VI SA/Wa 253/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. sp.j. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Pismem z [...] grudnia 2015 r. (data stempla pocztowego) A. sp.j. z siedzibą w P. (dalej: "skarżąca" lub "Spółka") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2015 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej. W przedmiotowej skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozstrzygnięcia skierowany do organu administracji publicznej w trybie art. 61 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", oraz do sądu na wypadek, gdyby organ nie wstrzymał wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku Spółka podniosła, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, gdyż uiszczenie kary w wysokości 1.500 zł spowoduje znaczny problem z płynnością finansową skarżącej. Spółka wyjaśniła, że w związku z kryzysem w branży transportowej otrzymuje ona mniej zleceń i zaobserwowała nieterminowość regulowania zobowiązań kontrahentów skarżącej. Spółka wskazała, że w celu terminowego uiszczenia kary będzie zmuszona do skorzystania z zewnętrznego źródła finansowania, co wiążę się z koniecznością uiszczania odsetek, a w przypadku niepozyskania finansowania zewnętrznego stanie przed koniecznością wstrzymania regulowania własnych zobowiązań, co spowoduje ryzyko poniesienia kar umownych bądź kosztów sądowych powstałych na skutek wytoczenia powództw o zapłatę. Pismem z [...] marca 2016 r. organ poinformował, że nie wstrzymał wykonania zaskarżonej decyzji, nie znajdując podstaw do dokonania takiej czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę, gdyż to na stronie ciąży obowiązek wykazania, że zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08). Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca wbrew ciążącemu na niej obowiązkowi, nie przedstawiła dokumentów, z których wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zaistnienie ustawowych przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. W szczególności Spółka nie przedstawiła dokumentów potwierdzających jej złą sytuację finansową i pozwalających na ustalenie czy poniesienie nałożonej kary finansowej w wysokości 1.500 zł spowoduje konieczność pozyskania zewnętrznego finansowania działalności bądź zaprzestania regulowania niektórych zobowiązań ciążących na skarżącej. Zdaniem Sądu samo twierdzenie Spółki o konieczności zaciągnięcia kredytu bądź zaprzestania regulowania niektórych należności w celu uiszczenia nałożonej kary pieniężnej nie wskazuje, że w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu również dokumentacja zawarta w aktach administracyjnych sprawy nie pozwoliła na ustalenie, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.