VI SA/Wa 2419/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie wydania pozwolenia na obrót produktem biobójczym 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią mocy decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] czerwca 2008 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Zdrowia na rzecz skarżącej M. Sp. z o.o. z siedzibą w G. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Minister Zdrowia decyzją nr[...], wydaną w dniu [...] czerwca 2008 r. na podstawie art. 54 ust. 1 i 2 oraz art. 2 pkt 1 i 5 ustawy z 13 września 2002 r. o produktach biobójczych (Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 252 ze zm. - dalej: ustawa o produktach biobójczych) odmówił M. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej także skarżąca, spółka) wydania pozwolenia na obrót produktem biobójczym T. W uzasadnieniu organ podał, że produkt, którego dotyczył wniosek ma działanie profilaktyczne i przeznaczony jest do[...]. W związku z profilaktycznym działaniem produktu, jego częstym stosowaniem oraz tym, że może być on stosowany na podrażnioną skórę [...] zwrócono się do Komisji do Spraw Produktów Leczniczych, która uznała, że produkt T. nie powinien podlegać regulacji ustawy z dnia 13 września 2002 r. o produktach biobójczych, a [...]powinny być klasyfikowane jako produkty lecznicze bądź kosmetyki. Skarżąca spółka złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister Zdrowia decyzją nr [...], wydaną [...] sierpnia 2008 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 26 ustawy z 13 września 2002 r. o produktach biobójczych utrzymał w mocy własną decyzję z [...] czerwca 2008 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku analizy sposobu działania produktu objętego wnioskiem przyjęto, iż spełnia on definicję produktu leczniczego, a tym samym nie podlega on przepisom ustawy o produktach biobójczych. Organ podniósł, że do czasu wpisania poszczególnych substancji czynnych do odpowiednich załączników dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 16 lutego 1998 r. dotyczącej wprowadzenia do obrotu produktów biobójczych państwa członkowskie mogą stosować dotychczasowe przepisy krajowe. Z uwagi, iż substancja czynna będąca składnikiem T. nie została wpisana do załącznika dyrektywy 98/8/WE (a tym samym nie została zamieszczona w wykazach publikowanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia, o których mowa w art. 6 ustawy) produkt ten nie posiada pozwolenia wydanego na podstawie art. 9 ustawy o produktach biobójczych (w szczególności brak spełnienia warunku określonego w art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy). W konsekwencji nie ma możliwości prawnej wydania pozwolenia w oparciu o procedurę określoną w art. 50 ustawy o produktach biobójczych. Organ wywiódł, że w tym stanie prawnym mógł jedynie rozpatrzyć wniosek strony w oparciu o art. 54 ustawy o produktach biobójczych. W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności lub uchylenie decyzji, zarzucając organowi naruszenie art. 1 ust. 1 pkt 2, art. 2 pkt 1 i 5, art. 50 ust. 1 i art. 54 ustawy o produktach biobójczych, art. 28 TWE, art. 20 Konstytucji RP oraz art. 6, 7, 8, 10 § 1, 80, 81 i 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wyrokiem z dnia 13 maja 2009 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1851/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi M. Sp. z o.o. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak[...], w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na obrót produktem biobójczym, uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku oraz zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę Spółki i uchylił zaskarżoną decyzję stwierdzając, że została ona wydana z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Rozstrzygnięcie organu oparte zostało na ustaleniu, że objęty wnioskiem produkt T. spełnia definicję produktu leczniczego lub kosmetyku, więc nie może być dopuszczony do obrotu na podstawie przepisów ustawy o produktach biobójczych. Organ powołał się w tej kwestii na uchwałę Komisji do Spraw Produktów Leczniczych. W ocenie Sądu, przedstawione przez organ dowody nie przemawiają jednoznacznie za tym, że omawiany środek należy zaliczyć do produktów leczniczych lub kosmetyków. Uchwała