VI SA/Wa 2495/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2014 r. sprawy ze skargi J. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę J. Sp. z o.o. z siedzibą w R, (dalej też jako skarżąca, spółka lub strona) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], w którym Minister Finansów utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z dnia [...] kwietnia 2013 roku nr [...] odmawiające wznowienia postępowania w sprawie odmowy wszczęcia postępowania z wniosku J. Sp. z o.o. o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach urządzanych w salonie gier na automatach w W. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239, art. 240 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.)- dalej jako "ugh". Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] listopada 2012 r. do Ministerstwa Finansów wpłynął wniosek J. Sp. z o.o. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. nr [...]. Przedmiotowym postanowieniem Minister Finansów odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku J. Sp. z o.o. o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach urządzanych w salonie gier na automatach w W. Po rozpoznaniu skargi spółki na ww. postanowienie z dnia [...] października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2013 r. sygn. akt. VI SA/Wa 2676/12, oddalił skargę spółki. We wniosku o wznowienie postępowania strona wskazała, że jego podstawą zgodnie z art. 240 § 1 ust. 11 ordynacji podatkowej jest wydane i opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19.07.2012 r. w sprawach połączonych C-231/11, C-214/11 i C-217/11. Skarżąca podkreśliła, że przepisy ustawy o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009 r. nie powinny być brane pod uwagę, gdyż zostały uchwalone w sposób niezgodny z prawem i są de facto nie ważne, co potwierdza wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Po rozpoznaniu wniosku skarżącej Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. odmówił wznowienia postępowania w sprawie odmowy wszczęcia postępowania z wniosku J. Sp. z o.o. o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach urządzanych w salonie gier na automatach w W. Zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie przesłanką ewentualnie uzasadniającą wznowienie postępowanie wskazaną przez stronę, jest przesłanka wymieniona w art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej. Stosownie do powyższego przepisu orzeczenie ETS, które ma wpływ na treść wydanej decyzji ostatecznej, może stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Organ podkreślił jednakże, że w wypadku tej przesłanki ustawa jednoznacznie i bezwarunkowo wskazuje, iż wyrok ETS musi mieć wpływ na treść wydanej w sprawie decyzji. Dla okoliczności niniejszej sprawy istotne jest zdaniem organu, że postanowienie o odmowie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w W. było przedmiotem sądowej kontroli w związku ze skargą spółki. Tymczasem wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę strony. Stosownie natomiast do art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie łub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, zgodnie z którym oddalenie przez sąd skargi na decyzję podatkową wskazuje na brak przesłanek wznowienia postępowania. Jedynie w określonych sytuacjach dopuszczalne jest prowadzenie postępowania podatkowego, mimo uprzedniego rozstrzygnięcia danej sprawy decyzją ostateczną, co do której wypowiedział się sąd administracyjny w prawomocnym wyroku. Przymiot "prawomocności" wyroku sądu administracyjnego dotyczy sfery zgodności z prawem decyzji ostatecznej i nie stwarza przeszkód jej zmiany lub uchylenia w nadzwyczajnym trybie administracyjnym przewidzianym do wzruszenia decyzji prawnie niewadliwych. Dopuszczalne jest również wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną, co do której sąd administracyjny oddalił skargę, jeżeli po wyroku sądowym zostaną ujawnione lub wystąpią przesłanki wznowienia, o których mowa m.in. w art. 240 § 1 pkt 1, 2, 5, 7, 8 Ordynacji podatkowej. Organ powołał się nadto na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 1996 r., sygn. akt I SA. 884/96, w którym wskazano, że organ administracji nie jest uprawniony do wznowienia postępowania i do rozpoznania sprawy na podstawie art. 151 KPA, jeżeli sprawę tę rozpoznawał Naczelny Sąd Administracyjny i znane mu były przy oddalaniu skargi okoliczności powołane następnie jako podstawa wznowienia postępowania. W wypadku wcześniejszego rozpoznania sprawy przez Sąd podstawą wznowienia postępowania mogą być te przyczyny określone w art. 145 § 1 KPA, które nie były znane sądowi przy wydawaniu urzeczenia. Tymczasem, jak podkreślił organ, okoliczność powoływana przez stronę jako okoliczność - jej zdaniem - uzasadniająca wznowienie postępowania w niniejszej sprawie, a mianowicie wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 12 lipca 2012r. w sprawach połączonych C-231/11, C-214/11 i C-217/11 był znany Sądowi. Sąd dokonał bowiem oceny prawidłowości działania organu i podjętego przez niego rozstrzygnięcia już po dacie wydania orzeczenia przez TSUE, a zatem z uwzględnieniem jego treści. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie prawa m.in. z uwagi na fakt, że przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych nie mogą stanowić podstawy decyzji wydawanych przez organ administracji, gdyż ustawa ta nie została notyfikowana przez Komisję Europejską, pomimo tego, że zawierała przepisy techniczne. Strona powołując się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TS UE) z dnia 19 lipca 2012r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11 oraz wyrok WSA w Gdańsku wskazała na "wadliwość" ustawy o grach hazardowych z uwagi na to, że ustawa ta zawiera przepisy techniczne. Zarzuciła organowi naruszenie art. 240, art. 243 i "innych" Ordynacji Podatkowej oraz wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, wznowienie postępowania oraz "zasądzenie kosztów postępowania". Wskutek rozpoznania zażalenia postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. Podkreślił, że ocena dokonana przez sąd administracyjny uwzględniła sytuację prawną, jaka zaistniała w sprawie już po wydaniu cytowanego przez stronę wyroku TS UE. W postępowaniu tym zarówno organ odnosił się do twierdzeń strony odwołujących się do ww. wyroku TS UE, jak również w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd brał pod uwagę znaczenie tego wyroku dla oceny prawidłowości działania organu. Strona bowiem w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2012 r. oparła swoją argumentację na kwestii technicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych w rozumieniu Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, braku ich notyfikacji i odwołaniu się do przedmiotowego wyroku TS UE. Zatem gdyby sąd podzielił stanowisko spółki o braku mocy wiążącej przepisów ustawy o grach hazardowych albo gdyby uznał, że ww. wyrok TS UE miał wpływ na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, zapadły w sprawie wyrok byłby odmienny. Organ podtrzymał stanowisko, że wyrok dotyczący postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w W., zakończonego postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia [...] października 2012r. nr [...], potwierdza jego pogląd o braku wpływu orzeczenia TS UE na przedmiot niniejszej sprawy. Organ podniósł ponadto, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie stwierdził niezgodności przepisów ustawy o grach hazardowych z prawem Unii Europejskiej i nie stwierdził, wbrew twierdzeniom strony, charakteru technicznego tych przepisów. TS UE sformułował swoje tezy warunkowo, nie przesądzając o charakterze spornych przepisów. Tym samym nieuzasadnione i nieznajdujące jakiejkolwiek podstawy są twierdzenia strony o nieważności nie tylko przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych, będących przedmiotem oceny Trybunału, ale też całej ustawy. Organ zaznaczył, że ww. wyrok Trybunału odnosi się do prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych tj. gier które urządzane są poza kasynami gry oraz salonami gier na automatach, co powoduje że gry te podlegają zasadniczo różnemu reżimowi niż gry na automatach będące przedmiotem niniejszego wniosku. Niezasadne jest w ocenie Ministra Finansów, powoływanie się przez stronę w zażaleniu na dane dotyczące automatów do gier o niskich wygranych i rynku takich automatów, zwłaszcza, że sytuacja w zakresie salonów gier na automatach przedstawia się odmiennie. Minister Finansów nie zgodził się z twierdzeniami spółki co do nieważności przepisów ustawy o grach hazardowych. Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w sposób skuteczny uchyliła i derogowała poprzednio obowiązującą w tym zakresie ustawę z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.). Ustawa o grach hazardowych weszła już w sposób skuteczny w życie i stanowi obecnie część polskiego porządku prawnego. Może być ona z tego porządku prawnego formalnie derogowana jedynie w wyniku podjęcia ewentualnych działań legislacyjnych w tym zakresie. Dopóki jednak takie uchylenie ustawy o grach hazardowych nie nastąpi, nie ma żadnych powodów do tego, by podważać moc obowiązującą tej ustawy i by twierdzić, że ona cała lub też niektóre jej przepisy, w szczególności zaś przepisy mogące być uznane za przepisy techniczne w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE, nie obowiązują i nie mają mocy wiążącej. Zatem, warunki urządzania i zasady prowadzenia w Polsce działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach określa ustawa o grach hazardowych, zaś ustawa z 1992r. o grach i zakładach wzajemnych już nie obowiązuje i może być co najwyżej stosowana, z mocy zresztą ustawy o grach hazardowych, do pewnych stanów faktycznych ukształtowanych pod rządami ustawy z 1992 roku, w zakresie wyraźnie wskazanym w ustawie o grach hazardowych. J. Sp. z o.o. z siedzibą w R. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]. Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego i procesowego m.in. z uwagi na fakt, że przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych nie mogą stanowić podstawy decyzji wydawanych przez organ administracji, gdyż ustawa nie została notyfikowana przez Komisję Europejską, pomimo tego, że zawierała przepisy techniczne w rozumieniu Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE.L.98.204.37 z późn. zm.). Skarżąca stwierdziła przy tym, że ograniczenia na rynku gier na automatach o niskich wygranych, które wynikają z ustawy prowadzą do faktycznego zamarcia wewnątrzwspólnotowego obrotu tymi automatami z udziałem polskich przedsiębiorców. Ustawa o grach hazardowych ustanowiła zakaz urządzania gier na automatach poza kasynami gry, który w znaczący sposób ogranicza swobodny przepływ towarów. W następstwie czego