VI SA/Wa 2493/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2018 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] czerwca 2016 r.; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego S. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Główny Inspektor Transportu Drogowego (zwany dalej organem) decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...] po ponownym rozpatrzeniu odwołania S. B. (zwanego dalej stroną/skarżącym) od poprzedzającej ją decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego (zwanego dalej organem I instancji) z dnia [...] czerwca 2016 r. o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 1 500 złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ wskazał, że działał na podstawie art. 104 w zw. z art. 107 kpa, art. 13k ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3, art, 13k ust. 4, ust. 6 pkt 1, ust. 9 oraz art. 13l ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460 ze zm. - dalej udp), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1263 ze zm. - dalej Rozporządzenie), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414, ze zm.). Podstawę faktyczną nałożenia kary stanowiło naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Ustalono, że w dniu [...] marca 2016r. zarejestrowano przejazd pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] (rodzaj: SAMOCHÓD CIĘŻAROWY) poruszającego się wraz z przyczepą/naczepą o numerze rejestracyjnym [...] przez: 1. urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...] pod numerem ewidencyjnym [...], o godzinie 19:50:28, na odcinku drogi krajowej nr [...] K. (skrzyżowanie z drogą krajową nr [...]) – D. (skrzyżowanie z drogą krajową nr [...]), 2. urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...] pod numerem ewidencyjnym [...], o godzinie 19:54:31, na odcinku drogi krajowej nr [...] K. (skrzyżowanie z drogą krajową nr [...])- D. (skrzyżowanie z drogą krajową nr [...]). Organ ustalił, że dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów przekracza 3,5 tony, a właścicielem pojazdu samochodowego był S. B.. Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów wynosiła 4 005 kg, w tym pojazdu samochodowego – 2 805 kg, zaś przyczepy – 1 200 kg. W wyniku dokonanej kontroli stacjonarnej stwierdzono, iż w ww. pojeździe nie znajduje się urządzenie pokładowe viaBox służące do uiszczania opłat elektronicznych, a ponadto wskazany pojazd nie został zarejestrowany w krajowym systemie elektronicznego poboru opłat. Tym samym za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata elektroniczna. Organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej podczas ww. przejazdu. Skarżący wskazał, że w dacie naruszenia zakupił przyczepę kempingową i chciał zaprowadzić ją do miejsca zamieszkania. Oznajmił, że w wyniku błędu pojechał niewłaściwą trasą, z której zawrócił w najbliższym możliwym miejscu, zaś na drodze płatnej przebywał jedynie około 4 minut. Wyjaśnił również, iż wcześniej nie posiadał pojazdu podlegającego opłacie w systemie viaTolt i nie zdawała sobie sprawy, że ww. odcinek drogi jest objęty systemem elektronicznego poboru opłat. Mając powyższe na uwadze wniósł o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej. Organ I instancji mając na względzie wskazane wyżej okoliczności tj. fakt że korzystający z drogi publicznej w dniu [...] marca 2016 r. naruszył obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 2 udp nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 1 500 zł. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie. Ponownie rozpoznając sprawę Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalono stan faktyczny. Na poczynione ustalenia w pełni pozwalał zgromadzony materiał dowodowy, z którego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że ww. zespół pojazdów, niewyposażony w urządzenie viabox służące do poboru opłaty elektronicznej, poruszał się w ww. dniu po płatnym odcinku drogi publicznej wyszczególnionej w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej za kontrolowany przejazd. Organ wyjaśnił, że zarządcą dróg krajowych jest Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad i to na niej spoczywa obowiązek oznakowania dróg tabliczkami informacyjnymi T-34, informującymi o elektronicznym poborze opłat zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Powołując się na pismo Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] wskazał, że droga krajowa nr [...] na ww. odcinku była prawidłowo oznakowana znakami i tabliczkami informacyjnymi wskazującymi, iż jest to płatny odcinek drogi krajowej. Jak podkreślił przesłanką odpowiedzialności jest