Komisji do Spraw Produktów Leczniczych mogłaby - co do zasady - stanowić dowód w niniejszej sprawie, stanowić rodzaj opinii biegłego. Sąd odwołując się do treści art. 75 § 1 k.p.a. podkreślił, że uchwała Komisji do Spraw Produktów Leczniczych z dnia [...] maja 2008 r. mogła zatem stanowić dowód w niniejszej sprawie, który organ powinien ocenić zgodnie z art. 80 k.p.a. Sąd zwrócił uwagę, że z uzasadnienia decyzji wynika wprawdzie, że organ dał wiarę ww. opinii, skoro w oparciu o jej treść uznał, że produkt objęty wnioskiem nie może być traktowany jako biobójczy, jednakże ocena ta jest przedwczesna. Sąd zauważył, że zdania członków Komisji na temat kwalifikacji zasypki T. były, co wynika z protokołu posiedzenia, są bardzo różne, a stanowisko Komisji sprowadziło się jedynie do stwierdzenia, że omawiany produkt nie może być traktowany jako biobójczy. Komisja nie przedstawiła żadnych merytorycznych argumentów potwierdzonych np. wynikami badań, które uzasadniałyby prawidłowość przyjętego przez nią stanowiska, a organ - ograniczając się jedynie do przytoczenia stanowiska Komisji - nie ustalił, na jakich przesłankach oparto to stanowisko, nie podał również z jakich powodów dla oceny, czy objęty wnioskiem produkt jest biobójczym, nie zwrócił się do Komisji do Spraw Produktów Biobójczych. W związku z powyższym Sąd uznał, że decyzja została wydana przedwcześnie, bez należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy, a zatem z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., natomiast jej uzasadnienie nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca spółka. Wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2010 r. sygn. akt II GSK 719/09, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku sąd II instancji wskazał, że dopuszczalne jest zaskarżenie przez stronę wyroku dla niej korzystnego z punktu widzenia brzmienia sentencji, natomiast naruszającego interes prawny z uwagi na treść uzasadnienia wyroku. Uzasadnienie wyroku spełnia zatem istotną rolę i powinno wobec tego odpowiadać warunkom określonym w art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Na podstawie bowiem art. 141 § 4 zd. 2 p.p.s.a., jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wskazania te powinny być konkretne i jednoznacznie sformułowane, tak aby w ponowionym na skutek wyroku postępowaniu umożliwić organowi administracji usunięcie wszystkich uchybień prawa, z powodu których Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz - w następstwie tego - doprowadzenie w sprawie do pełnej i niewątpliwej zgodności z prawem. Uzasadnienie wyroku, które w przypadku określonym w zdaniu ostatnim art. 141 § 4 p.p.s.a. nie przedstawia dosłownie niezbędnych i jednoznacznych wskazań co do dalszego postępowania organu administracji, narusza w sposób oczywisty wymienione unormowanie. W ocenie NSA, Sąd I instancji uwzględniając skargę strony rozpatrzył zarzuty dotyczące ustaleń organu, iż produkt objęty wnioskiem spełnia definicję produktu leczniczego lub kosmetyku, a więc nie może być dopuszczony do obrotu na podstawie przepisów ustawy o produktach biobójczych. Odwołując się do takiego sformułowania Sąd uznał, że w tym zakresie zaskarżona decyzja narusza art. 7 i 77 § 1 k.p.a., bowiem przedstawione przez organ dowody nie przemawiają jednoznacznie za tym, że omawiany środek należy zaliczyć do produktów leczniczych lub kosmetyków. Sąd w ramach sformułowanych zaleceń jedynie wywiódł, że stanowiska członków Komisji, która podjęła uchwałę, iż omawiany produkt nie może być traktowany jako biobójczy, były w kwestii kwalifikacji produktu bardzo różne. Zdaniem Sądu, Komisja nie przedstawiła w tym zakresie żadnych argumentów np. wyników badań. Natomiast organ opierając się na stanowisku Komisji nie wskazał, z jakich powodów w kwestii oceny tegoż produktu nie zwrócono się do Komisji do Spraw Produktów Biobójczych. Następnie Sąd stwierdził, że decyzja ta jest przedwczesna, narusza art. 7 i 77 § 1 k.p.a., a jej uzasadnienie nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 k.p.a., ale kontekst tej wypowiedzi nie wskazuje czy ta ocena Sądu odnosi się jedynie do kwestii związanych z ustaleniami faktycznymi, czy też do pozostałych ocen prawnych zawartych w tym uzasadnieniu. NSA zauważył, że organ w uzasadnieniu