VI SA/Wa 2456/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 marca 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2019 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę Sygn. akt: VI SA/Wa 2456/19 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na zasadzie art. 138§ 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] z dnia [...] maja 2019 r. Nr [...] o odmowie wydania zezwolenia na lokalizację sieci gazowej średniego ciśnienia wraz z niezbędną infrastrukturą w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr [...] i drogi wojewódzkiej nr [...] w m. [...] N. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: strona, skarżąca). Organ I instancji swoje rozstrzygnięcie oparł o przepisy art. 39 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 z późn. zm.; dalej: Udp), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), oraz Uchwały Nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia [...] listopada 2016 r. w sprawie udzielenia upoważnienia Zastępcy Dyrektora ds. Utrzymania Dróg i Mostów w [...] Zarządzie Dróg Wojewódzkich w [...]. Organ I instancji po rozpatrzeniu wniosku strony, postanowił odmówić wydania zezwolenia na lokalizację sieci gazowej średniego ciśnienia wraz z niezbędną infrastrukturą w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr [...] i drogi wojewódzkiej nr [...] zgodnie z lokalizacją przedstawioną przez wnioskodawcę na załączonych do wniosku mapach. Do wydania ww. decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych oraz stanie prawnym. W dniu 27 marca 2019 r. do [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich wpłynął wniosek N. Sp. z o.o. w sprawie zezwolenia na lokalizację sieci gazowej średniego ciśnienia wraz z niezbędną infrastrukturą w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr [...] i drogi wojewódzkiej nr [...] w m. [...]. Z uwagi na fakt, że proponowana lokalizacja ww. urządzenia (które to urządzenie jest niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego) ingeruje w pas drogowy, Organ pismem z dnia 215.04.2019 r. poinformował stronę o możliwości zapoznania się ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją oraz złożenia wyjaśnień i zajęcia stanowiska. Strona skorzystała z tego prawa i w dniu 30 kwietnia 2019 r. zapoznała się z dokumentacją w sprawie. Organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, iż odmowa wydania zezwolenia na zlokalizowanie sieci gazowej w pasie drogowym drogi wojewódzkiej, które to urządzenie nie jest związane z gospodarką drogową lub potrzebami ruchu drogowego wynika wprost z przepisów wskazanych w podstawie prawnej decyzji. Wskazał na przepis art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, zgodnie z którym zabrania się lokalizowania urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Wyjątek stanowi zapis art. 39 ust. 3 ww. ustawy, zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi. Z przywołanych przepisów wynika jednoznacznie, iż ustawodawca w celu ochrony pasa drogowego przeznaczonego do ruchu i postoju pojazdów oraz do ruchu pieszych, wprowadził zakaz lokalizowania w nim ww. urządzenia. Warunkiem odstępstwa od tego zakazu jest wystąpienie w konkretnej sprawie szczególnie uzasadnionego przypadku. Udzielenie zatem zezwolenia powinno mieć charakter wyjątkowy. Ponadto, stosownie do § 140 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124) umieszczanie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z drogą, nie może naruszać elementów technicznych drogi oraz nie może przyczynić się do czasowego lub trwałego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu albo zmniejszenia wartości użytkowej drogi. Natomiast wnioskowana sieć gazowa zaprojektowana została częściowo w bardzo bliskiej odległości od krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej nr [...] i drogi wojewódzkiej nr [...], jak również w chodnikach. Powyższe może się przyczynić do uszkodzenia konstrukcji jezdni lub skutkować ryzykiem wystąpienia niekontrolowanych osuwań i osiadań elementów konstrukcyjnych jezdni. Organ wskazał także, że na przedmiotowych odcinkach ww. drogi nie spełniają wymogów § 4 pkt 2 ww. Rozporządzenia, zgodnie z którym drogi zaliczone do kategorii dróg wojewódzkich powinny spełniać wymagania techniczne i użytkowe określone co najmniej dla klasy G (głównej). Biorąc pod uwagę szerokość pasa drogowego, jak