VI SA/Wa 2382/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Dariusz Zalewski Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2014 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia w części zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę Dyrektor Izby Celnej w W., zaskarżoną przez M. Sp. z o.o. z siedzibą w K. decyzją z [...] czerwca 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.), w związku z art. 8 oraz na podstawie art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję z [...] września 2012 r. nr [...], cofającą w części zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją nr [...] z [...] czerwca 2008 r., Dyrektor Izby Skarbowej w W. udzielił spółce z ograniczoną odpowiedzialnością M. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej Strona, Skarżący), zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 301 punktach na terenie województwa [...]. Naczelnik Urzędu Celnego w P. pismem z [...] lipca 2012 r., poinformował Dyrektora Izby Celnej w W., że w punkcie gier na automatach o niskich wygranych znajdującym się w miejscowości O. przy ul. S. dz. nr [...], Strona nie wykonywała działalności objętej ww. zezwoleniem od [...] listopada 2009 r. W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej w W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie częściowego cofnięcia ww. zezwolenia, doręczając Stronie postanowienie z [...] sierpnia 2012 r. Po wyznaczeniu Stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, organ postanowieniem z [...] września 2012 r cofnął ww. zezwolenie w części dotyczącej punktu gier na automatach o niskich wygranych znajdującego się w miejscowości O. przy ul. S. dz. nr [...]. Organ przytoczył regulację prawną wskazując, że zgodnie z art. 8 ustawy o grach hazardowych do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stosownie do art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 138 ust. 2 przywołanej ustawy do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 58 i art. 59, z tym, że organem właściwym jest organ właściwy do udzielania zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, tj. Dyrektor Izby Celnej w W. Zgodnie z brzmieniem art. 59 pkt 4 ww. ustawy organ właściwy w sprawie udzielania koncesji lub zezwoleń, w drodze decyzji cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba, że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej. Organ podniósł, że w niniejszym stanie faktycznym Strona w spornym punkcie gier nie wykonywała działalności przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. W odwołaniu z [...] października 2012 r. od decyzji I instancji, Strona zarzuciła błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie przez organ I instancji art. 59 pkt 4 w związku z art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. Strona podniosła, że pozostawienie punktów, w których działalność nie jest prowadzona nie powoduje żadnych negatywnych skutków, które uzasadniałyby potrzebę korzystania przez organ z instytucji cofnięcia zezwolenia. Zaprzestanie lub niewykonywanie działalności objętej zezwoleniem nie ogranicza się tylko do eksploatacji automatów gdyż treść zezwolenia jest znacznie szersza i sprowadza się do urządzania i prowadzenia działalności zatem brak czynnej eksploatacji automatów do gier o niskich wygranych nie musi świadczyć o zaprzestaniu lub niewykonywaniu prowadzenia działalności. Rozpatrując odwołanie i odnosząc się do wniosku dowodowego przedstawionego w piśmie z [...] listopada 2012 r. dotyczącego przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka, Dyrektor Izby Celnej w W. stwierdził, że jest on pozbawiony podstaw gdyż Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów uprawdopodobniających prowadzenie działalności w przedmiotowym punkcie gier na automatach o niskich wygranych. Ponadto, organ dodał, że na podmiocie, który uzyskał zezwolenie na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych spoczywa obowiązek prowadzenia tej działalności zgodnie z przepisami prawa, uzyskanym zezwoleniem oraz zatwierdzonym regulaminem gier na automatach o niskich wygranych. Dyrektor Izby Celnej w W., powołując się na definicję zamieszczoną w Słowniku współczesnym języka polskiego pod red. prof. dr. hab. Bogusława Dunaja, wyjaśnił że użyte w przepisie art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych, pojęcie "zaprzestania" to zaprzestanie działalności w ogóle w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, natomiast pojęcie "niewykonywania" działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych koresponduje z sytuacją, która wystąpiła w tym przypadku, tzn. ustalono w sposób bezsporny, że Spółka faktycznie nie urządzała gier na automatach o niskich wygranych w ww. punkcie i przerwa ta była dłuższa niż sześć miesięcy. Ponadto dodał, że nie widzi możliwości prowadzenia innej działalności w owym punkcie gier na automatach o niskich wygranych aby Spółka mogła się uchronić przed sankcją wynikającą z przepisu art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych. Dyrektor Izby Celnej w W. wskazał, że cofając w przedmiotowej części zezwolenie na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych nie kierował się koniecznością umożliwienia innemu podmiotowi korzystania z przedmiotowego punktu, a jednoznacznie brzmiącym przepisem art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w W. wykładnia, zarówno systemowa, jak i celowościowa omawianych przepisów wskazuje, że należy je stosować bezpośrednio dla zaistniałego w sprawie stanu faktycznego co potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych wydane w analogicznych sprawach. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Strona, wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg. norm przepisanych, zarzuciła decyzji z [...] czerwca 2013 r.: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121 § 1 i 2 w zw. z art. 122 w zw. z art. 124 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 188 w zw. z art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 8 ustawy o grach hazardowych, poprzez niezasadne niedopuszczenie oraz nieprzeprowadzenie w sprawie dowodu z przesłuchania świadka zgłoszonego przez Stronę w toku postępowania, w szczególności na okoliczność, iż Strona realizowała działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w punkcie gier będącym przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie, w szczególności na okoliczność braku podstaw do przyjęcia, iż Strona zaprzestała oraz nie wykonywała prowadzenia tej działalności, w sytuacji, gdy dowód ten miał podstawowe znaczenie z punktu widzenia przedmiotu postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 59 pkt 4 w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 27 z późn. zm.) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż: a) użyte w art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych określenie "zaprzestanie" oznacza "zaprzestanie działalności w ogóle w zakresie gier na automatach o niskich wygranych", b) użyte w art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych określenie "niewykonywanie" oznacza "nie urządzanie gier na automatach o niskich wygranych", - podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw do przyjęcia wskazanego rozróżnienia, gdyż zarówno określenie "zaprzestanie" jak i określenie "niewykonywanie" dotyczy działalności objętej zezwoleniem na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych w ogólności, 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 59 pkt 4 w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż jedynym przejawem aktywności strony posiadającej zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych jest czynna eksploatacja automatów do gier o niskich wygranych, w sytuacji, gdy przejawy prowadzenia działalności podmiotu posiadającego wspomniane zezwolenie mogą być znacznie szersze, zwłaszcza, że ustawa wprost wskazuje, iż zezwolenie obejmuje "urządzanie i prowadzenie działalności", a nie tylko "prowadzenie działalności", do czego ograniczył je organ rozpoznający sprawę, 4. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 59 pkt 4 w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 w zw. z art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że z art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych wynika, iż art. 59 pkt 4 tej ustawy powinien być stosowany do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 tej ustawy, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu, z uwzględnieniem konieczności jego "odpowiedniego stosowania" prowadzi do wniosku, iż art. 59 ust. 4 ustawy o grach hazardowych nie powinien być stosowany do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 tej ustawy, 5. z ostrożności naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 59 pkt 4 w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 w zw. z art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy z art. 