VI SA/Wa 2406/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie do gier [...] poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem 27 czerwca 2014 r. R. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie do gier [...] poza kasynem gry. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a."), z uwagi na niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku spółka podała, że na dzień wniesienia skargi jest stroną kilkudziesięciu postępowań wszczętych przez organy celne w związku z rzekomą wykonalnością nieostatecznej decyzji o cofnięciu Spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie organizowania gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Organy celne w sposób masowy nakładają na Spółkę kary mimo, że postępowania te cechują się błędnym założeniem w zakresie wykonalności nieostatecznej decyzji administracyjnej. W wyniku nieuprawnionych działań organów celnych Spółka musiała praktycznie całkowicie zaprzestać prowadzenia działalności gospodarczej. Obecnie nie generuje żadnych dochodów, a wykonanie wskazanej decyzji spowoduje konieczność złożenia przez nią wniosku o ogłoszenie upadłości. Spółka wyjaśniła, że prowadzenie działalności w zakresie organizowania gier na automatach niskich wygranych na terenie województwa [...] było jedynym źródłem jej przychodów. Skarżąca prowadziła swoją działalność, będąc w przekonaniu, że będzie mogła prowadzić swoją działalność przez cały okres udzielonego zezwolenia, mając nadzieję na przedłużenie udzielonego zezwolenia o kolejne okresy. Wobec nagłej i niekorzystnej zmiany przepisów prawa, które w dużej mierze uderzyły w wolność działalności gospodarczej, Spółka praktycznie utraciła jedyne źródło dochodu. Automaty użytkowane przez nią były legalnie zarejestrowanymi. Spółka nie dokonywała żadnych modyfikacji w zakresie sposobu oraz zasad funkcjonowania danego automatu, a po wprowadzeniu nowych przepisów okazało się, że organy celne przyjmują wyjątkowo niekorzystną interpretację pojęć ustawowych, które powodują, że interpretacja działania automatów o niskich wygranych jest tego rodzaju, że automaty te nie powinny nawet uzyskać pozytywnych badań w okresie poprzedzającym rejestrację na podstawie przepisów uchylonych przez ustawę o grach hazardowych. W przypadku rozpoznania zaskarżonej decyzji Spółka będzie zmuszona do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości jak już wskazano powyżej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Zawarty w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia ostatecznego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca dążąc do wstrzymania wykonania decyzji musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Pod pojęciem "wyrządzenia znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku strony skarżącej, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie wystąpienia, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże należy mieć przy tym na uwadze, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na składającym wniosek (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 632/11) poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, przez który należy rozumieć także brak stosownych dokumentów potwierdzających argumentację podniesioną przez stronę we wniosku, nie jest brakiem formalnym, do uzupełnienia którego Sąd ma obowiązek wezwać skarżącego w trybie art. 49 p.p.s.a. Strona zobowiązana jest zatem do uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338-339/07). Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia – znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt II FSK 1894/120). W niniejszej sprawie wniosek skarżącej dotyczy wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. nakładającej na Spółkę karę pieniężną w wysokości 12.000,00 zł. Uzasadniając złożony wniosek skarżąca wskazała, że wskutek zmiany przepisów utraciła jedynie źródło dochodu. Na dzień wniesienia skargi nie generuje żadnych dochodów, a wykonanie decyzji spowoduje konieczność złożenia przez spółkę wniosku o ogłoszenie upadłości. Przedstawione powyżej argumenty strony nie zostały uprawdopodobnione przez złożenie jakichkolwiek dokumentów (np. w postaci zeznania podatkowego) wspierających wyrażony we wniosku ogólny pogląd, że wykonanie decyzji będzie miało bardzo negatywny wpływ na sytuację finansową skarżącej. Odwołując się do orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2009 r., sygn. akt II GZ 259/09 należy podkreślić, że skarżąca Spółka, prowadząca szeroko zakrojoną działalność na co wskazuje chociażby przedmiot działalności określony, w załączonym do skargi, Krajowym Rejestrze Sądowym (odpis KRS, k. 20-25 akt sądowych) powinna przedstawić dokumenty określające jej aktualną sytuację finansową wraz z ekonomicznym uzasadnieniem wskazywanych możliwych kosztów, które mogą powstać w wyniku wykonania decyzji. W orzecznictwie jest jednolity pogląd, że wnioskodawca, formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04). W niniejszej sprawie strona nie dołączyła do wniosku żadnych dokumentów dla poparcia swojego stanowiska. Tym samym skarżąca nie wykazała, jakie określone konsekwencje poniesie w związku z brakiem uzyskania ochrony tymczasowej przed sądem. Należy również podnieść, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi, jak również tych argumentów wniosku, które miały wskazywać na prawidłowość funkcjonowania Spółki oraz przestrzegania przez nią prawa. Stanowiłoby to swoisty "przedsąd" i wkraczanie w kompetencje zastrzeżone dla składu rozpoznającego sprawę co do istoty (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt I FZ 432/10). W związku z tym, że skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia w sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.