VI SA/Wa 2495/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi T.C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (zwany dalej organem) decyzją z [...] maja 2014 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania T.C., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: [...] (zwanego dalej stroną, skarżącym) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (zwanego dalej organem I instancji) z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5 000 złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ I instancji ustalił, że w dniu [...] października 2013 r., na drodze krajowej nr 10, zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz trójosiowej naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował I. K., który wykonywał przejazd z ładunkiem chemii gospodarczej umieszczonej na paletach oraz samych palet na rzecz strony. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] października 2013 r. W wyniku przeprowadzonej kontroli parametrów wagowych oraz wymiarów przedmiotowego pojazdu stwierdzono (po odjęciu możliwych błędów pomiarowych): 1) rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej ciągnika siodłowego wynoszący 11,15 t, a zatem przekraczający wartość dopuszczalną wynoszącą 10,0 t o 1,15 t, 2) normatywność w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej, 3) normatywność w zakresie nacisków osi, 4) normatywność w zakresie wymiarów zewnętrznych tj. długości, szerokości i wysokości pojazdu. Organ I instancji wskazał, że ze względu na przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi napędowej - 11,15 t kontrolowany pojazd odpowiada wymaganiom w zakresie dopuszczalnych parametrów przewidzianych dla zezwolenia kategorii IV. Wskazał, że karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości: 5 000 zł - za brak zezwolenia kategorii III-VI. Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 5 000 zł. W odwołaniu strona zarzuca: błędne zastosowanie przepisu prawa materialnego, tzn. art. 140ab ust 2 prd prowadzące do naruszenia art. 2, art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a.; błędne zastosowanie przepisu prawa materialnego, tzn. art. 140aa ust 1-3 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm., dalej prd) prowadzące do naruszenia art. 2, art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a., 7 k.p.a. i 8 k.p.a.; naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego w postaci sprawdzenia długości, szerokości i wysokości kontrolowanego pojazdu; naruszenie normy określonej w art. 140aa ust. 4 pkt 1 prd. Strona wskazuje, że w art. 140ab ust. 2 prd ustawodawca nie wyznaczył kategorii zezwolenia za brak którego nakłada się karę w przypadku naruszenia zakazu określonego w art. 64 ust.2 prd, wobec czego zdaniem strony należy zanegować fakt nałożenia kary za brak zezwolenia kategorii IV. Jej zdaniem w przypadku naruszenia, jak z dnia [...] października 2013 r., karze podlega wyłącznie kierowca za naruszenie zapisu art. 61 ust. 2 pkt 1 prd w oparciu o zawierający sankcję art. 97 Kodeksu wykroczeń. Nadto uważa, że zgodnie z art. 140aa ust. 1 prd karę nakłada się za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych. Zaś w przypadku kontroli z dnia [...] października 2013 r. stwierdzono przejazd jednego pojazdu nienormatywnego i tym samym dyspozycja art. 140aa ust. 1 prd nie została wypełniona. Jej zdaniem nie jest prawidłowa kwalifikacja pojazdu jako wypełniającego parametry do nałożenia kary jak za brak zezwolenia kategorii IV bowiem w toku kontroli nie pomierzono wysokości, długości i szerokości i niemożliwym jest w związku z tym stwierdzenie, czy pojazd ten spełnia parametry do uzyskania zezwolenia kat. IV, czy też którejkolwiek innej kategorii. Organ odwoławczy na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, 3 pkt 1, ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 2, ust. 2 prd, art. 41 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460 ze zm., dalej udp) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wskazał, że u podstaw powyższego rozstrzygnięcia legły wyniki kontroli należącego do skarżącego pojazdu członowego. W uzasadnieniu organ wskazał, że definicja pojazdu nienormatywnego została zawarta w art. 2 ust. 35a prd. Pojazd nienormatywny według ustawowej definicji jest to pojazd lub zespól pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie do art. 64 ust. 1 prd, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem: 1. uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy; 2. przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1. Zgodnie z art. 140aa ww. ustawy za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do treści ust. 3 pkt 1 ww. artykułu karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Organ wyjaśnił, że stosownie do przepisu art. 41 ust. 1 udp po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 tejże ustawy. W przepisie art. 41 ust. 1 udp znalazła się delegacja ustawowa dla Ministra właściwego do spraw transportu, do ustalenia w drodze rozporządzenia, wykazu: 1. dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, 2. dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t, - mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego. Na podstawie powyższej delegacji ustawowej, wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, na których obowiązuje nacisk osi do 8 t i 10 t został określony rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 13 maja 2015 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2015 r., poz. 802). Organ wskazał, że w dniu [...].10.2013 r. o godz. 07:20 na obwodnicy [...], droga krajowa nr 10 został zatrzymany do kontroli przez Inspekcję Transportu Drogowego 5-osiowy pojazd członowy, składający się z 2-osiowego ciągnika siodłowego marki [...] o nr rej. [...] oraz 3-osiowej naczepy ciężarowej marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował I.K., który wykonywał przewóz drogowy z ładunkiem podzielnym w postaci chemii gospodarczej umieszczonej na paletach oraz samych palet, z terenu miejscowości [...] do miejscowości [...], na rzecz skarżącego. Droga krajowa nr 10 zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Miejsce ważenia w miejscowości T. legitymuje się dokumentem opisującym strefę ważenia z dnia [...] kwietnia 2013 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Pojazd został zważony przy pomocy nieautomatycznych wag przenośnych do pomiarów statycznych typu SA W 10C/II o nr fabrycznych [...] i [...]. Obie wagi legitymowały się w chwili kontroli świadectwem zgodności wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z datą wystawienia w dniu [...] listopada 2011 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Pojazd zważono jednokrotnie. Organ wskazał, że powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie następującego materiału dowodowego: protokołu przesłuchania świadka I.K., protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] października 2013 r, wypisu nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, dowodów rejestracyjnych pojazdów, dowodu osobistego, prawa jazdy kierowcy, dokumentu CMR oraz dokumentacji fotograficznej. Jego zdaniem stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 2 prd: karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 5 000 zł - za brak zezwolenia kategorii III-VI. W niniejszej sprawie kara pieniężna wynosi: 5 000 złotych. Ustalając kategorię wymaganego zezwolenia organ kierował się wymiarami, masą, naciskami osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać. Powyższe warunki zostały określone przez ustawodawcę w załączniku nr 1 do prd. Następnie dokonał wyboru kategorii zezwolenia, której posiadanie zwalniałoby stronę postępowania z konsekwencji prawnych wynikających z treści art. 140ab ust. 1 prd. Przy dokonywaniu kwalifikacji kategorii zezwolenia bez znaczenia jest okoliczność w postaci podzielności ładunku. Stosownie bowiem do treści art. 140ab ust. 2 prd w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. W ocenie organu zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny. Z całokształtu materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 prd. Strona nie dostarczyła także takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 prd. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając 1. rażące naruszenie art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez całkowicie dla strony niezrozumiale zredagowanie uzasadnienia decyzji, 2. naruszenie art. 75 §1 k.p.a. poprzez dopuszczenie w charakterze dowodu ustaleń z kontroli przeprowadzonej przez nieuprawnionego do prowadzenia samodzielnych czynności kontrolnych pracownika Inspekcji Transportu Drogowego. 