VI SA/Wa 2449/25

Dnia 3 marca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie: Sędzia WSA Urszula Wilk Asesor WSA Marek Maliński (spr.) Protokolant ref. Anna Arendt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2026 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w W. na decyzję Rzecznika Finansowego z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Rzecznika Finansowego na rzecz skarżącej [...] z siedzibą w W. kwotę 4097 (cztery tysiące dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rzecznik Finansowy (dalej: "Organ", "Rzecznik") decyzją z 11 kwietnia 2025 r. nr [...], działając na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1109 ze zm., dalej jako: "ustawa o Rzeczniku Finansowym" lub "URR") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego o sygn. [...], wszczętego z urzędu w dniu 25 stycznia 2025 r. z udziałem [...]S.A. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka", "Skarżąca" lub "Strona") nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 16 000 zł za naruszenie obowiązków wskazanych w art. 6 i 7 oraz art. 10 pkt 4 ustawy o Rzeczniku Finansowym poprzez uchybienie terminowi na udzielenie odpowiedzi na reklamację, która wpłynęła do Spółki w dniu 31 stycznia 2022 roku oraz brak udzielenia informacji, o których mowa w art. 7 ustawy o Rzeczniku Finansowym, a także brak wskazania sądu miejscowo właściwego do rozpoznania sprawy, o którym mowa w art. 10 pkt 4 ustawy o Rzeczniku Finansowym w odpowiedzi na reklamację z dnia 28 października 2021 r. Jak wynika z akt sprawy, Rzecznik Finansowy w dniu 24 stycznia 2025 r., na podstawie art. 61 § 1 i 4 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy o Rzeczniku Finansowym, wszczął postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia na Stronę kary pieniężnej w związku z podejrzeniem naruszenia przez Spółkę obowiązków wynikających z art. 6 i 7 oraz art. 10 pkt 4 ustawy o Rzeczniku Finansowym. Pismem z dnia 24 stycznia 2025 r. Rzecznik zawiadomił Stronę o wszczęciu przedmiotowego postępowania, jednocześnie zobowiązując Spółkę do przedłożenia dokumentów wskazanych w tym piśmie w terminie 7 dni licząc od dnia doręczenia pisma. Wraz z pismem z dnia 17 lutego 2025 r. Strona przedłożyła wymagane dokumenty. Pismem z dnia 3 marca 2025 r. Organ poinformował Spółkę, że zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., Strona ma prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji ma możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Pismem z dnia 10 marca 2025 r. Strona udzielając odpowiedzi na powyższe pismo wskazała, że reklamacja z dnia 31 stycznia 2022 r. została złożona w formie elektronicznej na adres mailowy, natomiast zdaniem Spółki reklamacje w formie elektronicznej należy składać wyłącznie poprzez odpowiedni formularz internetowy. Strona uważała również, że argumenty w powyższej reklamacji były tożsame z argumentami zawartymi w poprzednim piśmie klienta oraz że na reklamację z dnia 31 stycznia 2022 roku Spółka udzieliła odpowiedzi za pośrednictwem wiadomości elektronicznej w dniu 9 lutego 2022 r., a także zauważyła, że klient był reprezentowany przez podmiot profesjonalnie zajmujący się dochodzenie roszczeń. Ostatecznie Spółka wniosła o umorzenie postępowania w całości na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., ewentualnie o odstąpienie od nałożenia kary na podstawie art. 189f § 1 lub art. 189f § 2 i 3 k.p.a. z uwagi na powoływane wyżej okoliczności sprawy. Rzecznik Finansowy – decyzją z dnia 11 kwietnia 2025 r.- nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 16 000 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ stwierdził, że ustalenia faktyczne i prawne w przedmiotowej sprawie oparte są na materiale dowodowym zgromadzonym pierwotnie w postępowaniu interwencyjnym prowadzonym w Biurze Rzecznika Finansowego o sygnaturze [...]