doszło do naruszenia art. 34 i 36, 49 i 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. EU.C.10.83.47)", "innych przepisów prawa procesowego i materialnego, w tym w szczególności art. 240 i 243 i inne ordynacji podatkowej. W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podkreśliła, że w zakresie wznowienia postępowania istnieje utrwalone orzecznictwo, zgodnie z którym przywołane przez nią orzeczenie ETS stanowi podstawę do wznowień postępowań w sprawach dotyczących ustawy o grach i zakładach wzajemnych i ustawy o grach hazardowych. Wydaje się być zatem oczywistym, że zostały spełnione przesłanki art. 240 § 1 pkt 11 ordynacji podatkowej. Wskazała, że WSA w Gdańsku wydając wyrok w dniu 19 listopada 2012 r. uchylił decyzję obu instancji tym samym uznając, iż ustawa o grach hazardowych zawiera przepisy techniczne dla których konieczna jest notyfikacja (p. wyrok z dnia 19.11.2012 WSA w Gdańsku w sprawie III SA/Gd 556/12). Skarżąca przywołała na poparcie swojego stanowiska orzeczenia o sygn. akt II SA/Go 231/13, II SA/Go 232/13, II SA/Go 951/123, II SA/Go 309/13, II SA/Go 308/13, II SA/Go 311/13, II SA/Go 310/13, II SA/Go 307/13, II SA/Op 84/13, w których wojewódzkie sądy administracyjne również uchylały orzeczenia organów. Zdaniem skarżącej jest ewidentnym, że należałoby uchylić zaskarżone postanowienia. Skarżąca podniosła, że podstawową zasadą obowiązującą w porządku prawnym Unii Europejskiej jest to, że orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest prawnie wiążące dla sądu krajowego, który zwrócił się z pytaniem prawnym. Sądy państw członkowskich nie powinny przyjmować także innej interpretacji prawa wspólnotowego niż wskazana w orzeczeniu TSUE zawierającym wykładnię stosownych przepisów tego prawa. Celem bowiem orzeczenia TSUE jest zapewnienie jednolitego stosowania prawa wspólnotowego we wszystkich państwach członkowskich. Aby dokonać oceny "czy przepisy mają charakter techniczny" zidentyfikować należy przede wszystkim istotne właściwości produktu jakim jest automat do gier o niskich wygranych. W tym celu odwołała się do przepisów ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, gdyż ustawa o grach hazardowych nie daje podstaw do wyróżnienia tego rodzaju produktów. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych grami losowymi są gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe, których wynik w szczególności zależy od przypadku, a warunki gry określa regulamin, zaś według art. 2 ust. 2 b tej ustawy grami na automatach o niskich wygranych są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż równowartość 15 euro, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,07 euro. W świetle tych przepisów istotne właściwości automatu o niskich wygranych jako specyficznego produktu, to losowy (zależny od przypadku) charakter gier, do których służy oraz kwotowe ograniczenie zarówno stawki za udział w grze, jak i możliwej do uzyskania jednorazowej wygranej. Zdaniem skarżącej, nie jest sporna sama możliwość przeprogramowania automatu do gry o niskich wygranych. Operacja taka jednak, jeśli prowadzi do powstania urządzenia do gry zręcznościowej w miejsce automatu do gry o niskich wygranych - eliminuje zasadniczą w tym przypadku właściwość losowości, zaś jeśli prowadzi do stworzenia automatu wysokohazardowego, zwykle eksploatowanego w kasynie, likwiduje istotną właściwość w postaci ograniczeń wysokości stawek i wygranych. Przepis art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych umożliwia prowadzenie gier na automatach wyłącznie w kasynach. Ustawa ta znosi także wyodrębnienie jako odrębnej kategorii gier na automatach o niskich wygranych i definiując pojęcie automatu nie ogranicza wysokości wygranych. Przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych - art. 129 ust. 1, 135 ust. 2 i 138 ust. 1 prowadzą do stopniowego wygaszenia działalności prowadzonej w dotychczasowej formie gier na automatach o niskich wygranych. Uniemożliwiają one bowiem wydawanie nowych zezwoleń na prowadzenie tego rodzaju działalności, przedłużanie dotychczasowych oraz zmianę miejsca prowadzenia gry. Wyrok Trybunału traktuje wszystkie omawiane przepisy na równi, jako instrumenty zmierzające do wskazanego wyżej celu. Takiej ocenie dał wyraz Trybunał, łącząc sprawy wszczęte wskutek trzech odrębnych pytań prejudycjalnych do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Brak jest zatem podstaw dla różnicowania oceny wpływu na właściwości i obrót produktem - automatami do gry o niskich wygranych w stosunku do każdej z omawianych regulacji odrębnie, skoro wszystkie razem tworzą one zwarty i logiczny kompleks przepisów mający na celu wygaszenie działalności prowadzonej w dotychczasowej formie. Dotychczasowa praktyka organów administracji stosowania przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych, ukształtowana między innymi wiążącą uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego, dotyczącą możliwości orzekania o zmianie miejsca prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych pozwalała na przemieszczenie automatu z lokalu, w którym kontynuacja działalności była z powodów prawnych lub faktycznych niemożliwa, do innego lokalu, co do którego takie przeszkody nie występowały. Umożliwiało to utrzymywanie w eksploatacji automatów w takiej ilości na jaką opiewało pierwotnie otrzymane zezwolenie. Wejście w życie przepisu art. 135 § 2 ustawy o grach hazardowych