VI SA/Wa 2521/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2009 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego 1. uchyla uchwałę Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r.; 2. uchyla zaskarżoną decyzję; 3. stwierdza, że uchylona uchwała i uchylona decyzja nie podlegają wykonaniu; 4. zasądza od Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji na rzecz skarżącej R. Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 10257 (dziesięć tysięcy dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, działając w wykonaniu uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r., utrzymał w mocy swoją własną decyzję nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. w przedmiocie udzielenia koncesji R. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na kolejny okres na rozpowszechnianie programu radiowego o charakterze uniwersalnym pod nazwą [...]. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] maja 1994 r. Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, działając w wykonaniu uchwały [...] Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej zwanej KRRiT) z dnia [...] lutego 1994 r. udzielił R. spółce z o.o. z siedzibą w K (dalej określanej jako Spółka R.) koncesji na rozpowszechnianie ogólnokrajowego programu radiofonicznego pod nazwą [...] przeznaczonego do powszechnego odbioru. Koncesja stanowiła, że program o charakterze informacyjno muzycznym będzie nadawany 24 godziny na dobę oraz ustanawiała jego strukturę gatunkową. Z p.IV omawianej koncesji wynikało, że na jej podstawie spółka może wydzielić pasma programowe w wymiarze nie przekraczającym 5% dobowego czasu nadawania programu w celu rozpowszechniania w tych pasmach audycji o sprawach lokalnych za pomocą niektórych lub wszystkich stacji nadawczych. Koncesja uprawniała też do rozpowszechniania reklam w pasmach lokalnych przez okres 3 lat od daty udzielenia koncesji oraz określała udział reklam w tych programach. Koncesji udzielono na czas do [...] maja 2001 r. W uzasadnieniu koncesji organ wskazał, że akceptuje zamiary koncesjonariusza, co do uruchomienia pasm lokalnych oraz wyjaśnił, że niezbędne są ograniczenia dotyczące reklam o charakterze lokalnym, aby w miejscowościach, w których obok koncesjonariusza będą działać inni nadawcy niepubliczni, zasilanie z wpływów reklamowych zostało rozłożone w sposób umożliwiający ich działanie. Uprawnienie do emisji lokalnych pasm programowych zostało następnie przedłużone do końca trwania koncesji. Wnioskiem [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. Spółka R. wystąpiła o koncesję na kolejny okres. Druk wniosku w p.C6 zawiera pytania dotyczące tematyki lokalnej. Z p.C6 1 wniosku wynika, że w programie przewidziana jest tematyka lokalna, a jej udział wynosić będzie 3%. Z p.C6 wniosku wynika, że tematyka lokalna miała być realizowana poprzez informacje regionalne, regionalne informacje drogowe, regionalne magazyny publicystyczne i regionalne informacje pogodowe. W p.C6 3 spółka R. zadeklarowała, że zamierza nadawać w pasmach lokalnych. Decyzją z dnia [...] maja 2001 r. Przewodniczący KRRiT w wykonaniu uchwał KRRiT nr [...] z dnia [...] marca 2001 r. oraz nr [...] z dnia [...] maja 2001 r. udzielił Spółce R. kolejnej koncesji nr [...] na rozpowszechnianie programu radiowego o charakterze uniwersalnym pod nazwą R. W p.V koncesji organ postanowił, że audycje i inne przekazy niepochodzące od koncesjonariusza rozpowszechniane w programie innego nadawcy nie mogą stanowić elementu programu koncesjonariusza. Koncesja zawierała szereg ograniczeń dotyczących zmian w strukturze własnościowej spółki. W p.III uzasadnienia koncesji z dnia [...] maja 2001 r. organ wskazał, że nie wyraża zgody na nadawanie pasm lokalnych (tzw. rozszczepianie programu). Emitowanie pasm lokalnych związane ściśle z pozyskiwaniem reklam na rynkach lokalnych, przez nadawcę programu obejmującego zasięgiem terytorium całego kraju i dysponującego potencjałem ekonomicznym, organizacyjnym i technicznym niemożliwym do osiągnięcia dla nadawców programów o zasięgu lokalnym, oznacza występowanie tego nadawcy także w charakterze nadawcy lokalnego i rodzi obawę uprzywilejowania tego nadawcy względem nadawców lokalnych. Spółka R. złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Organ uznał wniosek za częściowo uzasadniony. Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2001 r. Przewodniczący KRRiT zmienił omawiany wyżej p.V koncesji w ten sposób, że ustalił iż programy nie pochodzące od koncesjonariusza nie mogą stanowić więcej niż 10 % dobowego programu nadawania. Gdy chodzi o odmowę zgody na tzw. rozszczepienie programu w p.3 uzasadnienia decyzji, organ powołał się na art. 4 p.4 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. Nr 101, poz. 1114, z późn. zm.) i wskazał, że programem jest uporządkowany zestaw audycji, regularnie rozpowszechniany i pochodzący od jednego nadawcy. Ustawa nie przewiduje różnicowania programu ze względu na obszar jego nadawania. Organ odmówił rozstrzygnięcia w kwestii prawa do rozszczepiania programu w treści decyzji koncesyjnej i wyjaśnił, że wystarczające jest omówienie tej kwestii w samym uzasadnieniu decyzji. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła na powyższą decyzję Spółka R. kwestionując dopuszczalność określenia w koncesji niektórych warunków prowadzenia działalności oraz odmowę zgody na nadawanie pasm lokalnych tzw. rozszczepianie programu. Wyrokiem z dnia 24 października 2002 r. sygn. akt II SA 3200/01 Naczelny Sąd Administracyjny częściowo uchylił decyzję KRRiT z dnia [...] września 2001 r. oraz decyzję koncesyjną z dnia [...] maja 2001 r. a także poprzedzające je uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w odpowiednim zakresie. Uchylony został p.V koncesji dotyczący ograniczenia nadawania programów niepochodzących od koncesjonariusza. W uzasadnieniu tego wyroku NSA wskazał, że organ koncesyjny może nałożyć na koncesjonariusza tylko takie warunki, które wynikają z ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Ograniczenia działalności gospodarczej w zakresie rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych w formie koncesji muszą mieć źródło w ustawie a nie w decyzji organu. Organ administracji jest o tyle tylko uprawniony do ingerowania w życie obywateli i innych podmiotów prawa, o ile ustawa go do tego upoważnia. NSA wypowiedział się w kwestii rozszczepiania programu i wyjaśnił, że z art.4 p.4 ustawy o radiofonii i telewizji nie wynika iżby uporządkowany zestaw audycji radiowych i telewizyjnych, jakim jest program, był całkowicie jednolity pod względem treściowym. Odmowa udzielenia zgody na rozszczepienie programu wymagałaby zatem starannego, konsekwentnego uzasadnienia prawnego i faktycznego. NSA przywołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 grudnia 1999r. (K 22/99) i wskazał, że jeżeli na gruncie niezmienionych przepisów utrwaliła się określona wykładnia prawa pozwalająca przewidywać przyszłe rozstrzygniecie, to nagła i niezapowiedziana zmiana godzi w bezpieczeństwo prawne obywatela (podmiotów prawa). Dotychczasowe stanowisko KRRiT nie zapowiadało odstąpienia od dotychczasowej praktyki. Decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] Przewodnicząca KRRiT w wykonaniu powyższego wyroku (oraz uchwały KRRiT Nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r.) częściowo zmieniła brzmienie koncesji z dnia [...] maja 2001 r. Omawianą decyzją organ dodał do koncesji nowe p.VI a (ograniczający czas nadawania reklam) oraz p.VI b (zakazujący rozszczepiania programu). Omawiany, nowy p.VI b stanowił, że koncesjonariusz nie może nadawać w programie odrębnych pasm lokalnych za pomocą wszystkich jak i poszczególnych stacji objętych koncesją. Spółka R. Sp. z o.o. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. kwestionując przede wszystkim zawarty w koncesji zakaz rozszczepiania programu. Decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] po rozpoznaniu powyższego wniosku (oraz w wykonaniu uchwały KRRiT nr [...] z dnia [...] października 2003 r.) Przewodnicząca KRRiT utrzymała w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie. W jego uzasadnieniu stwierdziła, że w wyniku wyroku NSA, organ dokonał zmiany koncesji w zakresie, w jakim winien był rozpatrzyć sprawę. W odniesieniu do możliwości tzw. "rozszczepiania programu", organ wskazał przede wszystkim, że kwestia rozszczepień miała od początku charakter kontrowersyjny, ale w tzw. pierwszym procesie koncesyjnym KRRiT wyrażając zgodę na taki sposób kształtowania programu, nie dysponowała informacjami, jaki to będzie miało wpływ na cały rynek koncesjonowany. Dzięki zakazowi "rozszczepiania programu" R. pozycja i sytuacja finansowa stacji lokalnych polepszyła się. Uznano, iż analizując sytuację rynkową tych stacji należy stwierdzić, że pozostawienie uprawnienia do rozszczepiania mogłoby doprowadzić do upadku radiofonii lokalnej. Spółka R. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję. Wyrokiem z dnia [...] grudnia 2004 r. sygn. akt VISA/Wa 46/06 WSA w Warszawie uchylił decyzje Przewodniczącej KRRiT: z dnia [...] lipca 2003 r. i z dnia [...] grudnia 2003 r. w m.in. w punktach dotyczących zakazu rozszczepiania programu oraz w odpowiednim zakresie uchylił poprzedzające je uchwały KRRiT. W ocenie WSA skarga zasłużyła na uwzględnienie, gdyż uchylone decyzje i zawarte w nich ustalenia oraz oceny rozmijały się zasadniczo z ocenami prawnymi zawartymi w wyroku NSA z dnia 24 października 2002 r. Sąd I instancji wskazał, że istotne postanowienia zaskarżonych decyzji koncesyjnych, dotyczące zarówno kapitałowej strony działalności nadawczej jak i kwestii rozszczepiania programu, pozostały w istocie takie same i nie uwzględniały wskazań zawartych w wyroku NSA z dnia 24 października 2002 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Przewodnicząca KRRiT. Wyrokiem z dnia 12 października 2006 r. II GSK 147/06 NSA w części uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji ze względów procesowych i przekazał sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznania WSA Warszawie. Wyrokiem z dnia 1 czerwca 2007 r. sygn. akt. VI SA/WA 612/07 WSA w Warszawie rozpoznając sprawę ponownie, uchylił po raz wtóry decyzje Przewodniczącej KRRiT z dnia [...] grudnia 2003 r. i z dnia [...] lipca 2003 r. (oraz w stosownym zakresie, poprzedzające je uchwały KRRiT z dnia [...] lutego 2003 r. i z dnia [...] października 2003 r.) w zakresie m.in. p.VI b koncesji dotyczącego zakazu rozszczepienia programu. W uzasadnieniu WSA wskazał, że kwestie zezwolenia na rozszczepianie programu należą do sfery praktyki organu w dziedzinie kształtowania rynku mediów. W kwestii tej KRRiT nie była jednomyślna i nie została podjęła żadna uchwała. Po wyrażeniu pisemnego negatywnego stanowiska, co do rozszczepiania programu, KRRiT nadal przyznaje prawo rozszczepień programowych innym podmiotom. KRRiT wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Wyrokiem z dnia 4 marca 2008 r. (II GSK 396/07) NSA oddalił skargę kasacyjną. Prawomocny stał się więc wyrok WSA z dnia 1 czerwca 2007 r. uchylający m.in. p.VI b dodany do koncesji z dnia [...] maja 2001 r. decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. odmawiający prawa do rozszczepiania programu. Po tym wyroku NSA KRRiT nie