VI SA/Wa 2516/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w K., J. Z. i R. Z. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2012 r. nr Sp. [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" R-[...] 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie z dnia [...] marca 2012 r.; 2. stwierdza, że uchylone postanowienia nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżących A. Sp. z o.o. z siedzibą w K., J. Z. i R. Z. kwotę 700 (siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. Urząd Patentowy RP, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 k.p.a. oraz w związku z art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku F. A.A. Sp. z o. o. z siedzibą w K., J. Ż. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A. B.R. i P.F. w K. oraz R. Ż. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą A.B.R. i P. F.w K., o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia[...] marca 2012 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie z wniosku A.K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą A. A.& C. O.w G. o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy słowno - graficzny ACCO o numerze R – 181057. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że w dniu [...] czerwca 2011 r. do Urzędu Patentowego RP działającego w trybie postępowania spornego wpłynął wniosek A. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą A. A. & C.O. w G. o unieważnienie wspólnego prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny ACCO o nr R.181057 udzielonego na rzecz F. A. A. Sp. z o.o. z siedzibą w K., J.Ż. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A.B. R.i P. F. w K. oraz R. Ż. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą A. B. R. i P.F. w K. Jako podstawę prawną wniosku wskazano art. 131 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo własności przemysłowej. Wnioskodawca podniósł, że udzielenie prawa ochronnego na sporny znak nastąpiło z naruszeniem jego prawa do nazwy firmy gdyż prowadzona przez niego firma pod nazwą A. B. R.i P.F. powstała w 1995 r. Kolegium Orzekające szczegółowo przedstawiło przebieg postępowania w sprawie i stwierdziło, że pomiędzy stronami istnieje spór co do tego, czy wnioskodawcy przysługuje prawo do nazwy ACCO stanowiącej zasadniczy element spornego znaku towarowego. A do rozstrzygnięcia tego sporu zgodnie z art. 17 k.p.c. właściwy jest sąd powszechny. Uzasadniając, że kwestia ta stanowi zagadnienie prejudycjalne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. organ podniósł, że bez rozstrzygnięcia wskazanego sporu nie można stwierdzić, czy w świetle powołanego przez wnioskodawcę przepisu art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. prawo ochronne na sporny znak towarowy zostało udzielone z naruszeniem praw wnioskodawcy do nazwy. Uprawnieni stoją bowiem na stanowisku, iż prawo do nazwy przedsiębiorstwa przysługuje im. Natomiast, jak podniósł wnioskodawca, w odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie zgadza się on z argumentami strony przeciwnej, zatem spór pomiędzy stronami dotyczący komu przysługuje prawo do nazwy ACCO istnieje i zdaniem organu powinien być on rozstrzygnięty przez odpowiedni są powszechny. Ponadto w ocenie organu z przedstawionych przez uprawnionych materiałów dowodowych nie wynika komu przysługuje prawo do nazwy ACCO jako nazwy firmy czy też nazwy przedsiębiorstwa. Kolegium dodało, że wnioskodawca wykonał już postanowienie Urzędu z dnia [...] marca 2012 roku i wystąpił do odpowiedniego Sądu Okręgowego w K. o ustalenie czy przysługuje mu prawo do nazwy ACCO. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie F. A. A.Sp. z o. o. z siedzibą w K., J. Ż. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A. B.R.i P. F. w K. oraz R. Ż. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą A. B. R. i P. F., zwana dalej skarżącą, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Urzędu Patentowego RP oraz postanowienia go poprzedzającego i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Podniosła zarzut naruszenia - art 97 ust 1 pkt 4 kpa w związku z art 256 ust 1 pwp poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji przez Urząd Patentowy RP zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd powszechny, -art 7; 8; 77; 80; 107 par 3 kpa polegające na niepodjęciu przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz na nie odniesieniu się do materiału dowodowego i nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy i nieuwzględnieniu przez Urząd Patentowy w dokonaniu oceny materiału dowodowego przedstawionego przez uprawnionych oraz nieuwzględnieniu wszelkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w tym nie odniesieniu się do dokumentu pt: Zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej" z dnia 26 czerwca 1999 r nr ewidencyjny W/ 829/E/95 wydanego przez Urząd Gminy [...], przekazanego przez wnioskodawcę do Urzędu Patentowego RP w dniu [...].10.2012 r. a więc przed datą posiedzenia wyznaczonego na dzień [...] listopada 2012 r i wskazującego, że do dnia [...] czerwca 1995 r. wnioskodawca prowadził działalność pod nazwą A. –A. & C. & M. O., a nie pod nazwą A. – A.& C. O. -art 34 konstytucji RP poprzez naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa - wszelkie dowolne twierdzenia podmiotu, który jest wnioskodawcą są uwzględniane - w tym także te twierdzenia dotyczące naruszenia praw wnioskodawcy do oznaczenia ACCO, jakie oparte są na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej potwierdzającego, iż od dnia 13 czerwca 1995 r do 27 czerwca 1995 r wnioskodawca nie figurował we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej pod oznaczeniem zawierającym człon ACCO tylko zawierającym człon ACCOM, zaś twierdzenia zgłaszane w imieniu uprawnionych oparte na przepisach obowiązującego prawa dotyczącego: działalności gospodarczej, spółek cywilnych oraz spółek kapitałowych jakie obowiązywały w latach 1992 - 1995 i twierdzenia potwierdzone dowodami wystawionymi przez stosowne urzędy w latach 1991-1995 oraz wystawionymi przez podmioty współpracujące z uprawnionymi w latach 1992-1996 potwierdzającymi ciągłość prowadzonej działalności gospodarczej w różnych formach - zawsze pod oznaczeniem ACCO, pod tym samym adresem, przez te same osoby są pomijane -art 43 10 k.c. poprzez nie uwzględnienie, iż to wnioskodawca aspirując do oznaczenia ACCO narusza prawo do firmy uprawnionych: J. Ż. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A. B. R. i P.F. w K. oraz R. Ż. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą A.B.R. i P.F. w K. w sposób nieprzerwany w formie spółki cywilnej prowadzonej przez tych przedsiębiorców od dnia 1 marca 1992 r, którzy w dniu 22 czerwca 1999 r aktem notarialnym ustalili także nazwę zawierającą człon ACCO dla utworzonej przez te same osoby spółki kapitałowej -art 161 par 1 kodeksu spółek handlowych w związku z art 11 par 1 kodeksu spółek handlowych w związku z nie odniesieniem się do faktu, iż w dacie zawarcia umowy spółki z o.o. powstaje spółka w organizacji, która posiada zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych -art 131 ust 1 pkt 1 pwp poprzez uznanie, że mogą zachodzić przesłanki uzasadniające naruszenie prawa do firmy wnioskodawcy -art 164 pwp w związku z brakiem interesu prawnego wnioskodawcy. W uzasadnieniu skargi skarżąca szczegółowo omówiła podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna albowiem zaskarżone postanowienie oraz postanowienie utrzymane nim w mocy naruszają prawo w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawy obligatoryjnego zawieszenia postępowania zostały określone w art. 97 § 1 k.p.a. Punkt 4 tegoż artykułu nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek zawieszenia tego postępowania, jeżeli rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Artykuł 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wiąże obligatoryjne zawieszenie postępowania z zaistnieniem określonych w nim wymogów. Zawarte w nim unormowanie nie może więc być przez art. 256 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej "odpowiednio" (inaczej) stosowane na potrzeby postępowania spornego przed Urzędem Patentowym. Przepis art. 256 ust. 1, w myśl którego do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, nie wskazuje bowiem, iż przy interpretacji przepisów tegoż kodeksu, mających zastosowanie w postępowaniu spornym, należałoby stosować inne reguły wykładni niż wówczas, gdy kodeks ten stosowany jest wprost. Zagadnieniem wstępnym jest zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania administracyjnego, do rozstrzygnięcia, którego właściwym jest inny organ lub sąd a rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ administracyjny. Innymi słowy, treść rozstrzygnięcia innego organu lub sądu, do którego kompetencji należy wydanie takiego rozstrzygnięcia, jest koniecznym elementem podstawy rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji przez organ administracyjny. Rozstrzygnięciem jest czynność prawna organu lub sądu zarówno orzecznicza jak i rejestracyjna, a także czynności stron procesowych dokonane przed organem procesowym, jeżeli po spełnieniu przewidzianych prawem warunków wywierają skutki równe rozstrzygnięciu organu procesowego. Dotyczyć może uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego albo innych jeszcze okoliczności mających znaczenie prawne (zob. kom. Kodeks postępowania administracyjnego Piotr Przybysz Lexis Nexis). Kwestia zależności między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji jest najbardziej sporna. Pojawiające się kontrowersje wynikają z faktu, że formułując wymóg istnienia zależności, kodeks nie określa jej charakteru. W ocenie Sądu, przepis art. 97 k.p.a. wymaga zależności bezpośredniej, ponieważ przemawia za tym istota instytucji zawieszenia postępowania, instytucji tamującej bieg postępowania i opóźniającej rozstrzygnięcie sprawy (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 1999 r. IV SA 7444/97 niepubl.). O kwestii prejudycjalnej w postępowaniu administracyjnym wypowiadali się niejednokrotnie zarówno przedstawiciele doktryny jak i w swoich orzeczeniach - Naczelny Sąd Administracyjny. Przegląd poglądów na temat pojęcia oraz istoty prejudycjalności zaprezentował m.in. J. Rodziewicz (w:) Prejudycjalność w postępowaniu cywilnym, Gdańsk 2000 r., strony 7-18, gdzie podaje m.in., że pod pojęciem prejudycjalności rozumie się najczęściej przesądzające znaczenie, jakie posiada rozstrzygnięcie jednej sprawy dla rozstrzygnięcia drugiej sprawy lub technicznopr awną konieczność rozstrzygnięcia jednej sprawy po to, aby następnie można było rozstrzygnąć inną sprawę. Z kolei W. Jakimowicz w artykule pt. "O kwestii prejudycjalnej w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym" opublikowanym (w:) Samorząd Terytorialny 2003/10/29 wskazuje: "samo, zatem stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ, na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji. Na interpretację zagadnienia wstępnego, jako przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego nie mają wpływu względy natury celowościowej i ekonomiki postępowania". Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z 17 lipca 2003 r. II SA 427/02 podkreślił, iż prejudycjalność zachodzi tylko wtedy, gdy rozstrzygnięcie, co do pewnej kwestii prawnej stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Jak wspomniano, k.p.a. nie określa wyraźnie podstaw prawnych zależności. Judykatura przyjmuje, że przesądza o niej treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej i w nich nakazuje ich poszukiwać (patrz np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 22 października 1991 r., SA/Wr 936/91, ONSA 1991, nr 3-4, poz. 90 oraz 22 grudnia 1993 r. SA/Wr 1160/93, ONSA 1995 nr 1, poz. 21). Zagadnieniem wstępnym nie może być wyjaśnienie okoliczności faktycznych (vide. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II - komentarz do art. 97 k.p.a..). Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy bowiem do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie. W rozpoznawanej sprawie do Urzędu Patentowego RP działającego w trybie postępowania spornego wpłynął wniosek A. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą A.A.& C. O. w G. o unieważnienie wspólnego prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny ACCO o nr R.181057 udzielonego na rzecz Firmy A.A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. , J.Ż. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A.B.R. i P.F. w K. oraz R. Ż. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą A.B.R. i P.F. w K. . Jako podstawę prawną wniosku wskazano art. 131 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo własności przemysłowej. Stosownie do przepisu art. 164 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (j. t. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) prawo z rejestracji znaku towarowego może być unieważnione, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny. W myśl art. 255 ust. 1 ww. ustawy, sprawy o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego rozpatruje Urząd Patentowy w trybie postępowania spornego. Zgodnie z art. 131 ust.1 pkt 1 p.w.p. nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia których używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich. Zatem jest to prewencyjna ochrona, dokonywana przez UP RP, istniejących praw osobistych lub majątkowych osób trzecich. "Nie chodzi tu o potencjalną możliwość naruszenia prawa osobistego lub majątkowego osób trzecich, lecz o takie powiązanie oznaczenia z prawem osobistym lub majątkowym tych osób, które narusza ich prawa. Jest to szczególny przypadek ochrony praw osób trzecich, bowiem ochrona zasadniczo mieszcząca się w ramach prawa prywatnego dokonywana jest przez UPRP w ramach jego działalności publicznoprawnej, nawet przy braku inicjatywy ze strony podmiotu, którego prawa osobiste lub majątkowe zostały naruszone" (por. M. Andrzejewski, P. Kostański [w]: Prawo własności przemysłowej. Red. P. Kostański. Warszawa 2010, s.674 i nast.). Jak stanowi art. 23 w zw. z art. 43 kodeksu cywilnego dobrami osobistymi osoby prawnej są w szczególności nazwisko, pseudonim, wizerunek, nazwa. Katalog dóbr osobistych wymienionych w kodeksie cywilnym ma charakter otwarty. W myśl art. 131 ust. 5 p.w.p. zgłoszenie w charakterze znaku towarowego oznaczenia, którym inna osoba posługuje się jako nazwą, pod którą prowadzi działalność gospodarczą, w szczególności jeżeli jest ona wyrazem pospolitym, nie stanowi samoistnej podstawy do odmowy udzielenia prawa ochronnego, jeżeli zgłaszający działał w dobrej wierze, a: 1) nazwa ta nie jest używana jako znak towarowy powszechnie znany na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej dla towarów tego samego rodzaju lub 2) w chwili zgłoszenia znaku nie było konfliktu interesów, w szczególności ze względu na różny profil działalności, lokalny jej zasięg lub odmienne formy używania obu oznaczeń." Jak podnosi się w literaturze przedmiotu art. 131 ust. 5 p.w.p. stanowi swoiste uzupełnienie, czy też dopełnienie myśli ustawodawczej wyrażonej w art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Z tego ostatniego bowiem dowiadujemy się, że nie podlega rejestracji znak towarowy, którego używanie narusza prawo do nazwy, natomiast pierwszy z wymienionych artykułów określa w jakich sytuacjach prawo to nie zostaje naruszone pomimo tego, że znak towarowy zawiera nazwę innego przedsiębiorstwa. Art. 131 ust. 5 p.w.p. nie statuuje przeszkody do udzielenia prawa ochronnego. Reguluje przesłanki, których spełnienie nie wyklucza rejestracji znaku zawierającego oznaczenie, którym inna osoba posługuje się jako nazwą, pod którą prowadzi działalność gospodarczą. "Rejestracja znaku towarowego zawierającego w sobie nazwę przedsiębiorstwa prowadzonego przez przedsiębiorcę jest dopuszczalna, jeżeli są spełnione następujące przesłanki. Po pierwsze, jeżeli nazwa nie jest używana jako znak powszechnie znany na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej dla towarów tego samego rodzaju. Po drugie, w chwili zgłoszenia znaku nie było konfliktu interesów, w szczególności za względu na różny profil działalności, lokalny jej charakter lub odmienne formy używania obu oznaczeń. Wspólnym dla nich mianownikiem jest to, że nazwa, pod którą inna osoba prowadzi działalność, jest w szczególności nazwą pospolitą i zgłoszenie znaku zawierającego taka nazwę jest dokonane w dobrej wierze. (...). W celu objaśnienia wskazanego przepisu należy zwrócić uwagę na bardzo wąsko ujęty zakres dopuszczalności udzielenia prawa ochronnego na znak zawierający nazwę używaną wcześniej przez innego przedsiębiorcę. Przede wszystkim zwraca uwagę wymaganie, że nazwa ma być używana w funkcji identyfikującej prowadzoną działalność, a jeżeli była używana także dla oznaczenia pochodzenia towaru, nie nabyła cechy notoryjności. Może nią być w szczególności nazwa pospolita, a więc taka, do której w zasadzie nie można wyłączności. Następnie przepis wymaga, aby był wyłączony konflikt interesów. Występuje on z reguły wówczas, gdy istnieje ryzyko wprowadzenia w błąd. Takie rozumienie jest uzasadnione zwłaszcza wobec wskazania, że będzie on wyłączony w szczególności wtedy, gdy różny jest profil działalności, jej lokalny charakter lub odmienne formy używania obu oznaczeń" (E. Nowińska, U. Promińska, M. du Vall: Prawo własności przemysłowej. Warszawa 2007,s. 208-209) (tak NSA w wyroku z dnia 27 listopada 2012 r. sygn. II GSK 1647/11 . Rację ma skarżąca, iż Urząd Patentowy RP dysponuje kompetencją do samodzielnego rozstrzygania zagadnienia istnienia bądź braku naruszenia praw osobistych lub majątkowych w związku z postępowaniami dotyczącymi spełniania ustawowych warunków rejestracji znaku towarowego - zarówno w postępowaniu zgłoszeniowym jak i w postępowaniu spornym. W postępowaniu zgłoszeniowym Urząd bada m.in. ewentualność kolizji znaku towarowego z prawami osobistymi innych osób niż zgłaszający (art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., art. 135 p.w.p.), a w postępowaniu spornym w sprawach o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy, co wynika pośrednio z art. 164 p.w.p., jak również bezpośrednio z art. 165 ust. 1 pkt 1) p.w.p. Z powyższego wynika zatem, iż ustalenie, czy w sprawie zachodzi przesłanka uzasadniająca w świetle powołanego przepisu żądanie unieważnienia prawa ochronnego należy do właściwości Urzędu Patentowego RP. Urząd w ramach swoich kompetencji dokonuje oceny podobieństwa spornych znaków porównując je na podstawie przepisów ustawy Prawo własności przemysłowej. W niniejszej sprawie Urząd Patentowy RP jest więc uprawniony do rozstrzygania kwestii naruszenia praw osobistych lub majątkowych. Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w wyroku z dnia 27 listopada 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1388/07, iż Urząd Patentowy RP posiada wyłączną kognicję w sprawach z zakresu decyzji w przedmiocie rejestrowalności znaku towarowego, jak i przeszkód w rejestracji określonego znaku oraz posiada uprawnienia do samodzielnego ustalenia faktów i dokonania prawnej oceny zebranego materiału dowodowego, w tym do ustalenia, czy znak towarowy narusza prawa osobiste lub majątkowe. Podobna kompetencja została przyznana Urzędowi Patentowemu w sprawach o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego (art. 117 ust. 2 p.w.p.). We wszystkich tych przypadkach, Urząd orzeka w trybie postępowania administracyjnego o przyznaniu praw wyłącznych i o braku naruszenia równorzędnych praw innych osób. Urząd Patentowy RP rozstrzyga zatem w postępowaniu zgłoszeniowym kwestie, które mogłyby być właściwe dla rozstrzygnięcia przez sądy cywilne (art. 1 k.p.c.) ale przekazane zostały Urzędowi do rozpoznania jako "innemu organowi" wymienionemu z art. 2 § 3 k.p.c. Podobnie w postępowaniu spornym, które służy weryfikacji wcześniejszych ustaleń dokonanych w postępowaniach zgłoszeniowych, Kolegium Orzekające jest kompetentne do dokonywania rozstrzygnięć w kwestii naruszeń praw osobistych. Ustawodawca przekazał bowiem kwestię rozpatrzenia przez Urząd Patentowy RP czy dana rejestracja znaku towarowego narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich. Należy przy tym podnieść, iż zagadnienie naruszenia praw osobistych i majątkowych było objęte art. 8 pkt 2 ustawy o znakach towarowych. W orzecznictwie sądów ugruntowanym i jednolitym nie występowały wątpliwości co do właściwości Urzędu Patentowego. Przyczyną zawieszenia postępowania administracyjnego nie może być taka okoliczność, którą organ prowadzący postępowanie administracyjne może ocenić we własnym zakresie, nawet gdy okoliczność ta może być przedmiotem oceny dokonywanej także przez inne organy lub sądy w odrębnych postępowaniach. Ocena spełnienia ustawowo określonych przesłanek do rozstrzygnięcia danej sprawy jest podstawowym obowiązkiem organów administracji, dlatego też organy nie mogą się od niej uchylać, jeżeli nie zostało to wyłączone z ich właściwości, oczekując na dokonanie takiej oceny przez inne organy lub sąd. Bezspornym jest, że w wyniku upływu czasu prawomocnym wyrokiem z dnia [...] marca 2013 r. sygn. [...] Sąd Okręgowy w K. rozstrzygnął kwestię sporną, jednakże Sąd ocenia legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia w dacie jego wydania. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że w sprawie nie występowało wbrew ustaleniom organu zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., co skutkuje naruszeniem powołanego przepisu i w konsekwencji wadliwością zaskarżonych postanowień. Z tych względów Sąd w pkt 1 sentencji orzekł po myśli art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w pkt 2 na podstawie art. 152 p.p.s.a. zaś o kosztach postanowił zgodnie z art. 200 p.p.s.a.