138 ust. 2 tej ustawy wynika, iż art. 59 pkt 4 tej ustawy, stosowany odpowiednio nie powinien być stosowany do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1, 6. z ostrożności naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 121 § 1 i 2 w zw. z art. 122 w zw. z art. 124 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8, w zw. z art. 59 pkt 4, w zw. z art. 129 ust. 1, w zw. z art. 138 ust. 2, w zw. z art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, wskutek braku wskazania oraz wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia sposobu odpowiedniego stosowania art. 59 pkt 4 w zw. z art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. Skarżący podkreślił, że powoływany świadek miał przedstawić oraz opisać czynności, które strona podejmowała, a które świadczą o tym, że realizowała ona działalność w punkcie gier będącym przedmiotem postępowania i że okoliczności, na które miał być słuchany świadek nie zostały w niniejszej sprawie stwierdzone innym dowodem, gdyż stanowiły one w istocie przeciwdowód dla rozstrzygnięcia organu. Skarżący podniósł, że prawidłowa wykładnia przepisów w niniejszej sprawie, prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw do przyjęcia rozróżnienia, że określenie "zaprzestanie" oznacza zaprzestanie działalności w ogóle w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, a określenie "niewykonywanie" oznacza "nie urządzanie gier na automatach o niskich wygranych", gdyż zarówno określenie "zaprzestanie" jak i określenie "niewykonywanie" dotyczy działalności objętej zezwoleniem na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, co ma potwierdzać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2009 r. w sprawie II GSK 480/08. Skarżący uznał za błędną przyjętą w sprawie wykładnię przepisów, zgodnie z którą jedynym przejawem aktywności strony posiadającej zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych jest czynna eksploatacja automatów do gier o niskich wygranych, w sytuacji, gdy przejawy prowadzenia działalności podmiotu posiadającego wspomniane zezwolenie mogą być znacznie szersze, zwłaszcza, że ustawa wprost wskazuje, iż zezwolenie obejmuje "urządzanie i prowadzenie działalności", a nie tylko "prowadzenie działalności". Urządzanie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, zdaniem Skarżącego, obejmuje szeroko rozumiane działania organizacyjne zarówno przed jak i w trakcie jej prowadzenia. Urządzanie i prowadzenie działalności składa się na całokształt czynności organizacyjnych i wykonawczych. Skarżący dodał, że istotą art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych, jest de facto stworzenie obowiązku prowadzenia określonej działalności, a celem to, żeby jeden podmiot swoją bierną postawą nie blokował lokalizacji, w której inny podmiot mógłby prowadzić aktywnie taką samą działalność. W przypadku jednak podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, czyli działających na podstawie zezwoleń wydanych na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych, nie ma to znaczenia, gdyż obecnie nie ma możliwości wydawania nowych zezwoleń w tym zakresie. Skarżący zatem wnioskuje, że odpowiednie zastosowanie art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych, do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 tej ustawy, oznacza, że w tym zakresie przepis ten nie powinien być stosowany w ogóle, nikt bowiem w niewykorzystanych punktach nie prowadziłby ani nie rozpocząłby nowej działalności o analogicznym profilu. Ponadto, jak zauważa Skarżący, w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia nie zawarto wywodu wyjaśniającego oraz wskazującego na przyjęte przez organ wnioskowanie co do odpowiedniego stosowania art. 59 pkt 4 w zw. z art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W., podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację, wniósł o oddalenie skargi. Organ podkreślił, że ustawodawca przewidział tylko jeden wyjątek, którego ziszczenie uchroniłoby Spółkę od sankcji wynikającej z art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych, mianowicie sytuacja, w której niewykonywanie przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, było następstwem działanie siły wyższej. Spółka na żadnym etapie postępowania nie przedstawiła żadnych dowodów, że niewykonywanie przez nią działalności było następstwem działania siły wyższej. Ponadto przedmiotem zezwolenia jest prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, której