VI SA/Wa 2512/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant Referent Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2017 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką oddala skargę Decyzją z dnia [...] września 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: SKO w [...]), działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. dalej "k.p.a.") w związku z art. 61 i 67 ustawy o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240 ze zm.) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) w związku z art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. cofającą licencję nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r. na wykonywanie transportu drogowego taksówką, udzieloną P. S. (dalej "skarżący"), zmienioną w dniu [...] sierpnia 2008 r. na licencję [...], zmienioną w dniu [...] sierpnia 2010 r. na licencję nr [...], zmienioną w dniu [...] stycznia 2016 r. na licencję [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych oraz prawnych sprawy. W wyniku przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2015 r. kontroli pojazdu marki Mercedes-Benz o nr. rej. [...], zgłoszonego do licencji nr [...] (zmienionej w dniu [...] stycznia 2016 r. na licencję nr [...]) na wykonywanie transportu drogowego taksówką, ustalono, że kierujący pojazdem – P. S. nie posiadał aktualnych badań technicznych pojazdu. Ponadto stwierdzono brak świadectwa legalizacji pionowej taksometru zamontowanego w pojeździe. Wobec powyższego pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. Prezydent [...] wystosował do skarżącego ostrzeżenie, w którym pouczył go, iż ponowne stwierdzenie naruszenia obowiązującego prawa skutkować będzie wszczęciem postępowania w sprawie cofnięcia udzielonej licencji. Jednocześnie Prezydent [...] zwrócił się do Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego prowadzonego przez Ministra Sprawiedliwości o udzielenie informacji odnośnie karalności P. S.. Jak wynika z załączonej do akt postępowania informacji z Krajowego Rejestru Karnego, P. S. został skazany przez Sąd Okręgowy w W. prawomocnym wyrokiem z dnia [...] września 2014 r. za popełnienie przestępstwa z art. 157 Kodeksu karnego zaliczonego do kategorii przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu [...] września 2015 r. W związku z powyższym organ wszczął postępowanie administracyjne z urzędu w sprawie cofnięcia udzielonej licencji, bowiem skazanie skarżącego prawomocnym wyrokiem stanowi przesłankę niespełniania warunków uprawniających do posiadania licencji, określonych w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm., dalej u.t.d.). Zawiadomienie to, wraz z pouczeniem o przysługujących w postępowaniu prawach strony, zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 21 czerwca 2016 r. Skarżący zapoznał się z aktami. Nie wniósł uwag, wniosków, jak również nie przedstawił swojego stanowiska w sprawie. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. Prezydent [...] cofnął licencję nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r. na wykonywanie transportu drogowego taksówką, udzieloną przez Prezydenta [...] P. S. (zmienioną w dniu [...] sierpnia 2008 r. na licencję [...], zmienioną w dniu [...] sierpnia 2010 r. na licencję nr [...], zmienioną w dniu [...] stycznia 2016 r. na licencję [...]). W uzasadnieniu organ przytoczył treść art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.t.d., a także art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) tej ustawy oraz opisał związany charakter decyzji cofającej licencję, w wypadku stwierdzenia przez organ, że ziściły się ustawowe przesłanki zawarte w ww. przepisach. Wskazał, że wymóg dobrej reputacji przestał być przez skarżącego spełniany w związku ze skazaniem prawomocnym wyrokiem karnym sądu za popełnione przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu. Skarżący wniósł od powyższej decyzji odwołanie, w którym wyjaśnił m.in., że wykonanie decyzji cofającej licencję spowoduje utratę jego jedynego źródła utrzymania, a także podkreślił fakt bycia samotnym ojcem dwójki dzieci. W tych okolicznościach została wydana wymieniona na wstępie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2016 r. W jej uzasadnieniu organ opisał stan faktyczny sprawy, a także wyjaśnił przesłanki wydawania decyzji związanych i odniósł je do przedmiotowej sprawy. Wskazał, że jedną z podstaw do obligatoryjnego cofnięcia licencji jest stwierdzenie przez właściwy organ, że jej posiadacz nie spełnia wymogów uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Jednym z takich wymogów jest brak skazania za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajowości. Skoro skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] września 2016 r., za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu to wystąpiła przesłanka warunkująca wydanie decyzji o cofnięciu licencji. Od tej decyzji P. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, wnosząc o jej uchylenie i przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu i zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący nie przedstawił pisemnie żadnego dodatkowego stanowiska w sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016, poz. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej powoływanej jako P.p.s.a), Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Jednym z warunków koniecznych do uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego jest obowiązek spełnienia wymogu dobrej reputacji (art. 5 ust. 2 u.t.d). Warunki, które musi spełnić przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji na wykonywanie transportu drogowego określone zostały w art. 5c u.t.d.. Zgodnie z art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a, licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2, udziela się przedsiębiorcy, jeżeli członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą, nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub przestępstwa umyślne: przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy albo inne mające związek z wykonywaniem zawodu. Jeżeli natomiast chodzi o licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką – zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.t.d - wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniony, jeżeli zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy oraz sam przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy zostali skazani za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, a ponadto wydano im prawomocne orzeczenie zakazujące wykonywania zawodu kierowcy. Z powyższego jednoznacznie wynika, że wymogu dobrej reputacji nie spełniają m.in. osoby, które zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne przeciwko życiu i zdrowiu, a więc przestępstwo określone w rozdziale XIX Kodeksu karnego. Wyjaśnić należy również, że u.t.d reguluje także kwestię cofnięcia udzielonej, na wskazanych powyżej zasadach, licencji. W tym zakresie w art. 15 u.t.d wymienia się sytuacje stanowiące podstawę do obligatoryjnego (ust. 1) oraz fakultatywnego (ust. 3) rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej (art. 7 ust. 1 u.t.d) o cofnięciu licencji. Jedną z podstaw do obligatoryjnego cofnięcia licencji jest stwierdzenie przez właściwy organ, że posiadacz licencji nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego (art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d. Jak wskazano powyżej, warunki uprawniające do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego, a więc uzyskania licencji na jego wykonanie, określa art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.t.d, wymieniając pośród nich warunek spełnienia wymogu dobrej reputacji, który to nie jest lub przestaje być spełniony m.in. w sytuacji skazania przedsiębiorcy prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne przeciwko życiu i zdrowiu. Zestawienie treści ww. przepisów, regulujących wymagania, które należy spełnić, aby udzielona została licencja na podjęcie i wykonywanie transportu drogowego (w rozpoznawanej sprawie licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką) oraz przesłanki stanowiące podstawę prawną do obligatoryjnego cofnięcia licencji prowadzi do wniosku, iż w sytuacji, gdy w okresie posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego nastąpi zdarzenie skutkujące niespełnieniem wymagań uprawniających do wykonywania tego rodzaju działalności, a więc m.in. gdy przedsiębiorca zostanie skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, to tym samym ziści się ustawowy warunek z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d zobowiązujący organ do podjęcia decyzji o cofnięciu licencji. Uprawomocnienie się zatem wyroku sądu skazującego za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu powodujące, że przedsiębiorca przestaje spełniać wymóg dobrej reputacji, samo w sobie obliguje organ do wydania decyzji o cofnięciu licencji. Odnosząc powyższe do przedmiotu sprawy stwierdzić należy, że skoro z akt sprawy jednoznacznie i bezspornie wynika, że skarżący w okresie posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, udzielonej decyzją z 14 lutego 2003 r. z kolejnymi zmianami, został skazany (16 września 2014 r.) prawomocnym (od 28 września 2015 r.) wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu określone w art. 157 § 1 Kodeksu karnego, to tym samym zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit b u.t.d przestał on spełniać wymóg dobrej reputacji, stanowiący warunek konieczny, uprawiający do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego taksówką i w związku z tym organ zobowiązany był stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d do obligatoryjnego rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej o cofnięciu udzielonej skarżącemu licencji. Z uwagi na okoliczność, że utrata wymogu dobrej reputacji w związku ze skazaniem za umyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu stanowi samoistną podstawę do cofnięcia licencji, a rozstrzygnięcie organu w tym zakresie nie jest zależne od jego woli, ani od wystąpienia jakichkolwiek innych okoliczności niż fakt prawomocnego skazania za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, bez znaczenia dla oceny, czy skarżący przestał spełniać wymóg dobrej reputacji i czy w sprawie zaistniała podstawa do cofnięcia licencji, są okoliczności podnoszone przez skarżącego związane ze znacznym pogorszeniem stopy życiowej na skutek cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką (i tym samym utraty uprawnień do wykonywania zawodu) oraz sytuacją rodzinną skarżącego. Przepisy u.t.d obligują bowiem właściwy organ do cofnięcia licencji w przypadku, gdy jej posiadacz został skazany przynajmniej jednym wyrokiem za przestępstwo umyślne przeciwko życiu i zdrowiu, bez względu na jakiekolwiek inne okoliczności, w tym wszystkie te podniesione przez skarżącego w skardze i w odwołaniu. Dlatego też niewątpliwie trudna sytuacja osobista skarżącego nie może implikować odmiennej oceny legalności zaskarżonej decyzji. Okoliczności podniesione przez skarżącego w swej istocie stanowią zarzut niezgodności zaskarżonej decyzji z zasadami współżycia społecznego. Należy zatem przypomnieć, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Brak jest przepisu, który pozwalałby sądowi administracyjnemu przedłożone mu do kontroli decyzje administracyjne oceniać pod kątem ich zgodności z zasadami współżycia społecznego, czy też słuszności. Z tego też powodu zasady współżycia społecznego nie mogą być skutecznie powoływane w postępowaniu sądowoadministracyjnym jako podstawa żądania uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, uznając że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej Instancji odpowiadają prawu, a wszystkie zarzuty skarżącego są bez znaczenia dla przedmiotu sprawy, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a orzekł o oddaleniu wniesionej w sprawie skargi.