. Organ na podstawie oceny całokształtu materiału dowodowego, ustalił, że udowodniona została okoliczność naruszenia przez Spółkę art. 6 i 7 oraz art. 10 pkt 4 ustawy o Rzeczniku Finansowym. Organ wyjaśnił, że naruszenie powyższych przepisów polegało na braku udzielenia odpowiedzi na reklamację klienta z dnia 31 stycznia 2022 r. oraz na braku przekazania informacji, o których mowa w art. 7 ustawy o Rzeczniku Finansowym, tj. niewskazania przyczyny opóźnienia, okoliczności niezbędnych do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy oraz niewskazania terminu rozpatrzenia reklamacji i udzielenia odpowiedzi, który nie może przekroczyć 60 dni od dnia otrzymania reklamacji. Spółka otrzymała przedmiotowe pismo w formie elektronicznej w dniu 31 stycznia 2022 roku, natomiast z akt sprawy wynika, że nie udzieliła odpowiedzi na przedmiotową reklamację. W dniu 9 lutego 2022 r. Strona wysłała do pełnomocnika Klienta wiadomość mailową, jednak w ocenie Rzecznika nie może ona zostać uznana za odpowiedź na reklamację. Ponadto w odpowiedzi na reklamację z dnia 28 października 2021 r. Spółka nie pouczyła o sądzie, który byłby właściwy w razie wniesienia ewentualnego powództwa, czym naruszyła art. 10 pkt 4 ustawy o Rzeczniku Finansowym. W powyższym piśmie w zakresie tego przepisu Strona ograniczyła się do pouczenia, iż jest możliwość dochodzenia roszczeń w sądzie, jeśli klient nie akceptuje stanowiska Spółki, natomiast nie wskazała sądu in concreto. Zdaniem Organu Strona nie dochowała wymogów należytej staranności i uchybiła: ustawowemu terminowi przewidzianemu w art. 6 URR na udzielenie odpowiedzi na reklamację z dnia 31 stycznia 2022 r. oraz obowiązkom określonym w art. 7 ustawy o Rzeczniku Finansowym. Ponadto Spółka w odpowiedzi na reklamację z dnia 28 października 2021 roku nie wskazała sądu, który byłby właściwy przy ewentualnym wytoczeniu powództwa, czym naruszyła art. 10 pkt 4 URR. Odnosząc się do zarzutu Spółki dotyczącego braku złożenia reklamacji we właściwy sposób, należy zważyć na poniższe kwestie. Z akt sprawy wynika, iż reklamacja z dnia 31 stycznia 2022 r. została złożona w tym samym dniu za pośrednictwem korespondencji mailowej na adres Spółki [...]. W Aneksie do Ogólnych Warunków Ubezpieczenia w zakresie reklamacji i pozasądowego rozwiązywania sporów dołączonego przez pełnomocnika klienta do wniosku o podjęcie przez Rzecznika Finansowego interwencji z dnia 11 marca 2022 r. Spółka zamieściła informacje dotyczące procedury reklamacyjnej, z których wynika, że reklamacja związana ze świadczonymi przez [...]S.A. usługami może być złożona [...] w formie elektronicznej – za pośrednictwem formularza udostępnionego na stronie [...]lub za pomocą poczty elektronicznej na adres [...]. Natomiast na wstępie powyższego Aneksu Spółka zastrzegła, że w przypadku sprzeczności dotychczasowych zapisów OWU z postanowieniami Aneksu oraz w przypadku braku odpowiednich postanowień OWU w tym zakresie, stosuje się postanowienia niniejszego Aneksu. W związku z tym, iż reklamacja z dnia 31 stycznia 2022 r. została złożona na adres [...], Organ stwierdził, że została złożona zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 3 Ustawy. Ponadto Spółka potraktowała reklamację z dnia 8 października 2021 r. jako wystąpienie, o którym mowa w art. 2 pkt 2 Ustawy i rozpatrzyła w tym trybie, mimo że została złożona na ten sam adres mailowy Strony. W piśmie Spółki z dnia 8 czerwca 2022 r. w postępowaniu interwencyjnym o sygn. [...]stwierdzono, że 8 października 2021 r. pełnomocnik ubezpieczonego wniósł reklamację od naszego stanowiska. Sprawa została ponownie przeanalizowana w ramach postępowania reklamacyjnego. Odnosząc się do drugiego zarzutu Strony dotyczącego powielenia argumentów zawartych w przedmiotowej reklamacji z wcześniejszym pismem klienta, Rzecznik Finansowy stwierdził, że ustawa nie zawiera ograniczenia w składaniu reklamacji, natomiast Spółka na każdą reklamację powinna odpowiedzieć w terminie. Natomiast argument dotyczący udzielenia terminowej odpowiedzi na reklamację z dnia 31 stycznia 2022 r. również Organ uznał za chybiony. Natomiast w dniu 9 lutego 2022 r. Strona wysłała wiadomość na adres mailowy pełnomocnika Klienta. Już z tego względu nie można stwierdzić, że Strona skutecznie udzieliła odpowiedzi na reklamację, natomiast powyższa wiadomość mailowa, na którą powołuje się Strona, nie zawiera stanowiska służbowego, o którym mowa w art. 9 pkt 3 Ustawy oraz uzasadnienia prawnego wskazanego w art. 9 pkt 1 ustawy o Rzeczniku Finansowym, a także nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 9 pkt 2 Ustawy. W związku z tym nie może zostać uznana za odpowiedź na reklamację mając takie braki. Odnosząc się do argumentu Spółki, iż klient był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, a tym samym miał wiedzę dotyczącą procedury sądowej pomimo braku odpowiedniego pouczenia, o którym mowa w art. 10 pkt 4 Ustawy w odpowiedzi na reklamację z dnia 28 października 2021 roku, również należy uznać go za nietrafny. Tryb rozpatrywania reklamacji uregulowany w rozdziale 2 ustawy o Rzeczniku Finansowym nie zawiera podziału przepisów na normy dotyczące klienta i normy dotyczące pełnomocnictwa. Tym samym obowiązkiem Spółki jest wypełnianie nałożonych przez Ustawodawcę norm w przypadku każdej reklamacji i związanej z nią odpowiedzi. Fakt, iż Klient w przedmiotowej sprawie był reprezentowany przez pełnomocnika nie zmienia tego, iż Spółka naruszyła art. 10 pkt 4 Ustawy. Mając na uwadze powyższe okoliczności natury faktycznej jak i prawnej, Organ uznał za udowodnione, że Spółka swoim zachowaniem naruszyła obowiązki przewidziane w art. 6 i 7 oraz art. 10 pkt 4 ustawy o Rzeczniku Finansowym, dlatego w przedmiotowej sprawie skorzystał ze swojego uprawnienia do nałożenia kary pieniężnej na podmiot rynku finansowego. W kwestii wysokości nałożonej na Spółkę kary finansowej, Organ zważył, że z jednej strony zakres możliwości kształtowania kary w oparciu o obiektywne i zasadne przesłanki jest znacząco zawężony do przesłanek wskazanych w art. 32 ust. 2 ustawy o Rzeczniku Finansowym, z drugiej strony zaś jest znacząco uproszczony. W przedmiotowej sprawie Organ nie stwierdził okoliczności, które miałyby charakter łagodzący wobec stwierdzonego naruszenia. W zakresie możliwości finansowych Strony, Rzecznik na podstawie dostępnych informacji finansowych Spółki zawartych w rocznym sprawozdaniu finansowym Spółki [...]S.A. z siedzibą w W. na dzień 31 grudnia 2023 r., ustalił, że kara pieniężna w wysokości 16 000 zł w sposób istotny nie ingeruje w możliwości finansowe podmiotu. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą – zdaniem Organu - podstawy faktyczne do zastosowania instytucji prawnych liberalizujących postępowanie organów administracji publicznej prowadzone w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej (politykę karną). Do tych nowych instytucji prawnych zalicza się wyłączenie odpowiedzialności karno-administracyjnej, gdy zaistnienie deliktu administracyjnego jest skutkiem: działania siły wyższej (art. 189e k.p.a.), odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej (art. 189f k.p.a.) oraz przedawnienie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej – przedawnienie karalności (art. 189g k.p.a.). Organ wskazał, że fakt niewłaściwego pouczenia oraz uchybienia terminowi w udzieleniu odpowiedzi na reklamację nie był związany z działaniami siły wyższej, ale z niezachowaniem należytej staranności przez podmiot. Wskazano, że dobrem chronionym przez przepis o charakterze sankcyjnym, jakim jest art. 32 ust. 1 ustawy o Rzeczniku Finansowym, w zakresie zakreślonym granicami sprawy niniejszej jest możliwość terminowego zapoznania się przez klienta z treścią odpowiedzi na jego reklamację, bądź z informacją, o której mowa w art. 7 ustawy o Rzeczniku Finansowym oraz prawo do zapoznania się z możliwością podjęcia dalszych kroków, w tym kroków prawnych, w szczególności przez uzyskanie informacji o sądzie właściwym w razie ewentualnego powództwa, co zostało wskazane w art. 10 pkt 4 Ustawy. Nawet uznając, że naruszenie było wynikiem działania nieumyślnego, trudno stwierdzić, że skutki w obrębie dóbr chronionych przez art. 32 ustawy o Rzeczniku Finansowym uzasadniają uznanie naruszenia za znikome skoro odpowiedź na reklamację nie została udzielona, a Strona naruszyła kilka norm prawnych. Takie postępowanie podważa zaufanie klienta do regulacji prawnych mówiących o wykonywaniu zobowiązań zgodnie z przepisami prawa. Jednocześnie podkreślono, iż w toku postępowania Strona nie przedstawiła dowodów potwierdzających wyeliminowanie naruszenia. Oznacza to, że w niniejszej sprawie nie została spełniona przewidziana przez art. 189f § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przesłanka odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Zdaniem Rzecznika nie nastąpiło również przedawnienie karalności. W ocenie Organu brak jest więc racjonalnych powodów do przyjęcia, by naruszenie prawa miało charakter znikomy, co przesądza o braku możliwości zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Oznacza to, że w niniejszej sprawie nie została spełniona przewidziana przez art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. przesłanka odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Nie zaistniały przesłanki umorzenia postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca, zaskarżając decyzję Rzecznika Finansowego z 11 kwietnia 2025 r. wniosła o uchylenie w całości ww. decyzji oraz o umorzenie postępowania administracyjnego, a także zasądzenie na rzecz Skarżącej od Organu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, to jest kosztów wpisu od skargi na decyzję oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak dokładnego rozpatrzenia materiału dowodowego na potrzeby dokonania ustaleń faktycznych w zakresie informacji przekazanych klientowi co do sposobu wnoszenia reklamacji przy wykorzystaniu środka. Rzecznik bezkrytycznie uznał, że do umowy łączącej Towarzystwo z klientem, w związku z wykonywaniem której wniesiono Reklamacje, zastosowanie miał przekazany do Rzecznika przez pełnomocnika klienta ,Aneks do Ogólnych Warunków Ubezpieczenia w zakresie reklamacji i pozasądowego rozpoznawania sporów", w którym jako właściwy środek komunikacji elektronicznej do celów składania reklamacji wskazano alternatywnie formularz udostępniony na stronie internetowej Towarzystwa lub adres poczty elektronicznej [...].Tymczasem Towarzystwo wskazywało w toku postępowania, że właściwy do wnoszenia reklamacji przy pomocy środka komunikacji elektronicznej był formularz na stronie internetowej, na co Towarzystwo wskazało klientów w piśmie Towarzystwa do pełnomocnika klienta z dnia 1 września 2021 r., a nadto w tym samym piśmie wskazano, że do umowy z klientem miały zastosowanie ogólne warunki ubezpieczenia Wypadek & Przezorność ubezpieczenie następstw nieszczęśliwych wypadków zatwierdzone uchwałą zarządu Towarzystwa z dnia 1 stycznia 2016 r. i nie wskazano tam żadnego aneksu do tego wzorca umownego. Rzecznik zaniechał więc obowiązku przeprowadzenia wnikliwej oceny dowodów w celu ustalenia w sposób obiektywny i dokładny rzeczywistego stanu faktycznego w zakresie tego, jaki środek komunikacji elektronicznej był klientowi wskazywany jako właściwy do złożenia reklamacji, a tymczasem w świetle art. 3 ust. 2 pkt 3 URR tylko reklamacja wniesiona przy pomocy środka komunikacji elektronicznej wskazanego przez podmiot rynku uruchamia procedurę rozpatrywania reklamacji w sposób podlegający przepisom URR i tylko w takich warunkach proces rozpatrywania reklamacji może być przedmiotem oceny przez Organ pod kątem zgodności z URR; 2) art. 6 i art. 7 URR w związku z art. 2 pkt URR poprzez nieprawidłowe zastosowanie w stanie faktycznym, przejawiające się uznaniem Reklamacji z 31 stycznia 2022 r. za reklamację w rozumieniu art. 2 pkt 2 URR, gdy tymczasem Reklamacji z 31 stycznia 2022 r. nie była reklamacją, lecz wezwaniem do zapłaty, to jest stanowiła żądanie realizacji świadczenia pod rygorem skierowania sprawy na właściwą drogę prawną. Co więcej, sam pełnomocnik klienta wnoszący Reklamację z 31 stycznia 2022 r. najwyraźniej nie uznawał tego wystąpienia za reklamację w rozumieniu URR, skoro tego wystąpienia nie zatytułował "reklamacja"; Nadto Reklamacja z 31 stycznia 2022 r. jedynie powielała treść Reklamacji z 8 października 2021 r. co do zastrzeżeń pod adresem Towarzystwa, co potwierdza, że Reklamacja z 31 stycznia 2022 r. nie była samodzielną reklamacją, a jedynie ostatecznym zażądaniem realizacji świadczenia pod rygorem jego dochodzenia przed sądem; 3) art. 6 i art. 7 URR poprzez nieprawidłowe zastosowanie w stanie faktycznym, w którym oczywiste jest, że odpowiedzi na Reklamację z 31 stycznia 2022 r. udzielono w formie elektronicznej w terminie przewidzianym w art. 6 URR (wiadomością elektroniczną z dnia 9 lutego 2022 r.), a zatem nie mogło dojść do naruszenia tego przepisu art. 6 URR (a także art. 7 URR, bowiem zastosowanie tego przepisu ma miejsce tylko w razie braku udzielenia odpowiedzi na reklamację w terminie określonym w art. 6 URR). Z uzasadnienia Decyzji wynika, że przedmiotem zarzutu Rzecznika jest w istocie niedochowanie formy udzielenia odpowiedzi na Reklamację z 31 stycznia 2022 r. oraz niekompletność tej odpowiedzi, jednakże w takim przypadku nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 6 czy art. 7 URR (bowiem nie regulują one formy udzielenia odpowiedzi na reklamację), lecz art. 5 ust. 1 i 2 URR lub art. 9 URR; 4) art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej: "UCOVID") poprzez jego niezastosowanie, bowiem Rzecznik nie wykonał w przedmiotowej sprawie obowiązku wynikającego z ww. przepisu, to jest nie wystosował do Towarzystwa w odniesieniu do terminu rozpatrzenia reklamacji z 31 stycznia 2022 r. zawiadomienia o możliwości wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu w trybie ww. przepisu, gdy tymczasem ma on zastosowanie do terminów rozpatrywania reklamacji jako terminów przewidzianych przepisami prawa administracyjnego materialnego; 5) naruszenie prawa materialnego, to jest art. 32 ust. 1 URR, poprzez wadliwe jego zastosowanie, polegające na nieprawidłowym posłużeniu się przez Organ ujętą w tym przepisie instytucją uznania administracyjnego i brak na skutek tego umorzenia postępowania, ewentualnie naruszenie art. 189f § 2 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 189f § 3 k.p.a. poprzez brak stwierdzenia zasadności skorzystania z instytucji odstąpienia od nałożenia kary, w sytuacji, w której występowały okoliczności uzasadniające umorzenie postępowania w ramach uznania administracyjnego, ewentualnie odstąpienie od nałożenia kary na podstawie art. 189f § 2 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 189f § 3 k.p.a., bowiem: a. w przypadku Reklamacji z 31 stycznia 2022 r. udzielono odpowiedzi z zachowaniem ustawowego terminu, a jedynie nie dochowano formy udzielenia tej odpowiedzi, co oznacza, że klient poznał stanowisko Towarzystwa wobec Reklamacji z 31 stycznia 2022 r. i tym samym zrealizowany został ustawowy cel przepisów regulujących rozpatrywanie reklamacji przez podmioty rynku finansowego; b. klient był reprezentowany przez podmiot profesjonalnie zajmujący się dochodzeniem roszczeń i tym samym brak udzielenia odpowiedzi na Reklamację z 31 stycznia 2022 r. drogą tradycyjną pocztową nie stanowił zagrożenia dla realizacji przez klienta jego uprawnień; c. Reklamacja z 31 stycznia 2022 r. stanowiła powielenie argumentacji już podnoszonej wcześniej przez klienta w Reklamacji z 8 października 2021 r., na którą Towarzystwo odpowiedziało terminowo i we właściwej formie, a więc klient znał już stanowisko Towarzystwa wobec podnoszonych przez niego zastrzeżeń co do działalności Towarzystwa; d. klient był reprezentowany przez podmiot profesjonalnie zajmujący się dochodzeniem roszczeń i tym samym brak w odpowiedzi na Reklamację z 8 października 2021 r. informacji o konkretnym właściwym sądzie nie stanowił istotnego zagrożenia dla możliwości realizacji przez klienta jego prawa do sądu, bowiem pełnomocnik klienta nie powinien mieć żadnego problemu z identyfikacją, do jakiego sądu należałoby wnieść ewentualny pozew. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Podstawą faktyczną do nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej było ustalenie przez Organ: • uchybienia przez Skarżącą terminowi na udzielenie odpowiedzi na reklamację, która wpłynęła do Spółki w dniu 31 stycznia 2022 r. oraz brak udzielenia informacji, o których mowa w art. 7 ustawy o Rzeczniku Finansowym • braku wskazania sądu miejscowo właściwego do rozpoznania sprawy, o którym mowa w art. 10 pkt 4 ustawy o Rzeczniku Finansowym w odpowiedzi na reklamację z dnia 28 października 2021 r. Na wstępie wskazać, że reklamacja z dnia z 31 stycznia 2022 r. (akta administracyjne przesłane przy piśmie pełnomocnika Organu z 1 grudnia 2025 r.) spełniała wszystkie kryteria do uznania ją za reklamację w rozumieniu art. 2 pkt 2 URR. W świetle powołanego przepisu reklamacja to wystąpienie skierowane do podmiotu rynku finansowego przez jego klienta, w którym klient zgłasza zastrzeżenia dotyczące usług świadczonych przez podmiot rynku finansowego. Ustawodawca nie uznał zatem istotny tytuł pisma sporządzonego przez klienta (czy w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika klienta), ale czy w jego treści zgłoszono zastrzeżenia dotyczące usług świadczonych przez podmiot rynku finansowego. Analiza treści reklamacji z dnia z 31 stycznia 2022 r. jednoznacznie potwierdza, że wskazane zastrzeżenia sfomułował w imieniu klienta jego pełnomocnik. Kwestia tego, że w ramach jednego pisma pełnomocnik klienta równolegle wezwał Skarżąca do zapłaty pozostaje bez wpływu na kwalifikację spornego pisma w świetle art. 2 pkt 2 URR. Dodatkowo Sąd uznał za prawidłowe stanowisko Organu, w świetle którego skoro reklamacja z dnia 31 stycznia 2022 r. została złożona na adres [...], to należy stwierdzić, że została złożona zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 3 URR. Działanie klienta było bowiem zgodne z zasadami określonymi w Aneksie do Ogólnych Warunków Ubezpieczenia w zakresie reklamacji i pozasądowego rozwiązywania sporów. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja – jak zasadnie wskazano w skardze – narusza jednak art. 6 i art. 7 URR poprzez nieprawidłowe zastosowanie w stanie faktycznym, w którym odpowiedzi reklamację z 31 stycznia 2022 r. Skarżącą udzieliła w formie elektronicznej w terminie przewidzianym w art. 6 URR. Jak wynika bowiem z akt sprawy odpowiedź na powyższą reklamacje Spółka udzieliła wiadomością elektroniczną z dnia 9 lutego 2022 r. (str. 118-120 elektronicznych akt administracyjnych), tj. z zachowaniem ustawowego terminu 30 dni od dnia otrzymania reklamacji. Dla oceny naruszenia terminu określonego w art. 6 URR organ za istotne uznał to, że skoro w spornej reklamacji pełnomocnik klienta wskazał, że wszelką korespondencję w przedmiotowej sprawie należy kierować na wskazany w nagłówku niniejszego pisma adres korespondencyjny, to kierowanie jakichkolwiek odpowiedzi bądź stanowiska Spółki na powyższą reklamację wyłącznie na adres mailowy, należy potraktować jako sprzeczne z wymogami przewidzianymi ustawą o Rzecznik Finansowym. Zdaniem Sądu nie można podzielić twierdzenia Organu, że z obowiązkiem wynikającym z art. 5 URR ściśle powiązano obowiązek wynikający z art. 6 URR regulujący termin udzielenia odpowiedzi na reklamację, której należy udzielić nie tylko w zakreślonym ustawą terminie, ale również w przewidzianej formie. Zdaniem Sądu ustawodawca jednoznacznie rozdzielił kwestię wymaganej formy odpowiedzi na reklamację z obowiązkiem terminowej odpowiedzi klientowi na reklamację. W tym zakresie wskazać należy, że ustawodawca w art. 32 ust. 1 URR nie wskazał naruszenia wymogów określonych w art. 5 URR jako podstawy do nałożenia kary pieniężnej. Zgodnie bowiem z art. 32 ust. 1 URR na podmiot rynku finansowego, który narusza obowiązki nałożone w art. 4, art. 6-10, art. 30 i art. 31, Rzecznik może, w drodze decyzji, nałożyć karę pieniężną. Konkludując stwierdzić należy, że Organ bezpodstawnie nałożył na Skarżącą karę pieniężną i tym samym naruszył art. 6 i art. 7 URR w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Odnośnie naruszenia przez Skarżącą art. 10 pkt 4 ustawy o Rzeczniku Finansowym poprzez brak wskazania sądu miejscowo właściwego do rozpoznania sprawy w odpowiedzi na reklamację z dnia 28 października 2021 r. (str. 116 elektronicznych akt administracyjnych) Sąd podzielił stanowisko Organu. Zdaniem Sądu podnoszona przez Skarżącą okoliczność, że jej klient był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika pozostaje bez wpływu dla potrzeb oceny przesłanek określonych art. 10 pkt 4 ustawy o Rzeczniku Finansowym. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem w przypadku nieuwzględnienia roszczeń wynikających z reklamacji klienta treść odpowiedzi, o której mowa w art. 5 ust. 1, powinna zawierać również pouczenie o możliwości wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego ze wskazaniem podmiotu, który powinien być pozwany i sądu miejscowo właściwego do rozpoznania sprawy. Ustawodawca na gruncie art. 10 pkt 4 ustawy o Rzeczniku Finansowym nie różnicuje zatem obowiązku informacyjnego nałożonego na podmioty rynku finansowego w zależności od tego czy dany klient jest reprezentowany przez pełnomocnika czy też występuje samodzielnie z reklamacją. Niezależnie od powyższe Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja narusza art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 32 ust. 2 URR w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zgodnie z art. 32 ust. 2 URR przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, uwzględnia się stopień naruszenia przepisów, okoliczności tego naruszenia oraz możliwości finansowe podmiotu, który dokonał naruszenia. W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji organ odniósł się jedynie szeroko do możliwości finansowych Skarżącej. W zaskarżonej decyzji zawarto jedynie ogólnikowe omówienie przesłanek z art. 32 ust. 2 URR, bez przełożenia na konkretne okoliczności stwierdzonych w decyzji naruszeń. W ocenie Sądu decyzja sporządzona zgodnie ze standardami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 32 ust. 2 URR powinna zawierać ocenę naruszenia przepisów oraz okoliczności tego naruszenia w odniesieniu dla każdego ze stwierdzonych przez organ naruszeń. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Rzecznik Finansowy uwzględni powyższą ocenę prawną przedstawioną przez Sąd oraz ponownie dokona oceny naruszenia przez Skarżącą art. 10 pkt 4 ustawy o Rzeczniku Finansowym w świetle kryteriów określonych w art. 32 ust. 2 URR, a wyniki tej oceny przedstawi w uzasadnieniu decyzji spełniającej wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach Sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a., w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118), zasądzając od organu na rzecz Skarżącego kwotę 4097 zł, obejmującą zwrot: wpisu w wysokości 480 zł, wynagrodzenia reprezentującego Skarżącego pełnomocnika w wysokości 3600 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa – 17 zł.