uczyniło to niemożliwym. W konsekwencji, w celu umożliwienia dalszej eksploatacji automatów, będących obecnie automatami do gier o niskich wygranych, wobec braku możliwości ich użytkowania w dotychczasowej formie, konieczne będzie ulokowanie ich w kasynach lub ewentualnie dokonanie ich przeprogramowania jako urządzeń do gier zręcznościowych, nie podlegających ustawie o grach hazardowych. Taka zmiana, powodująca całkowitą utratę elementu losowości i możliwości zdobycia wygranych stanowi ewidentną całkowitą zmianę właściwości produktu - będącego uprzednio automatem do gier o niskich wygranych. Dotyczy to w szczególności automatów znajdujących się w lokalach, w których kontynuacja działalności nie była możliwa z przyczyn prawnych lub faktycznych. Maksymalna liczba kasyn, ustalona zgodnie z zasadą wynikającą z art. 15 ust. 1 ustawy o grach hazardowych - biorąc pod uwagę aktualną liczbę mieszkańców 16 województw, to liczba 52. Skoro w każdym kasynie może być eksploatowanych maksymalnie 70 automatów (art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o grach hazardowych) - to łączna ilość automatów do gier, które mogą być wykorzystywane zgodnie ze swym przeznaczeniem po wygaśnięciu ostatnich zezwoleń wydanych pod rządami poprzednich przepisów wynosi 3640 sztuk - w przypadku uruchomienia maksymalnej możliwej liczby kasyn i umieszczeniu w nich automatów w granicach ich najwyższej dopuszczalnej ilości. Taka możliwość - przy założeniu, że wszystkie umieszczone w kasynach automaty będą automatami z ograniczeniem wygranych właściwym dla automatów o niskich wygranych jest tylko teoretyczna, choć należy przyjąć ją dla potrzeb rozważań, jako dopuszczalną przepisami ustawy o grach hazardowych. Ustawa ta nie ustanawia bowiem ani dolnej, ani górnej granicy wysokości stawek i wygranych w grze na automatach w kasynach. Z danych przedstawionych przez organ administracji w sprawie III SA/GD 556/12 wynika, że na dzień 31 grudnia 2009 r. zarejestrowanych było 86 059 automatów do gier o niskich wygranych, spośród których eksploatowanych faktycznie było 53 156 sztuk. Zatem - mając na uwadze wskazane wyżej ilości automatów faktycznie eksploatowanych i tych, które będą mogły być eksploatowane po wygaśnięciu ostatnich zezwoleń na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, których przedłużenia, zmiany oraz wydawania nowych zabraniają wymienione przepisy przejściowe - na rynku polskim będzie mogło być eksploatowanych nie więcej niż około 6,9 % (0,069) automatów do gier (łącznie nisko i wysokohazardowych) w stosunku do liczby automatów o niskich wygranych użytkowanych ostatniego dnia obowiązywania dotychczasowych przepisów. W świetle powyższych danych istotny wpływ analizowanych przepisów ustawy o grach hazardowych, zmierzających do ograniczenia i stopniowej likwidacji działalności w postaci gry na automatach o niskich wygranych na sprzedaż takich produktów jest oczywisty. Popyt na rynku polskim na produkty o właściwościach charakterystycznych dla automatów o niskich wygranych musi bowiem ulec gwałtownemu spadkowi, skoro produkty te będą mogły znaleźć legalne zastosowanie w niewielkim (wręcz marginalnym) ilościowo zakresie - w stosunku do sytuacji sprzed wejścia w życie przepisów ustawy o grach hazardowych. Aby utrzymać w legalnym użytkowaniu inne tego rodzaju produkty niezbędna będzie zasadnicza zmiana ich właściwości, polegająca na przykład na przekształceniu ich w urządzenia do gier zręcznościowych. Nie ma wpływu na ocenę charakteru przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych ocena wielkości całego rynku wspólnotowego i to, czy obrót automatami do gier w skali europejskiej uległ istotnym zmianom wskutek wejścia w życie polskiej ustawy o grach hazardowych. Rzeczą organu jest bowiem wyjaśnienie wpływu analizowanych unormowań na rynek Państwa Członkowskiego Unii Europejskiej, jakim jest Polska. Jak wskazano wyżej, celem dyrektywy jest prewencyjna ochrona swobody przepływu towarów przed skutkami mogącymi wynikać z wprowadzanych przez Państwa Członkowskie przepisów technicznych. Jest to zatem instrument mający zapobiegać tworzeniu nieuzasadnionych barier dla swobody przepływu towarów przez każde Państwo Członkowskie - bez względu na stosunek wielkości jego rynku wewnętrznego do całości rynku wspólnotowego. Nie ma w tym kontekście znaczenia dla oceny wpływu analizowanych przepisów na obrót automatami to, czy możliwy jest ich eksport do innych krajów Unii. W ocenie skarżącej zatem, ustawa o grach hazardowych w takiej części, w jakiej zawiera ona przepisy istotnie ograniczające, a nawet stopniowo uniemożliwiające prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, podlegała notyfikacji Komisji w trybie przepisu art. 8 ust. 1 dyrektywy. Przepisy uniemożliwiające przedłużanie zezwoleń znajdujące się w ustawie o grach hazardowych są przepisami, które podlegały notyfikacji Komisji w trybie ww. art. 8 ust. 1 dyrektywy. Skoro procedury notyfikacyjnej nie przeprowadzono, to przepis ten nie mógł być stosowany w stosunku do podmiotów gospodarczych i innych jednostek przez organy administracji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że przywoływany wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE odnosi się do prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, tj. gier które urządzane są poza kasynami gry oraz salonami gier na automatach, co powoduje że gry te podlegają zasadniczo