również działania zarządcy drogi wymagające uwzględnienia przyszłego rozwoju infrastruktury drogowej (m. in. w celu zapewnienia obsługi komunikacyjnej użytkowników drogi) oraz miejsca na lokalizację infrastruktury związanej z obsługą techniczną drogi, zawężanie dostępności pasa drogowego nie jest uzasadnione z punktu widzenia zarządcy drogi. Dodatkowo zarządca drogi planuje w 2020 r. rozbudowę drogi wojewódzkiej nr [...] na wnioskowanym odcinku, natomiast realizacja wnioskowanej sieci gazowej może znacznie utrudnić realizację ww. inwestycji drogowej. Ponadto wnioskowana sieć gazowa planowana jest do zlokalizowania na odcinkach dróg wojewódzkich, na których były prowadzone prace remontowe jezdni oraz chodników i zostały objęte rękojmią na wykonane zadanie. Jednocześnie w 2019 r. został zaplanowany remont kolejnego odcinka drogi wojewódzkiej nr [...] objętego przedmiotowym wnioskiem na lokalizację sieci gazowej. Wobec powyższego Organ I instancji w przedmiotowej sprawie uznając, że nie zachodzą żadne przesłanki które uznawałyby rzeczony przypadek za szczególnie uzasadniony w rozumieniu art. 39 ust. 3 cytowanej ustawy odmówił wydania zezwolenia w celu ochrony pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr [...] i drogi wojewódzkiej nr [...]. Podkreślił, że za podjęciem negatywnej decyzji przemawia fakt, że wykorzystanie pasa drogi publicznej w tym konkretnym przypadku do lokalizacji urządzenia niezwiązanego z funkcjonowaniem drogi byłoby rażącym nadużyciem art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego: 1) w postaci art. 39 ust. 1a w zw. z art. 39 ust. 1 Udp poprzez niezastosowanie, podczas gdy zastosowanie tego przepisu było dla organu obligatoryjne, 2) w postaci art. 39 ust. 3 w zw. z art. 39 ust. 1 Udp poprzez przyjęcie, że przedmiotowy przepis wprowadza zakaz lokalizowania urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, podczas, gdy wprowadza on zasadę wydania wskazanego zezwolenia, a w toku postępowania przed jego wydawaniem zarządca powinien rozważyć wszystkie okoliczności faktyczne i prawne, a także w uzasadnieniu do niej wskazać "jakie powody przemawiały za takim, a nie innym rozstrzygnięciem" (wyrok NSA w Warszawie z dnia 9 kwietnia 1998 r., II SA 36/98, LEX nr 41643), naruszenie przepisów postępowania w postaci 3) art. 107 §3 kpa poprzez sformułowanie uzasadnienia decyzji w sposób niespełniający wymogów z ww. artykułu – niewskazanie wymogów, których wnioskodawca nie spełnia, w postaci art. 7 i 77 k.p.a poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego – zebranie niekompletnego materiału dowodowego, które doprowadził do wydania błędnej decyzji. Jak wskazał organ odwoławczy, zgodnie z art. 39 ust. 1, 1a i 3 Udp, zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się: 1) lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 2) włóczenia po drogach oraz porzucania na nich przedmiotów lub używania pojazdów niszczących nawierzchnię drogi; 3) poruszania się po drogach pojazdów nienormatywnych bez wymaganego zezwolenia lub w sposób niezgodny z przepisami ruchu drogowego; 4) samowolnego ustawiania, zmieniania i uszkadzania znaków drogowych i urządzeń ostrzegawczo-zabezpieczających; 5) umieszczania reklam:  a) imitujących znaki i sygnały drogowe oraz urządzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego; b) poza obszarem zabudowanym, z wyłączeniem parkingów i miejsc obsługi podróżnych; 6) umieszczania urządzeń zastępujących obowiązujące znaki drogowe; 7) niszczenia rowów, skarp, nasypów i wykopów oraz samowolnego rozkopywania drogi; 8) zaorywania lub zwężania w inny sposób pasa drogowego; 9) odprowadzania wody i ścieków z urządzeń melioracyjnych, gospodarskich lub zakładowych do rowów przydrożnych lub na jezdnię drogi; 10) wypasania zwierząt gospodarskich; 11) rozniecania ognisk w pobliżu drogowych obiektów inżynierskich i przepraw promowych oraz przejeżdżania przez nie z otwartym ogniem; 12) usuwania, niszczenia i uszkadzania zadrzewień przydrożnych. Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1907, z późn. zm.) oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej, w tym punktów ładowania stanowiących część infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego, oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i tych urządzeń, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają. W szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7 lub w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Jednakże właściwy zarządca drogi: 1) może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. la, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu dróg; la) odmawia wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej, jeżeli w kanale technologicznym istnieją wolne zasoby; 2) odmawia wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym reklam, jeżeli ich umieszczenie mogłoby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń, lub zmniejszenie jej trwałości, lub zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego oraz w przypadkach, gdy reklamy nie spełniają warunków, o których mowa w art. 42a. Należy zauważyć, iż jak wynika z art. 39 ust 1a Udp, przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2019 r. poz. 2460) oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej, w tym punktów ładowania stanowiących część infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego, oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i tych urządzeń, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają. Niewątpliwie sieć gazowa średniego ciśnienia wraz z niezbędną infrastrukturą, o której mowa we wniosku strony, stanowi rodzaj "infrastruktury sieciowej", o której mowa w powyższym przepisie. Jak wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, "Konsekwencją wprowadzenia w art. 39 ust. 1a u.d.p. zasady priorytetowego traktowania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury sieciowej jest art. 39 ust. 3 zd. 2 u.d.p., ale dopiero na etapie wydawania decyzji zezwalającej na umieszczenie tych urządzeń w pasie drogowym. Oznacza to, że nawet w przypadku przedsięwzięcia polegającego na umieszczeniu w pasie drogowym urządzeń infrastruktury inwestor musi złożyć wniosek o wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 39 ust. 3 u.d.p., zaś organ zobowiązany jest wyrazić zgodę, jeśli nie zachodzą okoliczności wskazane w ustawie. Odmowa wydania takiego zezwolenia może nastąpić tylko wyjątkowo, w sytuacji, gdy umieszczenie infrastruktury telekomunikacyjnej spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi" (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 13.02.2018 r. sygn. akt II SA/Bd 913/17, LEX nr 2474203), "W świetle art. 39 ust. 3 zdanie drugie u.d.p. właściwy zarządca drogi może odmówić zezwolenia na umieszczanie (lokalizację) w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej, o której mowa w art. 39 ust. la powołanej ustawy, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi" (zob. wyrok NSA z dnia 06.10.2015 r. sygn. akt II GSK 320/15, LEX nr 1986878). Należy zauważyć, iż jak wskazały organy administracji publicznej obydwu instancji, wnioskowana sieć gazowa zaprojektowana została częściowo w bardzo bliskiej odległości od krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej nr [...] i drogi wojewódzkiej nr [...], jak również w chodnikach. Powyższe może się przyczynić do uszkodzenia konstrukcji jezdni lub skutkować ryzykiem wystąpienia niekontrolowanych osuwań i osiadań elementów konstrukcyjnych jezdni. Ponadto wnioskowana sieć gazowa planowana jest do zlokalizowania na odcinkach dróg wojewódzkich, na których były prowadzone prace remontowe jezdni oraz chodników i zostały objęte rękojmią na wykonane zadanie. Niewątpliwie więc realizacja inwestycji mogłoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu rękojmi. O rękojmi jest bowiem mowa w piśmie Rejonu Drogowego [...] z dnia [...] maja 2019 r., znajdującym się w aktach sprawy. Rękojmia została udzielona do dnia 21.12.2020 r. i do dnia 02.11.2021 r. (remont chodnika w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...]). Strona wniosła od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając: 1. naruszenie prawa materialnego w postaci art. 39 ust 1a w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych poprzez niezastosowanie go w sytuacji, gdy zastosowanie tego przepisu było dla organu obligatoryjne; 2. naruszenie prawa materialnego w postaci art. 39 ust. 3 w z art. 39 ust. 1 u.d.p. poprzez przyjęcie, że przedmiotowy przepis wprowadza zakaz lokalizowania urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, podczas gdy przepis ten wprowadza zasadę wydania wskazanego zezwolenia, a w toku postępowania przed jego wydawaniem zarządca drogi powinien rozważyć