VI SA/Wa 2530/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Pismem z dnia 26 sierpnia 2015 r. spółka [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej także: "skarżąca spółka" lub "strona skarżąca"), reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 5.000 złotych za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W petitum skargi strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania spornej decyzji, skarżąca spółka wskazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w przypadku wyegzekwowania od niej kary pieniężnej w wysokości 5.000 złotych. Jednocześnie, strona skarżąca powołała się na trudną sytuację na rynku, która dodatkowo świadczyć ma o tym, że wygenerowanie dodatkowych kosztów negatywnie wpłynie na sytuację finansową skarżącej spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warto zauważyć, iż Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z dnia 16 marca 2005 r., sygn. akt I OZ 62/05 - uznał, że sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć, albowiem uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (podobnie: postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2005 r., sygn. akt I OZ 190/05, czy też postanowienie NSA z dnia 18 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1506/04). Niewątpliwie, należy również uznać, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania owego aktu lub czynności jest uzasadnione. W wyniku analizy wniosku strony skarżącej, Sąd uznał, że okolicznością uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wydanej w przedmiotowej sprawie nie może być wyłącznie stwierdzenie strony, że wykonalność spornej decyzji będzie stanowić dla skarżącej spółki niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków w jej majątku. Zdaniem Sądu, strona skarżąca nie uprawdopodobniła w żadnym stopniu, iż zaprzestanie sprzedaży oferowanego wyrobu może spowodować zagrożenie dla dalszego istnienia skarżącej spółki, a także rozpoczęcie procesu likwidacji skarżącej spółki. Sąd uznał, że taka argumentacja strony nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji ani ze względu na ryzyko powstania znacznej szkody, ani też z uwagi na niebezpieczeństwo wywołania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, należy przyjąć, że to w interesie strony skarżącej leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek przewidzianych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona skarżąca winna poprzeć swoje twierdzenia w tym zakresie stosownymi dokumentami, albowiem nie jest wystarczające jedynie ogólne powołanie się na okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Jeśli stosowne okoliczności występują w sprawie, Sąd winien mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt I GSK 1030/12). Niemniej, niezależnie od powyżej wskazanych okoliczności, należy w niniejszej sprawie zauważyć przede wszystkim to, że w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji organ powołał m.in. przepis art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm. - dalej: "u.t.d."), przewidujący nałożenie kary pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Stosownie do treści art. 93 ust. 2 u.t.d., decyzja ostateczna, wydana na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: 1) odrzucenia skargi, 2) cofnięcia skargi, lub 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. W świetle powołanych wyżej przepisów, a także mając na uwadze obecny etap postępowania sądowoadministracyjnego (po uzupełnieniu przez stronę skarżącą braków formalnych skargi oraz uzupełnieniu wpisu sądowego), należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie posiada przymiotu wykonalności, skoro skarżąca spółka skutecznie wniosła skargę do właściwego sądu administracyjnego, a jednocześnie w sprawie nie nastąpiło wydanie przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II GZ 898/14 (LEX nr 1628830), rozwiązanie przewidziane w art. 93 ust. 2 pkt 3 u.t.d. rodzi skutek, że: po pierwsze, organ nie może przystąpić do egzekucji kary pieniężnej nałożonej decyzją aż do czasu prawomocnego oddalenia skargi na tę decyzję, a po wtóre, w przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania takiej decyzji, sąd administracyjny winien rozstrzygnąć wniosek odmownie, bowiem decyzja nie podlega wykonaniu ex lege do czasu określonego cyt. przepisem. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.