różnemu reżimowi niż gry na automatach będące przedmiotem niniejszego wniosku. Skoro wniosek strony dotyczy działalności w zakresie gier na automatach w salonach gier, niezasadne jest powoływanie się przez nią na dane dotyczące automatów do gier o niskich wygranych i rynku takich automatów, w tym ich modyfikacji zwłaszcza, że sytuacja w zakresie salonów gier na automatach przedstawia się odmiennie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie pierwszoinstancyjne organu nie naruszają prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 8 ww. ustawy o grach hazardowych do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa. Z kolei art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej, będący podstawa wniosku stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. Ta przesłanka wznowienia postępowania wymaga odpowiedzi na pytanie, czy orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości obowiązywało przed dniem wydania decyzji ostatecznej w sprawie, czy zostało ogłoszone po tej dacie. Posiłkowo można wskazać, że w "Ordynacja podatkowa. Komentarz." Sławomir Presnarowicz (LEX 2013) wskazuje na sytuację, gdy decyzję wydano bez uwzględnienia obowiązującego w dniu wydania decyzji orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego to decyzja jest nieważna. Natomiast gdy orzeczenie zostało ogłoszone po dacie wydania decyzji ostatecznej, stanowi to podstawę wznowienia postępowania. Datę wejścia w życie orzeczenia reguluje art. 190 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego. Podobnie jak na gruncie niniejszej sprawy, do wzajemnych relacji pomiędzy wznowieniem postępowania podatkowego a wznowieniem postępowania sądowoadministracyjnego odniósł się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 stycznia 2007 r., I FSK 1259/06, LEX nr 285277. Chodziło tu o rozstrzygnięcie kwestii, podobnie jak w sprawie niniejszej, czy w przypadku gdy wniesiono skargę na decyzję ostateczną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, dopuszczalne jest wznowienie postępowania podatkowego oparte na przesłance zawartej w art. 240 § 1 pkt 8 O.p. NSA uznał, z mocy art. 170 p.p.s.a., za niedopuszczalne wznowienie postępowania podatkowego (art. 243 o.p.) w przypadku wcześniejszego złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w tej samej sprawie, jeżeli przesłanką wznowienia jest przyczyna zawarta w art. 240 § 1 o.p. powiązana z naruszeniem prawa. Zdaniem NSA, z art. 56 p.p.s.a. wynika pierwszeństwo postępowania administracyjnego, uregulowanego w trybach nadzwyczajnych, przed postępowaniem sądowoadministracyjnym, czyli w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Zawieszenie zaś postępowania sądowoadministracyjnego, do czasu ostatecznego zakończenia postępowania wewnątrzadministracyjnego, jest niezbędne dla postępowania sądowego. Wyeliminowanie bowiem z obrotu prawnego zaskarżonej do sądu decyzji w wyniku wznowienia postępowania podatkowego będzie implikowało umorzenie postępowania sądowego, z uwagi na brak w postępowaniu sądowym przedmiotu zaskarżenia. NSA uznał tym samym, że postępowanie wznowieniowe stanowi swego rodzaju zagadnienie prejudycjalne. NSA podkreślał również, że skoro ulega zawieszeniu postępowanie sądowe z powodu wcześniejszego wszczęcia postępowania administracyjnego w trybach nadzwyczajnych (art. 56 p.p.s.a.), to zasadne jest również zawieszenie postępowania sądowego w związku ze wznowieniem postępowania po złożeniu skargi do sądu, w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (zob. Informacja o działalności sądów administracyjnych w 2007 r., Warszawa 2008, s. 55). Z kolei w orzeczeniu z dnia 13 stycznia 2010 r. NSA podkreślał, że "moc wiążącą ma tylko rozstrzygnięcie zawarte w sentencji wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Tak więc nie jest dopuszczalne, by zarówno organy podatkowe rozpoznając wniosek o wznowienie postępowania, jak i sąd rozpoznający skargę na decyzje jakie w wyniku wznowienia zapadły, mogli w procesie stosowania prawa i kontroli jego stosowania zdecydować, że np. zasada proporcjonalności (współmierności), czy neutralności w podatku VAT wymaga, by skutki orzeczenia Trybunału rozciągać także na inne sytuacje, niż opisane w sentencji orzeczenia i rozszerzać jego zakres. Jeśli, w zakresie w jakim Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność danego przepisu z Konstytucją RP, przepis ten nie stanowił podstawy materialnoprawnej zaskarżonej decyzji, nie występuje przesłanka z art. 240 § 1 pkt 8 o.p." (wyrok NSA, I FSK 1735/08, LEX nr 593693). Na gruncie niniejszej sprawy Sąd podziela wyrażony przez organ pogląd, że ocena dokonana już przez sąd administracyjny uwzględniła sytuację prawną, jaka zaistniała w sprawie już po wydaniu cytowanego przez stronę wyroku TS UE. W postępowaniu tym zarówno organ odnosił się do twierdzeń strony odwołujących się do ww. wyroku TS UE, jak również w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Sąd brał pod uwagę znaczenie tego wyroku dla oceny prawidłowości działania organu. Podkreślić bowiem należy, że strona już w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] października 2012 r. oparła swoją argumentację na kwestii technicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych w rozumieniu Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, braku ich notyfikacji i odwołaniu się do przedmiotowego wyroku TS UE. Zatem gdyby Sąd podzielił