VI SA/Wa 2425/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 10 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. na uchwałę Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] maja 2013 r, nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów postępowania dyscyplinarnego postanawia: odrzucić skargę Skarżący – J. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] maja 2013 r, nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów postępowania dyscyplinarnego. W ocenie skarżącego, zaskarżona uchwała jest decyzją administracyjną, czyli aktem o charakterze indywidualnym, władczym, jednostronnym. Nadto organy samorządu radcowskiego są organem administracji publicznej a kontrola administracyjna działalności tychże organów wynika z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej cytowanej jako "p.p.s.a.") W odpowiedzi na skargę Krajowa Rada Radców Prawnych wniosła o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Jej zdaniem, uchwała o odmowie umorzenia zasądzonych kosztów postępowania dyscyplinarnego nie jest rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej. Sprawa o umorzenie należności okręgowej izby radców prawnych z tytułu kosztów postępowania dyscyplinarnego nie ma charakteru sprawy indywidualnej, rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej, ale jest sprawą z zakresu stosunków wewnętrznych samorządu radców prawnych. Krajowa Rada Radców Prawnych stwierdziła, że w niniejszej sprawie nie znalazły zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, ale regulacje ustawy o radcach prawnych i wewnętrznych przepisów samorządu zawartych w uchwałach organów. Zaskarżona uchwała nie podlega kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego, tym samym nie jest możliwe skuteczne jej wniesienie. W ocenie Krajowej Rady Radców Prawnych, zaskarżona uchwała jak i uchwała ją poprzedzająca są złożonymi przez organy samorządu oświadczeniami woli, odnoszącymi się do sfery stosunków majątkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie zauważyć należy, że odpowiedzialność dyscyplinarna radców prawnych została uregulowana w rozdziale 6 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65 ze zm). Jednakże żaden z przepisów ww. ustawy nie poddaje kontroli sądu administracyjnego jakiegokolwiek stadium postępowania dyscyplinarnego w stosunku do radcy prawnego, czy też czynności zmierzających do uregulowania należności związanych z tym postępowaniem. Stosownie bowiem do treści art. 622 ust. 1 ww. ustawy od orzeczenia wydanego przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny w drugiej instancji przysługuje stronom, Ministrowi Sprawiedliwości, rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz Prezesowi Krajowej Rady Radców Prawnych kasacja do Sądu Najwyższego. Natomiast art. 741 stanowi, iż w sprawach nieuregulowanych do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego. Naczelny Sąd Administracyjny zajmował się problematyką dotyczącą postępowania dyscyplinarnego wobec radcy prawnego – przykładowo w postanowieniu z dnia 15 listopada 2007 r. sygn. akt II GSK 219/07 wskazał, że ustawodawca objął niektóre podmioty możliwością wniesienia skargi do sądu administracyjnego np. policjanci, funkcjonariusze celni, a jednocześnie niektóre podmioty, m. in. korporacje radców prawnych, możliwości takiej pozbawił. NSA stwierdził, że powyższe wynika z faktu, iż ustawa o radcach prawnych nie przewiduje w swej treści skargi do sądu administracyjnego. Nadto wojewódzkie sądy administracyjne – WSA w Białymstoku (postanowienie z dnia 20 marca 2007 r. sygn. akt II SAB/Bk 72/06 oraz WSA w Gdańsku (postanowienie z dnia 20 kwietnia 2009 r. sygn. akt III SAB/9/09), WSA w Warszawie sygn. akt VII SAB/Wa 104/12 uznały skargi dotyczącej postępowania dyscyplinarnego uregulowanego w ustawie o radcach prawnych za niedopuszczalne. Zgodnie z tezą w sprawie o sygn. akt IISAB/Bk 72/06 "Postępowania w sprawach dyscyplinarnych podlegają kognicji sądu administracyjnego tylko wtedy, gdy przepisy szczególne na to pozwalają. W przepisach szczególnych sądowadministracyjną kontrolą legalności działania organów administracji w zakresie orzekania w sprawach dyscyplinarnych objęto m.in. policjantów, strażaków, funkcjonariuszy Służby Więziennej, funkcjonariuszy celnych, rzeczoznawców majątkowych. Natomiast w sprawach dotyczących odpowiedzialności dyscyplinarnych radców prawnych, sprawy te objęte zostały kognicją Sądu Najwyższego (por. art. 622 ust.1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 roku - o radcach prawnych, tekst jednolity Dz. U. z 2002 roku, Nr 123, poz.1059 ze zm.). Wobec powyższego, skoro postępowanie dyscyplinarne prowadzone w stosunku do radcy prawnego nie podlega kontroli sądów administracyjnych, tym samym uznać należy, że uchwała o odmowie umorzenia kosztów postępowania dyscyplinarnego, także kontroli sądu administracyjnego nie podlega. Skargę na uchwałę Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] maja 2013 r. uznać należy za niedopuszczalną. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.