VI SA/Wa 2447/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Tomasz Sałek po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi R. J. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 896/08, oddalającym skargę R. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej p o s t a n a w i a: 1. zwolnić skarżącego R. J. od kosztów sądowych, 2. ustanowić dla skarżącego R. J. adwokata. R. J. (dalej też jako skarżący) wniósł na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 896/08, oddalającym skargę R. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Z informacji podanych przez skarżącego w formularzu wynika, iż skarżący od lipca 2007 roku nie pracuje, opiekując się chorą matką, która, jak podkreślił skarżący, nie jest zdolna do samodzielnej egzystencji. Jedynym dochodem skarżącego i jego matki jest otrzymywana przez nią emerytura w kwocie [...] złotych netto. Skarżący oświadczył, iż rachunek bankowy, który służył mu do dokumentowania obrotów w trakcie prowadzonej działalności gospodarczej został zamknięty z uwagi na brak wpływów a na posiadanym przez niego aktualnie rachunku nie dokonywał przez ostatnie trzy miesiące żadnych transakcji. Skarżący oświadczył nadto, że nie posiada żadnego majątku, w tym oszczędności lub przedmiotów wartościowych. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 roku poz. 270), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym. Z kolei w postanowieniu z dnia 22 grudnia 2004 roku sygn. akt OZ 862/04 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że strona będąca osobą fizyczną powinna partycypować w kosztach postępowania, jeżeli ma jakiekolwiek środki majątkowe, w szczególności posiada stały miesięczny dochód przewyższający ustalone minimalne wynagrodzenie za pracę. W niniejszej sprawie zauważyć należy, iż aktualnie skarżący jako osoba, która nie pracuje i nie uzyskuje żadnych dochód, utrzymuje się wraz z wymagającą opieki matką z otrzymywanej przez nią emerytury. Wysokość tej emerytury, uwzględniając przeciętne wydatki na utrzymanie dwóch osób, nie pozwala przy tym na czynienie jakichkolwiek oszczędności. Nie sposób bowiem oczekiwać czynienia oszczędności od osoby, której dochody wystarczają jedynie na pokrycie podstawowych potrzeb życiowych (tak też w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r. sygn. akt OZ 890/04). Tym samym uznać należy, iż skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania a w konsekwencji zasadnym będzie przyznanie mu prawa pomocy w żądanym zakresie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.