VI SA/Wa 2389/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2009 r. sprawy ze skargi D. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę D.D. wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] września 2008 r., utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...]w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. D. D. posiadał pozwolenie na broń palną myśliwską od 1983 r. W dniu [...] grudnia 2007 r. D. D. powiadomił dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w O. o fakcie zagubienia posiadanej przez niego broni myśliwskiej w dniu [...] grudnia 2007 r. w godz. 19:00-20:00 na trasie [...], która przewożona była na dachu jego samochodu marki [...], a w dniu [...] grudnia 2007 r. ww. powiadomił Komendę Powiatową Policji w O. o odnalezieniu zagubionej broni. Sąd Rejonowy w O. wyrokiem nakazowym z dnia [...] stycznia 2008 r., sygn. akt [...] uznał D. D. winnym popełnienia czynów z art. 51 ust. 2 pkt 7 i 8 ustawy o broni i amunicji (przechowywanie oraz noszenie broni i amunicji w sposób umożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych oraz przewożenie broni lub amunicji środkami transportu publicznego, nie spełniając warunku prawidłowego zabezpieczenia broni i amunicji) oraz z art. 51 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 25 ustawy o broni i amunicji (naruszenie obowiązku niezwłocznego, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin od chwili stwierdzenia utraty broni, zawiadomienia Policji o jej utracie) wymierzając mu karę grzywny w kwocie 1000 zł. [...] Komendant Wojewódzki Policji pismem z dnia [...] marca 2008 r. zawiadomił D. D. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia mu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W toku prowadzonego postępowania organ uzyskał wywiad środowiskowy o stronie, a także opinię z Polskiego Związku Łowieckiego oraz z Koła Łowieckiego "H." w O. Sąd Rejonowy w O. wyrokiem nakazowym z dnia [...] kwietnia 2008 r., sygn. akt [...] uznał D. D. winnym popełnienia występku z art. 263 § 4 k.k. tj. nieumyślnego spowodowania utraty broni myśliwskiej pozostającej zgodnie z prawem w jego dyspozycji, za co wymierzono mu karę grzywny w kwocie 800 zł. W pisemnym oświadczeniu z dnia [...] czerwca 2008 r. D. D., zwrócił się do organu o umorzenie postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń wskazując, iż broń odnalazła się po upływie około dwóch tygodni od zagubienia, a znajdowała się w bagażniku samochodu jego kolegi, który po polowaniu podwoził go do miejsca zamieszkania. Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), [...] Komendant Wojewódzki Policji cofnął D.D. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, iż dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w sytuacji, gdy dana osoba naruszyła obowiązek zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25 tej ustawy. Decyzja ta ma charakter związania administracyjnego, które charakteryzuje się tym, że organ administracji, w przypadku stwierdzenia określonego stanu faktycznego przewidzianego ustawą ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń. Odnosząc się do informacji podanych przez stronę w pisemnym oświadczeniu z dnia [...] czerwca 2008 r., dotyczących okoliczności utraty broni, organ stwierdził, iż ma podstawy przypuszczać, że strona poprzez sprzeczne informacje świadomie wprowadziła w błąd funkcjonariuszy Policji co do okoliczności utraty broni palnej. Strona przestała być w związku z tym wiarygodna jako posiadacz pozwolenia na broń. D. D. wniósł odwołanie od powyższej decyzji do Komendanta Głównego Policji, podnosząc, iż broni faktycznie nie utracił, ponieważ znajdowała się ona w bagażniku samochodu jego kolegi R. P., który go odwoził do domu po skończonym polowaniu. Wysiadając z samochodu zapomniał jej zabrać, a kiedy po kilku dniach zorientował się, że zostawił broń w samochodzie kolegi skontaktował się z nim w tej sprawie, ten poinformował go jednak (nie sprawdzając zawartości bagażnika), że w samochodzie broni nie ma. W rzeczywistości broń znajdowała się jednak w samochodzie kolegi, w bagażniku. Skarżący podniósł, iż za swoje niedopatrzenie został dwukrotnie ukarany przez sąd, chociaż kiedy stwierdził brak broni, to niezwłocznie o tym powiadomił Policję. Od wyroków nie składał jednak sprzeciwu, ponieważ całe zamieszanie wynikło z jego winy. Według skarżącego pozbawienie go prawa do broni stanowi kolejną karę, chociaż taki błąd popełnił