VI SA/Wa 2381/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Protokolant st. spec. Łukasz Skóra po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz skarżącego K. S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] marca 2016 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny (dalej też jako "organ" lub ""GIF") wydał decyzję nr [...] , wskazując jako jej adresata, adwokata K. S. (dalej też jako "skarżący") którą umorzył postępowanie w przedmiocie cofnięcia zezwolenia z dnia [...] lipca 2014 r. na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej zlokalizowanej w [...], przy ul. [...], wydanego na rzecz [...]Sp. z o. o. z siedzibą w [...] (dalej też jako "[...]" bądź "spółka"). W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że postanowił umorzyć postępowanie, jako bezprzedmiotowe z uwagi na wszczęcie wobec podmiotu, który nie jest stroną w sprawie. Zezwolenie na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej zostało, bowiem wydane przedsiębiorcy [...] Sp. z o. o. Organ wskazał, zatem, że zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej jako "k.p.a.") stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Organ podkreślił, że wszczęcie postępowania nastąpiło omyłkowo przez doręczenie postanowienia pełnomocnikowi [...] Sp. z o. o., (t.j. Kancelarii Adwokackiej) a nie przedsiębiorcy. Pismem z dnia 23 sierpnia 2016 roku, skierowanym do skarżącego, Główny Inspektor Farmaceutyczny zawiadomił K. S. o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności wspomnianej decyzji z dnia [...] marca 2016 r. Skarżący w toku postępowania uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż pismo wszczynające postępowanie może być skierowane do pełnomocnika strony i wywołuje skutki prawne. Następnie decyzją z dnia [...] października 2016 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] marca 2016 r. Organ stwierdził, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem przepisów art. 28 i art. 105 k.p.a. W ocenie organu orzeczenie bezprzedmiotowości postępowania było niezasadne z uwagi na fakt, że postępowanie to nie było bezprzedmiotowe. Istniało zezwolenie na prowadzenie hurtowni zlokalizowanej w [...] przy ul. [...], a tym samym należało prowadzić postępowanie w przedmiocie cofnięcia tego zezwolenia. Ponadto, z uwagi na treści art. 28 k.p.a. brak było podstaw do stwierdzenia bezprzedmiotowości, bowiem spółka [...]sp. z o. o. z siedzibą w [...] istniała. W zaskarżonej decyzji, organ zauważył, że K. S. był pełnomocnikiem tej spółki w innym postępowaniu toczącym się przed GIF, a mianowicie w postępowaniu kontrolnym. Mając na uwadze fakt, że był on już ustanowiony pełnomocnikiem w tym postępowaniu oraz że przedłożył pełnomocnictwo o charakterze ogólnym, organ uznał, że jest on pełnomocnikiem spółki we wszystkich postępowaniach prowadzonych wobec niej przed GIF. Tym samym uprawnione było wszczęcie postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie obrotu hurtowego należącego do spółki wobec Kancelarii Adwokackiej (tj. doręczeniu pełnomocnikowi zawiadomienia o wszczęciu postępowania zamiast bezpośrednio do strony tego postępowania, tj. spółki). Decyzja ta doręczona została skarżącemu, który we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucił: 1) rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, będących podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji tj. art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uznanie, iż nastąpiło rażące naruszenie prawa polegające na wydaniu decyzji z dnia [...] marca 2016 r., w sytuacji gdy nie istnieje oczywista (rażąca) sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem zawartym w tej decyzji a przepisami prawa, 2) rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 110 k.p.a. poprzez wzruszenie decyzji ostatecznej, prawidłowo określającej podmiot i przedmiot sprawy, zgodnej z przepisami prawa na podstawie których została wydana; - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez faktyczne uniemożliwienie stronie [...] Sp. z o.o. wzięcia udziału w postępowaniu oraz wypowiedzenia się jej przed wydaniem decyzji, gdyż organ poprzestał jedynie na zawiadomieniu strony o wszczęciu postępowania, - art. 40 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niedoręczenie decyzji stronie – [...] Sp. z o. o. Kolejnym pismem skarżący zawnioskował o doręczenie [...] sp. z o.o. decyzji z dnia [...] października 2016 r., podnosząc, iż bez usunięcia powyższego braku zakończenie postępowania będzie przedwczesne. W związku z powyższym Główny Inspektor Farmaceutyczny, wraz z pismem z dnia 23 marca 2018 r. przesłał decyzję