wszystkie okoliczności faktyczne i prawne, a także w uzasadnieniu do niej wskazać "jakie powody przemawiały za takim a nie innym rozstrzygnięciem" (wyrok NSA w Warszawie z dnia 9 kwietnia 1998 r., II SA 36/98, LEX nr 41643); 3. Naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 107 § 3 kpa poprzez sformułowanie uzasadnienia decyzji w sposób niespełniający wymogów z w/w artykułu - nieodniesienie się do argumentów Skarżącego wskazanych w odwołaniu, a odnośnie decyzji organu I instancji - niewskazanie wymogów, których Skarżący nie spełnia. Wskazując na powyższe, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji, w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U.2019.2167) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U.2019.2325 t.j. - zwanej dalej p.p.s.a.). Podkreślić należy, że w badaniu legalności Sąd nie jest związany zarzutami i granicami skargi. Przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie jest prawidłowość stanowiska organów obydwu instancji o braku podstaw do wydania, wnioskowanego przez skarżącą Spółkę, zezwolenia na lokalizację sieci gazowej średniego ciśnienia wraz z niezbędną infrastrukturą w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr [...] i drogi wojewódzkiej nr [...] w m. [...]. W myśl art. 39 ust. 1 Udp, generalną zasadą jest zakaz lokalizowania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Przepis art. 39 ust. 3 ww. ustawy wprowadza od tej zasady wyjątek - mianowicie w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi. Jak trafnie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, "Konsekwencją wprowadzenia w art. 39 ust. 1a u.d.p. zasady priorytetowego traktowania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury sieciowej jest art. 39 ust. 3 zd. 2 u.d.p., ale dopiero na etapie wydawania decyzji zezwalającej na umieszczenie tych urządzeń w pasie drogowym. Oznacza to, że nawet w przypadku przedsięwzięcia polegającego na umieszczeniu w pasie drogowym urządzeń infrastruktury inwestor musi złożyć wniosek o wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 39 ust. 3 u.d.p., zaś organ zobowiązany jest wyrazić zgodę, jeśli nie zachodzą okoliczności wskazane w ustawie. Odmowa wydania takiego zezwolenia może nastąpić tylko wyjątkowo, w sytuacji, gdy umieszczenie infrastruktury telekomunikacyjnej spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi" (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 13.02.2018 r. sygn. akt II SA/Bd 913/17, LEX nr 2474203), "W świetle art. 39 ust. 3 zdanie drugie u.d.p. właściwy zarządca drogi może odmówić zezwolenia na umieszczanie (lokalizację) w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej, o której mowa w art. 39 ust. la powołanej ustawy, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi" (zob. wyrok NSA z dnia 06.10.2015 r. sygn. akt II GSK 320/15, LEX nr 1986878). Z powyższym orzecznictwem koreluje pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2019 r., sygn. akt: II GSK 2138/17, w którego uzasadnieniu wyjaśniono, iż: "na mocy art. 39 ust. 3 tej ustawy w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie obiektów lub urządzeń w pasie drogowym może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem, o ile nie zawarto umowy, o której stanowi ten przepis. Z kolei z treści art. 39 ust. 3 zdanie 2 pkt 1 tego przepisu wynika, że w przypadku infrastruktury telekomunikacyjnej i wymienionej w art. 39 ust. 1a ustawy infrastruktury technicznej odmowa wydania zezwolenia jest możliwa tylko w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa ruchu, naruszenia wymagań wynikających z przepisów odrębnych i wtedy jeszcze, gdyby miało prowadzić do utraty uprawnień związanych z budową, remontem i przebudową drogi. Zatem art. 39 ust. 3 pkt 1 jest przepisem w tym znaczeniu szczególnym, że dla inwestycji infrastruktury telekomunikacyjnej i wymienionej infrastruktury technicznej wprowadza dodatkową przesłankę modyfikującą odmowę wydania zezwolenia. O ile z reguły ogólnej art. 39 ust. 1 u.d.p. wynika, że w pasie drogowym nie mogą być prowadzone czynności powodujące uszkodzenie lub niszczenie drogi i jej urządzeń albo powodujące zmniejszenie jej trwałości lub zagrażające bezpieczeństwu w ruchu drogowym, to w art. 39 ust. 3 pkt 1 podstawy odmowy zajęcia pasa drogowego zostały zmodyfikowane, bo pozostało bezpieczeństwo ujęte w regule ogólnej i dodatkowo