po raz pierwszy, ma nienaganną opinię i przestrzega prawa, a tradycje łowieckie w jego rodzinie istnieją od pokoleń. Powołał też orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące cofnięcia pozwolenia na broń osobom, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wniósł o zmianę decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego, bądź zmianę decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Na potwierdzenie przedstawionych w odwołaniu faktów załączył kopię protokołu jego przesłuchania przez Policję w charakterze podejrzanego oraz kopię protokołu przesłuchania w charakterze świadka R. P. Komendant Główny Policji rozpoznając odwołanie decyzją z dnia [...] września 2008 r. wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż bezspornym w sprawie jest, że D. D. prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] stycznia 2008 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2008 r. został skazany za czyny z art. 263 § 4 k.k., tj. nieumyślną utratę broni lub amunicji oraz z art. 51 ust. 2 pkt 7 i 8 i z art. 51 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 25 ustawy o broni i amunicji, tj. przechowywanie oraz noszenie broni i amunicji w sposób umożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych i przewożenie broni lub amunicji środkami transportu publicznego, nie spełniając warunku prawidłowego zabezpieczenia broni i amunicji oraz za nie dopełnienie obowiązku zawiadomienia Policji o utracie broni. W przepisie art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji ustawodawca nakazał zaś właściwym organom Policji cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, naruszyła obowiązek zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25 tej ustawy. Cofnięcie stronie pozwolenia na broń było więc obligatoryjne. Ustawodawca bowiem, uznając pierwszeństwo interesu społecznego w przypadku, gdy posiadacz broni nie powiadomi organu Policji o jej utracie w terminie określonym w art. 25 ustawy, nie przewidział możliwości innego rozstrzygnięcia sprawy. Decyzja cofająca pozwolenie nie jest zatem uznaniowa, a związana. Przywołane przez stronę w odwołaniu wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczą natomiast decyzji administracyjnych wydanych w stosunku do osób objętych dyspozycją art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a więc w myśl innej, niż w niniejszej sprawie, podstawy prawnej. Kwestia istnienia w przypadku strony obawy, że może użyć broni w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie była przez organ I instancji w niniejszej sprawie rozpatrywana. Zebrany materiał dowodowy potwierdza natomiast, że strona nie wypełniła obowiązku, o którym mowa w art. 25 ustawy o broni i amunicji, co jest wystarczające do zastosowania wobec niej konsekwencji administracyjnoprawnej, określonej w art. 18 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Postępowanie strony zostało ocenione przez niezawisły sąd, co znalazło odzwierciedlenie w skazujących ją prawomocnych wyrokach, a ich treść wiąże organy Policji w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń. Wynika z nich niezbicie, że strona nie zawiadomiła organu Policji w określonym ustawowo czasie o utracie broni i nieprawidłowo ją zabezpieczyła w czasie transportu, co spowodowało jej nieumyślną utratę. Zatem zawarte w odwołaniu argumenty strony, co do tych okoliczności, nie zasługują na wiarę - są bowiem sprzeczne z ustaleniami postępowania sądowego, zawartymi w wyrokach niezawisłego sądu, a ich podważanie w postępowaniu administracyjnym nie jest możliwe. Zważywszy zatem na dyspozycję art. 25, organy Policji nie miały wyboru co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Dlatego też nawet korzystnie o stronie świadczące dowody, na które powołuje się w odwołaniu nie tworzą przesłanek do zachowania jej prawa do posiadania broni. Okoliczność, że strona ma dobrą opinię w miejscu zamieszkania i środowisku łowieckim - nie ma znaczenia dowodowego w świetle dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Za niezasadny organ odwoławczy uznał też zarzut strony o trzykrotnym ukaraniu jej za ten sam czyn podkreślając, iż cofnięcie pozwolenia na broń jest skutkiem administracyjnoprawnym, określonym w ustawie o broni i amunicji i wynikającym z faktu, iż strona nie dopełniła obowiązku o którym mowa w art. 25 tej ustawy. Cofnięcie pozwolenia na broń nie jest natomiast karą w rozumieniu przepisów prawa karnego. W sprawie nie stwierdzono też przesłanek z art. 105 k.p.a., które uzasadniałyby umorzenie postępowania administracyjnego. W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. D. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając organowi rażące naruszenie prawa, w szczególności art. 136 i 140 k.p.a. w zw. z art. 6, 7, 8, 10, 75, 77 i 80 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie i błędną wykładnię. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż zaskarżone decyzje wydane zostały w wyniku niewłaściwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, poprzez ograniczenie się do uznania, że istnieją dwa prawomocne wyroki, tj. wyrok nakazowy z dnia [...] stycznia 2008 r. Sądu Rejonowego w O. sygn. akt [...] oraz wyrok nakazowy tego Sądu z dnia [...] kwietnia 2008 r., sygn. akt [...]Skarżący przyznał, iż nie zaskarżył wyroków zapadłych przed Sądem Rejonowym w O. Jednak w jego ocenie organy Policji, niezależnie od zapadłych orzeczeń, powinny dokonać ustaleń faktycznych zmierzających do wyjaśnienia całokształtu sprawy. Według skarżącego przepis art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, z którego rzeczywiście jednoznacznie wynika, że cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne, jest niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podkreślił, iż zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy niewątpliwie potwierdza, że skarżący nie wypełnił obowiązku, o którym mowa w art. 25 ustawy o broni i amunicji, co stanowiło podstawę zastosowania wobec niego konsekwencji administracyjnoprawnej określonej w art. 18 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. W ocenie organu za całkowicie chybiony należy uznać podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów postępowania. Odnośnie zarzutu obrazy art. 2 i art. 32 Konstytucji RP, organ podkreślił, iż norma art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji nie została zakwestionowana przez Trybunał Konstytucyjny w zakresie jej zgodności z ustawą zasadniczą. Nie można zatem podzielić stanowiska skarżącego odnośnie naruszenia przez Komendanta Głównego Policji wymienionych zasad konstytucyjnych, skoro organ ten działał na podstawie obowiązujących regulacji prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga D. D. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2008 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy obligował organ do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), zgodnie bowiem z tym przepisem właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano naruszyła obowiązek zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25. Przepis art. 25 ww. ustawy nakłada natomiast na posiadacza broni, w przypadku jej utraty, obowiązek niezwłocznego, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin od chwili stwierdzenia utraty broni, zawiadomienia o tym Policji albo Żandarmerii Wojskowej. W niniejszej sprawie jest okolicznością bezsporną, że skarżący w dniu [...] grudnia 2007 r. w czasie powrotu z polowania utracił broń, a o fakcie tym powiadomił Policję dopiero w dniu [...] grudnia 2007 r., czyli po upływie 3 dni. Sprzeczne informacje przekazywane przez skarżącego organom Policji, co do okoliczności w jakich doszło do utraty broni, wskazują na to, że skarżący, albo faktycznie nie pamiętał gdzie pozostawił broń, albo chciał wprowadzić w błąd organy Policji co do okoliczności w jakich doszło do utraty broni. Faktem jednak jest, że broń w tym okresie znajdowała się poza jego władztwem i kontrolą, a organy Policji nie zostały o tym niezwłocznie powiadomione. Sąd Rejonowy w O. wyrokiem nakazowym z dnia [...] stycznia 2008 r., sygn. akt [...] uznał D. D. winnym popełnienia czynów z art. 51 ust. 2 pkt 7 i 8 oraz art. 51 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 25 ustawy o broni i amunicji, a wyrokiem nakazowym z dnia [...] kwietnia 2008 r., sygn. akt [...] Sąd ten uznał D. D. winnym popełnienia występku z art. 263 § 4 k.k. Skarżący nie skorzystał z możliwości wzruszenia tych wyroków w trybie przewidzianym przepisami prawa karnego. Przepis art. 11 p.p.s.a. stanowi, iż sąd administracyjny związany jest ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa. Adresatami normy wyrażonej w art. 11 p.p.s.a. są pośrednio organy administracji publicznej, które czynią w sprawie ustalenia faktyczne, a więc je także wiążą ustalenia prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa. Przepis art. 11 