VI SA/Wa 241/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. Sp. z o.o. z siedzibą w L. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi J. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, J. Sp. z o.o. z siedzibą w L. (reprezentowana przez radcę prawnego A. M.) zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając powyższy wniosek, skarżąca wskazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w przypadku wyegzekwowania od niej kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. (dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji powołano m.in. art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm. (dalej u.t.d.) przewidujący nałożenie kary pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Stosownie do treści art. 93 ust. 2 u.t.d. decyzja ostateczna, wydana na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: 1) odrzucenia skargi, 2) cofnięcia skargi, lub 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. W świetle ww. przepisu - mając na uwadze obecny etap postępowania sądowoadministracyjnego (po uzupełnieniu przez stronę skarżącą braków formalnych skargi, pełnomocnik organu został wezwany do uzupełnienia akt administracyjnych sprawy), należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie posiada przymiotu wykonalności, skoro skarżący skutecznie wniósł skargę do właściwego sądu administracyjnego, a jednocześnie w sprawie nie nastąpiło wydanie przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II GZ 898/14, LEX nr 1628830, rozwiązanie przewidziane w art. 93 ust. 2 pkt 3 u.t.d. rodzi skutek, że: po pierwsze, organ nie może przystąpić do egzekucji kary pieniężnej nałożonej decyzją aż do czasu prawomocnego oddalenia skargi na tę decyzję, a po wtóre, w przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania takiej decyzji, sąd administracyjny winien rozstrzygnąć wniosek odmownie, bowiem decyzja nie podlega wykonaniu ex lege do czasu określonego cyt. przepisem. Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. oraz art. 93 ust. 2 pkt 3 u.t.d. orzekł jak w sentencji postanowienia.