VI SA/Wa 2525/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2009 r. sprawy ze skargi L. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2008 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2008 r. Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity z 2004 r. Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm. dalej u.b.a.), po rozpatrzeniu odwołania L. P. (dalej jako skarżący) od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie sprawy. [...] marca 2008 r. organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia przedmiotowego pozwolenia, ze względu na uzyskaną informację, iż Sąd Rejonowy w [...] prawomocnym wyrokiem z dnia [...] grudnia 2007 r. sygn. akt [...] uznał skarżącego winnym popełnienia przestępstwa z art. 178 a § 1 k.k. (prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości - przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji) i za to wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres 3 lat próby oraz grzywnę, a także orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku. Uznając, że w przypadku skarżącego zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. organ ww. decyzją cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wskazał, że w omawianym przypadku nie można mówić o przypadkowym i nieświadomym naruszeniu przepisów prawa przez skarżącego, gdyż prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości jest godzeniem się na popełnienie przestępstwa. Organ wziął pod uwagę fakt ponad trzykrotnego przekroczenia przez skarżącego początkowego stanu nietrzeźwości określonego w art. 115 § 16 k.k., tj. gdy stężenie alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila lub 0,25 mg/dm3 w wydychanym powietrzu. Ponadto zważył, że po podjęciu przez funkcjonariuszy policji interwencji skarżący uciekał z miejsca zdarzenia, w konsekwencji czego uszkodził znaki drogowe oraz pojazd którym się poruszał - tym samym stwarzając ponadprzeciętne zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego oraz mienia. Po zatrzymaniu był wulgarny w stosunku do funkcjonariuszy oraz stawiał czynny opór, w wyniku czego zastosowano wobec niego środki przymusu bezpośredniego, w postaci chwytów transportowych oraz kajdanek. Powyższe – zdaniem organu - świadczy o lekceważącym stosunku strony do obowiązującego prawa oraz życia i zdrowia osób trzecich, jak i o rażącej nieodpowiedzialności oraz braku wyobraźni, co do ewentualnych następstw takiego postępowania. Organ zwrócił uwagę, że domniemywać należy, że tylko szczęśliwym zbiegiem okoliczności, bowiem wymieniony odpowiednio wcześnie został zatrzymany przez Policję, zachowanie jego nie miało tragicznych następstw. Od powyższej decyzji L. P. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji. W jego ocenie organ I instancji błędnie przyjął, iż fakt skazania go za wyżej wymieniony czyn stanowi podstawę do stwierdzenia, że nie daje on - jako posiadacz pozwolenia na broń palną myśliwską - gwarancji bezpiecznego posiadania i używania broni, a co za tym idzie, budzi uzasadnione obawy, że może użyć jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W tym stanie rzeczy – w jego ocenie - brak jest podstaw prawnych i faktycznych do cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Ponadto skarżący, na zasadzie art. 142 k.p.a., zaskarżył w odwołaniu od decyzji postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], ma mocy którego odebrano mu za pokwitowaniem 5 sztuk broni myśliwskiej wraz z amunicją oraz legitymacją posiadacza broni. Komendant Główny Policji powołaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Podkreślił, że katalog okoliczności, w tym przestępstw, których popełnienie (lub o których oskarżenie) może wzbudzić obawy niezgodnego z prawem użycia broni palnej w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., jest otwarty. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Zatem norma ta stanowi dla organów Policji wytyczną interpretacyjną w sprawach cofnięcia pozwolenia, co daje tym organom możliwość oceny postępowania posiadacza broni, pod kątem dyspozycji tego przepisu, także w przypadku popełnienia innych rodzajów przestępstw, osądzonych prawomocnym wyrokiem skazującym lub o popełnienie których postawiono mu zarzut w postępowaniu karnym. Organ zwrócił uwagę, iż z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że każde naruszenie przepisów prawa, a zwłaszcza prawa karnego, musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wskazał, że organy Policji przyjęły, iż do przesłanek nie pozwalających przyznać prawa do broni, a poprzez dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. nakazujących je cofnąć, należy zaliczyć, m. in. przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza te, których jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości sprawcy (takim jest czyn z art. 178 a § 1 k.k.). Organy Policji ustalając tę okoliczność, jako spełniającą dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., wzięły pod uwagę wysoki stopień szkodliwości tego przestępstwa (w jego wyniku traci życie lub staje się inwalidami tysiące osób) oraz nagminność (stanowi ono bowiem plagę społeczną), jego ewentualne następstwa (zagrożenie także dla życia, zdrowia i mienia nie tylko sprawcy, ale także innych uczestników ruchu drogowego), umyślność czynu - sprawca świadomie godzi się na popełnienie przestępstwa, a także na ewentualne jego skutki, np. śmierć lub kalectwo ludzi albo uszkodzenie mienia. W przedmiotowej sprawie obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. – w ocenie organu – wynika z faktu, iż skarżący popełnił właśnie taki czyn, przekroczywszy trzykrotnie normę, od której stwierdzany jest stan nietrzeźwości. Organ podkreślił, że skarżący decydując się na kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości, wykazał się nieodpowiedzialnością i brakiem wyobraźni, bowiem narażał na uszczerbek nie tylko swoje życie, zdrowie i mienie, ale także innych uczestników ruchu drogowego, zagrażając w ten sposób - pośrednio - także tym dobrom chronionym prawem. Wyjaśnił także, że skarżący w krytycznym dniu oprócz popełnienia czynu z art. 178 a § 1 k.k. negatywnie zachowywał się wobec kontrolujących go policjantów, tj. był wobec nich agresywny, stawiał czynny opór, nie stosował się do ich poleceń, krzyczał, powołując się na znajomości w Policji oraz Prokuraturze. Takie zachowanie niewątpliwie świadczy o jego lekceważącym stosunku do tych osób (jako funkcjonariuszy publicznych, stojących na straży praworządności), a tym samym do porządku publicznego. W ocenie tej utwierdził organ odwoławczy fakt, że skarżący już wcześniej dopuścił się naruszenia porządku prawnego, albowiem wobec niego w przeszłości prowadzone było postępowanie karne o czyn z art. 177 § 1 k.k. (przestępstwo spowodowania wypadku komunikacyjnego - przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji), które zostało warunkowo umorzone. Zdaniem organu okoliczność ta ma także istotne znaczenie przy ocenie jej postępowania w świetle przesłanek zawartych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Zgodnie bowiem z orzecznictwem sądów administracyjnych nawet w przypadku zatarcia skazania (co w sytuacji strony nie miało miejsca, gdyż wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne nie jest wyrokiem skazującym, a został zamieszczony w Kartotece Karnej KRK na przewidziany prawem czas jedynie celem zbadania czy wyznaczonym przez sąd okresie próby nie zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 68 k.k.) nie stanowi przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 k.p.a., że posiadacz pozwolenia na broń popełnił czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, że osoba ta użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości posiadacza broni ważny jest nie tyle fakt ukarania bądź nieukarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby. Powyższa okoliczność ma zatem – zdaniem organu - znaczenie dla oceny dotychczasowego postępowania skarżącego w kontekście możliwości posiadania przez nią broni palnej. Zarówno bowiem te, jak i wskazane wcześniej ustalenie organu I instancji co do karalności strony za przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k. oraz jej zachowania bezpośrednio po popełnieniu tego czynu dają – w ocenie organu odwoławczego - podstawę do przyjęcia, że cechy charakteru skarżącego oraz jego stosunek do porządku prawnego stwarzają uzasadnioną obawę, że może on użyć broni palnej w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Sąd bowiem warunkowo umarzając poprzednie postępowanie karne przeciwko niemu o czyn z art. 177 § 1 k.k. wyraził prognozę kryminalistyczną, iż w przyszłości nie dopuści się on przestępstw. Jak wynika ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, prognoza