VI SA/Wa 2424/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 30 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2015 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi B. K. (dalej skarżąca) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2015 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zaskarżona decyzja została doręczona adresatowi w dniu 13 lipca 2015 r. (z.p.o. w aktach administracyjnych sprawy ). W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, iż w dniu doręczenia decyzji nie była obecna w domu. Decyzję w jej imieniu odebrała matka, zamieszkująca czasowo pod tym samym adresem. Matka skarżącej jest w podeszłym wieku i cierpi na kłopoty z koncentracją. Po odebraniu przesyłki, nieświadomie ją schowała i nie oddała adresatce. Przesyłkę odnaleziono w dniu 17 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże w świetle art. 86 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Art. 87 p.p.s.a. stanowi natomiast, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Artykuł 86 § 1 nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (vide. postanowienie SN z 22 lipca 1999 r., I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757; Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2005 r. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis str. 333). Przystępując do rozpoznania wniosku, Sąd uznał, iż w sprawie zachowany został termin do jego złożenia. Powyższe, umożliwia merytoryczne rozpoznanie kwestii ewentualnego zawinienia w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Oceniając okoliczności faktyczne występujące w sprawie, w świetle przesłanek uprawniających do przywrócenia terminu do złożenia skargi, Sąd doszedł do wniosku, że brak jest podstaw do przywrócenia terminu. W rozpoznawanej sprawie jako przyczynę uchybienia terminu skarżąca wskazała okoliczność odbioru kierowanej do niej korespondencji przez osobę, która w sposób niezamierzony i niezależny od jej woli a wynikający z faktu podeszłego wieku oraz kłopotów zdrowotnych, nie oddała korespondencji adresatce, co uniemożliwiło jej terminowe nadanie skargi. Wymóg uprawdopodobnienia okoliczności zawartych we wniosku o przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a., nie nakłada na stronę obowiązku udowodnienia okoliczności, na którą się ona powołuje. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie, który podlega ocenie Sądu (v. postanowienia NSA z 12 października 2007 r., sygn. akt II FZ 353/07; postanowienie NSA z 25 stycznia 2012 r., sygn. akt I OZ 46/12). W tym miejscu podkreślić należy, iż kwestia doręczenia pism, z którymi ustawa łączy skutki procesowe, jest zagadnieniem szczególnie istotnym, gdyż wszelkie błędy popełnione w tym zakresie wywoływać mogą dla stron daleko idące konsekwencje prawne, prowadzące w istocie rzeczy do pozbawienia jej prawa do sądu. Stąd też istnieje potrzeba wyjaśnienia wszelkich wątpliwości w tym zakresie. Z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika, że zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 7 lipca 2015 r., została doręczona skarżącej w dniu 13 lipca 2015 r. – na co wskazuje znajdujące się w tych aktach zwrotne potwierdzenie odbioru z adnotacją: "...przesyłkę doręczono adresatowi". Niewątpliwie "zwrotne potwierdzenie odbioru" jest dokumentem urzędowym – korzystającym z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może być jednak podważone, przy czym ustawa – Kodeks postępowania administracyjnego nie wprowadza ograniczeń, co do środków dowodowych, zmierzających do obalenia domniemania zgodności takich dokumentów z prawdą (por. postanowienie NSA z dnia 18 lipca 2014 r., sygn. akt II GSK 1505/14).. Uwzględniając powyższe, Sąd uznał, twierdzenia skarżącego zawarte w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi za sprzeczne z dokumentami znajdującymi się w aktach sądowych niniejszej sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.