stanowisko spółki o braku mocy prawnie wiążącej przepisów ustawy o grach hazardowych albo gdyby uznał, że ww. wyrok TS UE miał wpływ na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, zapadły w sprawie wyrok byłby odmienny. Organ podtrzymał stanowisko, że wyrok dotyczący postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w W., zakończonego postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia [...] października 2012r. nr [...], potwierdza jego pogląd o braku wpływu orzeczenia TS UE na przedmiot niniejszej sprawy. Ponadto należy podkreślić, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie stwierdził niezgodności przepisów ustawy o grach hazardowych z prawem Unii Europejskiej i nie stwierdził, wbrew twierdzeniom strony, charakteru technicznego tych przepisów ustawy. TS UE sformułował swoje tezy warunkowo, nie przesądzając o charakterze spornych przepisów. Tym samym prawidłowa jest ocena organu, że nieuzasadnione i nieznajdujące jakiejkolwiek podstawy są twierdzenia strony o nieważności nie tylko przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych, będących przedmiotem oceny Trybunału, ale też całej ustawy. Wyrok Trybunału odnosi się do prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych tj. gier które urządzane są poza kasynami gry oraz salonami gier na automatach, co powoduje że gry te podlegają zasadniczo różnemu reżimowi niż gry na automatach będące przedmiotem niniejszego wniosku. Niezasadne jest w ocenie Sądu, powoływanie się w skardze i zażaleniu na dane dotyczące automatów do gier o niskich wygranych i rynku takich automatów, zwłaszcza, że sytuacja w zakresie salonów gier na automatach przedstawia się odmiennie. Słusznie Minister Finansów nie podzielił poglądu skarżącej co do nieważności przepisów ustawy o grach hazardowych. Podnieść należy, że ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w sposób skuteczny uchyliła i derogowała poprzednio obowiązującą w tym zakresie ustawę z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.). Weszła zatem w sposób skuteczny w życie i stanowi obecnie część polskiego porządku prawnego, a deregowana z tego porządku może być jedynie w sytuacji podjęcia działań legislacyjnych w tym zakresie. Dopóki uchylenie ustawy o grach hazardowych nie nastąpi, nie ma żadnych powodów ani możliwości, by podważać moc obowiązującą tej ustawy i by twierdzić, że ona cała lub też niektóre jej przepisy, w szczególności zaś przepisy mogące być uznane za przepisy techniczne w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE, nie obowiązują i nie mają mocy wiążącej. Oznacza to, że warunki urządzania i zasady prowadzenia w Polsce działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach określa ustawa o grach hazardowych, zaś ustawa z 1992r. o grach i zakładach wzajemnych już nie obowiązuje i może być co najwyżej stosowana, z mocy zresztą ustawy o grach hazardowych, do pewnych stanów faktycznych ukształtowanych pod rządami ustawy z 1992 roku, w zakresie wyraźnie wskazanym w ustawie o grach hazardowych. Na marginesie można wskazać, że skarżąca domaga się wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją odmawiającej wszczęcia postępowania o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w W. - w sytuacji, gdy przepis art. 138 ust. 1 ugh zakazuje takiego przedłużania. Zgodnie z tym przepisem zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1 ustawy (czyli na działalność w zakresie gier na automatach udzielone przez wejściem w życie ugh), nie mogą być przedłużane. Przepis art. 138 ust. 1 ugh stoi więc na przeszkodzie wszczęciu postępowania z wniosku skarżącej. Ustawa o grach hazardowych (ugh) nie przewiduje możliwości przedłużania zezwoleń udzielonych na podstawie poprzedniej ustawy o grach i zakładach wzajemnych; wynika to też z analizy całokształtu jej przepisów, w szczególności z art. 14 ust. 1 ugh, w świetle którego urządzanie gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry oraz z ww. art. 129 ust. 1 ugh stanowiącego o możliwości prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach, urządzanych w salonach gier na podstawie wcześniejszych zezwoleń, tylko do czasu ich wygaśnięcia. Przepisy te przesądzają o niedopuszczalności uwzględnienia ww. wniosku skarżącej. Tym samym prawnie niedopuszczalne jest też jego rozpatrywanie w procesowej formie postępowania przed organem administracji. Skoro bowiem obowiązująca ustawa o grach hazardowych, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., nie przewiduje możliwości przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach (...) urządzanych w salonach gier udzielonych przed wejściem tej ustawy w życie, jednocześnie stanowiąc w art. 144, że traci moc wcześniejsza ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (pod rządami której zezwolenia te zostały wydane), to brak jest aktualnie normatywnej podstawy do rozpatrzenia wniosku skarżącej o przedłużenie przedmiotowego zezwolenia. W konsekwencji jest to okoliczność zaliczająca się do "innych przyczyn", o których mowa w art. 165 a § 1 Ordynacji. Dlatego, uwzględniając prawidłowe zastosowanie ww. przepisów przez organ, Sąd ustalił brak podstaw do podważania legalności odmowy wznowienia postępowania w sprawie wnioskowanego przez skarżącą przedłużenia zezwolenia, skoro wcześniej przyznane – pod rządami poprzedniej ustawy, zezwolenie wygasło, a obowiązująca ustawa (ugh) bezwzględnie zakazuje przedłużania