł, zobowiązania krótkoterminowe wynosiły kwotę 17.014.307,67 zł, a zobowiązania z tytułu podatków kwotę 4.735.952,14 zł. Natomiast z dołączonego sprawozdania o przychodach kosztach i wyniku finansowym oraz nakładach na środki trwałe za 3 kwartał 2017 r., strata brutto spółki na koniec 3 kwartału roku 2017 wynosiła 692.000 zł, natomiast zobowiązania krótkoterminowe 10.386.000 zł, zobowiązania długoterminowe 10.071.000 zł podczas gdy należności krótkoterminowe jedynie 8.023.000 zł. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu sytuacja finansowa skarżącej uprawdopodabnia zaistnienie przesłanki wstrzymania wykonalności decyzji w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.