VI SA/Wa 2450/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2009 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta R. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów oddala skargę Decyzją z [...] września 2008 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] czerwca 2008 r. umarzającą postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek Prezydenta Miasta R. (dalej jako skarżący) w sprawie wydania zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów Straży Miejskiej w R. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie sprawy. Wnioskiem z [...] czerwca 2007 r. Prezydent Miasta R. wystąpił o wydanie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym 3 pojazdów będących w dyspozycji Straży Miejskiej w R. Decyzją z [...] sierpnia 2007 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmówił wydania powyższego zezwolenia, uznając że istotą działalności Straży Miejskiej nie jest stałe ratowanie życia i zdrowia ludzkiego, lecz zapobieganie powstawaniu i likwidacji zagrożeń, które mogą wystąpić. Działania te mają charakter zapobiegawczo-prewencyjny, który nie wymaga przemieszczania się po drogach pojazdów z pominięciem obowiązujących przepisów o ruchu drogowym. Organ uznał, że skoro zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) możliwość uprzywilejowania pojazdów dotyczy jedynie przypadków bezpośrednich, faktycznych działań związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, to w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą przesłanki do wydania zezwolenia. Powyższa decyzja, wobec nie skorzystania przez skarżącego z możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, stała się ostateczna. Wnioskiem z [...] kwietnia 2008 r. skarżący wystąpił ponownie o wydanie pozwolenia na używanie 6 pojazdów Straży Miejskiej jako pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym podkreślając, że funkcjonariusze Straży Miejskiej wielokrotnie bezpośrednio podejmują działania związane z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Przedstawił dane liczbowe dotyczące podejmowanych interwencji. Wskazał, że strażnicy współpracują z funkcjonariuszami Policji oraz Straży Pożarnej. Do wniosku dołączono między innymi pisma Komendanta Miejskiego Policji w R. z [...] kwietnia 2008 r., Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w R. z [...] kwietnia 2008 r. oraz Kierownika Stacji Pogotowia Ratunkowego w R. z [...] kwietnia 2008 r., popierające starania skarżącego o uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów. Pismem z [...] maja 2008 r. skarżący został wezwany do wskazania nowych (w porównaniu ze stanem faktycznym sprawy w sierpniu 2007 r.) okoliczności przemawiających za uprzywilejowaniem w ruchu drogowym pojazdów. [...] czerwca 2008 r. skarżący nadesłał uzupełnienie wniosku. Wskazał, iż dołączone do wniosku z [...] kwietnia 2008 r. opinie Policji Straży Pożarnej i Pogotowia Ratunkowego wskazują, iż posiadanie przez Straż Miejską w R. pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym podniosłoby efektywność i skuteczność działań ratujących zdrowie i życie ludzkie, a także, iż wzrosła skala zadań realizowanych przez Straż Miejską, związanych z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego. Decyzją z [...] czerwca 2008 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji umorzył postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że postępowanie administracyjne w przedmiocie uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdów Straży Miejskiej w R. z wniosku z [...] czerwca 2007 r. miało na celu ustalenie, czy działania podejmowane przez Straż Miejską w R. wymagają korzystania z pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym. Przy wydawaniu decyzji organ nie brał pod uwagę marki, numeru rejestracyjnego, czy wyposażenia pojazdu. Mając na uwadze powyższe organ uznał, iż postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek Prezydenta Miasta R. w sprawie wydania zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów samochodowych jest bezprzedmiotowe, albowiem sprawa ta została już rozstrzygnięta decyzją z [...] sierpnia 2007 r., Nr [...]. Organ stwierdził, iż występuje tożsamość sprawy wszczętej na wniosek z [...] czerwca 2007 r. oraz na wniosek z [...] kwietnia 2008 r.: występuje ten sam podmiot, dotyczy ona tego samego przedmiotu (pojazdy samochodowe) i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Odnosząc się do pisma Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w R. z [...] kwietnia 2008 r., pisma Komendanta Miejskiego Policji w R. z [...] kwietnia 2008 r. i pisma Kierownika Stacji Pogotowia Ratunkowego w R. z [...] kwietnia 2008 r., popierających starania Straży Miejskiej w R. o wydanie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów, organ wskazał, iż podniesione w pismach argumenty, że funkcjonariusze Straży Miejskiej w R. uczestniczą w akcjach związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Z