takich zezwoleń (art. 138 ust. 1 w zw. z art. 129 ust. 1 ugh). W tym stanie rzeczy nawet gdyby uznać – jak chce skarżąca – że art. 138 ust. 1 ugh jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE i odmówić jego zastosowania z powodu braku notyfikacji, to i tak nie ma prawnej możliwości przedłużenia ważności zezwolenia/zezwoleń udzielonego pod rządami wzmiankowanej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, ponieważ ustawa ta została już uchylona (utraciła moc), a nowa ustawa (ugh) nie przewiduje żadnej procedury, w ramach której możliwe byłoby przedłużanie ważności tych zezwoleń. Odmowa zastosowania art. 138 ust. 1 ugh, czy innych nienotyfikowanych przepisów ustawy, nie mogłaby wszak skutkować reaktywowaniem przepisów uchylonej ustawy w zakresie uregulowań, których użycie zostało tym przepisem wyłączone. Możliwości powrotu obowiązywania przepisów wcześniejszej ustawy, w miejsce niezastosowanych, w następstwie nienotyfikowania oraz uznania za techniczne, ze skutkiem ograniczeń w swobodzie świadczenia usług i przepływie towarów, przepisów ustawy nowej, ww. dyrektywa 98/34/WE nie przewiduje. Nie da się też takiej możliwości wyinterpretować na podstawie innych obowiązujących aktów prawa. Tym samym już tylko z podanych wyżej powodów należało co do zasady uznać prawidłowość działania organu, który odmówił skarżącej wznowienia postępowania w sprawie wnioskowanego przez nią przedłużenia ww. zezwolenia, skoro w obowiązującym stanie prawnym nie ma podstawy do przyznania takiego prawa i nie zmieniłaby tego nawet dowodzona przez skarżącą >techniczność< mających w sprawie zastosowanie przepisów ugh, w szczególności art. 138 ust. 1, z konsekwencją ich niezastosowania. Niemniej jednak, na marginesie powyższego należy odnotować, że w zajętym w tej sprawie stanowisku, które legło u podstaw zaskarżonego postanowienia, organ nie pomija kwestii >techniczności< przepisów ustawy o grach hazardowych (ugh), przede wszystkim spornego art. 138 ust. 1 i wynikającego z tego przepisu zakazu przedłużania zezwoleń oraz dokonuje w tej materii wykładni tego przepisu, oceniając go – w realiach rozpoznawanej sprawy – jako nietechniczny, zatem niedyskryminujący oraz niebędący przeszkodą w handlu unijnym i niestanowiący bariery w swobodnym przepływie towarów. W ww. wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. TSUE orzekł, że >(...) przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" (...) w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji (...) w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego< . To ostatnie zdanie należy odczytywać przez pryzmat specyfiki polskich sądów administracyjnych sprawujących kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że rezultatem tej kontroli nie jest konkretyzacja normy prawnej, lecz kontrola tej konkretyzacji dokonanej przez organ administracji, z punktu widzenia zgodności z prawem. Kwestię >techniczności< regulacji zakazu przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach organ rozważył na tle treści przepisów art. 138 ust. 1 w zw. z art. 129 ust. 1 ugh oraz w odniesieniu do wskazanego wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r., bacząc na dokonaną w nim wiążącą wykładnię pojęcia "przepisu technicznego". Uczynił to nie w sensie merytorycznego rozpatrzenia sprawy w przedmiocie przedłużenia zezwolenia, czego art. 138 ust. 1 ugh zakazuje, tylko w sensie warunku koniecznego do ustalenia dopuszczalności powoływania się na ten przepis i oparcia na nim odmowy wszczęcia postępowania w sprawie tego przedłużenia. Argumentacja organu jest w tym względzie wyczerpująca i nie ma potrzeby jej powtarzania. Można jedynie tytułem podkreślenia wskazać, że istota sporu między stronami sprowadza się do ustalenia, czy ww. art. 138 ust. 1 ugh, zakazujący przedłużania zezwoleń, o których mowa w art. 129 ust. 1 ugh, czyli na działalność w zakresie gier na automatach (...) urządzanych w salonach gier na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ugh, jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 ww. dyrektywy 98/34/WE i wobec tego, przed wejściem w życie, powinien podlegać notyfikacji Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1. Organ szeroko uzasadnił brak technicznego charakteru tego przepisu, a szerzej przepisów ugh regulujących problematykę zezwoleń i koncesji na działalność w zakresie gier hazardowych, łącznie z przepisami przejściowymi, posiłkując się przy tym szeregiem danych na temat działalności (w tym uwarunkowań) branży hazardowej po wejściu w życie ugh, z uwzględnieniem możliwości obrotu automatami do gry. M.in. z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika możliwość prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach w kasynie gry, w sytuacji gdy procedura uzyskania koncesji na prowadzenie kasyna jest w zasadzie tożsama z procedurą uzyskania zezwolenia (wcześniejszego) na prowadzenie salonu gier na automatach, zaś różnicę stanowią jedynie limity lokalizacyjne. Organ wskazał przy tym na możliwość użytkowania w kasynach automatów eksploatowanych wcześniej w salonach gier bez zmiany właściwości tych automatów oraz na ewentualność ich modyfikacji przez pozbawienie cech automatów w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, a następnie wykorzystania w sposób niepodlegający jej przepisom. Zwrócił też uwagę, w kontekście możliwości użytkowania ww. automatów w kasynach gry, na zwiększenie