3. błędne zastosowanie przepisu prawa materialnego tzn. art. 140ab ust. 2 prd prowadzące do naruszenia art. 2, art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6, art. 7 oraz art. 8 k.p.a. 4. błędne zastosowanie przepisu prawa materialnego tzn. art. 140aa ust 1-3 prd. prowadzące do naruszenia art. 2, art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6, art. 7 oraz art. 8 k.p.a. 5. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego w postaci sprawdzenia długości, szerokości i wysokości kontrolowanego pojazdu, prowadzące do błędnej subsumpcji parametrów pojazdu do jednej z siedmiu kategorii zezwoleń wskazanych w załączniku nr 1 do p.r.d. 6. naruszenie art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego do ważkich argumentów podniesionych przez stronę w odwołaniu decyzji. Wskazał na brak odpowiedzialności przewoźnika. Jego zdaniem kierowca zeznał, że zegary zamontowane w pojeździe mogły wskazywać na nieprawidłowe rozmieszczenie ładunku. Podniósł, że organ nie wyjaśnił do końca, czy kierowca przekazał informację o nieprawidłowościach załadowcy lub przedsiębiorcy. Tym samym jego zdaniem nie wyjaśnił wszystkich okoliczności i przebiegu załadunku, przez co niemożliwe stało się prawidłowe określenie zakresu odpowiedzialności poszczególnych uczestników przewozu. Podniósł, że zgodnie z art. 129a ust. 2 prd do kontroli parametrów wagowych pojazdów uprawnieni są jedynie inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego. Wskazał, że dokonujący kontroli R.S. nie jest Inspektorem Inspekcji Transportu Drogowego. Jest on kontrolerem transportu drogowego — co wynika z pieczęci na protokole. W ocenie skarżącego, R.S. dokonując kontroli przekroczył swoje uprawnienia. Jego zdaniem czynności kontrolne przeprowadzone zostały przez osobę nie mającą do tego uprawnień. Podniósł, że analogiczna sytuacja dotyczy pracownika WITD, który wydał decyzję administracyjną z dnia [...] stycznia 2014 r. Osobą widniejącą na pieczątce jest K.N. Naczelnik Wydziału Inspekcji. Również w tym przypadku przepis nie przewiduje możliwości prowadzenia przez Naczelnika Wydziału Inspekcji postępowania administracyjnego, a tym bardziej wydawania decyzji administracyjnych. Zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami wskazany K.N. nie jest inspektorem transportu drogowego. Jego zdaniem doszło do naruszenia prawa, którego konsekwencją było sporządzenie protokołu kontroli. Wskazał, że nie otrzymałby zezwolenia kategorii IV na przejazd podczas którego dokonano kontroli, ponieważ przewożony był ładunek podzielny. Jego zdaniem podstawą nałożenia kary w tego typu przypadkach powinien być zapis art. 140ab ust. 2 prd ale we wskazanym przepisie ustawodawca nie wyznaczył kategorii zezwolenia za brak którego nakłada się karę w przypadku naruszenia zakazu określonego w art. 64 ust. 2. Przepis stanowi jedynie, że kara ma być nałożona: jak za przejazd bez zezwolenia, nie rozstrzygając której kategorii. Strona neguje zatem fakt nałożenia kary za brak zezwolenia kategorii IV. Jego zdaniem kontrolujący zupełnie zapomniał o zapisach zawartych w art. 61 ust. 2 pkt 1 prd oraz o istnieniu art. 97 kodeksu wykroczeń. W związku z powyższym wnosił o uchylenie w całości zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] stycznia 2014 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV. Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego. Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 35a prd, pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie do treści art. 64 ust. 1 pkt 1 prd, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. Natomiast w myśl art. 140aa ust. 1 prd, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 prd). W myśl art. 41 ust. 1 udp, po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Minister właściwy do spraw transportu ustala, w drodze rozporządzenia, wykaz: 1. dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, 2. dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t - mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego (art. 41 ust. 2 udp). Drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1, drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (art. 41 ust. 3 udp). W świetle powyższych przepisów zasadą jest zakaz ruchu pojazdów nienormatywnych, a odstępstwem od tej zasady jest możliwość dopuszczenia tych pojazdów do ruchu - po uzyskaniu zezwolenia i na warunkach określonych w tym zezwoleniu. Wykaz dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t zostały ustalone w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 1061). Droga krajowa na której w niniejszej sprawie dokonano kontroli została zaliczona do dróg po których mogą się poruszać pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Podczas kontroli stwierdzono, iż kontrolowany pojazd członowy poruszając się po drodze krajowej nr 10 przekraczał wartość dopuszczalną wynoszącą 10,0 t o 1,15 t. Kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia innych dopuszczalnych norm. Podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Wobec powyższych ustaleń stwierdzić należy, że kontrolowany pojazd był nienormatywny z uwagi na przekroczenie nacisku osi. Wobec powyższego organy prawidłowo stwierdziły wykonywanie przejazdu drogowego pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV, z uwagi na wielkość stwierdzonego podczas kontroli nacisku na pojedynczej osi napędowej oraz rodzaj, kategorię drogi, na której zatrzymano kontrolowany pojazd. Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 2 prd karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 5 000 zł za brak zezwolenia kategorii III-IV. W niniejszej sprawie kara pieniężna wynosi 5 000 złotych. W ocenie Sądu organy zasadnie uznały, że skarżący nie wykazał w toku postępowania okoliczności, które uzasadniały umorzenie postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 prd. Zgodnie z treścią art. 140aa ust. 4 prd nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. Zdaniem Sądu organ zasadnie zatem uznał, że pomiędzy zachowaniem strony niniejszego postępowania administracyjnego, a stwierdzonym naruszeniem istnieje normalny i bezpośredni związek przyczynowy, a strona w toku postępowania, ani na etapie odwoławczym nie przedstawiła dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. W ocenie Sądu bezzasadne jest twierdzenie strony wskazujące, że kontrolę drogową przeprowadziła osoba nie będąca do tego uprawniona tj. młodszy kontroler transportu drogowego. Kwestia ta była kilkakrotnie analizowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Organ stosując się do stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonego m.in. w wyroku z 30 marca 2011 r., VI SA/Wa 37/11 słusznie uznał za nie trafny zarzut strony dotyczący kompetencji osoby przeprowadzającej kontrolę tj. młodszego kontrolera transportu drogowego. Młodszy kontroler transportu drogowego jest inspektorem transportu drogowego w rozumieniu art. 76 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.; dalej utd). Stosownie do tego przepisu inspektorem może być osoba, która: posiada obywatelstwo polskie; ma nienaganną opinię i nie była karana za przestępstwo umyślne; legitymuje się świadectwem dojrzałości po zdanym egzaminie maturalnym; posiada prawo jazdy co najmniej kategorii B; ukończyła 25 lat oraz posiada wymagany stan zdrowotny; złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin kwalifikacyjny. W myśl art. 77 utd do pracowników Inspekcji zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych, w tym inspektorów, stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 listopada o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 227, poz. 1505), z zastrzeżeniem ust. 2. Zgodnie z cytowanego przepisu do pracowników Inspekcji zatrudnionych na stanowiskach inspektorów nie mają zastosowania przepisy art. 4 ustawy, o której mowa w ust. 1 (ust. 2 cyt. art.). Natomiast ust. 3 stanowi, że do pracowników innych niż wymienieni w ust. 1 mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych. W załączniku nr 1 do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie określenia stanowisk urzędniczych, wymaganych kwalifikacji zawodowych, stopni służbowych urzędników służby cywilnej, mnożników do ustalania wynagrodzenia oraz szczegółowych zasad ustalania i wypłacania innych świadczeń przysługujących członkom korpusu służby cywilnej z dnia 9 grudnia 2009 r. (Dz. U. Nr 211, poz. 1630), w tabeli IV określono wymagania, które musi spełniać osoba na stanowisko kontrolera transportu drogowego. Jednym z wymagań koniecznych jest ukończenie "kursu specjalistycznego" z wynikiem pozytywnym. Z przytoczonych przepisów wynika, że osoba zatrudniona na stanowisku służbowym jako młodszy kontroler transportu drogowego jest inspektorem transportu drogowego w rozumieniu przepisów