z dnia [...] października 2016 r. [...] sp. z 0.0. z siedzibą w [...], na jej adres, zgodnie z informacją ujawnioną w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] października 2018 r., Główny Inspektor Farmaceutyczny utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] października 2016 r. Organ przywołał na wstępie postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 września 1993 roku sygn. akt III ARN 45/93, w myśl którego strona postępowania administracyjnego, ustanawiająca pełnomocnika, chroni się przed skutkami nieznajomości prawa, a jeżeli organ administracji pomija pełnomocnika w toku czynności postępowania administracyjnego, to niweczy skutki staranności strony w dążeniu do ochrony swych prawi interesów oraz otrzymania takiej ochrony prawnej, jaką powinna ona uzyskać w państwie prawa. Uwzględniając powyższe, organ uznał, że nie zachodziła w tym przypadku bezprzedmiotowość postępowania wszczętego wobec oznaczonej jako strona Kancelarii Adwokackiej. Adwokat K. S. był, bowiem pełnomocnikiem spółki, co z kolei wskazuje na brak przesłanek do wydania decyzji z dnia [...] marca 2016 r. Organ nie podzielił przy tym zarzutów naruszenia przepisów postępowania, gdyż, jego zdaniem, spółka nie posiadała legitymacji procesowej strony w toczącym się postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 2016 r., ponieważ podstawą legitymacji jest interes oparty na prawie, a więc stosunek materialnoprawny określony w przepisie prawnym poza kodeksem postępowania administracyjnego. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności, wszczęte zostało wobec K. S., a informacyjnie, w rozdzielniku pisma z 23 sierpnia 2016 r., wskazano również jako odbiorcę zawiadomienia [...] sp. z o.o. Nie zmienia to jednak faktu, że stroną postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności był K. S.. Stroną tego postępowania nie mogła być [...], gdyż decyzja w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia została skierowana do adw. K. S.. Organ zarazem nie zgodził się z zarzutem o przedwczesnym zakończeniu postępowania, gdyż spółka nie odebrała poprzedniej decyzji organu, pomimo dwukrotnego awizowania, co skutkowało doręczeniem zastępczym, zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. Na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia z dnia [...] października 2018 roku K. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając: 1. rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, będących podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, iż nastąpiło rażące naruszenie prawa, polegające na wydaniu decyzji z dnia [...] marca 2016 r., w sytuacji, gdy nie istnieje oczywista (rażąca) sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem zawartym w tej decyzji a przepisami prawa - brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji; 2. rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 110 k.p.a. poprzez wzruszenie decyzji ostatecznej, prawidłowo określającej podmiot i przedmiot sprawy, zgodnej z przepisami prawa na podstawie, których została wydana; - art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 40 k.p.a. poprzez faktyczne uniemożliwienie stronie [...] Sp. z o. o. wzięcia udziału w postępowaniu oraz wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji - organ poprzestał na zawiadomieniu strony o wszczęciu postępowania oraz zastępczym doręczeniu decyzji z dnia [...] października 2016 r., bez informowania o pozostałych czynnościach podejmowanych w sprawie, w szczególności zamiarze zakończenia postępowania administracyjnego i wydania decyzji, a w konsekwencji i samej decyzji; - art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, iż [...] Sp. z o. o. nie jest stroną postępowania, pomimo iż wszystkie decyzje dotyczyły bezpośrednio jej interesu prawnego, czyli zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej, co ponadto pozostaje w sprzeczności z wcześniejszym własnym uznaniem tej spółki ze stronę postępowania (wybiórcze doręczanie pism w sprawie); - art. 6, 7, 8, 9 k.p.a. przez naruszenie zasady praworządności, słusznego interesu obywateli oraz informowania stron wyrażające się wydawaniem w jednej sprawie sprzecznych decyzji, odmiennie regulujących uprawnienia spółki (zezwolenie na prowadzenie hurtowni), wprowadzające tym samym niepewność co do prawa, posiadanego zezwolenia, prowadzonych wobec spółki postępowań co w konsekwencji w sposób rażący narusza zasadę pogłębiania zaufania do władzy publicznej; - art. 7a k.p.a. przez rozstrzygnięcie wątpliwości, co do treści normy prawnej zawartej w decyzji z dnia [...] 