wprowadzono nowe okoliczności skutkujące odmową.". Zdaniem Sądu, wskazane w powyższym wyroku przesłanki negatywne wydania zezwolenia na wymienioną we wniosku lokalizację zostały przez organ zinterpretowane i wyłuszczone prawidłowo w zaskarżonej decyzji. Mianowicie, wnioskowana sieć gazowa zaprojektowana została częściowo w bardzo bliskiej odległości od krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej nr [...] i drogi wojewódzkiej nr [...], jak również w chodnikach. Powyższe może się przyczynić do uszkodzenia konstrukcji jezdni lub skutkować ryzykiem wystąpienia niekontrolowanych osuwań i osiadań elementów konstrukcyjnych jezdni. Ponadto wnioskowana sieć gazowa planowana jest do zlokalizowania na odcinkach dróg wojewódzkich, na których były prowadzone prace remontowe jezdni oraz chodników i zostały objęte rękojmią na wykonane zadanie. Niewątpliwie więc realizacja inwestycji mogłoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu rękojmi. O rękojmi jest bowiem mowa w piśmie Rejonu Drogowego [...] z dnia [...] maja 2019 r., znajdującym się w aktach sprawy. Rękojmia została udzielona do dnia 21.12.2020 r. i do dnia 02.11.2021 r. (remont chodnika w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...]). Istotna w sprawie jest regulacja przewidziana w § 140 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124). Wynika z niej, iż umieszczanie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z drogą, nie może naruszać elementów technicznych drogi oraz nie może przyczynić się do czasowego lub trwałego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu albo zmniejszenia wartości użytkowej drogi. Natomiast jak wynika z ustaleń organów administracyjnych, wnioskowana sieć gazowa zaprojektowana została częściowo w bardzo bliskiej odległości od krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej nr [...] i drogi wojewódzkiej nr [...], jak również w chodnikach. Powyższe może się przyczynić do uszkodzenia konstrukcji jezdni lub skutkować ryzykiem wystąpienia niekontrolowanych osuwań i osiadań elementów konstrukcyjnych jezdni. Trafnie także zaznaczono w zaskarżonej decyzji, iż na przedmiotowych odcinkach ww. drogi nie spełniają wymogów § 4 pkt 2 ww. Rozporządzenia, zgodnie z którym drogi zaliczone do kategorii dróg wojewódzkich powinny spełniać wymagania techniczne i użytkowe określone co najmniej dla klasy G (głównej). Biorąc pod uwagę szerokość pasa drogowego, jak również działania zarządcy drogi wymagające uwzględnienia przyszłego rozwoju infrastruktury drogowej (m. in. w celu zapewnienia obsługi komunikacyjnej użytkowników drogi) oraz miejsca na lokalizację infrastruktury związanej z obsługą techniczną drogi, zawężanie dostępności pasa drogowego nie jest uzasadnione z punktu widzenia zarządcy drogi. Dodatkowo wskazano, iż zarządca drogi planuje w 2020 r. rozbudowę drogi wojewódzkiej nr [...] na wnioskowanym odcinku, natomiast realizacja wnioskowanej sieci gazowej może znacznie utrudnić realizację ww. inwestycji drogowej. Ponadto wnioskowana sieć gazowa planowana jest do zlokalizowania na odcinkach dróg wojewódzkich, na których były prowadzone prace remontowe jezdni oraz chodników i zostały objęte rękojmią na wykonane zadanie. Jednocześnie w 2019 r. został zaplanowany remont kolejnego odcinka drogi wojewódzkiej nr [...] objętego przedmiotowym wnioskiem na lokalizację sieci gazowej. Zdaniem Sądu, w powyższych okolicznościach nie można zasadnie stwierdzić, aby zachodziły przesłanki, które uznawałyby rzeczony przypadek za szczególnie uzasadniony w rozumieniu art. 39 ust. 3 cytowanej ustawy, co musiałoby skutkować wydaniem wnioskowanego zezwolenia na lokalizację sieci gazowej średniego ciśnienia wraz z niezbędną infrastrukturą w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr [...] i drogi wojewódzkiej nr [...]. Zaskarżona decyzja została wydana po wnikliwym rozpatrzeniu prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego sprawy. Uzasadnienie tej decyzji jest prawidłowe pod względem formalno-prawnym, albowiem zawiera wszelkie elementy wymagane dyspozycją art. 107 § 3 P.p.s.a. Tak więc należało uznać zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia za prawidłowe, nie obarczone wadami wskazywanymi w skardze, ani innymi, które Sąd winien wziąć pod uwagę z urzędu. Należy końcowo wskazać, iż przywołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.