maksymalnej ilości automatów mogących być eksploatowanych w kasynie do 70 sztuk (co odpowiada wcześniejszemu limitowi automatów w salonach gier) oraz na dopuszczalność obrotu tymi automatami na rynku wewnętrznym i rynkach zewnętrznych. Akcentując też niewykorzystanie limitu kasyn gry na terenie Polski, organ miał w tych okolicznościach podstawy do ustalenia, że w sytuacji prawnej wynikającej z obowiązywania przepisów ustawy o grach hazardowych (w tej sprawie chodzi o art. 138 ust. 1 w zw. z art. 129 ust. 1 ugh) zainteresowani mogą prowadzić nadal działalność z wykorzystaniem ww. automatów, tyle że w zmienionych uwarunkowaniach organizacyjnoprawnych, lub znaleźć dla nich inne zastosowanie. W konsekwencji, wskazane przepisy ustawy o grach hazardowych nie będą wpływać w sposób istotny (bo chodzi o taki >istotny<, a nie jakikolwiek wpływ, nawet przy założeniu >techniczności< tych przepisów w rozumieniu dyrektywy) na właściwości lub sprzedaż produktów (tu automatów); w szczególności dlatego, że równowagą dla tych przepisów, w części ograniczającej urządzanie gier na automatach, było zwiększenie liczby możliwych do zainstalowania automatów w kasynach gry, a więc stworzenie warunków takiego samego ich wykorzystania w innej formule organizacyjnoprawnej przedsięwzięcia gospodarczego, przy niewykluczeniu możliwości odmiennego też zadysponowania tymi automatami (sprzedaż, przeprogramowanie/modyfikacja na automat do gry zręcznościowej). Nie bez racji organ podkreśla w tych okolicznościach zależność dalszego użytkowania omawianych automatów od woli zainteresowanych uzyskania koncesji na prowadzenie kasyna gry. Analiza dokonana przez organ rynku gier na automatach, na użytek tej sprawy, uwzględniająca dostępne możliwości ich wykorzystania w warunkach obowiązujących przepisów ustawy o grach hazardowych (ugh), nie budzi w ocenie Sądu zastrzeżeń, zwłaszcza że ze skargi nie wynika, żeby skarżąca kwestionowała/podważała dane/fakty, którymi organ posłużył się w tym względzie. Zresztą jako podmiot reglamentujący działalność na tym rynku (udzielanie koncesji i zezwoleń) – zarówno pod rządami obecnej ustawy o grach hazardowych, jak i wcześniejszej ustawy o grach i zakładach wzajemnych - organ legitymuje się z urzędu znajomością zasad i uwarunkowań prowadzonej na nim działalności gospodarczej. Dysponuje na ten temat stosowną bazą danych i informacji, którymi może posługiwać się w toku czynionych na tym tle, celem podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, ustaleń i porównań okoliczności faktycznych i prawnych, na których opiera takie rozstrzygnięcie, nie uchybiając przy tym zasadzie przeprowadzania postępowania dowodowego. Są to bowiem dane i informacje ogólnodostępne, znane uczestnikom rynku, a zarazem wystarczające dla oceny sytuacji rynkowej pod kątem przesłanek ograniczenia, czy nawet stopniowego uniemożliwienia prowadzenia gier na automatach. Pamiętać również należy, że ocena przepisu ustawy pod względem jego >techniczności< w rozumieniu ww. dyrektywy 98/34/WE ma charakter jurydyczny i dokonywana jest przez prawodawcę w procesie legislacyjnym nad nową ustawą na podstawie logicznej analizy istniejącego stanu faktycznego, obowiązujących przepisów i przewidywanych skutków wprowadzenia przepisów nowych. Takie same kryteria oceny stosuje sąd w ramach sądowoadministracyjnej kontroli orzeczeń organu wydanych na podstawie przepisów nowej ustawy. Ocena ta nie wymaga prowadzenia przez sąd postępowania dowodowego, skoro okoliczności niezbędne dla jej dokonania wynikają wprost z przepisów ustawy (m.in. dotyczące ograniczeń w urządzaniu gier, rozpatrywania wniosków o udzielenie koncesji/zezwolenia, lokalizacji i liczby kasyn, liczby automatów instalowanych w kasynach) i bezspornych danych statystycznych. Dla takiej oceny bez znaczenia są zdarzenia i trendy rynkowe, do których doszło po wejściu w życie nowej ustawy (ugh), skoro przedmiotem kontroli Sądu jest to czy obowiązkiem prawodawcy było notyfikowanie jej przepisu/przepisów w trakcie prac legislacyjnych. Przy ocenie zaskarżonego postanowienia podkreślenia również wymaga związanie organu przepisami obowiązującego prawa, w tym przepisami ugh, pod rządami których skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przedłużenie zezwolenia i których to przepisów organ nie mógł nie zastosować. Dodatkowo za prawidłowością podjętego przez organ postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie przemawia wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2013 r. I KZP 15/13 (Lex Omega nr 1393793), w którym stwierdzono m.in., że naruszenie wynikającego z ww. dyrektywy nr 98/34/WE obowiązku notyfikacji przepisów technicznych ma charakter naruszenia trybu ustawodawczego, którego konstytucyjność może być badana wyłącznie w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jeżeli w konkretnym postępowaniu sąd dochodzi do wniosku, że doszło do takiej wadliwości trybu ustawodawczego, może nie stosować tych przepisów tylko w ten sposób, że zawiesi prowadzone postępowanie, w którym miałyby one zostać zastosowane i skieruje stosowne pytanie prawne do Trybunału Konstytucyjnego. Jednak do czasu zainicjowania tej kontroli lub podjęcia przez Trybunał Konstytucyjny stosownego rozstrzygnięcia brak jest podstaw do odmowy stosowania przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (ugh). Z tych wszystkich powodów Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku.