VI SA/Wa 2478/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 maja 2011 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenie wygaśnięcia w części prawa ochronnego na znak towarowy "TĘCZA" 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej spółki – S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 1634 (jeden tysiąc sześćset trzydzieści cztery) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] września 2009 r., nr [...] Urząd Patentowy RP, po rozpoznaniu wniosku S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (wnioskodawca, skarżący) skierowanemu przeciwko P. P. – H. F. Sp. z o.o. z siedzibą w L. (uprawniony) o stwierdzenie wygaśnięcia w części prawa ochronnego na znak towarowy "TĘCZA" o nr [...], zarejestrowanego także dla następujących towarów w klasie 32: woda mineralna, woda gazowana, napoje bezalkoholowe – wniosek oddalił na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 i 6 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 z późn. zm., dalej: "p.w.p.") oraz art. 98 Kodeksu postępowania cywilnego w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p. Do wydania powyższej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia: Decyzją z dnia [...] stycznia 1995 r. Urząd Patentowy RP, na podstawie art. 44 i 45 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17) dokonał na rzecz R. Spółki z o.o. z siedzibą we W. rejestracji pod nr [...] słownego znaku towarowego "TĘCZA". Przeznaczony był on do oznaczania towarów i usług w klasie: 7, 9, 11, 32, 35, 37, 39, 40, 42, z tym że w klasie 32 służyć miał do oznaczania: wód mineralnych, wód gazowanych i napojów bezalkoholowych. Znak ten został zgłoszony do rejestracji w dniu 28 lipca 1992 r. Dnia 2 października 2007 r. S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego z powodu nieużywania znaku towarowego "TĘCZA", zarejestrowanego na rzecz P. P. – H. F. Sp. z o.o. z siedzibą w L. dla następujących towarów w klasie 32: woda mineralna, woda gazowana, napoje bezalkoholowe. Jako podstawę prawną żądania wnioskodawca wskazał art. 169 ust. 1 pk1 i 2 p.w.p. Jako podstawę interesu prawnego wskazał, że sporny znak stanowi przeszkodę do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy słowny - "TĘCZA MAZUR" przeznaczony do oznaczania następujących towarów w klasie 32: piwo, wody mineralne i gazowane oraz inne napoje bezalkoholowe, napoje owocowe i soki owocowe, syropy i inne preparaty do produkcji napojów. W odpowiedzi na wniosek uprawniony pismem z dnia 15 września 2009 r. wniósł o jego oddalenie. Stwierdził, że używa spornego znaku do oznaczania towarów objętych prawem ochronnym. Na dowód przedstawił kopie sześciu faktur sprzedaży VAT wystawionych za sprzedaż napojów oznaczonych spornym znakiem, umowy dotyczące sprzedaży towarów, prognozy sprzedaży, zamówienia i potwierdzenia dostaw towarów. Następnie przy piśmie z dnia 23 stycznia 2009 r. uprawniony dołączył kolejne dowody: kopie siedmiu faktur VAT wystawionych za sprzedaż napojów oznaczonych spornym znakiem, kopie umów dotyczących używania spornego znaku i sprzedaży towarów opatrzonych spornym znakiem. Na rozprawie w dniu [...] lutego 2009 r. wiceprezes zarządu uprawnionego oświadczył, że uprawnionego z firmą H., właścicielką spornego znaku, od dnia 19 kwietnia 1997 r. łączyła umowa na czas nieokreślony, na podstawie której uprawniona produkowała napoje pod marką "TĘCZA". Następnie G. Sp. z o.o. z siedzibą w P. sprzedała uprawnienie do spornego znaku firmie J.M., która zaczęła zamawiać produkowane przez uprawnionego napoje oznaczane znakiem "TĘCZA". Uprawniony przez cały ten czas uważał się za właściciela znaku jako producent napojów nim oznaczanych z uwagi na zawartą umowę z wcześniejszym właścicielem znaku. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r., na mocy art. 2553 ust. 5 p.w.p. organ wyznaczył stronom dwumiesięczny termin na podanie wszystkich twierdzeń i dowodów na ich poparcie, pod rygorem utraty prawa powoływania ich w trakcie dalszego postępowania. Termin ten na wniosek uprawnionego, w skutek zmiany pełnomocnika, organ przedłużył o kolejne dwa miesiące. W piśmie z dnia 24 kwietnia wnioskodawca zakwestionował dotychczasowe dowody uprawnionego, gdyż nie dotyczyły towarów oznaczanych spornym znakiem albo pochodziły z okresu po złożeniu wniosku, a Spółka F.. nie przedstawiła umowy licencyjnej z dnia 17 kwietnia 1997 r. Ponadto zauważył, że G. w piśmie z dnia 8 listopada 2007 r. wniosła o uznanie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do spornego znaku jako zasadnego, co tylko potwierdzało stanowisko Spółki S. W piśmie z dnia 29 czerwca 2009 r. uprawniony podniósł, iż w dniu 8 listopada 2007 r. firma G. nie była już właścicielem spornego znaku, zatem pełnomocnik tej firmy nie miał prawa składać oświadczenia co do używania spornego znaku. Dołączył także etykiety napojów oznaczanych spornym znakiem. Na rozprawie w dniu [...] sierpnia 2009 r. pełnomocnik uprawnionego przedstawił kopię umowy licencyjnej z dnia [...] kwietnia 1997 r. zawartej między uprawnionym a G.Sp. z o.o. z siedzibą w P. Opóźnienie w przedstawieniu dowodów usprawiedliwiał tym, że pełnomocnikiem został ustanowiony dopiero w dniu 4 maja 2009 r., a umowę licencyjną uprawniony odnalazł dopiero pod koniec czerwca 2009 r. Na tej samej rozprawie wnioskodawca doprecyzował wniosek w ten sposób, iż wnosił o stwierdzenie wygaśnięcia spornego znaku towarowego z dniem 13 stycznia 2000 r. Odnosząc się do dowodów przedstawionych przez uprawnionego wskazał, że jego wniosek został złożony w dniu 2 października 2007 r., a uprawniony stał się właścicielem spornego znaku dopiero w dniu 3 października 2007 r. Nadto wnosił o pominięcie dowodów przedstawionych przez uprawnionego po terminie wyznaczonym postanowieniem organu z dnia [...] lutego 2009 r. Decyzją z dnia [...] września 2009 r. Urząd Patentowy RP (także: UP) oddalił wniosek. Jako podstawę rozstrzygnięcia powołał art. 169 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 i 6 p.w.p. Wskazał, że udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy wiąże się z ustawowym obowiązkiem używania tego znaku dla towarów, do oznaczania których został udzielony. Celem stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy zaś jest eliminowanie takiego prawa wskutek faktycznego nieużywania danego oznaczenia w obrocie gospodarczym. Co do oceny zasadności wniosku UP stwierdził, że wniosek został złożony w dniu 2 października 2007 r., a więc pod rządami obowiązującej od dnia 22 sierpnia 2001 r. ustawy – Prawo własności przemysłowej i zastosowanie mają uregulowania tego aktu, zwłaszcza jej art. 169 ust. 1 pkt i ust. 2. Organ podzielił argumentację wnioskodawcy co do podstaw jego interesu prawnego w dochodzeniu omawianego żądania, wymaganego przez art. 169 ust. 2 p.w.p. Oceniając zasadność wniosku UP przywołał art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. stanowiący, że prawo ochronne na znak towarowy wygasa na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania. Organ odwołał się także do art. 170 ust. 1 p.w.p. mówiącego, że wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego oddala się, jeżeli przed złożeniem tego wniosku rozpoczęło się lub zostało wznowione rzeczywiste używanie znaku. Kierując się powyższym i mając na uwadze przedstawione przez uprawnionego faktury z lat 2002 – 2008, UP zbadał okres pięciu lat poprzedzających datę złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa ochronnego czyli okres od 2 października 2002 r. do dnia 2007 r. Wskazał, że należało sprawdzić czy używanie znaku w powyższym okresie miało miejsce na terytorium Polski, miało jednoznaczny charakter, to jest było rzeczywiste i poważne oraz dotyczyło towarów objętych ochroną. Jako rzeczywiste używanie organ rozumiał nakładanie oznaczenia na towar i wprowadzanie tak oznaczonych towarów do obrotu. Urząd Patentowy RP zauważył, że, w myśl art. 169 ust. 6 p.w.p., w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie o wygaśnięcie prawa ochronnego, obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego. Zatem na uprawnionym spoczywał ciężar wykazania, że używał znaku, a jeżeli nie używał, to wykazania ważnych powodów takiego stanu. Do określenia zakresu pojęcia "używanie" UP odwołał się do art. 154 p.w.p., stanowiącego, że używanie znaku towarowego polega w szczególności na: umieszczaniu tego znaku na towarach objętych prawem ochronnym lub ich opakowaniach, oferowaniu i wprowadzaniu tych towarów do obrotu, ich imporcie lub eksporcie oraz składowaniu w celu oferowania i wprowadzania do obrotu, a także oferowaniu lub świadczeniu usług pod tym znakiem; umieszczaniu znaku na dokumentach związanych z wprowadzaniem towarów do obrotu lub związanych ze świadczeniem usług; posługiwaniu się nim w celu reklamy. Odnosząc powyższe rozważania do omawianej sprawy, organ przyjął, że kopie faktur VAT wystawianych z tytułu sprzedaży towarów określanych jako: "napój TĘCZA gazowany", "napój gazowany TĘCZA cola", umowy sprzedaży napojów, prognozy zakupów, zamówienia i potwierdzenia dostaw towarów, etykiety napojów "TĘCZA" świadczyły, że w analizowanym okresie 2002 – 2007 sporny znak był używany w Polsce w sposób niedwuznaczny, rzeczywisty i poważny. Używanie znaku nie miało charakteru pozornego, towary trafiały do odbiorców wskutek wielokrotnej, długotrwałej sprzedaży. Napoje oznaczone spornym znakiem były dostępne w wielu różnych miejscach sprzedaży, szczególnie w sieci marketów "[...]". Konsumenci mieli możliwość wielokrotnego autentycznego kontaktu ze znakiem w trakcie nabywania towarów nim oznaczonych. W ten sposób znak stał się rozpoznawalny. Organ zwrócił uwagę, że uprawniony nabył prawo do spornego znaku w dniu 3 października 2007 r. czyli już po złożeniu wniosku w niniejszej sprawie. Jednakże odwołując się do art. 169 ust. 4 pkt 3 p.w.p., nakazującego jako używanie znaku traktować także używanie jego przez osobę trzecią za zgodą uprawnionego oraz do umowy licencyjnej z dnia [...] kwietnia 1997 r. między G. a uprawnionym, UP uznał, że w okresie między 2002 - 2007 r. Spółka F. produkowała napoje "TĘCZA" w porozumieniu i za zgodą ówczesnego uprawnionego – G. Organ stanął nadto na stanowisku, że skoro sporny znak był używany do oznaczania "napojów gazowanych TĘCZA" i "napojów gazowanych TĘCZA cola", to należało oddalić wniosek w niniejszej sprawie w całości, albowiem woda mineralna, woda gazowana, napoje bezalkoholowe są bliskoznacznymi określeniami towarów opatrzonych znakiem "TĘCZA" przez uprawnionego. Urząd Patentowy RP uznał jako usprawiedliwione opóźnienie uprawnionego w złożeniu dowodów, które następnie stały się podstawą ustalenia stanu faktycznego. Na rozstrzygnięcie powyższe skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 3 listopada 2010 r. złożył wnioskodawca S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Zaskarżył je w całości i wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Skarżący zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia tej sprawy’ -naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy czyli art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy istniały podstawy do wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak, będące konsekwencją wadliwego ustalenia stanu faktycznego, a także błędna wykładnię powyższego przepisu polegającą na przyjęciu, że fakt wykazania używania znaku dla towarów niewskazanych w wykazie towarów może być uznane za używanie znaku towarowego w rozumieniu tego uregulowania. Uzasadniając zarzut naruszenia reguł postępowania administracyjnego skarżący zwrócił uwagę, że konsekwencją powołanych uregulowań k.p.a. jest obowiązek organu zebrania w sposób wyczerpujący zebrać, a następnie rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Organ przede wszystkim przedwcześnie, bez należytej analizy materiału dowodowego przyjął, że uprawniony używał znak towarowy jako osoba trzecia za zgodą uprawnionego. Nie została właściwie przeanalizowana umowa licencyjna z dnia [...] kwietnia 1997 r. między G. a Spółką F. Skarżący poddał w wątpliwość jej autentyczność, a w konsekwencji - zeznań wiceprezesa zarządu uprawnionego. Powołał się także na pismo pełnomocnika G. uznające wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia spornego znaku towarowego. Zdaniem skarżącego oświadczenie takie nie zostałoby złożone, gdyby G. używał spornego oznaczenia lub wyraził zgodę na używanie tego znaku przez osobę trzecią. Z kolei w zakresie zarzutu naruszenia prawa materialnego wskazał na niezastosowanie art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., mimo że nie przedstawiono żadnego dowodu na używanie spornego znaku towarowego przez uprawnione do tego podmioty, przed dniem złożenia wniosku w niniejszej sprawie, to jest przed dniem 2 października 2007 r. Spółka F. z kolei nie przedstawiał dowodów, aby używała spornego znaku w rozumieniu art. 169 ust. 4 pkt 3 p.w.p. czyli za zgodą uprawnionego. W tej sytuacji organ powinien stwierdzić wygaśnięcie spornego znaku towarowego z dniem 13 stycznia 2000 r. Nadto dowody przedstawione przez uprawnionego nie odnosiły się do używania znaku co do wszystkich towarów wymienionych we wniosku: wody mineralnej, wody gazowanej, napojów bezalkoholowych. Przyjęcie przez UP, że są to bliskoznaczne określenia towarów pozostawało w sprzeczności z art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. wymagającego nieużywania znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych rejestracją. Niewystarczające jest dla wyeliminowania zastosowania art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. ustalenie, że znak towarowy był używany dla towarów podobnych. Za takim rozumieniem art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. przemawiała, zdaniem skarżącego treść art. 169 ust. p.w.p. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o oddalenie skargi. Uczestnik postępowania P. P. – H. F. Sp. z o.o. z siedzibą w L. nie zajęło stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi. Należy także zauważyć, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."). Oceniając skargę S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. w świetle powyższych kryteriów, należało uznać ją uzasadnioną. Zgodnie z art. 255 ust. 1 pkt 3 p.w.p. postępowanie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy w przypadkach określonych w art. 169 p.w.p. toczy się w trybie postępowania spornego. Wniosek, w myśl art. 2551 ust. 3 pkt 1 p.w.p. powinien zawierać oznaczenie stron i ich adresy. Organ na podstawie art. 255 ust. 4 p.w.p. rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę. Jeżeli wniosek nie spełnia wymogów formalnych UP wzywa wnioskodawcę do usunięcia usterek lub braków terminie 30 dni pod rygorem umorzenia postępowania, zgodnie z art. 2551 ust. 6 p.w.p. W sprawach nieuregulowanych w Prawie własności przemysłowej, z mocy art. 256 ust. 1 p.w.p. do postępowania spornego przed UP stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze należy zauważyć, że skarżący we wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "TĘCZA" co do towarów w klasie 32 jako uczestnika postępowania wskazał G. Sp. z o.o. z siedzibą w D. Powyższy wniosek został złożony w UP w dniu 2 października 2007 r. W tej dacie jako uprawniony do spornego znaku w rejestrze znaków towarowych figurował G. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na podstawie decyzji UP z dnia [...] lipca 2002 r., znak [...]. Równocześnie toczyło się przed UP postępowanie o zmianę wpisu w rejestrze co do uprawnionego, zainicjowane wnioskiem W. F. G. Sp. z o.o. z siedzibą w P. z dnia [...] lutego 2007 r. (data wpływu do UP w dniu [...] lutego 2007 r.). Postępowanie to zostało zakończone wydaniem przez UP dwóch decyzji w dniu [...] stycznia 2008 r., na podstawie których: w pierwszej - w miejsce G. Sp. z o.o. z siedzibą w P. jako uprawnionego wpisano W. F. P. Sp. z o.o. z siedzibą w P., a w następnej – w miejsce W. F. P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. wpisano W. F. G. Sp. z o.o. z siedzibą w P. Zatem przez cały czas jako siedziba G. Sp. z o.o. widniał P. Owszem, w odpisach z Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] figurował oddział G. Sp. z o.o. w D. Jednakże UP winien był wyjaśnić wątpliwości co do uczestnika postępowania – G. Sp. z o.o., czy zmienił jedynie siedzibę, czy też chodziło o inny podmiot, aniżeli wpisany w rejestrze znaków towarowych jako uprawniony, zwłaszcza że błędne wskazanie strony postępowania w świetle art. 255 ust. 4 p.w.p. i art. 2551 ust. 6 p.w.p. rodziło odpowiednie skutki procesowe. Dalej organ przyjął, że stroną postępowania jest P. P. – U. F. Sp. z o.o. z siedzibą w L., choć wniosek o zmianę wpisu tego podmiotu jako uprawnionego w rejestrze znaków towarowych z dnia 14 listopada 2007 r. wpłynął do UP w dniu 19 listopada 2007 r. i oparty był na umowie o przeniesienie prawa ochronnego