podjęła już żadnych działań w stosunku do decyzji koncesyjnej z dnia [...] maja 2001 r. i nie wprowadziła żadnych zmian w decyzjach z dnia [...] lipca 2003 r. i z dnia [...] grudnia 2003 r. (zmieniających decyzję z dnia [...] maja 2001 r.), bowiem zbliżał się czas wygaśnięcia koncesji z dnia [...] maja 2001 r. Nowy wniosek o kolejną koncesję na rozpowszechnianie programu radiowego o charakterze uniwersalnym pod nazwą [...], na 10 lat poczynając od dnia [...] maja 2008 r. Spółka R. złożyła dnia [...] maja 2007 r. Spółka R. powołała się na art. 35 a ust.1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. nr 253 p.2531 z 2004 r. z późn. zmianami). Uchwałą nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. KRRiT postanowiła udzielić spółce R. koncesji na kolejny okres po wygaśnięciu koncesji nr [...] (z dnia [...] maja 2001 r.). Uchwała ta w p.I tiret 7 stanowi, że audycje i inne przekazy niepochodzące od koncesjonariusza, rozpowszechniane w programie innego nadawcy nie będą stanowić elementu programu koncesjonariusza. Uchwała [...] została zmieniona uchwałą KRRiT nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., co do parametrów wymienionych w uchwale stacji nadawczych, oraz uchwałą KRRiT nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008r., co do parametrów stacji W.. Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Przewodniczący KRRiT, działając na podstawie art. 9 ust.1 w zw. z art. 33 ust. 3, art. 35a oraz art. 37 ust.1-3 i art. 38a ustawy o radiofonii i telewizji, udzielił Spółce R. Koncesji nr [...] na rozpowszechnianie programu radiowego o charakterze uniwersalnym pod nazwą [...], tworzonego zgodnie z koncepcją przedstawioną we wniosku nr [...] z dnia [...] grudnia 2000r. i realizowaną na podstawie dotychczas wykonywanej koncesji. Koncesja ta przewidywała w szczególności (p.I tiret 7), że audycje i inne przekazy niepochodzące od koncesjonariusza tj. niewytworzone przez koncesjonariusza ani na jego wyłączne zamówienie, rozpowszechniane w programie innego nadawcy, nie będą stanowić elementu programu koncesjonariusza. Koncesja została udzielona na 10 lat, na okres od [...] maja 2008 r. do [...] maja 2018 r. W uzasadnieniu decyzji koncesyjnej organ wyjaśnił, że chodzi o koncesję ponowną udzieloną na podstawie art. 35a ustawy o radiofonii i telewizji i brak jest podstaw do odmowy. W p.III uzasadnienia decyzji koncesyjnej Przewodniczący KRRiT wskazał, że wniosek nr [...] z [...] grudnia 2000 r. zawierający szczegółowe informacje programowe, w p.C.6.3 uwzględniał rozpowszechnianie odrębnych pasm lokalnych w 17 stacjach nadawczych (rozszczepianie programu). KRRiT wyjaśniła, że zgodnie z przedstawionymi wyżej orzeczeniami sądów, ma prawo zmiany stanowiska w kwestii rozszczepiania programu. Organ uznał rozszczepianie za niedopuszczalne. Powołał się na art. 4 p.2 lit.a ustawy o radiofonii i telewizji, z którego wynika, że program cechuje równoczesność odbioru, którą należy rozumieć w sensie czasowym i treściowym. Rozszczepienie prowadzi do istnienia kilku programów o odmiennej treści w różnych pasmach lokalnych. Wyjątek od zasady niedopuszczalności rozszczepiania programu dotyczy tylko TP S.A. i wynika z art. 30 ust. 5 ustawy. Za niedopuszczalnością rozszczepiania przemawia też treść art.1 6 ust. 2 ustawy o radiofonii telewizji, z której wynika ograniczenie ilości reklam. W ocenie organu możliwość nadawania różnych reklam w różnych pasmach prowadziłaby do zwielokrotnienia ich ilości. Wskazując na art. 37 ust.1 p.4 cytowanej ustawy organ podkreślił, że koncesja określa rodzaj i czas programu i może być to tylko jeden czas. Gdyby dopuścić możliwość rozszczepiania, zaistniałaby sytuacja istnienia wielości czasów programów nadawczych w ramach jednej koncesji. Także art. 33 ust. 1 ustawy stanowi, że jedna koncesja obejmuje jeden program. Koncesja udzielana jest na program, a nie na częstotliwość, zatem wielość przyznanych częstotliwości nie upoważnia do rozpowszechniania różnych programów. Z uwagi na powyższe KRRiT postanowiła odstąpić od dotychczasowej praktyki zgody na rozszczepianie, a jej stanowisko z dnia [...] kwietnia 2008 r. zostało podane do publicznej wiadomości na stronie internetowej KRRiT. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożyła Spółka R. Wniosła o zmianę decyzji koncesyjnej poprzez przyznanie spółce prawa do rozszczepień programowych w kształcie określonym wnioskiem nr [...] z [...] grudnia 2000 r. oraz nadanie p.I tiret 7 (ustanawiającego zakaz nadawania audycji i innych przekazów niepochodzących od koncesjonariusza) treści zgodnej z p.V decyzji koncesyjnej z dnia [...] maja 2001 r. w brzmieniu nadanym decyzją koncesyjną z dnia [...] lipca 2003 r. Uchwałą nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. KRRiT upoważniła Przewodniczącego KRRiT do utrzymania w mocy decyzji koncesyjnej z dnia [...] maja 2008 r. Decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] Przewodniczący KRRiT utrzymał w mocy decyzję koncesyjną z dnia [...] maja 2008 r. Organ podtrzymał swoje pierwotne stanowisko . W kwestii prawa do rozszczepiania programu organ dodatkowo wskazał, że decyzja koncesyjna została wydana w trybie art. 35a ustawy (rekoncesja) i odwoływała się do koncesji nr [...] z dnia [...] maja 2001 r., zaś ta koncesja nie dawała spółce prawa do rozszczepiania programu. Art. 56 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej reguluje odmowę udzieleni koncesji, nie zaś kwestie udzielenia koncesji ponownej. Stanowisko organu, co do rozszczepiania programu było znane koncesjonariuszowi od momentu wydania koncesji z dnia [...] maja 2001 r. Stanowisko KRRiT z dnia [...] kwietnia 