p.p.s.a. nie może być jednocześnie interpretowany rozszerzająco, co oznacza, że ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku uznającego daną osobę winną popełnienia wykroczenia, nie wiążą sądów administracyjnych, a więc nie wiążą także organów w postępowaniu administracyjnym. Ustalenia poczynione przez Sąd Rejonowy w O. w wyroku nakazowym z dnia [...] kwietnia 2008 r., sygn. akt [...], co do faktu popełnienia przez D. D. występku z art. 263 § 4 k.k. polegającego na tym, że w dniu [...] grudnia 2007 r. nieumyślnie spowodował utratę broni myśliwskiej pozostającej zgodnie z prawem w jego dyspozycji, były więc wiążące dla organów Policji. Organy Policji, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, nie mogły w tym zakresie czynić własnych ustaleń. Czyny karalne stypizowane w art. 51 ust. 2 pkt 7 i 8 oraz art. 51 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 25 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji są natomiast wykroczeniami, a wykroczenia – stosownie do art. 7 § 1 kodeksu karnego – nie są przestępstwami. Wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] stycznia 2008 r., sygn. akt [...] uznający D. D. za winnego popełnienia wykroczeń z art. 51 ust. 2 pkt 7 i 8 oraz art. 51 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 25 ustawy o broni i amunicji mógł więc stanowić w prowadzonym postępowaniu administracyjnym o cofnięcie pozwolenia na broń tylko jeden z elementów zgromadzonego materiału dowodowego, podlegający ocenie organu zgodnie z art. 80 k.p.a. W ocenie Sądu, w świetle całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego organ miał podstawy, aby stwierdzić, że zachowanie skarżącego wyczerpało dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, gdyż skarżący nie dopełnił obowiązku z art. 25 ustawy niezwłocznego, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin od chwili stwierdzenia utraty broni, zawiadomienia o tym organów Policji. Fakt utraty broni przez skarżącego w dniu [...] grudnia 2007 r. oraz powiadomienia o tym organów Policji dopiero w dniu [...] grudnia 2007 r. jest niesporny w sprawie. Sprzeczności w twierdzeniach skarżącego dotyczyły jedynie okoliczności w jakich doszło do utraty przez niego broni, jednak w świetle dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, nie miało to dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotnego znaczenia. Treść powyższego przepisu wskazuje bowiem wyraźnie, iż decyzja wydawana przez organy Policji na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy ma charakter decyzji związanej, a więc organ jest zobowiązany do wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń, jeżeli zaistnieją okoliczności przewidziane w tym przepisie. W sytuacji więc, gdy skarżący naruszył obowiązek zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25 ustawy właściwy organ Policji był zobligowany na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 3 do wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń. Wydanie tej decyzji nie należało do sfery uznania administracyjnego organu, a podnoszone przez skarżącego w odwołaniu oraz w skardze okoliczności, nie mogły mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia organu. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących uchybień przepisom postępowania należy podkreślić, że takie uchybienia mogą prowadzić do uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy są na tyle ważkie, że ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia przepisów prawa procesowego, w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, organ dokonał oceny zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego oraz wskazał na przesłanki, którymi kierował się cofając skarżącemu pozwolenie na broń. Należy w tym miejscu podkreślić, iż posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi dobro reglamentowane, a więc dostęp jednostki do broni i amunicji poddany jest istotnym ograniczeniom. Osoby posiadające pozwolenie na broń powinny cechować się nieskazitelną postawą, dawać rękojmię przestrzegania bezpieczeństwa i porządku publicznego, a przede wszystkim bezwzględnie przestrzegać przepisy ustawy o broni i amunicji. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2005 r. (sygn. akt II OSK 97/05, nie publ.) stwierdził, iż posiadanie i używanie broni palnej w Polsce stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Zatem dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.