na znak towarowy "TĘCZA" zawartej między W. F. G. Sp. z o.o. z siedzibą w P. a P. P. – U. F. Sp. z o.o. z siedzibą w L., z dnia 3 października 2007 r. Organ w żaden sposób nie odniósł się do powyższych zmian podmiotowych stron postępowania. Nadto UP nie zbadał umocowania pełnomocników reprezentujących P. P. – U. .F. Sp. z o.o. z siedzibą w L. w postępowaniu o stwierdzenie wygaśnięcia spornego znaku towarowego. Rzecznicy patentowi: W. Z. i A. P. złożyli kopię pełnomocnictwa z dnia 11 października 2007 r. (w postępowaniu o dokonanie zmiany uprawnionego w rejestrze znaków towarowych) podpisane przez Viceprezesów Spółki F.: R. K. i J. B. Następny pełnomocnik tego podmiotu – rzecznik patentowy J. L. przedłożył pełnomocnictwo podpisane przez Viceprezes Spółki F. – J. B. i prokurenta – K. P. (k. – 135 akt adm. [...]). Organ także na rozprawie w dniu 2 lutego 2009 r. wysłuchał w trybie art. 95 k.p.a. Viceprezesa Spółki F. – J. B. Jednakże przez całe omawiane postępowanie UP nie wyjaśnił czy osoby podpisujące pełnomocnictwa i występujące na rozprawie były w rzeczywistości uprawnione do reprezentacji uprawnionego i ewentualnie jaki był zakres ich umocowania, choćby poprzez zażądanie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego F.. Należało bowiem wyjaśnić czy reprezentujące Spókę F. osoby rzeczywiście posiadały przymiot pełnomocników w rozumieniu art. 2551 ust. 4 pkt 1 p.w.p. Ponadto zaniechanie to doprowadziło do naruszenia art. 6 k.p.a. w zw. z art. 30 i 32 k.p.a. Przepis art. 6 k.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Z kolei art. 30 § 1 k.p.a. mówi, że zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych ocenia się według przepisów prawa cywilnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W przepisie art. 32 k.p.a. wprowadzono zasadę, że strona może działać przez swego pełnomocnika. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, należało najpierw wziąć pod uwagę te dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Organ nie zobowiązał skarżącego do wskazania daty, z jaką miało nastąpić potwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy, choć taki obowiązek wynikał z art. 2551 ust. 3 pkt 3 p.w.p. w zw. z art. 172 p.w.p. Pełnomocnik skarżącego dopiero na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2009 r. doprecyzował wniosek w tym zakresie i wniósł o stwierdzenie wygaszenia spornego znaku z datą 13 stycznia 2000 r. (protokół rozprawy, k. – 139 akt adm. [...]). Organ do tak sformułowanego wniosku także nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji, choć okoliczność ta mogła mieć znaczenie dla badania przesłanek z art. 170 ust. 2 p.w.p. Przepis ten stanowi, że rozpoczęcie lub wznowienie używania znaku towarowego, po upływie nieprzerwanego pięcioletniego okresu jego nieużywania i w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego, nie zostanie jednak uwzględnione, jeżeli przygotowania do rozpoczęcia lub wznowienia używania mają miejsce tuż po tym, jak uprawniony dowiedział się, że taki wniosek może być złożony. Organ jako podstawę oddalenia wniosku wskazał także art. 170 ust. 1 p.w.p. Skarżący zaś jako przyczynę złożenia wniosku o stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy wskazał niemożność pozytywnego zakończenia postępowania o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy "TĘCZA MAZUR", wszczętego w 2006 r. Nadto w aktach postępowania administracyjnego dotyczącego rejestracji znaku towarowego "TĘCZA" [...] w umowie o przeniesienie prawa rejestracji znaku towarowego "TĘCZA" zawartej w dniu 17 czerwca 1998 r. między R. Sp. z o.o. z siedzibą we W. a G. Sp. z o.o. z siedzibą w P. w § 1 pkt 4 umowy widnieje zapis: "Dotychczas znak był wykorzystywany w pełnym zakresie". Następnie G. Sp. z o.o. z siedzibą w P. wskutek wniosku z dnia 18 lipca 2002 r. uzyskał przedłużenie prawa z rejestracji spornego znaku na następny 10 – letni okres, to jest do dnia 28 lipca 2012 r. (pismo UP z dnia 1 sierpnia 2002 r. w aktach adm.). Z kolei w dalszych umowach przenoszących uprawnienie do spornego znaku na podmioty: W. F. P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (jego następcą prawnym był W. F. G. Sp. z o.o. z siedzibą w P.) i P. P. – U. F. Sp. z o.o. z siedzibą w L. nie umieszczono już zapisu, że znak jest używany. Natomiast zawarto klauzule, że sprzedawane prawo nie jest obciążone prawami osób trzecich. Po kilku latach zaś pełnomocnik G. Sp. z o.o. w piśmie z dnia 8 listopada 2007 r. w odpowiedzi na wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia spornego znaku ochronnego oświadczył, że uznaje to żądanie skarżącego (k. – 7 akt adm. Sp [...]). Sąd nie podzielił stanowiska uprawnionego, jakoby pełnomocnik G. Sp. z o.o. nie był uprawniony do złożenia oświadczenia z dnia 8 listopada 2007 r., gdyż w aktach brak jest dowodów, aby pełnomocnictwo rzecznikowi patentowemu – R. S. zostało cofnięte. Okoliczności powyższe powinny być wzięte pod uwagę przy ocenie wniosku skarżącego. Odnosząc się do zarzutów niewyjaśnienia przez organ czy Spółka F. rzeczywiście była uprawniona do używania spornego znaku "TĘCZA" w okresie sprzed zawarcia przez nią umowy z dnia [...] października 2007 r. o przeniesienie na ten podmiot prawa ochronnego na znak towarowy "TĘCZA", należało także uwzględnić zarzuty skarżącego. Organ nie przeanalizował dokładnie umowy licencyjnej z dnia [...] kwietnia 1997 r. między G. Sp. z o.o. z siedzibą w P.u a F. Sp. z o.o. z siedzibą w L. w kontekście zarzutów stawianych przez skarżącego, że została zawarta zanim G. Sp. z o.o. z siedzibą w P. stał się uprawnionym ze spornego znaku (umowa była z dnia [...]czerwca 1998 r., wniosek o zmianę uprawnionego w rejestrze został złożony w dniu 8 marca 2002 r., a decyzję UP wydał w dniu [...] lipca 2002 r.), a nadto było w niej odwołanie do zwyczajowo używanego skrótu ustawy – Prawo własności przemysłowej (§ 7 umowy - PWP), która została uchwalona dopiero w dniu [...] czerwca 2000 r. (umowa., k. – 136 akt adm [...]). Niezależnie od powyższego UP nie wziął pod uwagę oświadczenia wcześniejszego pełnomocnika uprawnionego – rzecznika patentowego A. P., który na rozprawie w dniu 21 października 2008 r. stwierdził, że uprawniony nie ma na piśmie zgody do używania spornego znaku przed dniem 3 października 2007 r. (protokół rozprawy, k. – 47 akt adm. [...]). Ponadto organ nie zbadał innej umowy zawartej między G. Sp. z o.o. z siedzibą w P. a uprawnionym także w dniu [...] kwietnia 1997 r. dotyczącej przystąpienia do współpracy między stronami (kopia umowy, k. – 81 – 83 akt adm [...]). Z zapisu paragrafu 2 pkt 5 tej umowy wynikałoby, że F. miał rozlewać napoje opatrzone nazwą TĘCZA do opakowań stanowiących własność H. i opatrzonych etykietami, których wzór stanowił także własność H. Ponadto z umów przenoszących prawo do spornego znaku na kolejnych uprawnionych: G.Sp. z o.o. z siedzibą w P., W. F. P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. oraz uprawnionego, nie podnoszono, aby prawo to było obciążone na rzecz np. uprawnionego. Należy przy tym podkreślić, że z art. 169 ust. 6 p.w.p. na uprawnionym ciążył obowiązek wykazania używania spornego znaku towarowego, a tym samym rodzaju towarów opatrywanych tym znakiem. Okoliczności powyżej przedstawione zostały pominięte przez UP przy ustalaniu stanu faktycznego. Organ nie odniósł się do dowodów wskazujących na powyższe okoliczności, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Z przepisu art. 7 k.p.a. wynika dla organ obowiązek podjęcia wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia sprawy, wyrażający się w powinności wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), przy czym organ powinien na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Następnie tok rozumowania organu, w tym w odniesieniu do zgromadzonych dowodów winien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., aby można było skontrolować prawidłowość czynności organu. Powyższych elementów zabrakło w zaskarżonej decyzji. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego będzie umożliwiało prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego. Urząd Patentowy RP przy ponownym rozstrzyganiu sprawy winien kierować się wskazanymi wyżej wytycznymi. Zatem z wyżej opisanych powodów zaskarżona decyzja nie może się ostać i na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku, postanawiając o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 1 i 2 tej ustawy.