stwierdzenie nieprzestrzegania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. Skoro pojazd nie został wyposażony w wymagane urządzenie viaBox pozwalające na uiszczenie stosownej opłaty, to nie powinien on w takiej sytuacji poruszać się po odcinku płatnych dróg krajowych. W przeciwnym razie właściciel pojazdu lub podmiot, na rzecz którego przeniesiono posiadanie pojazdu naraża się na administracyjną odpowiedzialność za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Uiszczenie opłaty elektronicznej może nastąpić jedynie przy wykorzystaniu urządzenia tzw. jednostki pokładowej viaBox. Warunkiem koniecznym dla nabycia urządzenia jest zawarcie stosownej umowy z pobierającym opłatę elektroniczną dotyczącą korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków objętych opłatą elektroniczną. Ustawodawca nie przewidział możliwości uiszczenia opłaty elektronicznej w inny sposób. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie: 1. art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13k ust. 1 pkt 2. art. 13k ust. 4 udp i wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej bez uwzględnienia, iż zdarzenie to, będące wynikiem ewidentnej pomyłki kierowcy, natychmiast skorygowanej, rozpoczęte wjazdem i zakończone po 4 minutach i 3 sekundach tą samą bramownicą nie było przejazdem w rozumieniu art. 13 ust. 1 udp. 2. przedmiotowy odcinek drogi nie był w dacie zdarzenia prawidłowo i odpowiednio wcześnie oznakowany znakami kierunku i miejscowości wraz z tabliczką T- 34 wskazującą na pobór opłaty elektronicznej. W związku z powyższym wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji poprzedzającej ją decyzji z [...] czerwca 2016 r. w całości oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z [...] września 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2016 r, o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 1 500 złotych. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Sąd dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Nie zostały wyjaśnione motywy podjętego rozstrzygnięcia. Na wstępie rozważań wskazać trzeba, że kwestie opłat elektronicznych za użytkowanie dróg publicznych są przedmiotem szeregu regulacji prawnych, zarówno dyrektyw unijnych, jak i przepisów krajowych, które zresztą w znacznej części implementują te dyrektywy. Wśród przepisów krajowych szczególne miejsce zajmuje ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy, a w szczególności: - rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokość stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2011 r., Nr 80, poz. 433), - rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie obliczania maksymalnej stawki opłaty elektronicznej (Dz. U. Nr 77.417), - rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2011 r. w sprawie wnoszenia opłat elektronicznych i ich rozliczania oraz przekazywania opłat elektronicznych i kar pieniężnych na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego (Dz.U. Nr 91 poz. 524), - rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2011 r. w sprawie trybu, sposobu i zakresu kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej (Dz. U. 133, poz. 773). Istotne znaczenie dla kwestii opłat elektronicznych ma również ustawa z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. 2012 r., poz. 931; w szczególności rozdział 5a) oraz rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie stawek opłat za przejazd autostradą (Dz. U 2012.467). Bezspornie zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 udp, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Konsekwencją nieuiszczenia opłaty jest nałożenie na stronę kary pieniężnej, której wysokość stosownie do treści art. 13k ust. 1 udp uzależniona jest od rodzaju pojazdu, za przejazd którego nie została uiszczona opłata elektroniczna. Za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp, wymierza się karę pieniężną w wysokości: 1. 500 złotych - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy; 2. 1500 złotych - w pozostałych przypadkach. Według art. 13k ust. 4 udp kary pieniężne, o których mowa w art. 13k ust. 1 udp, wymierza się właścicielowi pojazdu samochodowego, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp, a jeśli pojazdem jest zespół pojazdów to właścicielowi pojazdu złączonego z przyczepą lub naczepą. Jeżeli właściciel nie jest posiadaczem pojazdu to kary nakłada się na podmiot, na rzecz którego przeniesiono posiadanie tego pojazdu. W niniejszej sprawie organ uznał, że za sporny przejazd po drodze płatnej nie została uiszczona należna opłata elektroniczna, natomiast Sąd nie podziela powyższego stanowiska uznając je, w świetle okoliczności badanej sprawy, co najmniej za przedwczesne. Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] marca 2016 r. zarejestrowano przejazd pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] (rodzaj: SAMOCHÓD CIĘŻAROWY) poruszającego się wraz z przyczepą/naczepą o numerze rejestracyjnym [...] przez: 1 1. urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...] pod numerem ewidencyjnym [...], o godzinie 19:50:28, na odcinku drogi krajowej nr [...] K. (skrzyżowanie z drogą krajową nr [...]) – D. (skrzyżowanie z drogą krajową nr [...]), 2. urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...] pod numerem ewidencyjnym [...], o godzinie 19:54:31, na odcinku drogi krajowej nr [...] K. (skrzyżowanie z drogą krajową nr [...])- D. (skrzyżowanie z drogą krajową nr [...]). Organ ustalił, że dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów przekracza 3,5 tony, a właścicielem pojazdu samochodowego był S. B.. Wskazał, że dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów wynosiła 4 005 kg, w tym pojazdu samochodowego – 2 805 kg, zaś przyczepy – 1 200 kg. Zdaniem organu powołującego się na załącznik do wskazanego wyżej Rozporządzenia za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej podczas przejazdu nakłada się na stronę karę pieniężną. W wyniku dokonanej kontroli stacjonarnej stwierdzono, iż w ww. pojeździe nie znajduje się urządzenie pokładowe viaBox służące do uiszczania opłat elektronicznych, a ponadto wskazany pojazd nie został zarejestrowany w krajowym systemie elektronicznego poboru opłat. Tym samym, zdaniem organu, za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata elektroniczna. Nie jest kwestionowane, że pojazd, nie był wyposażony w urządzenie viaBox, wobec tego opłata elektroniczna za sporny przejazd nie została uiszczona. Wobec tego uznano, że naruszono określony w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp obowiązek ponoszenia opłaty elektronicznej za przejazd po płatnych odcinkach dróg krajowych. Za takie postępowanie w myśl obecnie obowiązujących przepisów prawa powszechnie obowiązującego należało wymierzyć karę w wysokości 1 500 zł. Spór w niniejszej sprawie dotyczy prawidłowości oznaczenia drogi i uznania czy tak krótki okres przebywania pojazdu na drodze płatnej z uwagi na wjechanie na tę drogę z powodu niewłaściwego oznakowania może powodować wymierzenie kary pieniężnej. Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony w wyroku z dnia 21 sierpnia 2013 r. sygn. akt II GSK 1467/12, w którym zwrócono uwagę na konieczność dokonywania wykładni przepisu art. 13 k ust.1 pkt 1 udp w zgodzie z art. 2 Konstytucji RP. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przy tym, że istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów, a przepis art. 13k ust. 1 pkt 1 udp funkcjonuje w określonym otoczeniu prawnym, zatem jego znaczenie powinno być odczytywane w łączności z innymi przepisami i celami, jakie ustawodawca chciał osiągnąć określoną regulacją prawną. Na potrzebę wykładni prokonstytucyjnej omawianych przepisów zwrócił także uwagę Trybunał Konstytucyjny w postanowieniu z dnia 10 września 2014 r.( sygn. akt P 36/13), a także Rzecznik Praw Obywatelskich w wystąpieniu z dnia 4 stycznia 2013 r. (znak RPO-691806-V/12/GM) skierowanym do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. W kontekście konstytucyjnym wątpliwości budzą kwestie wynikające z konstrukcji normy prawnej zawartej w wyżej przywołanym przepisie, obligującym organ do nakładania kar pieniężnych w sytuacji ewidentnej pomyłki związanej z niewłaściwym oznakowaniem drogi i przebywania pojazdu na drodze płatnej niecałe 5 minut. Należy przy tym mieć na uwadze orzecznictwo sądów administracyjnych, aprobowane przez Trybunał Konstytucyjny (vide – wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 31 marca 2008 r. sygn. akt SK 75/06), zgodnie z którym celem regulacji prawnych o charakterze karnym zawartych w ustawie o drogach publicznych jest wymuszenie stosownej organizacji. Jak wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, w demokratycznym państwie prawnym stanowienie i stosowanie prawa nie może być swoistą pułapką dla obywatela, a obywatel powinien mieć możliwość układania swoich spraw w zaufaniu, że nie naraża się na negatywne skutki prawne swoich decyzji i działań niemożliwe do przewidzenia w chwili podejmowania decyzji (por. wyrok TK z dnia 3 grudnia 1996 r., sygn. akt K 25/95). W tym kontekście podkreślić należy, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunatu Konstytucyjnego, administracyjne kary pieniężna są środkami mającymi na celu mobilizowanie podmiotów do terminowego i prawidłowego wykonywania obowiązków na rzecz państwa (orzeczenie TK z dnia 1 marca 1994 r., sygn. U 7/93). Wobec tego sankcje administracyjne - stosowane automatycznie, z mocy ustawy - mają przede wszystkim znaczenie prewencyjne, a istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów (por. wyrok TK z dnia 24 stycznia 2006 r., sygn. akt SIC 52/04 oraz wyrok TK z dnia 15 stycznia 2007 r., sygn. P 19/06). W prawie administracyjnym sankcja odgrywa bardzo ważną rolę, gdyż przez zapowiedź negatywnych konsekwencji, jakie nastąpią w wypadku naruszenia obowiązków wynikających z dyrektyw administracyjnych, zapewnia ich poszanowanie i efektywne urzeczywistnienie. Dzięki temu normy sankcjonujące motywują adresatów norm sankcjonowanych do postaw legalistycznych (por. wyrok TK z dnia 15 stycznia 2007 r., sygn. akt P 19/06). W ocenie Sądu, opisany powyższej sposób wymierzania kar przewidziany ustawą o drogach publicznych w dacie dokonania spornego przejazdu wskazuje niewątpliwie na swoisty automatyzm. Nie ma w tym zakresie miejsca na tzw. miarkowanie kary stosownie do ewentualnych nadzwyczajnych okoliczności. W tym miejscu należy przywołać konstytucyjną zasadę proporcjonalności stanowiącej wzorzec badania legalności aktów prawnych nakładających na obywateli i inne podmioty prawne określone obowiązki i ograniczenia. Trybunał Konstytucyjny odwoływał się do tej zasady wielokrotnie, przyjmując ją za podstawę swych rozstrzygnięć (orzeczenie TK z 31 stycznia 1996 r., - sygn. akt K. 9/95, OTK ZU Nr 1/1996, s. 39). Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego z zasady proporcjonalności wypływają trzy powiązane obowiązki prawodawcy: po pierwsze, przyjmowanie danej regulacji tylko wówczas, niezbędna dla ochrony interesu publicznego, z którym jest związana, po drugie kształtowania danej regulacji w sposób zapewniający osiągnięcie zamierzonych (celów) i po trzecie, warunek zachowania proporcji między efektami wprowadzonej a ciężarami, względnie niedogodnościami wynikającymi z niej dla obywateli. Zasada ta szczególny nacisk kładzie na adekwatność celu i środka użytego do jego osiągnięcia. Niewątpliwie zasada proporcjonalności winna być uwzględniana przede wszystkim przy ingerencji ustawodawcy w sferę praw i wolności jednostki, zwłaszcza że wspomniane wyżej regulacje unijne (dyrektywy) kładą wyraźny nacisk na potrzebę zachowania proporcjonalności w tej dziedzinie. Biorąc zatem pod uwagę przedstawioną argumentację prawną oraz zaistniały stan faktyczny uznać należało, że brak wykładni prokonstytucyjnej ww. przepisów mogło mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy. W przypadku omawianej sprawy trzeba ponadto wskazać na jeszcze jedną okoliczność, która nie została przez organ prawidłowo wyjaśniona w zakresie spornego przejazdu, jaką stanowi prawidłowe oznakowanie drogi płatnej. W tym miejscu trzeba powołać się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1692/12, w którym m.in. stwierdzono, że co prawda obowiązek ponoszenia opłaty elektronicznej wynika bezpośrednio z przepisów ustawy o drogach publicznych, jednakże warunkiem zastosowania sankcji z art. 13 k. ust. 1 pkt udp, przy respektowaniu reguł wynikających z art. 2 Konstytucji RP, jest doprowadzenie do stanu zgodnego z zasadami państwa prawa poprzez odpowiednie oznakowanie drogi, tak aby obywatele korzystający z dróg publicznych mieli świadomość ciążącego na nich obowiązku. Pogląd ten został podtrzymany w kolejnych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, przykładowo w wyroku z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn. akt II GSK 1434/12, czy też w wyroku z dnia 20 marca 2014 r. sygn. akt II GSK 1992/12. Biorąc pod uwagę ukształtowaną linię orzeczniczą tego Sądu, dokonanie przez organ jednoznacznych ustaleń w kwestii prawidłowości oznaczenia odcinka drogi płatnej, na którym był dokonywany sporny przejazd, jest dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy konieczne. Ponownie rozpoznając sprawę, organ zbada podniesione przez Sąd okoliczności oraz dokona pogłębionej analizy prawnej, w tym wykładni omawianych przepisów we wskazanym zakresie oraz wyjaśni kwestię prawidłowości oznakowania ww. odcinka drogi (według stanu na dzień kontroli). Mając na uwadze poczynione wyżej oceny prawne i wskazania Sądu odnośnie dalszego postępowania, którymi jest związany, organ ustali następnie czy uchybienie przez skarżącego obowiązkowi uiszczenia opłaty elektronicznej czyni zgodną z prawem decyzję nakładającą na niego karę pieniężną za przejazd po drodze publicznej bez uiszczenia tej opłaty. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.