istotą jest eksploatacja ww. automatów, a nie jak chciał Skarżący innej działalności, np. podejmowania różnego rodzaju czynności organizacyjnych w punkcie gier. Organ dodał, że Skarżący myli się powołując w sprawie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 480/08, gdyż podany wyrok regulował problematykę wygaśnięcia zezwolenia w przypadku gdy spółka nie dopełniła warunku wynikającego z decyzji zezwalającej, tj. rozpoczęcia działalności objętej zezwoleniem w nieprzekraczalnym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Badając legalność zaskarżonej decyzji przy uwzględnieniu powyższych kryteriów, Sąd doszedł do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Stan prawny niniejszej sprawy przedstawia się następująco. Zgodnie art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. W przedmiotowej sprawie ustawa stanowi inaczej bowiem w myśl art. 138 ust. 2, do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 58 i art. 59, z tym, że organem właściwym jest organ właściwy do udzielania zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy o grach hazardowych, tj. Dyrektor Izby Celnej w W. Zgodnie z brzmieniem art. 59 pkt 4 omawianej ustawy, stanowiącego podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, organ właściwy w sprawie udzielania koncesji lub zezwoleń, w drodze decyzji cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba, że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej. Ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie wskazują, że Skarżący w punkcie gier na automatach o niskich wygranych mieszczącym się w miejscowości O. przy ul. S. dz. nr [...], nie wykonywał działalności objętej zezwoleniem od [...] listopada 2009 r., co wynika ze znajdujących się w aktach sprawy zgłoszeń przemieszczenia automatów z ww. punktu gier. Naczelnik Urzędu Celnego w P. pismem z [...] lipca 2012 r., poinformował Dyrektora Izby Celnej w W., że Skarżący wystąpił z wnioskiem z [...] czerwca 2012 r. do organu, o zatwierdzenie akt weryfikacyjnych pomocniczych w punkcie gier na automatach o niskich wygranych, z którego wynika, że w ww. punkcie gier Skarżący zamierza ponownie urządzać gry na automatach o niskich wygranych. Bezspornym jest zatem fakt, iż w punkcie gier na automatach o niskich wygranych, będącym przedmiotem niniejszego postępowania, Skarżący nie prowadził działalności objętej zezwoleniem przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Bezsporny jest również fakt, że nie było to następstwem działania siły wyższej. Z analizy treści art. 59 ustawy o grach hazardowych wynika jednoznacznie, że cofnięcie koncesji lub zezwolenia dotyczącego gier hazardowych nie jest zależne w żaden sposób od uznania administracyjnego, organu. Zaistnienia, którejkolwiek z przesłanek wymienionych w tym przepisie, a więc również zaprzestanie lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, z przyczyn innych niż działanie siły wyższej, obliguje organ do podjęcia decyzji cofającej koncesję lub zezwolenie w całości lub w części. Z tego też względu ustalenia poczynione przez organy w rozpoznawanej sprawie uzasadniały zastosowanie art. 59 pkt 4 powołanej ustawy. Nie jest zasadny zarzut błędnej wykładni użytych w art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych pojęć "zaprzestanie" i "niewykonywanie" działalności. Jak wynika z zaskarżonej decyzji, organ powołując się na definicję tych pojęć zamieszczoną w Słowniku współczesnym języka polskiego pod red. prof. dr. hab. Bogusława Dunaja, w wyczerpujący i trafny sposób wyjaśnił ich znaczenie, wskazując, że użyte w przepisie art. 59 pkt 4 pojęcie "zaprzestania" to zaprzestanie działalności w ogóle w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, natomiast "niewykonywanie" oznacza sytuację, która wystąpiła w niniejszej sprawie, tzn. ustalono w sposób bezsporny, że Skarżący faktycznie nie urządzał gier na automatach o niskich wygranych w punkcie gry będącym przedmiotem niniejszej sprawy, a przerwa w nieprowadzeniu tej działalności była dłuższa niż sześć miesięcy. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, że oba pojęcia oznaczają w zasadzie to samo i dotyczą działalności objętej zezwoleniem w ogólności, gdyż byłoby to interpretacją przepisu wbrew językowej dyrektywie interpretacyjnej o nieprzypisywaniu bez uzasadnionych powodów różnym terminom tego samego znaczenia. Wywód Skarżącego w tej kwestii, nawiązujący do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 480/08, jest bardzo niejasny, jak również nie odpowiada faktycznym stwierdzeniom tegoż Sądu co do rozumienia pojęć: "podjęcia działalności" oraz "rozpoczęcia działalności", na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Nie do zaakceptowania jest pogląd Skarżącego, że brak czynnej eksploatacji automatów do gier o niskich wygranych nie musi świadczyć o zaprzestaniu lub niewykonywaniu działalności w sytuacji, gdy przejawy prowadzenia działalności podmiotu posiadającego zezwolenie mogą być znacznie szersze, zwłaszcza, że ustawa wprost wskazuje, iż zezwolenie obejmuje "urządzanie i prowadzenie działalności", a nie tylko "prowadzenie działalności". Sąd podziela stanowisko organu, że skoro Skarżący prowadził działalność gospodarczą w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie udzielonego zezwolenia, to nie miał możliwości prowadzenia innej działalności w przedmiotowym punkcie gier, aby mógł uchronić się przed konsekwencjami wynikającymi z przepisu art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych. Zauważyć ponadto należy, że przedmiotem zezwolenia, co bezsporne, jest "prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych". Istotą prowadzenia tej działalności jest eksploatacja tych automatów, a nie jak uznaje Skarżący, również podejmowania różnego rodzaju czynności organizacyjnych w punkcie gier. W konsekwencji organ zasadnie uznał, że przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka nie było potrzebne, gdyż nie miałyby one znaczenia dla sprawy skoro wnioskowany dowód miał dotyczyć realizowania przez skarżącą w ww. punkcie gier działalności innej niż urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Wielce kontrowersyjne jest stanowisko Skarżącego, że w związku z wynikającym z art.138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, odpowiednim stosowania art. 59 pkt 4 tej ustawy, do działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych, przepis ten de facto nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Przyjmuje się, jak zresztą wskazał Skarżący, że o niestosowaniu danego przepisy w związku z odesłaniem do jego odpowiedniego stosowania, rozstrzyga bezprzedmiotowość albo sprzeczność z przepisami regulującymi materię stanowiącą zakres odniesienia. W niniejszej sprawie zatem przepis art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych nie miałby zastosowania gdyby cofnięcie zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej zezwoleniem, było bezprzedmiotowe w przypadku gier na automatach o niskich wygranych albo sprzeczne z działalnością w tym zakresie. Sąd nie widzi ani bezprzedmiotowości ani sprzeczności w omawianej regulacji. Wywody prawne skargi w tym zakresie nie dają się w żaden sposób pogodzić z podstawowymi regułami interpretacji norm prawnych. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, treść normy prawnej zawartej w art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych ustalona na podstawie metod interpretacyjnych opartych na dyrektywach językowych wskazuje, że organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia ma obowiązek cofnięcia takiej koncesji lub zezwolenia w całości lub w części, jeśli objęta nimi działalność została zaprzestana lub nie wykonywano jej przez okres dłuższy niż 6 miesięcy, chyba że niewykonywanie tej działalności było skutkiem działania siły wyższej. Do takiego rozumienia omawianej normy prowadzi również zastosowanie dyrektyw celowościowych. Analiza przepisów ustawy o grach hazardowych wskazuje, że celem ustawodawcy było uporządkowanie zarówno kwestii udzielania koncesji i zezwoleń, jak i korzystania z uprawnień nimi przyznanych. Nowe przepisy wprowadzają w pewnym zakresie reglamentację uprawnień do prowadzenia działalności dotyczącej gier hazardowych, a zatem brak podjęcia działalności objętej przyznaną koncesją lub zezwoleniem bądź niekorzystanie z tego rodzaju uprawnień winien skutkować utratą koncesji lub zezwolenia w całości lub w niewykorzystywanej części. Do powyższej kwestii, wbrew twierdzeniom Skarżącego, odniósł się również organ w zaskarżonej decyzji. W świetle powyższego Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ rozstrzygający w niniejsze sprawie, zarzucanego przez Skarżącego, naruszenia przepisów prawa materialnego. Sąd nie dopatrzył się również uchybień proceduralnych, w działaniach i rozstrzygnięciach Dyrektora Izby Celnej w W. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), skargę należało oddalić.