2008 r. adresowane jest do wszystkich koncesjonariuszy, także tych, którzy mają koncesje zawierające zgodę na rozszczepianie programu. Ich koncesje, za ich zgodą, mogą być zmienione zgodnie z tym stanowiskiem w trybie zmiany prawomocnej decyzji. Zaskarżona koncesja nie zawiera zakazu rozszczepiania programu. Organ jedynie stwierdził w uzasadnieniu, że z samych przepisów prawa wynika zakaz dokonywania rozszczepień. Nadawanie programu bez rozszczepień nie ma wpływu na treść informacji. Gdy chodzi i zaskarżenie p.I tiret 7 koncesji, organ wskazał, że zaskarżona decyzja koncesyjna nie wyłącza prawa koncesjonariusza do wykonywania koncesji zgodnie z warunkami określonymi koncesją z dnia [...] maja 2001 r. zmienioną decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. Koncesja z [...] maja 2008 r. wskazuje, że program będzie realizowany na warunkach określonych w dotychczasowej koncesji, a zatem na podstawie koncesji z [...] maja 2001 r. zmienionej decyzją z [...] lipca 2003 r. Treść koncesji z [...] maja 2008 r. jest więc zgodna z wnioskiem koncesjonariusza i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Spółka R. Wniosła o uchylenie decyzji z dnia [...] października 2008 r. i poprzedzającej ją uchwały KRRiT z dnia [...] lipca 2008 r. w całości oraz o uchylenie decyzji koncesyjnej z dnia [...] maja 2008 r. w części obejmującej p.I tiret 7 i uzasadnienie tej decyzji w zakresie, w jakim zawiera ono zakaz rozszczepiania programów. Zarzuciła : 1/ naruszenie art. 2 Konstytucji RP i art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem uprawnień wnioskodawcy, 2/ naruszenie art. 56 ust.1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez nieuprawnione ograniczenie zakresu udzielonej koncesji w stosunku do złożonego wniosku, 3/ naruszenie art. 104 i art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 1 p.1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez zamieszczania w niej prawidłowego rozstrzygnięcia w odniesieniu do rozszczepień programowych, 4/ - naruszenie art. 33 ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji poprzez wydanie decyzji I instancyjnej o treści sprzecznej z treścią uchwały KRRiT nr [...], na podstawie której decyzja została wydana, 5.1/ art. 14 Konstytucji RP poprzez ograniczenie zasady wolności środków społecznego przekazu, 5.2/ naruszenie art.22 Konstytucji poprzez ograniczenie wolności gospodarczej poprzez pozaustawowy zakaz rozpowszechniania pasm lokalnych, 5.3/ naruszenie art. 31 ust. 3 i art. 54 ust.1 Konstytucji poprzez ograniczenie bez podstawy prawnej prawa strony do rozpowszechniania informacji za pomocą lokalnych pasm programowych, 5.4/ naruszenie art.1 ustawy o radiofonii i telewizji poprzez ograniczenie wnioskodawcy możliwości realizacji zadań radiofonii, 5.5/ naruszenie art. 13 i art.14 ustawy o radiofonii i telewizji poprzez nieuzasadnioną ingerencję w sposób kształtowania programu przez wnioskodawcę, 5.6/ naruszenie art. 2 p.2 lit. a, art. 4 p.4, art. 16 ust. 2, art. 30 ust. 5 art. 33 ust.1, art. 37 ust 1 ustawy o radiofonii i telewizji przez błędną wykładnię prowadzącą do oparcia na nich zakazu rozszczepiania programu. W uzasadnieniu skargi podkreśliła, że gdy chodzi o rekoncesję, KRRiT nie dysponuje żadnymi środkami, które umożliwiłyby jej dokonywanie zmian w koncesjach, które przewidują prawo do rozszczepień, zatem nadawcy, którzy mają prawo do rozszczepień, uzyskają je także w kolejnych rekoncesjach. Zakaz dotyczyłby tylko Spółki R.. Jeśli rozszczepianie programu narusza prawo, to należałoby unieważnić koncesje przyznające to prawo innym nadawcom. Ponieważ wnioskodawca wystąpił o rekoncesję, to nie ma możliwości dokonywania zmian w udzielonej poprzednio koncesji z dnia [...] maja 2001 r., która nigdy nie stała się prawomocna w zakresie zakazu rozszczepień programu. Koncesja ta, po uchyleniu przez sąd postanowień w sprawie zakazu rozszczepiania programu, nie zawiera żadnych postanowień w tej kwestii. Organ powinien zatem przesądzić sam kwestie rozszczepiania programu zgodnie z dotychczasowym stanowiskiem sądów w tej kwestii oraz zgodnie z wnioskiem strony nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. Błędem jest nieumieszczenie w osnowie decyzji rozstrzygnięcia w kwestii dopuszczalności rozszczepień. Jeżeli organ nie rozstrzygnął w kwestii rozszczepień, nie powinien odnosić się do tej kwestii w uzasadnieniu. Decyzja I instancyjna jest sprzeczna z poprzedzającą ją uchwałą KRRiT, która to uchwała nie zawiera zakazu rozszczepień. Ustawa o radiofonii i telewizji nie zawiera zakazu rozszczepień, zatem wprowadzenie tego zakazu bez wskazania wyraźnych przepisów prawa będących jego podstawę narusza art. 22 i 31 ust. 3 Konstytucji. Równoczesność programu dotyczy tylko zachowania równoczesności czasowej. Brak kryterium wskazującego na wymóg jednorodności programu. Określenie, że program to uporządkowany zestaw przekazów, nie wyklucza zamieszczania w programie pasm lokalnych. Konfiguracja audycji nie jest określana ustawowo, tylko poprzez ramówkę programową przygotowaną przez nadawcę. Art.4 ust.4 ustawy o radiofonii i telewizji nie stanowi podstawy do zakazu rozszczepień. Skarżąca wskazała, że zaskarżony p.I tiret 7 koncesji powinien mieć treść zgodną z p.V koncesji z 22 maja 2001 r., a obecnie jego treść jest całkowicie odmienna. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący KRRiT wniósł o jej oddalenie w całości uznając podniesione zarzuty za bezzasadne. Na żądanie Sądu organ przedłożył stanowisko KRRiT z dnia [...] kwietnia 2008 r. w sprawie rozszczepiania programów. Organ przedłożył także materiały dotyczące możliwości wydzielania pasm programowych i pasm reklamowych w programach nadawców koncesjonowanych w latach 2000-2003, list 1210 dziennikarzy opublikowany w R. z dnia [...] maja 2001 r. oraz Protokół ze spotkania z przedstawicielami rozgłośni diecezjalnych w dniu [...] maja 2008 r. Sąd włączył do materiału dowodowego jedynie należące do akt sprawy uchwały KRRiT nr [...],[...],[...], oraz stanowisko KRRiT z dnia [...] kwietnia 2008 r. i wnioski koncesyjne Spółki R. z 2000 r. i z 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 z 2002 r. poz.1270/, dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Kontrolując w ten sposób zaskarżone decyzję Sąd stwierdził naruszenie prawa, skarga jest więc uzasadniona. Na wstępie wyjaśnić należy, że szczegółowe przedstawienie stanu sprawy zarówno w odniesieniu do zaskarżonej decyzji koncesyjnej z dnia [...] maja 2008 r. jak i co do poprzedniej decyzji koncesyjnej z dnia [...] maja 2001 r. uzasadnione jest faktem, że wobec zmiany ustawy o radiofonii i telewizji i dodania do niej art. 35 a (art. 6 p.6 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o przekształceniach i zmianach w podziale zadań i kompetencji organów państwowych i właściwych w sprawach łączności, radiofonii i telewizji Dz.U. nr 267 z 2005 r. poz. 2258), od dnia wejścia w życie tej zmiany (tj. od dnia 14 stycznia 2006 r.) udzielenie koncesji ponownej jest uproszczone, a odmowa udzielenia koncesji możliwa jest wyłącznie w razie zaistnienia przyczyn do cofnięcia koncesji. Zatem, o ile poprzednia koncesja wykonywana była prawidłowo, kolejna koncesja zostaje udzielona bez dokonywania ocen, o jakich mowa w art. 36 ustawy o radiofonii i telewizji i stanowi niejako kontynuację koncesji poprzedniej. Ten stan prawny znajduje potwierdzenie w treści decyzji koncesyjnej z dnia [...] maja 2008 r., która wprost odnosi się nie tylko do ostatniego wniosku koncesyjnego z dnia [...] maja 2007 r., ale także i przede wszystkim, do poprzedniego wniosku koncesyjnego z dnia [...] grudnia 2000 r., na podstawie którego udzielona była poprzednia koncesja z dnia [...] maja 2001 r. Rozstrzygnięcia sądowe w sprawach związanych z koncesją z dnia [...] maja 2001 r. stanowią więc materiał istotny w sprawie niniejszej i pozwalający głębiej rozważyć zagadnienia będące przedmiotem zaskarżenia w kolejnej koncesji z dnia [...] maja 2008 r. Z przedstawionego wyżej stanu historycznego sprawy wynika, że punkt koncesji z dnia [...] maja 2001 r. dotyczący zakazu "rozszczepiania programu" został prawomocnym wyrokiem uchylony, jako nie mający należytego uzasadnienia prawnego, a wskazania Sądu, co do dalszego postępowania, polegające na konieczności starannego uzasadnienia prawnego zakazu rozszczepień nie zostały zrealizowane przez organ zrealizowane wobec wygaśnięcia koncesji. Decyzja koncesyjna dnia [...] maja 2008 r. została zaskarżona w części dotyczącej dwóch kwestii w niej uregulowanych: możliwości nadawania audycji i przekazów nie pochodzących od koncesjonariusza (p.I, tiret 7 koncesji z dnia [...] maja 2008 r.) i możliwości "rozszczepiania programu" (p.III uzasadnienia omawianej koncesji). Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2008 r. koncesja [...] maja 2008 r. została utrzymana w mocy, co oznacza, że zaskarżone przez Koncesjonariusza punkty koncesji organ uznał za zgodne z prawem. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie to zapadło z naruszeniem prawa. I Sąd ocenił najpierw zgodność z prawem, zawartego w decyzji z dnia [...] października 2008 r., rozstrzygnięcia o utrzymaniu w mocy p.I, tiret 7 koncesji z dnia [...] maja 2008 r. Sąd uznał, że rozstrzygnięcia o utrzymaniu w mocy p.I, tiret 7 koncesji - narusza prawo. Zaskarżony przez Spółkę R. punkt (p.I, tiret 7) koncesji brzmi: "audycje i inne przekazy nie pochodzące od Koncesjonariusza tj. niewytworzone przez Koncesjonariusza ani na jego wyłączne zamówienie, rozpowszechniane w programie innego nadawcy, nie będą stanowić elementu programu Koncesjonariusza". Treść przywołanego uregulowania nie budzi wątpliwości. Zgodnie z tym uregulowaniem Koncesjonariusz w żadnym zakresie nie może rozpowszechniać programów rozpowszechnianych w programie innego nadawcy, a niewytworzonych przez Koncesjonariusza lub na jego wyłączne zamówienie. Przypomnieć należy, że w poprzedniej Koncesji, to daleko idące ograniczenie zostało złagodzone decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. i organ dopuścił wówczas rozpowszechnianie "obcych" programów w wymiarze nie więcej niż 10 % czasu nadawania. W koncesji z dnia [...] maja 2008 r., która odwołuje się wprost do wniosku z dnia [...] grudnia 2000 r. przewidującego także nadawanie programów "obcych", zakaz został wprowadzony w p.I, tiret 7, ale brak jest jakiegokolwiek jego omówienia, czy też uzasadnienia. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2008 r. (utrzymującej w mocy omawiany zakaz), organ ustosunkowując się do wywodów wniosku zaskarżającego p.I tiret 7 wyjaśnił, że udzielona koncesja nie wyłącza prawa Koncesjonariusza do wykonywania koncesji zgodnie z warunkami ustalonymi w poprzedniej koncesji, ani nie zawiera odmiennego uregulowania w tym zakresie, bowiem zawiera odesłanie do warunków określonych w dotychczasowej koncesji, zmienionej decyzją z dnia [...] lipca 2003r. i dopuszczającej (po tej zmianie) nadawanie programów wytworzonych przez innego Koncesjonariusza. W ocenie organu, w tym stanie rzeczy, treść koncesji jest zgodna z wnioskiem Koncesjonariusza i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. W ocenie Sądu stanowisko organu jest wadliwe i niezrozumiałe. Z przytoczonej treści p.I, tiret 7 koncesji z dnia [...] maja 2008 r. wynika wprost zakaz nadawania programów "obcych". W tym stanie rzeczy jest wyraźna sprzeczność między treścią p.I, tiret 7 koncesji z dnia [...] maja 2008 r. a uzasadnieniem utrzymania w mocy tego punktu koncesji, zawartym w decyzji z dnia [...] października 2008 r. Jak wskazano wyżej ograniczenie z p.I tiret 7 nie zostało w żaden sposób uzasadnione w koncesji z dnia [...] maja 2008 r. ani w utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia [...] października 2008 r. Uzasadnienie rozstrzygnięcia o utrzymaniu w mocy tego punktu koncesji zawiera w sobie sprzeczność i niejako przypisuje zaskarżonemu punktowi koncesji treść, której on z całą pewnością nie ma. Organ zdaje się twierdzić, że koncesja nie wprowadza ograniczeń w nadawaniu programów "obcych", podczas gdy z literalnego brzmienia treści koncesji wynika, że ograniczenie takie zostało na Spółkę R. nałożone. W tym stanie rzeczy uznać należy, że skarga w tej części jest uzasadniona, bowiem decyzja administracyjna musi być jednoznaczna, jasna i zrozumiała, a jej uzasadnienie musi odnosić się wprost do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. W sprawie niniejszej warunek ten nie został spełniony, bowiem co innego wynika z sentencji decyzji (treści koncesji), a co innego z uzasadnienia decyzji utrzymującej w mocy zaskarżony punkt koncesji. Niespełnienie warunku spójności między rozstrzygnięciem a jego uzasadnieniem stanowi naruszenie prawa procesowego (art.107 § 1 i § 3 kpa), które ma wpływ na wynik sprawy. II Przechodząc do oceny rozstrzygnięcia w kwestii utrzymania w mocy, zawartego w p. III uzasadnienia koncesji, zakazu "rozszczepiania programów" wskazać należy, że określenie "rozszczepienie programu" jest pojęciem pozaustawowym, którego ustawodawca nie używa w żadnym przepisie ustawy o radiofonii i telewizji. W ocenie Sądu zawarte w "Stanowisku KRRiT" z dnia [...] kwietnia 2008 r. i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wywody organu dotyczące ustawowych podstaw zakazu "rozszczepiania programu" nie są trafne ani co do formy ani co do treści. W ocenie Sądu nie jest trafne i narusza prawo procesowe stanowisko Przewodniczącego KRRiT, że zagadnienie nadawania treści lokalnych w pasmach lokalnych ("rozszczepienie programu") zajmujące bardzo znaczną część wniosku koncesyjnego z [...] grudnia 2000 r. (do którego to wniosku odwołuje się decyzja koncesyjna z [...] maja 2008 r.) może nie być uregulowane w sentencji koncesji, przy jednoczesnym szczegółowym omówieniu go w uzasadnieniu decyzji koncesyjnej. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 107 § 1 kpa decyzja administracyjna oprócz oznaczenia organu, daty, stron i podstawy prawnej, powinna zawierać rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne (rozstrzygnięcia). Prawidłowa decyzja administracyjna cechuje się pełną zgodnością między sentencją a uzasadnieniem, w szczególności, co do zakresu rozstrzygnięcia. Rozstrzygnięcie w sprawie koncesyjnej musi zatem zawierać stanowisko organu w kwestiach objętych wnioskiem. Nie jest właściwa akceptacja sentencji decyzji koncesyjnej pomijającej najważniejsze dla strony zagadnienie objęte wnioskiem i przeniesienie rozważań, co do tego zagadnienia wyłącznie do uzasadnienia decyzji. Nietrafne jest też stanowisko organu, że jeśli brak podstaw prawnych do zadośćuczynienia żądaniu strony, to organ nie ma potrzeby dawać temu wyrazu w sentencji decyzji. Zasadniczo, nieuwzględnieniu żądań strony służy decyzja o odmowie (zakazie itp.), a dopiero podstawy faktyczne i prawne odmowy omawiane są w uzasadnieniu decyzji. Odmowa żądaniu strony nie zawsze wynika z uznania administracyjnego, często sama ustawa nie pozwala na uwzględnienie żądania. Wówczas brak jest podstawy prawnej do uwzględnienia żądanie. Aprobata w zaskarżonej decyzji pominięcia w sentencji decyzji koncesyjnej kwestii "rozszczepienia programu", przy jednoczesnym przeniesieniu do samego tylko uzasadnienia rozważań dotyczących zakazu rozszczepiania programu, stanowi uchybienie procesowe, które miało wpływ na wynik sprawy. Rozważając istnienie podnoszonego przez organ ustawowego zakazu "rozszczepiania programu" wskazać należy, że zagadnienie zakresu ograniczeń swobody działalności gospodarczej, które to ograniczenia wynikają z obowiązku uzyskania koncesji radiowych i telewizyjnych regulowane jest Konstytucją RP, a także ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. nr 173 z 2004 r. poz.1807 z późn. zmianami, dalej cytowana jako "ustawa o swobodzie...") i ustawą o radiofonii i telewizji. Z art. 14 Konstytucji RP wynika zasada, że Rzeczypospolita Polska zapewnia wolność środków społecznego przekazu. Z art. 22 Konstytucji RP wynika zasada swobody działalności gospodarczej. Zgodnie z powołanym przepisem oraz z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia korzystania z wolności konstytucyjnych mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie. W ustawie o swobodzie... przewidziane są konieczne ograniczenia zasady swobody działalności gospodarczej. Jednym z takich ograniczeń jest obowiązek uzyskania koncesji na wymienione w ustawie rodzaje działalności gospodarczej szczególnie istotnej punktu widzenia funkcjonowania Państwa. Zgodnie z art. 46 ust. 1 p.5 ustawy o swobodzie... koncesji wymaga rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych. Zgodnie z art. 46 ust. 2 cytowanej ustawy zakres i warunki wykonywania koncesjonowanej działalności określają odrębne ustawy. Gdy chodzi o rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych, tą "odrębną ustawą" jest ustawa o radiofonii i telewizji. Zważywszy na treść przywołanych przepisów Konstytucji RP oraz ustawy o swobodzie... uznać należy, że wszelkie ograniczenia swobody prowadzenia działalności gospodarczej dotyczącej rozpowszechniania programów radiowych muszą wynikać z ustawy o radiofonii i telewizji. Już sama konieczność uzyskania koncesji na tę działalność jest ograniczeniem swobody działalności gospodarczej, zatem granice tego ograniczenia muszą wynikać z ustawy i muszą być interpretowane ściśle. W ocenie Sądu wadliwe jest stanowisko organu, że z samej ustawy o radiofonii i telewizji wynika zakaz "rozszczepiania programu. W art. 4 ustawy o radiofonii i telewizji zawarte są definicje, którymi posługuje się ustawodawca w omawianej ustawie. Art. 4 p. 4 ustawy ustanawia definicję programu. Zgodnie z powołanym przepisem program jest to uporządkowany zestaw audycji radiowych lub telewizyjnych, reklam i innych przekazów, regularnie rozpowszechniany, pochodzący od jednego nadawcy. Zgodnie z art. 4 p. 5 ustawy audycją jest część programu radiowego lub telewizyjnego, stanowiąca odrębną całość ze względu na treść, formę, przeznaczenie lub autorstwo. Zgodnie z art. 34 ust. 1a p.2 ustawy o radiofonii i telewizji, w ogłoszeniu o możliwości uzyskania koncesji określa się warunki programowe rozpowszechniania programu, w tym w szczególności rodzaj i charakter programu. Zgodnie z art. 37 ust. 1 p.4) ustawy – koncesja określa rodzaj programu i czas jego rozpowszechniania. Zgodnie z art. 13 ust.1 ustawy nadawca kształtuje program samodzielnie. Zgodnie z art. 19 ust.1 ustawy o radiofonii i telewizji nadawca tworzy i zestawia program w formie redakcji w rozumieniu przepisów prawa prasowego. Jak wynika z powyższego, koncesjonowaniem nie jest w ogóle objęta treść poszczególnych audycji, a jedynie ich zestaw, właściwy dla danego rodzaju programu. Bowiem koncesją objęty jest program - uporządkowany zestaw audycji, czyli zestaw składający się z odrębnych części określonych w koncesji. Rodzaj tych części (audycji) składających się na zestaw, określa rodzaj programu. W ramach koncesji na program (uporządkowany zestaw audycji) może być (i jest) zastrzeżony np. procentowy udział różnych rodzajów audycji: informacyjnych, muzyczno-rozrywkowych, edukacyjno-poradniczych, publicystycznych, literackich czy sportowych. Z powołanych przepisów nie wynika jednak, aby audycje mieszczące się w tej samej grupie rodzajowej i rozpowszechniane w tym samym czasie, musiały być jednobrzmiące pod względem treści. Zatem z przepisów prawa nie wynika, aby koncesja mogła stawiać wymóg jednobrzmiącej treści audycji nadawanych w ramach danego rodzaju audycji w tym samym czasie albo, aby mogła wprowadzać zakaz różnic treściowych w audycjach nadawanych w tym samym czasie w danej grupie audycji. Z tego względu, w ocenie Sądu, treść poszczególnych audycji nadawanych w tym samym czasie w pasmach lokalnych w ramach określonego rodzaju audycji objętej programem pozostaje poza uregulowaniami objętymi koncesją. Skoro ustawodawca w żadnym przepisie ustawy nie wypowiada się w ogóle na temat "rozszczepiania programu" ani też nigdzie takiej działalności wprost nie zakazuje, to brak podstaw prawnych ku temu, aby w drodze swobodnych zabiegów interpretacyjnych zakaz taki wygenerować. W ocenie Sądu, przy obecnym brzmieniu przepisów prawa, organ w ramach udzielania koncesji nie ma podstaw prawnych do ingerencji w treść poszczególnych audycji nadawanych w pasmach lokalnych w ramach rodzaju audycji przewidzianego programem. Ustawa nie daje podstaw do wydawania w drodze decyzji koncesyjnej zakazu nadawania w pasmach lokalnych, w tym samym czasie, w ramach danego rodzaju audycji, audycji różniących się pod względem treści. Zatem np. w grupie audycji informacyjnych, w różnych pasmach lokalnych, w ramach ustalonego programem porządku, mogą być przekazywane różne treści lokalne. Każda taka audycja będzie bowiem audycją informacyjną, mieszczącą się w ramach udzielonej koncesji w grupie audycji informacyjnych i o ile będzie mieściła się w programie tj. uporządkowanym zestawie audycji (jednym dla całego obszaru nadawania), będzie zgodna z koncesją. Wskazać należy, że takie rozumienie zakresu regulacji objętych koncesją jest głęboko uzasadnione przede wszystkim interesami odbiorców. Pamiętać należy, że podstawowym zadaniem radiofonii i telewizji jest zgodnie z art. 1 ust. 1 p.1 ustawy- dostarczanie informacji. To zadanie jest realizowane lepiej, gdy odbiorcy lokalni otrzymują te informacje, które są dla nich najistotniejsze, to jest te, które wiążą się także z danym terenem. Zróżnicowanie treści informacji przekazywanych w różnych pasmach jest więc korzystne dla odbiorców i ta okoliczność powinna być brana pod uwagę przy wszelkich zabiegach dotyczących wykładni przepisów ustawy. Dalej wskazać należy, że przywoływany przez organ art. 30 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji nie nadaje telewizji publicznej, jako podmiotowi uprzywilejowanemu, uprawnienia do nadawania programów lokalnych, a jedynie nadaje ramy organizacyjne wykonywaniu przez telewizję publiczną obowiązku tworzenia i rozpowszechniania programów regionalnych. Z powołanego przepisu nie wynika zatem, że tylko telewizja publiczna ma prawo nadawania programów lokalnych, lecz wynika, że telewizja publiczna ma obowiązek ich tworzenia i rozpowszechniania oraz wynika, kto ma te programy lokalne w ramach telewizji publicznej tworzyć i realizować. Zgodnie z art. 30 ustawy do tworzenia i rozpowszechniania programów lokalnych powołane są terenowe oddziały spółki Telewizja Polska S.A. Wskazany przepis, regulujący sytuację organizacyjną nadawcy publicznego, nie ma żadnego związku z uprawnieniem koncesjonariusza do nadawania w pasmach lokalnych różnych treści lokalnych w ramach audycji przewidzianych koncesjonowanym programem, a jego treść nie stanowi argumentu przemawiającego za istnieniem ustawowego zakazu "rozszczepiania programu". Wskazać należy także, iż jak wynika z akt sprawy, przy niezmienionym stanie prawnym organ uznawał "rozszczepianie programów" za dopuszczalne i wielu nadawców z możliwości tej korzystało i nadal korzysta. Jest niesporne, że różne rozgłośnie diecezjalne w ramach posiadanych obecnie koncesji nadal nadają programy lokalne i w ten sposób precyzyjnie zaspokajają potrzeby wąskich grup odbiorców lokalnych. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu, bez zmiany stanu prawnego, brak jest podstaw prawnych do wprowadzenia dla niektórych nadawców zakazu nadawania treści lokalnych w pasmach lokalnych. Sąd stoi na stanowisku, że nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia opublikowanie na stronach internetowych KRRiT "Stanowisko KRRiT" z dnia [...] kwietnia 2008 r. w kwestii zakazu wprowadzania "rozszczepień programu". Przypomnieć należy, że KRRiT zgodnie z art. 5 ustawy o radiofonii i telewizji jest organem właściwym w sprawach radiofonii i telewizji. Art. 6 ust. 1 ustawy określa cele, które realizuje KRRiT. Zgodnie z powołanym uregulowaniem KRRiT stoi na straży wolności słowa w radiu i telewizji, samodzielności nadawców i interesów odbiorców oraz zapewnia otwarty i pluralistyczny charakter radiofonii i telewizji. Instrumenty prawne do realizacji tych celów zawarte są w dalszych uregulowaniach ustawowych. Jeden z takich instrumentów zawarty jest w art. 6 ust. 2, p.2) ustawy, który stanowi, że do zadań KRRiT należy w szczególności określanie, w granicach upoważnień ustawowych, warunków prowadzenia działalności przez nadawców. Tak więc ustawa ogranicza zakres działania KRRiT. Inaczej mówiąc może ona określać warunki prowadzenia działalności przez nadawców tylko o tyle, o ile ustawa ją do tego upoważnia. O ile brak jest upoważnienia ustawowego do określenia konkretnej działalności nadawców, brak jest kompetencji KRRiT do dokonywania regulacji. Jak wykazano wyżej z ustawy nie wynika możliwość ingerencji w treść poszczególnych audycji, w ramach rodzaju audycji przewidzianej programem objętym koncesją. Już z tego wynika brak podstawy prawnej do nakładania na nadawców przez KRRiT dodatkowych ograniczeń, co do treści audycji. Dalej wskazać należy, że KRRiT jest organem kolegialnym i zgodnie z art. 213 ust. 2 Konstytucji RP wydaje rozporządzenia, a w sprawach indywidualnych – uchwały. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji, KRRiT na podstawie ustaw i w celu ich wykonania wydaje rozporządzenia i uchwały, przy czym uchwały zapadają większością 2/3 głosów ustawowej liczby członków. Zgodnie z § 7 ust. 2 uchwały nr [...] z dnia [...] lutego 1996 r. w sprawie przyjęcia regulaminu prac KRRiT organ ten wypowiada się także w trybie uchwał, oświadczeń, apeli i komunikatów, przy czym zgodnie z § 6 ust.1 regulaminu z obrad sporządza się protokół. W ocenie Sądu wszelkie stanowiska KRRiT, jako ciała kolegialnego, powinny mieć formę uchwał, gdyż inna forma wypowiedzi Rady nie jest przewidziana ustawą. Podkreślić jednak należy, iż KRRiT nie ma uprawnienia ustawowego do dokonywania powszechnie wiążącej wykładni przepisów ustawy o radiofonii i telewizji. Stanowisko to, przedstawione w bliżej nieokreślonej formie, nie może zatem wpływać na treść rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej. Nie jest trafny podnoszony przez organ argument przeciwko "rozszczepianiu programu" dotyczący możliwości przekroczenia dopuszczalnego limitu nadawania reklam. Podkreślić należy, że kwestie nadawania reklam uregulowane są szczegółowo ustawą, a KRRiT dysponuje stosownymi instrumentami prawnymi na wypadek ewentualnego naruszenia tych uregulowań przez Koncesjonariusza, zatem nie ma potrzeby ani możliwości "prewencyjnego" ograniczania jego swobody. Na zakończenie wskazać należy, że kwestie ekonomiczne związane z sytuacją finansową innych nadawców nie mogą stanowić przyczyny pozaustawowego ograniczenia swobody działalności gospodarczej określonej koncesją, bowiem ustawa zawiera uregulowania służące przeciwdziałaniu osiągnięciu przez jednego nadawcę pozycji dominującej w dziedzinie środków masowego przekazu na danym rynku właściwym. Mając na względzie wywody powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja z dnia [...] października 2008 r. utrzymująca w mocy, w zaskarżonym zakresie, decyzję koncesyjną z dnia [...] maja 2008 r. i poprzedzająca ją uchwała z dnia [...] lipca 2008 r. zapadły z naruszeniem art. 107 § 1 i § 3 kpa oraz z naruszeniem art. 4 p.4 i p.5, art. 30 i art.37 ust.1 p.4) ustawy o radiofonii i telewizji poprzez ich błędną wykładnię. Rozpoznając sprawę ponownie w trybie art. 127 § 3 kpa organ weźmie pod uwagę wywody powyższe i jeszcze raz rozważy zasadność zarzutów spółki R. odnośnie zaskarżonych punktów decyzji koncesyjnej z dnia [...] maja 2008 r. Zważywszy powyższe działając na podstawie art.145 § 1, p.1 lit.a i lit.c p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] października 2008 r. i poprzedzającą ją uchwałę KRRiT z dnia [...] lipca 2008 r. O niewykonywaniu zaskarżonych aktów Sąd orzekł na podstawie art.152 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 i § 2 p.p.s.a. oraz na podstawie § 14 ust. 2 p.1 lit.c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163 z 2002 r. poz. 1349 z późn. zmianami) i zasądził kwotę 10.000,00 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego, kwotę 240,00 tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego i kwotę 17,00 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.