2016 r. na niekorzyść [...] - adresata zezwolenia, będącego przedmiotem rozstrzygnięcia wydanego w zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie od GIF kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że w decyzji z dnia [...] marca 2016 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny w sposób prawidłowy oznaczył adresata tej decyzji tj. [...] oraz jej przedmiot - zezwolenie dla tej spółki na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej w [...] przy ul. [...]. Inaczej sentencji tej decyzji nie można odczytać. Wtórne jest to, czy decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi, czy też stronie, skoro do tej strony dotarła, wchodząc tym samym do obrotu prawnego. Decyzja ta zakończyła postępowanie w przedmiocie cofnięcia zezwolenia wobec spółki. Zdaniem skarżącego brak jest zatem podstaw do uznania, iż nastąpiło rażące naruszenie prawa, tym bardziej, że na skutek tej decyzji strona odniosła pozytywny rezultat w postaci umorzenia postępowania administracyjnego, zmierzającego do cofnięcia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej. Istotnym jest też, że spółka nie kwestionowała tej decyzji ani jej uzasadnienia. W ocenie skarżącego oczywistym wydaje się, że Główny Inspektor Farmaceutyczny na skutek własnego przeoczenia wydał decyzję, która zawierała zgodne z prawem, korzystne rozstrzygnięcie dla [...] , a po jego zauważeniu podjął szereg działań, w tym rażąco naruszających porządek prawny i reguły postępowania administracyjnego, zmierzających do podważenia tej decyzji i jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Główny Inspektor Farmaceutyczny w odpowiedzi na skargę nie podzielił zawartych w niej zarzutów i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity - Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Badając pod tym kątem niniejszą sprawę Sąd stwierdził naruszenie przepisów procedury tj. art. 7, 15, 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Otóż w przedmiotowej sprawie GIF, stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] marca 2016 r. umarzającej postępowanie w przedmiocie cofnięcia zezwolenia z dnia [...] lipca 2014 r. na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej zlokalizowanej w [...], przy ul. [...], wydanego na rzecz [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...], z uwagi na rażące naruszenie art. 28 i art. 105 k.p.a. Zdaniem organu, uprzednie umorzenie przez niego wspomnianego postępowania było niezasadne, gdyż miało ono swój przedmiot, skoro istniało wydane [...] zezwolenie na prowadzenie hurtowni a K. S. występował również w tym postępowaniu, jako jej pełnomocnik. Zatem skierowanie do niego zawiadomienia o wszczęciu postępowania było zasadne. Organ przy tym o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji umarzającej postępowanie zawiadomił zarówno skarżącego, jak i spółkę. Wyjaśnia przy tym w zaskarżonej decyzji, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności, wszczęte zostało wobec K. S., a jedynie informacyjnie, w rozdzielniku pisma z 23 sierpnia 2016 r., wskazano jako odbiorcę zawiadomienia [...]sp. z o. o. Natomiast zdaniem organu, stroną postępowania w sprawie nieważności decyzji z dnia [...] marca 2016 r. jest wyłącznie K. S., bowiem do niego została ona skierowana. Jednakże w sprzeczności z tym stwierdzeniem stoi treść pisma organu z dnia 23 marca 2018 roku skierowanego do [...] sp. z o. o., w którym to piśmie organ wyjaśnia, że po ponownej analizie materiału w toku ponownego rozpatrzenia sprawy, przesyła spółce decyzję z dnia [...] października 2018 roku. Co więcej, organ informuje w tym piśmie, że spółce przysługuje środek zaskarżenia ww. decyzji w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy a także poucza o obowiązku, nałożonym na strony postępowania administracyjnego dotyczącym informowania organu o każdorazowej zmianie adresu. Ewidentnie, zatem organ, dokonując powyższej czynności, przychylił się do części zarzutów podniesionych przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczących właśnie pominięcia w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 2016 r. [...] sp. z o. o. Co więcej, organ, odpierając zarzut o przedwczesnym zakończeniu postępowania w drodze wydania zaskarżonej decyzji, wyjaśnia w niej, że decyzja z dnia [...] października 2018 roku została skutecznie doręczona wspomnianej spółce a ostatnim dniem, w którym upłynął 14-dniowy termin na doręczenie zastępcze, zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a., jest 10 kwietnia 2018 r. Świadczy to w sposób oczywisty o uznaniu spółki za stronę postępowania wszczętego pismem organu z dnia 23 marca 2018 r. w