ta nie sprawdziła się - skarżący bowiem został skazany prawomocnym wyrokiem za popełnienie kolejnego czynu zabronionego. Stwierdzenie takie mieści się – zdaniem organu - w granicach swobodnej oceny dowodów, do której organy Policji mają prawo na podstawie art. 80 k.p.a. W decyzji podkreślono również, iż na ocenę organów Policji nie może mieć więc wpływu pozytywna opinia z macierzystego koła łowieckiego. Z opinii tej wynika, że skarżący w środowisku myśliwych jest pozytywnie postrzegany, niemniej jednak nie eliminuje ona powyższych faktów, które rodzą uzasadnioną obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Po rozpatrzeniu zaskarżenia, złożonego przez skarżącego na zasadzie art. 142 k.p.a., na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2008 r., w przedmiocie odebrania mu za pokwitowaniem - na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1 u.b.a. - 5 sztuk broni myśliwskiej wraz z amunicją oraz legitymacją posiadacza broni, organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z dyspozycją tego przepisu osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami ustawy Policja (a w przypadku żołnierzy zawodowych Żandarmeria Wojskowa) może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni, m. in. w przypadku ujawnienia okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a., a zwłoka zagrażałaby bezpieczeństwu publicznemu. Zatem organ I instancji w tym stanie faktycznym, przy ujawnieniu okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., przy uzasadnionym przypuszczeniu, że zwłoka zagrażałaby bezpieczeństwu publicznemu, zasadnie skorzystał z przysługujących mu uprawnień, o którym mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1 u.b.a. W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący L. P. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając: - naruszenie artykułów 18 pkt 1 ppkt 2 i art. 15 pkt 1 ppkt 6 u.b.a. poprzez zbyt szeroką interpretację. - na rażące naruszenia przepisów art. 6, 7, 8 oraz 9 k.p.a. Podniósł, iż organ ograniczył się do lakonicznego i ogólnikowego stwierdzenia, że nie został zobowiązany przepisami prawa do udowodnienia, że faktycznie posiadacz broni nie użyje jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa. Komendant Główny Policji nie zwrócił uwagi, że skarżący posiadając broń około 20 lat nie dał podstaw do takiego sformułowania. Organ nie wykazał przy tym, na podstawie jakich przesłanek upatruje związek z tymi obawami, albowiem powoływanie się na wyrok o umorzeniu warunkowym oraz ewidencję policyjną, taką argumentacją nie jest. Uzurpowanie sobie prawa do stosowania domniemań na gruncie prawa stanowi – w ocenie skarżącego - naruszenie zasad kodeksu postępowania administracyjnego tj. praworządności (art. 6 i 7 k.p.a.), prawdy obiektywnej - art. 7 k.p.a., pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa - art. 8 k.p.a., a także art. 9 k.p.a. – zasady udzielania informacji (pomocy prawnej) stronom i innym uczestnikom postępowania. Skarżący podkreślił, że w trakcie prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości nie posiadał broni myśliwskiej, zatem użycie jej było niemożliwe, a tym samym odpada możliwość zagrożenia bezpieczeństwu publicznemu. Wskazał też, że organ zignorował korzystną dla niego opinię Koła Łowieckiego, a także wywiad środowiskowy, z którego wynika, że nie nadużywa alkoholu. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał w całości prezentowaną dotychczas argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Z powyższego wynika, że sąd administracyjny nie jest kolejną instancją odwoławczą od ostatecznej decyzji administracyjnej a - jak wspomniano wyżej - ocenia ten akt pod względem legalności. Należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako: p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, iż skarga wniesiona przez L. P. nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził bowiem, aby zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2008 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. cofająca skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską, zostały wydane z naruszeniem prawa. Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia prawa materialnego, albowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organowi administracji podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy. Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Bezspornym jest, że występek za jaki został skazany skarżący, nie należy do rodzajów przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 u.b.a. Niemniej, co należy zaakcentować, przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. jedynie przykładowo wymienia - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego - prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Zatem katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty. Oceniając prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia administracyjnego Sąd miał na uwadze pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2005 r. (sygn. akt II OSK 88/06, niepubl.), że "dla cofnięcia pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k. nie wystarczy sam fakt jednorazowego skazania bez ustalenia okoliczności czynu i cech osobowych strony". W przedmiotowej sprawie poza sporem jest, iż skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...],[...] z dnia [...] grudnia 2007 r., sygn. akt. [...] za przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k.. Dyspozycja tego przepisu obejmuje zachowanie polegające na prowadzeniu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Należy przy tym podkreślić, że kryminalizacja bezwypadkowego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego została wprowadzona nowelizacją kodeksu karnego z dnia 14 kwietnia 2000 r., z tym uzasadnieniem, że nietrzeźwi kierowcy pojazdów stwarzają duże zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że skutki przestępstwa opisanego w art. 178 a § 1 k.k. mogą być - i nierzadko są - wymierzone w życie lub zdrowie nie tylko sprawcy ale i innych użytkowników dróg. Ogromna skala katastrofalnych skutków negatywnego zjawiska jakim jest prowadzenie auta po użyciu alkoholu powoduje, że Krajowa Rada Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, która jest organem doradczym Rady Ministrów, przygotowuje co roku szeroko zakrojoną kampanię społeczną przeciwko prowadzeniu samochodu po spożyciu alkoholu. Taka kampania była prowadzona również w latach 2003, 2004, 2005, 2006, a więc przed dniem dopuszczenia się przez skarżącego przestępstwa. Koncept kreatywny kampanii opiera się na tym, że jedyne bezpieczne rozwiązanie to nie pić alkoholu, jeżeli planuje się prowadzić samochód; nie proponować alkoholu osobie, która zamierza prowadzić i nie dawać się namówić do jazdy samochodem z kierowcą, który pił alkohol. W konsekwencji celem akcji jest wykształcenie nawyku nieprowadzenia samochodu po spożyciu alkoholu i wyboru alternatywnego środka transportu. Kampania prowadzona jest w mediach (radio, TV, prasa), a także w formie spotów kinowych, billboardów oraz plakatów i ulotek o charakterze edukacyjnym. Nierzadko wykorzystywane są w niej elementy o charakterze drastycznym (pokazywane są tragiczne skutki wypadków). Należy zauważyć, że pomimo tak szeroko prowadzonych działań prewencyjnych, skarżący dopuścił się w październiku 2007 r. przestępstwa umyślnego z art. 178 a § 1 k.k. W orzeczeniu z 30 maja 2008 r., II OSK 585/07, NSA zwrócił uwagę, że logiczne i w pełni uzasadnione jest rozumowanie, że skoro skarżący będąc w stanie nietrzeźwym wsiadł za kierownicę i prowadził pojazd po drodze publicznej nie można wykluczyć sytuacji, iż w takim stanie mógłby także użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Także w orzeczeniu z 23 czerwca 2008 r., II OSK 695/07 NSA wskazał, że broń nie powinna stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie występuje w przypadku posługiwania się bronią palną przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się w stanie nietrzeźwości. Prowadzenie pojazdu w stanie po użyciu alkoholu rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może taka osoba korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Powyższe stanowisko NSA znajduje pełne zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy. Zwrócić wprawdzie należy uwagę, iż Sąd nie podziela w pełni wszystkich tez zawartych w zaskarżonej decyzji, to jednak nie wpływa na ocenę, iż decyzja ta odpowiada prawu. Zbyt daleko idąca jest konstatacja organu, iż od posiadacza broni należy wymagać nieskazitelnej postawy. Z żadnego przepisu ustawy taki wymóg nie wynika. Jego postawa ma jedynie nie rodzić obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organy w stosunku do skarżącego istnienie takiej obawy w sposób przekonywujący wykazały. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego (PWN, Warszawa 1982) obawa to "stan, uczucie niepewności, niepokoju co do skutku, następstw czegoś". Skoro przepisy ustawy o broni i amunicji odwołują się do obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego to zasadnie organy Policji przyjęły, że w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. chodzi o domniemanie takiego zachowania. W przeciwnym wypadku ustawodawca nie posłużyłby się terminem uzasadniona obawa, lecz zobligowałby właściwe organy do cofania pozwoleń na broń osobom, które posłużą się broną w celach sprzecznych z określonymi w ustawie. Skoro jednak organy tej pewności mieć nie muszą, to wystarczy domniemane zachowanie posiadacza pozwolenia na broń, gdy uzasadnia ono obawę, o której mowa w ww. ustawie. W tej sytuacji sformułowane w skardze zarzuty naruszenia ogólnych zasad postępowania należy uznać za nieuzasadnione. W ocenie Sądu organy w sposób nieuprawniony generalnie przyjęły, że do przesłanek pozwalających cofnąć pozwolenie na broń należy zaliczyć m.in. przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza te, których jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości sprawcy. Taki pogląd organu prowadziłby do automatyzmu – pozwolenie na broń cofane byłoby wszystkim sprawcom przestępstw z art. 178 a k.k. Na taki automatyzm nie pozwalają przepisy cyt. ustawy, zgodnie z którymi tylko w przypadku przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu organy są zwolnione z wykazywania obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Także w orzecznictwie NSA podkreśla się, że "co prawda samo prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości nie może być wystarczającą przesłanką do uznania, że sprawca tego czynu stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, jednak obawę tę może uzasadniać dotychczasowe postępowanie tej osoby (nadużywanie alkoholu, popełnienie czynów nagannych), czy tej ujemne cechy charakteru tj. nieopanowanie, porywczość, niezrównoważeni i inne (por. wyrok z 4 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 863/06, Lex nr 344101). W rozpoznawanej sprawie organy, pomimo wyrażenia powołanego powyżej stanowiska, nie ograniczyły się jednak do ustalenia popełnienia przez skarżącego czynu z art. 178 a k.k. Dokonały natomiast dokładnej analizy zachowania skarżącego w trakcie popełnienia tego czynu i na tej podstawie uznały, że cechy charakteru skarżącego tj. nieodpowiedzialność, agresywność, porywczość, nieopanowanie uzasadniają obawę, o której stanowi ustawa o broni i amunicji. Pamiętać bowiem należy, że skarżący będąc w stanie nietrzeźwości (trzykrotnie przekroczenie dopuszczalnej normy) poruszał się pojazdem bez włączonych świateł mijania, nie zatrzymał się przed znakiem "stop", wymuszając pierwszeństwo przed oznakowanym radiowozem policyjnym, nie zareagował na sygnał świetlny i dźwiękowy włączony przez funkcjonariuszy Policji. W tej sytuacji został wezwany drugi radiowóz, natomiast skarżący kontynuując jazdę zniszczył jeden znak drogowy, a drugi uszkodził. Ostatecznie po zatrzymaniu pojazdu usiłował oddalić się z miejsca zdarzenia. Zatrzymany przez funkcjonariuszy Policji stawiał czynny opór, był agresywny, co skutkowało nałożeniem mu kajdanek. Na miejsce zdarzenia została wezwana Straż Pożarna, z uwagi na uszkodzony pojazd oraz Pogotowie Ratunkowe, gdyż skarżący odniósł w samochodzie obrażenia. Wobec agresywnego zachowania się skarżącego na Komendzie Policji, gdzie został przewieziony, został on osadzony w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych (PDOZ) KPP W. W trakcie zdarzenia skarżący powoływał się na znajomości w Policji i Prokuraturze. Nie posiadał przy sobie ani dokumentu tożsamości, ani prawa jazdy, ani też dokumentów pojazdu. Powyższe okoliczności, wzięte przez organ pod uwagę, wynikają ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej zobowiązane są do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a zatem do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Organ I instancji realizując powyższy obowiązek, poza dowodami związanymi z popełnieniem wskazanego powyżej czynu, zwrócił się także o opinię o skarżącym do koła łowieckiego, a także do Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. Uzyskał również informację z Krajowego Rejestru Karnego. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ – w ocenie Sądu – zasadnie przyjął, że pozytywne postrzeganie skarżącego przez kolegów myśliwych, nie eliminuje faktów, które rodzą uzasadnioną obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Opinia ta w żadnym zakresie nie nawiązuje do zdarzenia z października 2007 r., jak też do zachowania skarżącego, które wówczas miało miejsce. W swoich rozważaniach organ pominął pozostałe zgromadzone dowody, czym niewątpliwie naruszył powyższe przepisy, ale naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Organ za podstawę swojego rozstrzygnięcia nie przyjął bowiem uzależnienia skarżącego od alkoholu, a zatem brak informacji o nadużywaniu przez skarżącego alkoholu pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Natomiast jeżeli chodzi o informację z Krajowego Rejestru Karnego z [...] grudnia 2007 r., to wskazuje ona, iż skarżący nie figuruje w kartotece karnej, co odnotował organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji. Nie uwzględnia ona wyroku karnego z tej samej daty, mocą którego skarżący został skazany za popełnienie czynu z art. 178 a § 1 k.k. Nie ma w niej również wzmianki, o warunkowym umorzeniu wobec skarżącego postępowania o czyn z art. 177 § 1 k.k. (przestępstwo spowodowania wypadku komunikacyjnego). Organ informację o powyższym postępowaniu uzyskał z Krajowego Systemu Informacyjnego Policji. Zgodnie z art. 75 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Powyższa informacja spełnia te kryteria, a zatem mogła być wykorzystana jako jeden z elementów stanu faktycznego. Warunkowe umorzenie postępowania karnego nie jest oczywiście równoznaczne z wyrokiem skazującym, ale zawiera w sobie – implicite – stwierdzenie popełnienia przestępstwa. W tym przypadku przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Organy zasadnie uznały, że również i to wydarzenie, w okolicznościach niniejszej sprawy, wzmacnia obawę użycia broni w sposób sprzeczny z wymogami prawa. Zwrócić również należy uwagę, że Komendant Powiatowy Policji w opinii środowiskowej o skarżącym wnosił o cofnięcie mu pozwolenia na broń. Zdaniem Sądu ocena skarżącego dokonana przez organy, w kontekście czy istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego jest prawidłowa i nie nosi cech dowolności. Skoro tak szeroko zakrojona coroczna kampania społeczna o skutkach wypadków spowodowanych przez nietrzeźwych kierowców nie przekonała strony, a nagłaśnianie w mediach spraw w związanych ze skutkami tragicznych wypadków nie przemówiły do wyobraźni skarżącego, uzasadnione jest twierdzenie organu, że nie ma gwarancji, iż L. P. po raz kolejny nie zlekceważy obowiązujących przepisów. W ocenie Sądu, mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności, takiej obawy nie można wykluczyć, a ze względu na skutki - często nieodwracalne - jakie powoduje użycie broni, organ trafnie dał prymat interesowi społecznemu nad słusznym interesem strony. Organ administracji celnie wywiódł, iż w rozpatrywanej sprawie świadome godzenie się przez skarżącego na ewentualne następstwa kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwym daje podstawę do oceny postępowania strony jako osoby należącej do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Stanowisko organu odwoławczego zasługuje na aprobatę, gdyż organ ten dokonał oceny w kontekście okoliczności popełnionego czynu oraz cech osobowościowych skarżącego. Powyższej ocenie nie przeczy fakt, że skarżący posiada dobrą opinię wśród kolegów myśliwych, a jako sprawca przestępstwa przyznał się do jego popełnienia oraz dobrowolnie poddał się karze. Wskazane okoliczności nie mogą mieć przesądzającego znaczenia dla uznania racji skarżącego, gdyż L. P. - co jeszcze raz należy podkreślić - zaprezentował lekceważącą postawę wobec podstawowych norm prawnych regulujących wyjątkowo istotną dziedzinę życia społecznego tj. kwestię bezpieczeństwa na drodze, co uzasadnia twierdzenie, że słusznie został zaliczony do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Wbrew zarzutom skargi organ wydane rozstrzygnięcie szczegółowo uzasadnił przesłankami dostatecznie zindywidualizowanymi, wskazując precyzyjnie co skłoniło organ do uznania, że skarżący spełnia przesłanki obligujące do cofnięcia pozwolenia na broń. Uzasadnienie decyzji odpowiada w pełni wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji orzeczenia.