decyzji wskazał z jakich przyczyn uznał, że procedura dopuszczenia do obrotu omawianego produktu w trybie art. 50 ustawy o produktach biobójczych nie jest w jego ocenie dopuszczalna. Treść zarzutów skargi w związku ze stanowiskiem organu przedstawionym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, stanowiła istotę sporu pomiędzy skarżącą a organem. Do tej kwestii Sąd I instancji w żaden sposób nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ani też nie wskazał, czy w sytuacji gdyby dotychczasowe ustalenia organu nie potwierdziły się, czy stanowisko w kwestii interpretacji przez organ procedury przewidzianej w art. 50 ustawy o produktach biobójczych jest prawidłowe czy też nie. Sąd uchylając zaskarżoną decyzję z powołaniem się na uchybienia natury procesowej może formułować stanowisko w kwestiach odnoszących się do sfery prawa materialnego. Jeżeli bowiem z określonych uregulowań prawnych odnoszących się do materii związanej z przedmiotem postępowania administracyjnego wynika, że w zależności od poczynionych ustaleń faktycznych możliwe są różne np. tryby postępowania, czy też możliwe jest stosowanie odmiennych uregulowań prawnomaterialnych, a wokół tych kwestii toczy spór pomiędzy stroną postępowania a organem rozstrzygającym daną sprawę i spór ten występuje już w postępowaniu sądowoadministracyjnym, to Sąd rozstrzygając w tym zakresie powinien odnieść się do wszystkich zarzutów odnoszących się do tych kwestii w takim zakresie w jakim jest to możliwe. Pozostawienie bowiem bez rozstrzygnięcia części tego sporu i uchylenie zaskarżonej decyzji powoduje, że w istocie rzeczy spór merytoryczny jest nadal nierozstrzygnięty i sprawa nie zmierza w ten sposób do końcowego załatwienia. W przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji wskazania co do dalszego postępowania organu administracji muszą być pełne i odnosić się do zarzutów formułowanych w skardze. Powyższe dowodzi w ocenie NSA, że Sąd I instancji w sposób niepełny odniósł się do wskazań zawartych w art. 141 § 4 zd. 2 p.p.s.a., bowiem nie przeanalizował wszystkich zarzutów skargi i nie poczynił pełnych wskazań co do dalszego postępowania w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., Sąd któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Na wstępie rozważań w niniejszej sprawie należy wskazać, że zarzuty zawarte w skardze dotyczyły kwestionowania ustaleń organu, iż przedmiotowy produkt nie spełnia definicji produktu biobójczego, o którym mowa w art. 3 pkt 1 ustawy o produktach biobójczych oraz, że nie podlega on regulacjom tej ustawy i powinien być uznany za produkt leczniczy lub kosmetyk. Poza tym w skardze sformułowano obszerne zarzuty co do zastosowania w zaskarżonej decyzji podstawy prawnej w kwestii przyjętej procedury rozpatrzenia wniosku strony o wydanie pozwolenia na obrót produktom biobójczym "T.". Strona skarżąca sformułowała ponadto zarzuty, w których kwestionowała stanowisko organu o rozpatrzeniu wniosku w trybie art. 54 ust. 1 ustawy o produktach biobójczych. W ocenie skarżącej organ był obligowany zastosować tryb przewidziany w art. 50 ust. 1 tej ustawy. Ponadto strona skarżąca zarzuciła również liczne naruszenia przepisów k.p.a. Przechodząc do omówienia poszczególnych zarzutów skargi należy wskazać, że Sąd orzekający w tej sprawie stoi na stanowisku, iż w niniejszym postępowaniu doszło do licznych uchybień proceduralnych, które mogły mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W ocenie składu orzekającego rozpatrując wniosek skarżącej organ dopuścił się naruszenia art. 7, 77 i 107 § 1 k.p.a. Wyrażona w tych przepisach zasada prawdy obiektywnej oraz należytego uzasadnienia rozstrzygnięcia nakłada na organ administracji w każdej sprawie obowiązek należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz pełnego uzasadnienia rozstrzygnięcia. Jak wynika z zaskarżonych decyzji organ administracji stanął na stanowisku, że produkt objęty wnioskiem tj. T. spełnia definicję produktu leczniczego lub kosmetyku więc nie może być dopuszczony do obrotu na podstawie przepisów ustawy o produktach biobójczych. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał Uchwałę Komisji do Spraw Produktów Leczniczych. W ocenie Sądu, przedstawione przez organ dowody nie przemawiają jednoznacznie za tym, że omawiany środek należy zaliczyć do produktów leczniczych lub kosmetyków. Na wstępie wskazać należy, że uchwała Komisji do Spraw Produktów Leczniczych mogłaby - co do zasady - stanowić dowód w niniejszej sprawie. Komisja do Spraw Produktów Leczniczych - jak wynika z art. 7 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o Urzędzie Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych (Dz. U. nr 126 poz. 1379 ze zm.) jest organem opiniodawczo-doradczym Prezesa Urzędu w zakresie dopuszczenia do obrotu produktów leczniczych. Bez znaczenia pozostaje fakt, że to ustawa prawo farmaceutyczne, a nie ustawa o produktach biobójczych daje organowi możliwość zasięgnięcia opinii tej komisji. Opinia Komisji, w skład której zgodnie z przepisami ww. ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 listopada 2002 r. w sprawie organów opiniodawczo-doradczych Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych (Dz. U. nr 209 poz. 1782) wchodzą osoby posiadające wiedzę fachową w omawianej dziedzinie nie ma wprawdzie mocy wiążącej jednakże powinna być oceniona przez organ jako dowód w sprawie. Mogłaby bowiem stanowić rodzaj opinii biegłego. Należy też podkreślić, że zgodnie z treścią art. 75 § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W zdaniu drugim tego przepisu ustawodawca wymienia środki dowodowe takie jak dokumenty, opinie biegłych, zeznania świadków jedynie przykładowo. Nie jest to wyliczenie wyczerpujące. Reasumując wskazać raz jeszcze należy, że uchwała Komisji do Spraw Produktów Leczniczych z dnia [...] maja 2008 r. mogła stanowić dowód w niniejszej sprawie, który winien być, zgodnie z art. 80 kpa, poddany ocenie przez organ administracji. Wprawdzie z uzasadnienia decyzji wynika, że organ dał wiarę ww. opinii skoro w oparciu o jej treść uznał, że produkt objęty wnioskiem nie może być traktowany jako biobójczy jednakże w ocenie Sądu, ocena ta jest przedwczesna. Z analizy stanowiska Komisji znajdującego w aktach sądowych K 67-76 (Protokół z posiedzenia Komisji do Spraw Produktów Leczniczych) wynika, że stanowiska członków Komisji do kwalifikacji T. były zróżnicowane. Profesor [...] (K 72 verte) stwierdził, że przeprowadzono badania wskazujące działanie biobójcze produktu, chociaż samo badanie nie zostało przeprowadzone poprawnie. Dr [...] wskazał, że nie ma w Polsce zarejestrowanych podobnych produktów jako produkty biobójcze. W większości krajów takie produkty są traktowane jako lecznicze, ze względu na ich profilaktyczne działania. Prof. [...] wskazał, że nie widzi możliwości aby produkt ten był zarejestrowany jako produkt leczniczy. Mógłby natomiast być kosmetykiem. Tak więc stanowisko Członków Komisji było zróżnicowane i de facto sprowadziło się jedynie do stwierdzenia, że omawiany produkt nie może być traktowany jako biobójczy. Z protokołu posiedzenia Komisji nie wynika również aby któreś z prezentowanych stanowisk było poparte merytorycznymi argumentami w postaci powołania się na odpowiednie badania naukowe, czy też stosowne publikacje naukowe. Organ w ocenie Sądu ograniczył się jedynie do przytoczenia stanowiska Komisji, którego jednak nie poddał ocenie, nie ustalił również na jakich przesłankach oparto powyższe stanowisko. Organ nie wyjaśnił również, z jakich powodów nie zwrócił się o ocenę produktu objętego wnioskiem do Komisji do Spraw Produktów Biobójczych, która również jest organem opiniodawczo-doradczym (Rozp. Ministra Zdrowia z dnia 29 listopada 2002 r. w sprawie organów – opiniodawczo-doradczych Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych (Dz. U. Nr 209, poz. 1782). Przy powtórnym rozstrzygnięciu sprawy dokonując oceny zgłoszonego produktu biobójczego "T." organ będzie miał na względzie powyższe wskazania w kontekście kwalifikacji produktu w oparciu o art. 3 pkt 1 ustawy o produktach biobójczych. Przechodząc do omówienia zarzutów dotyczących oceny podstawy prawnej zaskarżonej decyzji tj. art. 54 ust. 1 ustawy o produktach biobójczych, na wstępie należy wskazać, że postępowanie mające na celu rejestrację produktu biobójczego bądź wydania pozwolenia na obrót produktami biobójczymi jest postępowaniem wnioskowym. Ustawa o produktach biobójczych zawiera dwa tryby postępowania o wydanie pozwolenia na obrót produktem biobójczym, tryb z art. 50 ust. 1 ustawy o produktach biobójczych i tryb z art. 54 ust. 1 tej ustawy. W każdym z tych trybów do wniosku o dopuszczenie do obrotu produktu biobójczego należy dołączyć stosowne dokumenty, o których mowa odpowiednio w art. 50 ust. 2 i art. 54 ust. 4 ustawy o produktach biobójczych. Jak wynika z akt sprawy skarżąca złożyła wniosek o dopuszczenie do obrotu produktu biobójczego "T." domagając się tego dopuszczenia w trybie art. 50 ust. 1 ustawy o produktach biobójczych. Tym samym skarżąca wskazała stosowny tryb postępowania w jakim domaga się rejestracji. Do wniosku dołączono poświadczoną kopię pozwolenia na wprowadzenia do obrotu tego produktu biobójczego na Słowacji, a więc w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Organ administracji publicznej nie jest uprawniony do swobodnego interpretowania żądania strony. O tym jaka jest treść żądania, która wyznacza przedmiot postępowania decyduje strona. Niedopuszczalne jest mieszanie trybów postępowania, tj. traktowanie postępowania wszczętego na wniosek, tak jak postępowania wszczętego z urzędu. W razie wszczęcia postępowania na wniosek, obowiązkiem organu administracji jest dokładne ustalenie treści żądania strony, która wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania. Organ związany jest tym żądaniem. Treść żądania wyznacza stosowną normę prawa materialnego lub normę prawa procesowego, która ma znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania. Jeśli organ, do którego złożony został wniosek o wszczęcie postępowania ma wątpliwości co do tego, czego dotyczy wniosek - obowiązkiem tego organu jest podjęcie z urzędu czynności wyjaśnienia treści żądania strony (por. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2001 r., IV SA 1091/99, Lex nr 78924). Organ orzekający nie ma prawa domniemywać woli wnioskodawcy co do tego w jakim trybie ma być prowadzone postępowanie. W przypadku wątpliwości organ orzekający winien był zwrócić się do wnioskodawcy z pytaniem czy z uwagi na fakt, że nie można rozpoznać wniosku w trybie art.50 ustawy ośrodkach biobójczych Skarżący jest zainteresowany rozpoznaniem wniosku w trybie art. 54 ust. 1 tej ustawy. Pytanie skierowane do strony powinno - zgodnie z art. 9 k.p.a. - zawierać równocześnie wyjaśnienie istoty każdej z tych instytucji prawnych oraz konsekwencji wyboru każdego z trybów postępowania. Jak wynika z akt sprawy do wniosku o dopuszczenie do obrotu środka biobójczego dołączono również całość dokumentacji jak wymagana jest przy dopuszczeniu w trybie art. 54 ust. 1 ustawy o środkach biobójczych. W niniejszej sprawie organ co prawda poinformował Skarżącą o niemożności dopuszczenia do obrotu w trybie art. 50 ust. 1 ustaw o środkach biobójczych. Organ nie może jednak załatwić wniosku strony wyłącznie poprzez poinformowanie jej o stanie sprawy lub zupełnie bez odpowiedzi, takie działanie organu uniemożliwia podmiotowi występującemu z konkretnym żądaniem zakwestionowanie tych działań, odejmuje prawo odwołania się i prawidłową kontrolę przez organ wyższego stopnia. Wydając decyzje w trybie art. 54 ust. 1 Ustawy o środkach biobójczych organ zadziałał niejako z urzędu, gdyż mimo złożenia dokumentów wymaganych w powyższym trybie Skarżąca domagała się dopuszczenia w trybie art. 50 ust. 1 Ustawy o środkach biobójczych. Żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego w określonym trybie obliguje organ do przeprowadzenia postępowania w powyższym trybie, a w razie wątpliwości sprecyzowanie żądania należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji. Reasumując należy stwierdzić ,że w niniejszej sprawie organ bez zgody strony nie mógł zmienić trybu dopuszczenia do obrotu czym naruszył art. 61 ust. 1 kpa w zw. z art. 50 ust. 1. Rozpatrując ponownie sprawę jeżeli organ uważa ,że nie jest możliwa rejestracja w trybie art. 50 ust. 1 ustawy o środkach biobójczych to powinien się zwrócić zapytaniem do Skarżącej czy wyraża zgodę na zmianę trybu i dopiero po zajęciu stanowiska w tej kwestii przez Skarżąca dalej rozpatrywać sprawę stosownie do zajętego stanowiska. Z tych wszystkich względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji o niewykonalności orzeczono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. a o kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.