sprawie nieważności decyzji z dnia [...] marca 2016 r. Jednocześnie jednakże organ w zaskarżonej decyzji przeprowadza wywód, zgodnie z którym [...] nie jest stroną tego postępowania nieważnościowego, gdyż decyzja w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia została skierowana jedynie do skarżącego. Nie sposób nie dostrzec wewnętrznej sprzeczności działań i twierdzeń organu zawartych w skarżonej decyzji, co do podniesionych przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy argumentów dotyczących naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 40 k.p.a. poprzez faktyczne uniemożliwienie stronie [...] Sp. z o. o. wzięcia udziału w postępowaniu. Jeżeli bowiem organ istotnie uznaje, że spółka ta nie ma statusu strony postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dnia [...] marca 2016 r., nie jest zatem zrozumiałym, ani doręczenie jej decyzji z dnia [...] października 2018 roku, jako stronie, ani uzależnienie prawidłowości wydania decyzji z dnia [...] października 2018 roku od upływu terminu na ewentualne złożenie przez nią wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jeżeli natomiast spółka ta stratus strony, w świetle powyższych czynności i twierdzeń posiada, to koniecznym jest doręczanie jej również decyzji zapadłej wskutek złożenia przez skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (zaskarżona decyzja nie została przy tym doręczona [...]), gdyż w myśl art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Co więcej, organ winien swe stanowisko właściwie uzasadnić, a nie poprzestać jedynie na konstatacji, że status strony postępowania w sprawie nieważności decyzji z dnia [...] marca 2016 r. wyznacza jedynie skierowanie jej do skarżącego. Organ w ogóle nie odniósł się bowiem do podnoszonych przez skarżącego argumentów dotyczących prawidłowego oznaczenia w decyzji z dnia [...] marca 2016 r. jej adresata, czyli [...] oraz przedmiotu, czyli zezwolenia dla tej spółki na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej. Podkreślenia wymaga, że w myśl art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (wyrok NSA z 2 czerwca 1999 r., IV SA 2164/97, LEX nr 1684491). W orzecznictwie przyjmuje się również, że interes prawny nie musi wynikać wyłącznie z normy prawa materialnego (zob. np. wyrok NSA z 28 października 2008 r., II OSK 775/08, LEX nr 1043396). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 marca 1999 r. (I SA 1189/98, LEX nr 47969), cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego (zob. także np. wyrok NSA z 15 grudnia 1998 r., II SA 1355/98, LEX nr 41827). W tym też kontekście organ winien ocenić zarzuty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, tj. czy decyzja z dnia [...] marca 2016 roku skierowana została do skarżącego i kształtowała jego sytuację prawną, a jeżeli tak, to w oparciu o jakie przepisy materialnoprawne, czy też do spółki. Pamiętać bowiem należy, że skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie oznacza zatem zamiar ukształtowania decyzją sytuacji prawnej danego podmiotu, a nie tylko samo jej doręczenie. Przez sformułowanie "skierowanie decyzji" należy bowiem rozumieć określenie w drodze decyzji praw i obowiązków oznaczonego podmiotu prawa. Wynika to z faktu, że kwestia doręczenia decyzji (wprowadzenia jej do obrotu prawnego) ma charakter wyłącznie procesowy. Czym innym jest bowiem zaadresowanie decyzji do pełnomocnika strony a czym innym skierowanie jej do niego. Rozważań w powyższym zakresie, pomimo podniesienia stosownych zarzutów przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaskarżona decyzja nie zawiera. Przypomnieć zatem należy, że uzasadnienie decyzji organu odwoławczego, w którym brak jest wnikliwego ustosunkowania się do zarzutów odwołania albo odniesienia się i oceny wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i dowodów pozwalających na ocenę prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji, uzasadnia nie tylko uznanie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem podstawowych zasad postępowania odwoławczego, ale jednocześnie daje podstawę do stwierdzenia, że przy tego rodzaju postępowaniu pod znakiem zapytania pozostają gwarancje wynikające z wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania (tak też w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 790/17). Ponownie rozpoznając sprawę organ obowiązany będzie uwzględnić treść powyższych rozważań Sądu przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z uzasadnienia wyroku. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w punkcie 2, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.