VI SA/Wa 2434/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Dnia [...] stycznia 2013 r. w miejscowości W. (droga krajowa nr [...]) podczas kontroli drogowej pojazdu marki [...] o nr rej. [...] dokonanej przez inspektora Inspekcji Transportu Drogowego ustalono, iż ww. pojazdem kierował K. S.. W chwili kontroli pojazdem wykonywano przewóz drogowy artykułów spożywczych z miejscowości S. do odbiorców w miejscowościach W. i L. Kierowca do kontroli okazał: faktury VAT na przewożony ładunek oraz dokumenty WZ. Organ wskazał, że ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole nr [...]. 2. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego po wszczęciu postępowania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nałożył na B. sp. z o.o. sp. k. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") karę pieniężną w wysokości [...] zł za przejazd bez licencji. Z uzasadnienia decyzji wynika, że kierowca – K. S. na podstawie umowy zlecenia zawartej w dniu [...] stycznia 2013 r. był pracownikiem Skarżącej. Organ I instancji pismem z dnia [...] lutego 2013 r. zwrócił się Starostwa Powiatowego w P. o udzielenie informacji, czy Skarżąca na dzień kontroli posiadała zaświadczenie na krajowe przewozy drogowe rzeczy na potrzeby własne lub licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego. Starostwo Powiatowe w P. poinformowało organ I instancji, iż Skarżącej nie została wydana licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Ponadto Spółka na dzień kontroli tj. [...] stycznia 2013 r. nie posiadała ważnego zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne. Strona wystąpiła z wnioskiem do Starosty P. w dniu [...] stycznia 2013 r. o uzyskanie zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne. Następnie w dniu [...] stycznia 2013 r. Starosta P. wydał Skarżącej zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne. 3. Od powyższej decyzji Strona za pośrednictwem pełnomocnika złożyła odwołanie, w którym zwróciła się o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, bądź ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) - dalej "k.p.a.", poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zaniechanie przeprowadzenia w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego i nierozpatrzenie całego materiału; - naruszenie przepisów postępowania tj. art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a., poprzez niepowiadomienie Spółki o materiale dowodowym zgromadzonym na skutek wystąpień do Starostwa Powiatowego w P. i Biura ds. Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, co uniemożliwiło stronie wypowiedzenie się w tym zakresie i naruszyło jej prawa do wypowiedzenia się w sprawie oraz - obrazę przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U z 2012 r., poz. 1265) - dalej "u.t.d.", poprzez przyjęcie, że Spółka nie spełnia łącznie wymogów związanych z wykonywaniem przewozu na potrzeby własne. Skarżąca podkreśliła, że organ niezasadnie przyjął, iż terminowi "pracownik", o którym mowa w art. 4 pkt 4 lit. a u.t.d., należy nadać identyczne znaczenia jak w art. 2 Kodeksu pracy. Wskazała, że kierowca był związany umową ze Spółką, której treść, a w szczególności obowiązki uzasadniały stwierdzenie, że wykonywał on przewozy drogowe na rzecz Spółki jako jej pracownik. Co więcej Spółka potrącała nawet z wynagrodzenia ww. kierowcy zaliczkę na podatek dochodowy oraz zaliczki na ubezpieczenie zdrowotne i społeczne. Zdaniem Skarżącej samo nazwanie umowy "umową zlecenia", nie może przesądzać, że taka umowa w rzeczywistości łączyła stronę i kierującego. W ocenie strony organ zaniechał wyjaśnienia w powyższym zakresie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że przewóz wykonywany w dniu kontroli nie był przewozem na potrzeby własne. 4. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na art. 4 pkt 4, art. 4 pkt 22, art. 33 ust. 1, art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz na załącznik nr 3, który zawiera wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia nakładane na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem. Organ podkreślił, że kierowca w trakcie kontroli nie okazał ani zaświadczenia na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy rzeczy ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego. W toku czynności kontrolnych kierowca przedłożył jedynie dowód rejestracyjny kontrolowanego pojazdu należącego do Spółki, dwie faktury VAT na przewożony ładunek (nr [...] i [...]), dwa dokumenty WZ oraz zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie kierowcy. Wyjaśnił, że ustawodawca wskazał, że dla uznania danego przewozu za niezarobkowy przewóz - przewóz na potrzeby własne przesłanki wymienione w art. 4 pkt 4 ustawy muszą być spełnione łącznie, a zatem brak którejkolwiek z nich powoduje, że nie można wówczas mówić o wykonywaniu przewozu na potrzeby własne. W ocenie organu, w przedmiotowej sprawie nie zostało spełnione jedno kryterium niezarobkowego przewozu na potrzeby własne określone w art. 4 pkt. 4 lit a. Stosownie bowiem, do art. 4 pkt 4a u.t.d. jednym z warunków uznania przewozu drogowego za przewóz na potrzeby własne jest prowadzenie pojazdów samochodowych używanych do ww. przewozu przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. Termin "pracownik" został zdefiniowany w art. 2 Kodeksu pracy, stosownie do którego "pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę". Bezspornym jest fakt, iż kierowca K. S. w świetle tego przepisu nie może być uznany za pracownika Skarżącej, gdyż na dzień kontroli łączyła kierowcę ze stroną umowa cywilnoprawna - umowa zlecenia. Zdaniem organu odwoławczego pod pojęciem "pracownik" należy rozumieć podmiot zdefiniowany w art. 2 k.p., czyli osobę zatrudnioną na podstawie umowy o pracę. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie, m.in. w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 1994 r. (K 2/94; OTK 1994/2/36). W związku z powyższym organ stwierdził, iż Skarżąca nie dopełniła obowiązku określonego w art. 4 pkt 4a u.t.d., ponieważ kierowca nie był na dzień kontroli drogowej pracownikiem strony, między stronami została zawarta umowa zlecenia. Jednocześnie organ wskazał, że w chwili kontroli drogowej nie mógł być wykonywany przewóz na potrzeby własne tylko transport drogowy, w zakresie którego strona winna była legitymować się stosownym uprawnieniem jakim jest licencja. Organ odwoławczy podkreślił ponadto, iż ustawodawca wskazał precyzyjnie, iż dla uznania danego przewozu za niezarobkowy przewóz - przewóz na potrzeby własne przesłanki wymienione w art. 4 pkt 4 ustawy muszą być spełnione łącznie, a zatem brak którejkolwiek z nich powoduje, że nie można wówczas mówić o wykonywaniu przewozu na potrzeby własne. Nie jest dopuszczalne zastąpienie umowy o pracę umową cywilnoprawną. W konsekwencji z przedstawionych przez stronę dokumentów i zgromadzonych w toku postępowania dowodów wynika bezsprzecznie, że wykonywany w dniu kontroli przewóz miał charakter krajowego transportu drogowego i dlatego kierowca powinien posiadać i okazać na żądanie organu kontrolującego licencję na wykonywanie transportu drogowego. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami praworządności (art. 6 k.p.a.) oraz prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 k.p.a.. i art. 77 § 1 k.p.a.), a także z poszanowaniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). 5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, ze względu na: 1) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 77 k.p.a. przez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zaniechanie przeprowadzenia w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego; 2) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 8, 9 i 10 § 1 k.p.a. poprzez niepowiadomienie Spółki przez organ I instancji o materiale dowodowym zgromadzonym na skutek wystąpień do Starostwa Powiatowego w P., jak i Biura ds. Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego w Warszawie, co uniemożliwiło wypowiedzenie się przez Spółkę w tym zakresie i naruszyło jej prawa do wypowiedzenia się w przedmiotowym postępowaniu; 3) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. 4 pkt 4 u.t.d. poprzez przyjęcie, że Spółka nie spełniła łącznie wymogów związanych z wykonywaniem transportu na potrzeby własne (niezarobkowy przewóz drogowy) na skutek błędnej wykładni przedmiotowego przepisu (dokładnie ppkt a) przez organy obu instancji poprzez użycie zawężającej definicji pracownika w oparciu o art. 2 Kodeksu pracy, pomimo brzmienia art. 22 § 1, jak i art. 29 § 2 Kodeksu pracy, a w konsekwencji niezasadne uznanie, że zachodzi przypadek z art. 4 ust. 3 pkt a u.t.d. i wobec powyższego zastosowanie art. 92a ust. 1 w zw. z art. 92a ust. 6 u.t.d. skutkujące nałożeniem kary pieniężnej na podstawie Ip. 1.1. załącznika nr 3 do tej ustawy, pomimo że w ocenie Spółki spełniła ona wszystkie przesłanki zawarte w art. 4 pkt. 4 u.t.d., tym samym realizowała transport na potrzeby własne, który nie wymaga posiadania przez Spółkę licencji. W uzasadnieniu skargi, Skarżąca podtrzymała stanowisko zaprezentowane w odwołaniu, zgodnie z którym znaczenie pojęcia "pracownik" należy w myśl ustawy o transporcie drogowym interpretować inaczej zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego słowa, tj. jako każdą osobę, która w sposób sformalizowany (tj. na podstawie stosownej umowy) wykonuje określone czynności za wynagrodzeniem na rzecz innego podmiotu za jego wiedzą i zgodnie z jego wolą. 6. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 2. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). 3. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. 4. Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia lub decyzji, czy jest ono zgodne z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. 5. Trzeba przypomnieć, iż stosownie do art. 4 pkt 4 u.t.d. niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. 6. Według art. 4 pkt 3 u.t.d. transport drogowy to krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. W myśl art. 5 ust. 1 ww. ustawy podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej "licencją". Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. obowiązującym w dacie zaistnienia zdarzenia przewozu, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie.. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa powyżej oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do u.t.d. 7. Stosownie do art. 87 ust. 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z licencji. W myśl art. 87 ust. 2 ww. ustawy podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, oprócz odpowiednich dokumentów wymaganych przy takim przewozie, określonych w ust. 1, wypis z zaświadczenia o którym mowa w art. 33 ust. 10. Zgodnie z art. 87 ust. 3 u.t.d. przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialno są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty. 8. Z akt sprawy wynika, że dnia [...] stycznia 2013 r. w miejscowości W. (droga krajowa nr [...]) podczas kontroli drogowej pojazdu marki [...] o nr rej. [...] dokonanej przez inspektora Inspekcji Transportu Drogowego ustalono, iż ww. pojazdem kierował K. S.. W chwili kontroli pojazdem wykonywano przewóz drogowy artykułów spożywczych z miejscowości S. do odbiorców w miejscowościach W. i L. Kierowca do kontroli okazał: faktury VAT na przewożony ładunek oraz dokumenty WZ. Z okazanych podczas kontroli drogowej w dniu [...] stycznia 2013 r. faktur VAT wynika, że przewożone był rogaliki kakaowe oraz cukierki, a sprzedawcą była strona. Z protokołu przesłuchania kierowcy K. S. z dnia [...] stycznia 2013 r. wynika, że w dniu [...] stycznia 2013 r. kierował on dwuosiowym samochodem ciężarowym realizując w imieniu skarżącej przewóz drogowy produktów spożywczych. Kierowca zeznał, że jest zatrudniony w B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. na podstawie umowy zlecenia z dnia [...] stycznia 