utd a w konsekwencji także przepisów prd, a zatem osobą uprawnioną do przeprowadzenia kontroli przewozem drogowych, w tym pojazdów nienormatywnych. Z tych przyczyn zarzut strony dotyczący naruszenia art. 129 ust. 2 pkt 4) w zw. z art. 129a prd nie mógł odnieść skutku. Wobec powyższego w ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania zarzutu strony, iż kontrolę drogową przeprowadziła osoba nie posiadająca stosownych uprawnień. Odnosząc się do zarzutu, iż strona nie mogłaby otrzymać zezwolenia kategorii IV, gdyż przewożony ładunek był podzielny, to należy uznać, że z przepisu art. 64 ust. 2 prd wynika generalna zasada zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Pojazd przewożący ładunek podzielny musi być normatywny. Kara pieniężna została nałożona na skarżącego z uwagi na ww. przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu, a nie za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej (dmc) pojazdu, którego nie odnotowano (por. protokół kontroli w aktach administracyjnych sprawy). Trzeba przy tym wiedzieć, że nieprzekroczenie dmc pojazdu nie gwarantuje nieprzekroczenia nacisku poszczególnych osi pojazdu. Zatem przy przewożeniu ładunku podzielnego wymagana jest staranność obejmująca odpowiednie/równomierne jego rozłożenie i zabezpieczenie na pojeździe. Z powodu kwestii załadunkowych nie ma bowiem prostej zależności między dmc pojazdu a naciskiem osi. Treść art. 140ab ust. 2 prd, który stanowi, że w przypadku naruszeń zakazu o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. W związku z powyższym, organy prawidłowo uznały, że mimo braku możliwości otrzymania przez skarżącego zezwolenia kategorii IV, z uwagi na fakt. iż ładunek był podzielny, organ zgodnie z treścią art. 140ab ust. 2 prd nakłada karę pieniężną jak za przejazd pojazdem bez zezwolenia kategorii IV. W sprawie prawidłowo też ustalono brak przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie pozostałych przepisów art. 140aa ust. 4 prd (to jest pkt 1 lit. a i b tego ustępu). Skarżący nie dostarczył bowiem dowodów/okoliczności, z których wynikałoby dołożenie należytej staranności przy umieszczeniu ładunku w pojeździe i brak wpływu na powstanie naruszenia. Wobec braku definicji należytej staranności w ustawie Prawo o ruchu drogowym, można się w tym względzie posłużyć regulacją zawartą w art. 355 § 2 k.c. wiążącą należytą staranność wymaganą od podmiotów gospodarczych z zawodowym charakterem prowadzonej działalności. Co za tym idzie należyta staranność wymagana w stosunkach danego rodzaju jest oceniana przy uwzględnianiu odpowiednio wysokiej wiedzy, doświadczenia i umiejętności praktycznych, które winny być udziałem przedsiębiorcy podejmującego w danym przypadku działalność w zakresie przewozu drogowego. Podmiot wykonujący przejazd, wiedząc jaki ładunek przewozi, powinien podjąć stosowne czynności celem takiego załadunku, aby pojazd po wykonaniu czynności załadunkowych był normatywny. Natomiast sposób doboru określonych środków (stworzenie własnych procedur załadunku, czy też nadzoru nad załadunkiem, ustalenie trasy przejazdu) jest kwestią indywidualną podmiotu wykonującego tenże przejazd. Jakiekolwiek niedostatki w tym zakresie działań podmiotu wykonującego przejazd wyłączają możliwość zastosowania umorzenia postępowania, o którym mowa w art. 140aa ust. 4 prd. Eliminują też przesłankę braku wpływu na powstanie naruszenia przewidzianą w tym przepisie. O zaistnieniu tej przesłanki można mówić tylko wtedy, gdy wyłączną winę za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia lub gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie niezależnych od przewoźnika. Przedsiębiorca musi więc wykazać, że dołożył należytej staranności, tzn. uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać, organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Przyjęcie do przewozu rzeczy bez odpowiednich sprawdzeń ładunku co do wagi i rozmieszczenia w pojeździe, co do zasady naraża przewoźnika na konsekwencje niewłaściwego załadunku, gdyż eliminuje przesłankę dołożenia należytej staranności w tym względzie oraz nie pozwala uznać, że przewoźnik nie miał wpływu na powstałe naruszenie. Nadto przewoźnik odpowiada w zakresie swojej działalności za osoby, którymi się posługuje w wykonywaniu przewozu, jak za działania/zaniechania własne. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.