przedstawionych we wniosku z [...] kwietnia 2008 r. interwencji Straży Miejskiej w R. zdaniem organu wynika, iż Straż ta przede wszystkim zabezpiecza miejsce zdarzenia oraz przewozi osoby nietrzeźwe do Izby Wytrzeźwień. Do tej kwestii organ odniósł się w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r. Dlatego też organ nie potraktował ww. pism jako zmiany stanu faktycznego. Podnosząc, iż decyzja z dnia [...] sierpnia 2007 r., stanowi już merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów, organ uznał, że podejmowanie kolejnej decyzji w przedmiotowej sprawie byłoby wadliwe, gdyż decyzja Ministra dotyczyłaby sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Powyższe stanowiłoby określoną przepisami art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (który został połączony z wnioskiem o uchylenie sprawy zakończonej ostateczną decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] sierpnia 2007 r.) skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i ponowne orzeczenie co do istoty sprawy. Zaskarżonej decyzji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego rozstrzygnięcia, naruszenie art. 7 k.p.a., 8 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. Wnosił o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci wzoru notatki urzędowej, na okoliczność podejmowania przez Straż Miejską bezpośrednich i faktycznych działań związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego oraz dowodu z oświadczenia skarżącego w zakresie ilości udokumentowanych działań Straży Miejskiej związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Wskazaną na wstępie decyzją Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, podtrzymując swoje stanowisko co do bezprzedmiotowości tego postępowania. Organ wskazał, że skarżący nie przedstawił nowych okoliczności, z których wynikałoby, iż zmienił się zakres działania Straży Miejskiej w R. Dołączony do wniosku wzór notatki urzędowej – zdaniem organu – w żadnej mierze nie świadczy o tym, iż Straż Miejska w R. wykonuje zadania związane z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Notatka ta jest dokumentem o przeprowadzonych przez strażników miejskich czynnościach służbowych. W ocenie organu błędne jest stwierdzenie skarżącego, że straż miejska bez uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdów, utraci możliwość realizacji zadań, do których została powołana. Straż miejska nie została bowiem powołana do ratowania życia lub zdrowia ludzkiego, ustawowa działalność skarżącego polega na ochronie porządku publicznego (art. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych (Dz. U. Nr 123, poz. 779 z późn. zm.)). W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji celem skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ administracyjny. Przedmiotowej decyzji zarzucił: I. naruszenie prawa materialnego w postaci art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo o ruchu drogowym, art. 11 ust. 1 pkt 3, art. 27 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych (Dz. U. z 1997 r., Nr 123, poz. 779 z późniejszymi zmianami) oraz § 8 i 11 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 listopada 2004 r. w sprawie naboru i sposobu wykonywania przez strażników gminnych (miejskich) niektórych czynności (Dz. U. Nr 247, poz. 2473) skutkujące odmową przyznania Straży Miejskiej w R. prawa uprzywilejowania w ruchu drogowym wytypowanych pojazdów służbowych, II. nieważność na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez jej podpisanie bez podania imienia, nazwiska i stopnia służbowego, z którego wynikałoby upoważnienie do jej wydania, co skutkuje rażącym naruszeniem prawa, a więc jedną z przesłanek nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., III. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy poprzez: • błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji wskutek niewłaściwie przeprowadzonego postępowania dowodowego w wyniku którego ustalono, iż Straż Miejska w R. nie wykonuje czynności związanych z ratowaniem zdrowia lub życia ludzkiego, podczas gdy właściwa analiza całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego pozwala bezspornie stwierdzić, iż Staż Miejska w R. wykonuje zadania związane z ratowaniem zdrowia lub życia ludzkiego, gdyż fakt ten wynika zarówno z zadań straży miejskiej określonych w ustawie o strażach miejskich (gminnych): jak i z zgromadzonego materiału dowodowego, co skutkuje wypełnieniem pozytywnej przesłanki z art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wymaganej dla uzyskania w ramach uznania administracyjnego pozytywnej decyzji w zakresie uprzywilejowania w ruchu drogowym wytypowanych samochodów służbowych, • błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji poprzez arbitralne przyjęcie, że inne straże miejskie działające o te same przepisy prawa materialnego - ustawy o strażach gminnych, wykonują czynności związane z ratowaniem zdrowia i życia ludzkiego i tym samym spełniają przesłanki do uzyskania zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym wytypowanych pojazdów służbowych, co prowadzi do stosowania przez organ administracji publicznej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji różnych miar oceny działań straży miejskich działających w oparciu o te same przepisy prawa materialnego, • wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji, które zdaniem skarżącego nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że rozstrzygnięcie organu jest rozstrzygnięciem opartym na obowiązujących przepisach oraz stwierdzonym w oparciu o rzetelne dowody stanie faktycznym zaistniałym w niniejszej sprawie, który odpowiada stanowi faktycznemu określonemu w przepisach prawa mających zastosowanie w sprawie, uzyskując tym samym wszelkie cechy rozstrzygnięcia dowolnego, nieopartego na przepisach prawa, co w oczywisty sposób sprzeczne jest z określoną w art. 8 k.p.a. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji jaki i przepisami procedury administracyjnej z art. 6-7 i 10 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Jednocześnie podniósł, że przedmiotem skargi jest decyzja umarzająca postępowanie administracyjne, a zatem skarżący winien wskazać argumenty świadczące o tym, iż organ błędnie zastosował art. 105 k.p.a. Takich zarzutów w skardze brak. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny może uchylić zaskarżony akt (lub stwierdzić jego nieważność) tylko wówczas, jeśli stwierdzi, że akt ten narusza prawo materialne - w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy lub procesowe - w stopniu mogącym mieć wpływ istotny. Należy ponadto podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Kompetencja sądu wyraża się w możliwości zastosowania środków przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności organów administracji publicznej wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Biorąc pod uwagę, tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Analizując niniejszą sprawę w aspekcie prawidłowości uznania przez organ, że wystąpiły przesłanki umorzenia postępowania należy wskazać, iż w świetle podstawowych zasad kodeksu postępowania administracyjnego strona ma prawo do merytorycznego rozstrzygnięcia (co do istoty) sprawy stanowiącej przedmiot procesu, natomiast umorzenie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stanowiącą wyjątek od tej zasady. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne podlega umorzeniu tylko wtedy, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie administracyjne może toczyć się jedynie w sytuacji, gdy ma swój "przedmiot". W świetle ustaleń doktryny procesu administracyjnego oraz orzecznictwa sądowego przedmiot postępowania istnieje, jeśli zostanie spełnionych szereg warunków. Jednym z nich jest niepodjęcie w sprawie ostatecznego rozstrzygnięcia. Sprawa administracyjna musi mieć charakter "otwarty" w tym znaczeniu, że nie może być rozstrzygnięta orzeczeniem ostatecznym (res iudicata). Dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w sposób oczywisty bezprzedmiotowe. Dopiero bowiem eliminacja z obrotu prawnego w trybie przewidzianym (...) takiego rozstrzygnięcia otworzyłoby możliwość ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2000 r., I SA/Ka 2247/98, Lex nr 44391, G. Łaszczyca, A. Matan, Cz. Martysz, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Tom II Lex, 2007, wyd. II). Również w wyroku z 6 sierpnia 1999 r., IV SA 1167/97 (Lex nr 47913) NSA wskazał, że jako przykłady uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji podaje się np. sytuację, gdy sprawa została już rozstrzygnięta decyzją ostateczną. W rozpoznawanej sprawie organ – zdaniem Sądu – zasadnie przyjął, że zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania, gdyż jest ono bezprzedmiotowe. Między stronami niesporne jest, że decyzją z [...] sierpnia 2007 r. został rozpoznany wniosek skarżącego o wydanie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym 3 pojazdów będących w dyspozycji Straży Miejskiej w R. Decyzja ta jest ostateczna, nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Wnioskiem z [...] kwietnia 2008 r. skarżący ponownie zwrócił się o wydanie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym, tym razem 6 pojazdów będących w dyspozycji Straży Miejskiej w R. W tej sytuacji organ w pierwszej kolejności był zobowiązany ustalić, czy występuje tożsamość sprawy wszczętej na wniosek skarżącego z [...] kwietnia 2008 r. ze sprawą zakończoną decyzją ostateczną z [...] sierpnia 2007 r. Stanowisko organu, że tożsamość taka występuje jest w ocenie Sądu zasadne. Argumentacja obu wniosków sprowadza się do twierdzeń skarżącego, iż Straż Miejska w R. wykonuje czynności związane z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego. Okoliczności te były oceniane przez organ w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem z [...] czerwca 2007 r. Analiza kolejnego wniosku i twierdzeń skarżącego nie pozwala na uznanie, że zmienił się zakres działania Straży Miejskiej w R. tzn. aby zaczęła ona wykonywać inne zadania niż te, które organ brał już pod uwagę w pierwszym postępowaniu. Nie świadczy o tym zapewne wzór notatki urzędowej, dołączonej przez skarżącego. Notatka ta ma dokumentować interwencje podjęte przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej R. O zmianie stanu faktycznego nie świadczy, wskazywana przez skarżącego, liczba interwencji podejmowanych przez strażników miejskich, ani też szczegółowo opisany przebieg niektórych z nich. W zakresie interwencji podejmowanych przez strażników miejskich organ wypowiadał się w uzasadnieniu decyzji z [...] sierpnia 2007 r. Zauważyć przy tym należy, że opis tych interwencji wskazuje, że są to typowe interwencje, jakie podejmują strażnicy miejscy niezależnie od lokalizacji jednostki tej formacji i tego typu interwencje miały miejsce w 2006 r., 2007 r. i 2008 r. i zapewne będą podejmowane w przyszłości. Straż miejska powołana jest bowiem do ochrony porządku publicznego. Zmianą okoliczności faktycznych nie są też opinie Komendanta Miejskiego Policji, Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej oraz Kierownika Stacji Pogotowia Ratunkowego, gdyż z opinii tych nie wynika, aby zakres działań podejmowanych przez Straż Miejską w R. uległ poszerzeniu. Na zmianę stanu faktycznego nie ma również wpływu dołączone do wniosku Porozumienie z [...] stycznia 2005 r. pomiędzy Prezydentem Miasta R. a Komendantem Miejskim w Policji w R. w sprawie form i sposobów współpracy, gdyż było ono znane organowi w poprzednim postępowaniu, jak również zmiana (zwiększenie) liczby pojazdów, ponieważ istota sprawy sprowadza się do przesądzenia zasady czy zezwolenie może być udzielone, a nie na ile pojazdów. W tym stanie rzeczy wobec braku zmiany stanu faktycznego w stosunku do istniejącego przy rozstrzyganiu w przedmiocie wniosku z [...] czerwca 2007 r. i w konsekwencji przy rozstrzygnięciu sprawy decyzją ostateczną z [...] sierpnia 2007 r., przy niezmienionym stanie prawnym organ zasadnie uznał, że kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w sposób oczywisty bezprzedmiotowe i na zasadzie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie. Umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego oznacza, że sprawa nie była rozpoznawana przez organ merytorycznie. W tej sytuacji sformułowane w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego, należy uznać za niezasadne, albowiem nie stanowiły one podstawy prawnej wydania zaskarżonej decyzji. Wbrew zarzutom skargi organ ustalił w sposób prawidłowy stan faktyczny sprawy, nie naruszając tym samym przepisów kodeksu postępowania administracyjnego wymienionych w skardze. W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny sprowadzał się do ustalenia, czy zadania Straży Miejskiej w R. uległy zmianie od 2007 r. Skoro okoliczność taka nie została wykazana, organ nie był uprawniony do ponownego orzekania w tożsamej sprawie. Tym samym nie mógł odnosić się merytorycznie do zarzutów sformułowanych we wniosku z [...] lipca 2008 r. Wnioski te zostały natomiast rozpatrzone w postępowaniu nadzwyczajnym, prowadzonym z wniosku o uchylenie decyzji z [...] sierpnia 2007 r. w trybie art. 154 § 1 k.p.a. W tym kontekście na podkreślenie zasługuje, że w związku z wnioskami skarżącego toczyły się dwa postępowania administracyjne – jedno w trybie nadzwyczajnym wynikającym z art. 154 § 1 k.p.a., zmierzające do uchylenia ostatecznej decyzji z [...] sierpnia 2007 r., a drugie w trybie zwykłym, zapoczątkowane wnioskiem z [...] kwietnia 2008 r. o wydanie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów samochodowych. Każde z tych postępowań charakteryzuje się swoją specyfiką, różne okoliczności są brane przez organ, a zatem i argumentacja strony powinna być dostosowana do danego trybu postępowania, uwzględniając tę właśnie specyfikę. W toku postępowania administracyjnego strona brała czynny udział, składając wnioski i dodatkowe wyjaśnienia na żądanie organu, co zresztą zostało zaakcentowane w skardze jako "nieustanne domaganie się od skarżącego przedkładania nowych dowodów świadczących o zmianie przedmiotowego stanu faktycznego". Jak wskazano powyżej działania organu zmierzające do wykazania powyższych okoliczności były zasadne i niezbędne w okolicznościach niniejszej sprawy. Za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący braku podania imienia i nazwiska i stopnia służbowego osoby wydającej decyzję. Zaskarżona decyzja została wydana z upoważnienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji przez Zastępcę Dyrektora Departamentu Zezwoleń i Koncesji MSWiA I. W. Własnoręczny podpis osoby upoważnionej do wydania decyzji, uzupełniony imienną pieczątką składającego podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego – zdaniem Sądu – spełnia wymagania określona w art. 107 § 1 k.p.a. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji orzeczenia.