2013 r. i nie posiada w pojeździe wypisu z aktualnego zaświadczenia (bądź samego zaświadczenia) na przewozy drogowe na potrzeby własne. Strona dopiero na etapie postępowania administracyjnego przedstawiła stosowne zaświadczenie wystawione w dniu [...] stycznia 2013 r. tj. po dniu kontroli drogowej. W dniu kontroli kierowca był zatrudniony przez Skarżącą na podstawie umowy zlecenia, która to nie spełniała przesłanek umowy o pracę. Niezarobkowy przewóz - przewóz na potrzeby własne uznaje taki przewóz, który spełniona łącznie przesłanki wymienione w art. 4 pkt 4. Brak którejkolwiek z nich powoduje, że nie można wówczas mówić o wykonywaniu przewozu na potrzeby własne. Pojęciem "pracownik" należy rozumieć podmiot zdefiniowany w art. 2 Kodeksu pracy, czyli osobę zatrudnioną na podstawie umowy o pracę. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie. TK w orzeczeniu z 18 października 1994 r. (K 2/94; OTK 1994/2/36) podkreślił, iż kodeksom przysługuje szczególne miejsce w systemie prawa i dlatego terminy i pojęcia używane przez kodeksy traktuje się jako wzorcowe i istnieje domniemanie, iż inne ustawy nadają im takie samo znaczenie. W związku z tym, że ustawodawca nie zdefiniował pojęcia pracownika na gruncie ustawy o transporcie drogowym, to słuszna jest ocena organu II instancji i definiowanie pojęć poprzez odwołanie się do legalnej definicji pojęcia pracownika sformułowanej w Kodeksie pracy. W polskim prawie obowiązuje prymat wykładni językowej, która nakazuje ustalić znaczenie normy prawnej ze względu na język prawny, w którym jest ona sformułowana. 9. Zdaniem Sądu, co nie jest kwestionowane w orzecznictwie, przepis art. 4 pkt. 4 u.t.d. posługuje się pojęciem "pracownik", zdefiniowanym w art. 2 Kodeksu pracy, bowiem brak jest przepisu szczególnego, który pozwalałby na przyjęcie innego znaczenia. W związku z powyższym słuszne jest twierdzenie, że Skarżący nie dopełnił obowiązku określonego w art. 4 pkt 4a u.t.d., ponieważ kierowca nie był na dzień kontroli drogowej jego pracownikiem, między nimi została zawarta umowa zlecenia, która nie spełniała przesłanek umowy o pracę. Ustawodawca za niezarobkowy przewóz - przewóz na potrzeby własne uznaje taki przewóz, który spełniona łącznie przesłanki wymienione w art. 4 pkt 4. Brak którejkolwiek z nich powoduje, że nie można wówczas mówić o wykonywaniu przewozu na potrzeby własne. Nie jest dopuszczalne zastąpienie umowy o pracę umową cywilnoprawną. Wobec powyższego zarzut Skarżącej, co do obrazy przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. 4 pkt 4 u.t.d. poprzez przyjęcie, że Spółka nie spełniła łącznie wymogów związanych z wykonywaniem transportu na potrzeby własne (niezarobkowy przewóz drogowy) na skutek błędnej wykładni przedmiotowego przepisu przez organy obu instancji poprzez użycie zawężającej definicji pracownika w oparciu o art. 2 k.p., pomimo brzmienia art. 22 § 1 , jak i art. 29 § 2 Kodeksu pracy, jest niezasadny. 10. W ocenie Sądu, pozostałe wskazane w skardze zarzuty również nie znajdują uzasadnienia. Wbrew zarzutom Skarżącej organ zapewnił stronie czynny udział w każdym stadium postępowania i poinformował ją o treści art. 10 k.p.a. (dowód: zawiadomienie o wszczęciu postępowania). Obowiązek udzielenia pełnej informacji stronom spoczywa na organie administracji w granicach określonych w art. 9 k.p.a., tj. wtedy na ustalenie praw i obowiązków stron będących przedmiotem postępowania. Granice tego obowiązku wyznaczają równocześnie granice uprawnień stron do żądania udzielenia wspomnianej informacji. Z akt sprawy wynika, że strona została poinformowana o wszystkich istotnych okolicznościach faktycznych i prawnych mających znaczenie dla prawnej odpowiedzialności wnioskodawcy. Ponadto strona została pouczona o możliwości wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów (art. 73 § 1 k.p.a.). 11. W ocenie Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. 12. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę.