VI SA/Wa 2537/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2013 r. sprawy ze skargi V. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2012 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz skarżącej V. S.A. z siedzibą w K. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2012 r., nr [...], Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej także: "Prezes NFZ"), działając na podstawie art. 104 § 1 oraz art. 138 § 1 z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej: "k.p.a.") i art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm. – dalej także: "ustawa o świadczeniach"), po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez [...] S.A. z siedzibą w K., prowadzącą N. [...] przy ul. [...] 262 w P. (dalej także: "skarżąca spółka" lub "strona skarżąca") od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej także: "Dyrektor WOW NFZ") nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r., nieuwzględniającej odwołania skarżącej spółki od rozstrzygnięcia konkursu ofert nr [...] na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: ambulatoryjna opieka specjalistyczna - ambulatoryjne świadczenia diagnostyczne kosztochłonne w zakresie badania rezonansu magnetycznego - utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji. Zaskarżona decyzja Prezesa NFZ została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] października 2011 r. [...] Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia ogłosił konkurs ofert nr [...] o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej na okres obowiązywania umowy od dnia [...] lutego 2012 r. do dnia [...] grudnia 2016 r. w rodzaju: ambulatoryjna opieka specjalistyczna - ambulatoryjne świadczenia diagnostyczne kosztochłonne w zakresie badania rezonansu magnetycznego na obszarze gmin: P. – N., P. – S.. Organ określił jednocześnie szczegółowe wymagania, których spełnienia oczekiwał od podmiotów przystępujących do konkursu. Ogłoszenie o postępowaniu zawierało obligatoryjne elementy określone rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadań (Dz. U. z 2004 r. Nr 273, poz. 2719), zwanym dalej "rozporządzeniem w sprawie postępowań konkursowych i rokowań". Publicznie zostały także opublikowane materiały i zarządzenia, na podstawie których przeprowadzono przedmiotowe postępowanie. Termin składania ofert w ogłoszeniu ustalono na dzień [...] stycznia 2012 r., natomiast otwarcie ofert nastąpiło w dniu [...] stycznia 2012 r. W przedmiotowym postępowaniu zostały skutecznie złożone 2 oferty. Następnie w części jawnej konkursu komisja konkursowa, zgodnie z art. 142 ust. 2 pkt 1 ustawy o świadczeniach, stwierdziła prawidłowość ogłoszenia konkursu oraz liczbę złożonych ofert. Skarżąca spółka złożyła w terminie ofertę nr [...]. Strona skarżąca udzieliła odpowiedzi "TAK" na pytanie utworzone w oparciu o określone wyżej normy prawne, zawarte w rozdziale 7.1 części VIII.1 formularza ofertowego AOS: "Czy oferent wykonuje wszystkie typy badań w określonym zakresie świadczeń, zdefiniowanych w zał. 1b do zarządzenia w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju AOS?". Ponadto skarżąca spółka w odpowiedzi na pytanie ankietowe zawarte w rozdziale 8.3 części VIII formularza ofertowego AOS dotyczące posiadania oprogramowania i wyposażenia i dostosowanego do zakresu wykonywanych badań - stwierdził, że spełnia warunek w dniu złożenia oferty i będzie go spełniać od początku obowiązywania umowy. Komisja konkursowa wezwała skarżącą spółkę do uzupełniania braków formalnych, które strona skarżąca uzupełniła w wyznaczonym terminie. W części jawnej postępowania w dniu [...] stycznia 2012 r. skarżąca została skutecznie zawiadomiona o planowanej na dzień [...] stycznia 2012 r. kontroli i poinformowana o konieczności obecności podczas kontroli osoby upoważnionej do podpisania w imieniu oferenta protokołu z przeprowadzonej kontroli, a także udostępnienia do oględzin wszelkiej dokumentacji dotyczącej sprzętu diagnostycznego, wykazanego w ofercie skarżącej. Komisja konkursowa, mając na względzie przepis art. 134 ustawy o świadczeniach, przeprowadziła u obu oferentów stosowne kontrole, celem weryfikacji prawdziwości danych zawartych w ich ofertach. Kontrola w siedzibie N. [...] została przeprowadzona w dniu [...] stycznia 2012 r. przez upoważnionych członków komisji konkursowej. Skarżącą spółkę podczas kontroli reprezentowała upoważniona przez nią osoba. Z protokołu kontroli wynika, że strona skarżąca przedstawiła kontrolerom aparat posiadający system MR o następujących o parametrach: wartość indukcji pola magnetycznego równą 1,5T, amplitudę gradientu równą 39,1 mT/m oraz szybkość narastania gradientu (tzw. Slew Rate) równą maksymalnie 85 mT/m/ms. Ponadto kontrolerzy stwierdzili, iż aparat nie posiada cewki 12-kanałowej do badań klatki piersiowej i jamy brzusznej, a także fakt, iż brakuje oprogramowania aplikacyjnego do oceny czynnościowej serca w zakresie badania perfuzji i przepływów naczyń wieńcowych oraz brakuje oprogramowania postprocessingowego dedykowanego do badań serca. Protokół z przeprowadzonej kontroli został podpisany przez kontrolerów oraz wskazaną osobę, reprezentującą stronę skarżącą. W związku z powyższymi ustaleniami kontroli, komisja konkursowa, działając na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 i pkt 7 ustawy o świadczeniach, podjęła w dniu [...] stycznia 2012 r. decyzję o odrzuceniu oferty strony skarżącej, o czym zawiadomiła ją pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. Z protokołu posiedzenia komisji konkursowej z dnia [...] stycznia 2012 r. wynika, że komisja odrzuciła ofertę strony skarżącej, albowiem jej oferta nie spełniała wymaganych warunków określonych w przepisach prawa oraz warunków określonych przez Prezesa Funduszu. Ponadto, powołując się na przepis art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach, komisja konkursowa uznała, że skarżąca spółka podała nieprawdziwe dane w formularzu ofertowym. W protokole z powyższego posiedzenia komisja konkursowa stwierdziła, że: "(...) Zgodnie z powołanym załącznikiem nr 3 część b do Zarządzenia nr [...] Prezesa NFZ, w przypadku badań określonych w zał. 2 VIII Ip. 22-25 Rozporządzenia MZ, warunkiem ich realizacji jest wyposażenie pracowni między innymi w system MR min. 120 mT/m/ms oraz oprogramowanie i wyposażenie dostosowane do zakresu klinicznego wykonywanych badań. W związku z udzieleniem odpowiedzi TAK na pytanie, utworzone w oparciu o określone wyżej normy prawne, zawarte w rozdziale 7.1 części VIII. 1 formularza ofertowego AOS: "Czy oferent wykonuje wszystkie typy badań w określonym zakresie świadczeń, zdefiniowanych w zał. Ib do zarządzenia w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju AOS?", należy wskazać, iż dysponowanie systemem MR min. 120 mT/m/ms oraz oprogramowaniem i wyposażeniem dostosowanym do zakresu klinicznego wykonywanych badań jest warunkiem koniecznym do realizacji świadczeń w deklarowanym w ofercie zakresie. (...) Ponadto komisja konkursowa ustaliła, że oferent zawarł w ofercie nieprawdziwe informacje udzielając odpowiedzi "Spełniam warunek w dniu złożenia oferty i będę go spełniać od początku obowiązywania umowy" na pytanie ankietowe zawarte w rozdziale 8.3 części VIII formularza ofertowego AOS dotyczące posiadania oprogramowania i wyposażenia dostosowanego do zakresu wykonywanych badań. Wobec braku systemu MR min. 120 mT/m/ms, a także niedysponowania oprogramowaniem aplikacyjnym koniecznym do realizacji wszystkich badań MR serca oraz niedysponowaniem oprogramowaniem postprocessingowym do badań serca, przy jednoczesnej deklaracji wykonywania wszystkich typów badań w określonym zakresie świadczeń, zdefiniowanych m> zał. Ib do zarządzenia w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju AOS, odpowiedź "Spełniam warunek w dniu złożenia oferty i będę spełniać od początku obwiązywania umowy", należy uznać za zawarcie w ofercie informacji nieprawdziwej. (...)". W dniu [...] stycznia 2012 r. skarżąca spółka złożyła protest wobec czynności komisji konkursowej. Strona skarżąca przedstawiła m.in. oświadczenie producenta sprzętu wykazanego w jego ofercie, tj. [...] Sp. z o. o. W złożonym proteście strona skarżąca zakwestionowała ustalenia dokonane podczas przeprowadzonej kontroli i oświadczyła, że dysponuje aparatem rezonansu magnetycznego Signa 1.5 T HDe firmy [...]. Strona podniosła, że w systemie tym została wdrożona technologia w układzie gradientowym oraz układ chłodzenia, który pozwala na uzyskanie efektywnych parametrów wynoszących odpowiednio 51 mT/m i 170 mT/m/s. W dniu [...] stycznia 2012 r. komisja konkursowa oddaliła protest. Komisja konkursowa wyjaśniła, iż parametr 85 mT/m/ms nie spełnia warunku określonego w części VIII Lp. 22-25, załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 maja 2011 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu ambulatoryjnej opieki specjalistycznej (Dz. U. z 2011 r., Nr 111, poz. 653 ze zm.), zwanym dalej "rozporządzeniem koszykowym", a także w zarządzeniu [...], gdyż zgodnie z przepisami maksymalna szybkość narastania gradientów powinna wynosić dla badań określonych w załączniku 2 VIII lp. 22-25 rozporządzenia Ministra Zdrowia min. (w aparatach MR dla III poziomu referencyjnego badań) powinna wynosić minimalnie 120 mT/m/ms. Komisja konkursowa stwierdziła, że zgodnie z powołanym załącznikiem nr 3 część b do Zarządzenia nr [...] Prezesa NFZ, w przypadku badań określonych w zał. 2 VIII lp. 22-25 rozporządzenia Ministra Zdrowia, oferent powinien zapewnić "oprogramowanie i wyposażenie dostosowane do zakresu klinicznego wykonywanych badań". Tymczasem komisja konkursowa wskazała, że ustalono podczas kontroli, iż w dni [...] stycznia 2012 r. oferent nie posiadał oprogramowania aplikacyjnego do oceny czynnościowej serca w zakresie badania perfuzji i przepływów naczyń wieńcowych oraz brakuje oprogramowania postprocessingowego dedykowanego do badań serca, co niewątpliwie ogranicza możliwość wykonywania wszystkich badań serca. Komisja konkursowa stwierdziła, że NFZ zawiera umowy z oferentami nie na zasadzie ryzyka, tak więc argument strony, że takowe oprogramowanie posiada jednak jeszcze nie zostało aktywowane - komisja konkursowa oceniła jako bezzasadny. Komisja konkursowa ponadto stwierdziła, że argument strony, iż w przypadku powstania jakichkolwiek wątpliwości co do złożonej oferty - organ winien był wezwać stronę do złożenia wyjaśnień w zakresie zaistniałych niezgodności - jest również bezzasadny. Komisja konkursowa, powołując się na zarządzenie Prezesa NFZ nr [...] z dnia [...] września 2011 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, zgodnie z którym po upływie terminu do składania ofert, oferent jest związany ofertą do czasu rozstrzygnięcia postępowania - uznała stanowisko strony w przedmiocie dowezwania strony w przedmiocie złożenia wyjaśnień za bezpodstawne. Komisja konkursowa wskazała, że dysponowanie systemem MR min. 120 mT/m/MS oraz oprogramowaniem i wyposażeniem dostosowanym do zakresu klinicznego wykonywanych badań jest warunkiem koniecznym do realizacji świadczeń w deklarowanym w ofercie zakresie. Komisja konkursowa uznała, że wobec braku systemu MR min. 120 mT/m/ms, a także niedysponowania oprogramowaniem aplikacyjnym koniecznym do realizacji wszystkich badań MR serca oraz niedysponowaniem oprogramowaniem postprocessingowym do badań serca, przy jednoczesnej deklaracji wykonywania wszystkich typów badań w określonym zakresie świadczeń, zdefiniowanych w zał. 1b do zarządzenia w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju AOS, - skarżący oferent udzielił informacji nieprawdziwej. Z akt administracyjnych wynika, że po przeprowadzonych kontrolach oraz odrzuceniu oferty skarżącej spółki z powodu podania w ofercie nieprawdziwych informacji, komisja konkursowa w dniu [...] stycznia 2012 r. rozstrzygnęła postępowanie konkursowe dokonując wyboru oferty drugiego z oferentów. Skarżąca spółka w związku z dokonanym przez komisję konkursową wyborem innego oferenta oraz odrzuceniem jej oferty, wniosła do Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ odwołanie od rozstrzygnięcia spornego konkursu. W odwołaniu strona skarżąca podniosła, że w trakcie kontroli organ błędnie ustalił parametry techniczne aparatu RM, którym dysponowała skarżąca spółka. Strona skarżąca wyjaśniła, że aparatem wskazanym w ofercie (nazwa zasobu: 0010225 System MR, General Electric, Signa HDE 1,5T, 2008, R6291) dysponowała w dniu kontroli i dysponuje w dniu składania odwołania. Ponadto skarżąca spółka podniosła, że organ nie stwierdził, aby skarżąca dysponowała innym aparatem do rezonansu magnetycznego. Strona skarżąca podkreśliła, że parametry aparatu - nawet poprzez błędne dane uzyskane podczas kontroli od pracownika skarżącej - nie spowodowały zmiany parametrów technicznych urządzenia, którym dysponowała skarżąca spółka. Skarżąca podkreśliła, że z informacji uzyskanych od producenta spornego aparatu [...], którym dysponuje, wynika, że aparat ten pozwala na uzyskanie efektywnych parametrów wynoszących odpowiednio 51mT i 170 mT/m/ms. Skarżąca zaprzeczyła jakoby samo błędne określenie przez organ parametrów mogło zmienić rzeczywisty stan rzeczy. Zdaniem strony, samo podpisanie protokołu stwierdza jedynie przeprowadzenie czynności kontrolnych, a nie - jak chce tego komisja konkursowa - konwalidację przez podpisującego błędnych ustaleń komisji. Zdaniem skarżącej spółki, w przypadku stwierdzenia przez organ kontrolujący niejasności i powstania na ich gruncie wątpliwości - organ ten winien był podjąć kroki w celu wyjaśnienia wszelkich spornych okoliczności. Skarżąca spółka podkreśliła, że spełnia i spełniała w dniu kontroli wymogi określone przepisami prawa. W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ decyzją z dnia [...]lutego 2012 r., nr [...], oddalił w całości odwołanie złożone przez skarżącą spółkę. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał na wstępie, iż skarżąca spółka została skutecznie poinformowana przez organ I instancji o przysługującym jej prawie do wglądu do dokumentacji postępowania oraz wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów, na podstawie art. 10 § 1 k.p.a., dodając jednocześnie, iż strona w wyznaczonym terminie skorzystała z przysługującego jej prawa. Dyrektor [...] NFZ wyjaśnił ponadto zasady prowadzenia konkursu ofert oraz zasady procedury odwoławczej. Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej, Dyrektor [...] NFZ stwierdził, że nie zostały naruszone obowiązujące zasady przeprowadzenia przedmiotowego postępowania konkursowego w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, a działania komisji konkursowej były zgodne z prawem. Zatem, jak wskazał Dyrektor [...] NFZ, interes prawny strony skarżącej, określony w art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach, nie doznał uszczerbku, co stanowi podstawę do nieuwzględnienia złożonego odwołania. Od powyższej decyzji Dyrektora [...] NFZ z dnia [...] lutego 2012 r. skarżąca spółka złożyła odwołanie do Prezesa NFZ. Wnosząc o uchylenie spornej decyzji Dyrektora [...], jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia lub uwzględnienie odwołania, skarżąca spółka zarzuciła naruszenie: 1) art. 149 ust 1 pkt 2 i pkt 7 ustawy o świadczeniach, w szczególności poprzez uznanie, że zaistniały przesłanki do odrzucenia oferty, tj. poprzez uznanie, że strona skarżąca nie spełnia warunków określonych w przepisach prawa oraz warunków określonych przez Prezesa NFZ na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach oraz że skarżąca podała w złożonej ofercie nieprawdziwe informacje, 2) art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach - poprzez przygotowanie i prowadzenie postępowania w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w sposób niezapewniający zachowania uczciwej konkurencji oraz równego traktowania oferentów, 3) § 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadań (Dz. U. z 2004 r. Nr 273, poz. 2719) - poprzez niewyjaśnienie wszelkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, 4) art. 41 w zw. z art. 74 i art. 75 ustawy z dnia z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 90, poz. 631 ze zm.) - poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że brak faktycznej aktywacji przez skarżącą oprogramowania, posiadanego na podstawie licencji upoważniającej do korzystania z programu komputerowego skutkuje uznaniem, że skarżąca spółka w złożonej ofercie złożyła nieprawdziwe oświadczenie, 5) art. 77 i następne ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.) - poprzez przeprowadzenie kontroli skarżącej spółki niezgodnie z wymogami tej ustawy, 6) art. 9 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2007 r. Nr 50, poz. 331 ze zm.), 7) przepisów procedury administracyjnej, tj.: art. 6, art. 7, art. 10, art. 73 i art. 77 k.p.a. W wyniku rozpoznania odwołania strony skarżącej, Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, działając na podstawie art. 104 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach - decyzją z dnia [...] września 2012 r., nr [...], utrzymał w mocy w/w decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia [...] lutego 2012 r. W uzasadnieniu decyzji Prezes NFZ stwierdził, że strona skarżąca nie udowodniła uchybień ani w zakresie pracy komisji konkursowej podczas prowadzonego postępowania, ani też naruszenia prawa w zakresie wydanej przez organ I instancji decyzji. Odnosząc się do przedstawionych przez stronę skarżącą zarzutów organ odwoławczy wyjaśnił, że komisja konkursowa w ramach dyspozycji wydanej przez Prezesa Funduszu (procedura kontraktowania), realizowanej na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 25 ustawy o świadczeniach, przeprowadziła weryfikację złożonych w postępowaniu konkursowym ofert w zakresie wykazanych zasobów. Organ odwoławczy podkreślił, że komisja konkursowa ustaliła, iż strona skarżąca dysponuje aparatem Signa HDe 1,5 T i zadeklarowała wykonywanie wszystkich typów badań rezonansu magnetycznego określonych w części VIII Lp. 1-25 załącznika nr 2 do rozporządzenia koszykowego. Organ II instancji zauważył, że strona w swoim odwołaniu podniosła, że pomimo złożonego przez odwołującą się protestu, ustalenia komisji konkursowej ostatecznie oparto na błędnym oświadczeniu osoby upoważnionej przez odwołującego do reprezentowania go w czasie kontroli, pomimo ewidentnej rozbieżności jego oświadczenia z dokumentacją pochodzącą z dokumentów, a które są kardynalnym źródłem dowodowym każdego postępowania, tak cywilnego, administracyjnego, czy karnego. Prezes NFZ podkreślił, że w treści oferty strona skarżąca wskazała, iż będzie wykonywała wszystkie typy badań w określonym zakresie, zdefiniowanych w załączniku 1 b do zarządzenia [...]. Ponadto strona zaznaczyła, że posiada oprogramowanie i wyposażenie dostosowane do zakresu klinicznego wykonywanych zadań. Organ odwoławczy jednocześnie zauważył, że w toku kontroli ustalono, że maksymalna wartość szybkości narastania gradientów w kontrolowanym systemie MR, tj. w aparacie Signa 1.5 T HDe wynosi 85 mT/m/ms, oraz że strona nie dysponuje 12-kanałową cewką do badań klatki piersiowej i jamy brzusznej, a także oprogramowaniem aplikacyjnym do badania perfuzji serca i przepływów naczyń wieńcowych oraz oprogramowaniem postproccesingowym do badań serca, co według komisji konkursowej ograniczało w zasadniczy sposób możliwość wykonywania wszystkich badań serca. Taki stan faktyczny został potwierdzony przez osobę upoważnioną do reprezentowania skarżącej podczas kontroli. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, Prezes NFZ zauważył, że art. 95 § 2 k.c. stanowi, iż czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego. Jednocześnie organ zauważył, iż komisja konkursowa nie odrzuciła dowodów przedstawionych przez stronę. Natomiast po ich przeanalizowaniu podjęła decyzję, iż aparat właśnie w oparciu o te dokumenty, nie spełnia wymogów wskazanych w zarządzeniu [...] oraz rozporządzeniu koszykowym. Prezes NFZ stwierdził, że w wyniku zaistniałych wątpliwości w zakresie parametrów technicznych aparatu, który wskazała strona skarżąca w ofercie, organ odwoławczy wszczął postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie tychże faktycznych parametrów. Podstawę do działań wyjaśniających organu, stanowiły dokumenty załączone przez skarżącą do odwołania. Dokumenty te obejmowały zestaw zaświadczeń wydanych przez firmę [...] z siedzibą w W. (tłumaczenie zaświadczenia z dnia [...].04.2009 r. oraz kolejne zaświadczenia z dnia: [...].01.2012 r., [...].01.2012 r., [...].01.2012 r. i [...].01.2012 r.). Prezes NFZ stwierdził, że wydane dokumenty nie charakteryzowały w unikatowy sposób aparatu wykazanego w ofercie odwołującej, a także wprost nie udzielały odpowiedzi na pytanie, czy sprzęt oraz oprogramowanie wykazane w ofercie odwołującej spełnia, czy nie spełnia wymogów określonych w obowiązujących przepisach. A zatem istniały trudności w jednoznacznym ustaleniu właściwości sprzętu posiadanego przez odwołującego i tym samym ostatecznego orzeczenia, czy komisja konkursowa dokonała działań zasadnych, odrzucając ofertę odwołującej na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 i pkt 7 ustawy o świadczeniach. Organ odwoławczy wskazał, że wątpliwości w kwestii określonych przez stronę w odwołaniu parametrów aparatu do badań MR powstały z uwagi na fakt, iż w ogólnie dostępnych źródłach są zawarte informacje, że aparat Signa HDe 1.5T jest aparatem posiadającym parametry rzeczywistej amplitudy gradientu pola magnetycznego wynoszącej 23 mT/m i szybkości narastania gradientu pola magnetycznego wynoszącej 50 mT/m/ms. Przy czym, jak wskazał organ odwoławczy, należy stwierdzić, iż trzeba odróżnić aparat Signa HDe 1.5T od aparatu Signa HDxt 1.5T, który odpowiednio charakteryzują parametry rzeczywiste 33 mT/m i 120 mT/m/MS. W związku z tym, aby uzyskać jednoznaczne informacje o sprzęcie wykazanym przez stronę skarżącą, Prezes NFZ podjął czynności wyjaśniające, których celem było ustalenie rzeczywistych parametrów aparatu Signa 1.5T o numerze seryjnym R6291. W tej sytuacji organ II instancji wystąpił do firmy G. o uszczegółowienie charakterystyki i właściwości sprzętu wykazanego w ofercie strony skarżącej. Organ odwoławczy zwrócił się z prośbą o szczegółowe przedstawienie parametrów urządzenia o numerze seryjnym [...] w oparciu o załączone definicje i z wyszczególnieniem osiąganych wartości efektywnych oraz rzeczywistych w poszczególnych osiach. W odpowiedzi na powyższe pismo Prezesa NFZ, [...] Sp. z o. o. stwierdził, że dla aparatu Signa 1.5T HDe (w szczególności [...]) amplituda gradientu dla każdej osi wynosi 23 mT/m a Slew Rare (szybkość narastania) 50 T/m/s. Chcąc te wartości wyrazić, jako efektywne (czyli możliwe do zastosowania w badaniu), to wynoszą one odpowiednio: 23x1.7 = 39.1 mT/m i 50x1.7= 85 T/m/s patrz pismo z [...].01.2012 r.). [...] Sp. z o. o. stwierdziła, że z uwagi na bardzo nowoczesne technologie użyte przy konstrukcji tego aparatu, dla celów porównawczych (czyli dla oceny wartości klinicznej), należy traktować aparat HDe jak aparat posiadający znacznie wyższe parametry toru gradientowego. W tym przypadku można mówić o amplitudzie dla jednej osi 30mT/m i SlewRate lOOT/m/s (odpowiednio efektywne: 51/170). Organ zwrócił się także z zapytaniem do [...], czy aparat HDe jest aparatem dającym taką samą jakość badań i ich wartość diagnostyczną, jak aparat o rzeczywistych parametrach amplitudy gradientu 30 mT/m oraz szybkości narastania gradientu 120 mT/m/MS. Producent wskazał, że wynikiem działania toru gradientowego jest rozdzielczość przestrzenna badania (amplituda) oraz szybkość i rozdzielczość kontrastowa (Slew Rate i amplituda). W opinii producenta użytkownik nie jest w stanie "zobaczyć" parametrów toru gradientowego, jednak jest w stanie zaobserwować ich efekty - minimalne czasy TR i TE możliwe do zastosowania dla poszczególnych sekwencji pomiarowych. Zdaniem [...] Sp. z o. o. patrząc na efekty diagnostyczne, można porównać aparat Signa 1.5T HDe z aparatami o parametrach (dla jednej osi) 30mT/m i 100T/m/s (raczej nie 120 - to już trochę inna klasa aparatów). Organ zwrócił się także zapytaniem, czy oprogramowanie zainstalowane do obsługi aparatu o numerze seryjnym [...] w N. [...] przy ul. [...] w P., oznaczone w złożonej ofercie opisem [...], umożliwia w każdej chwili wykonanie badań perfuzji serca i przepływów naczyń wieńcowych oraz postprocessingową obróbkę materiału diagnostycznego oraz czy w każdej chwili można uruchomić to oprogramowanie, w tym oprogramowanie do badań perfuzji serca i przepływów w naczyniach wieńcowych oraz dokonać postprocessingowej obróbki materiału na stacji znajdującej się w pracowni przy ul. [...] w P., a szczególności można było tego dokonać w dniu [...] stycznia 2012 r. podczas przeprowadzania kontroli przez [...] NFZ. Organ odwoławczy zapytał też, czy w tym dniu licencje nabyte przez [...] S.A. umożliwiały korzystanie w P. z oprogramowania, w tym do badań perfuzji serca i przepływów w naczyniach wieńcowych oraz obróbki postprocessingowej, zainstalowanego (jak wynika z oświadczenia) na stacjach w K. i Z., oraz czy aktywacja klucza softwarowego odbywa się za dodatkową opłatą nabywcy licencji (np. konieczność wykupienia dodatkowej lub uzupełniającej licencji), czy jest już częścią składową nabytych licencji przez [...] S.A. do użytkowania oprogramowania i bez żadnych przeszkód aktywacja klucza mogła odbyć się w chwili przeprowadzanej kontroli, celem wykorzystania oprogramowania do wykonania w/w zaawansowanych badań kardiologicznych. W odpowiedzi na powyższe[...] Sp. z o. o. wyjaśniła, że opcja Remote Access pozwala na zdalną pracę na konsoli AW i wykorzystanie wszystkich opcji dostępnych na danej stacji. Aparaty firmy V. w Z. i K. (stacje AW przy tych aparatach) są wyposażone w taką opcje (zostały zakupione w takiej konfiguracji) i umożliwiają zdalne (z dowolnego miejsca - np. P.) obrabianie badań. Firma wyjaśniła, że posiadają tez odpowiednie programy od obróbki badań kardiologicznych lub naczyniowych. Oczywiście takie badanie (np. kardiologiczne) powinno być dostępne dla danej stacji AW, jednak powyższe stwierdzenie było jedynie oparte na domniemaniu, iż system IT firmy [...] na to pozwala - oczywista funkcjonalność PACS. Firma wyjaśniła ponadto, że operacje taką można wykonywać od paru lat i dodała, że instalacje w Z. i K. miały miejsce w 2008 roku. Ponadto organ odwoławczy wystąpił z zapytaniem, czy aparat o numerze seryjnym [...], wyposażony w cewkę Body Phase Array 8-kanałową ma taką samą funkcjonalność jak aparat z cewką 12-kanałową oraz jak na efekt diagnostyczny wpływa mniejsza niż 12 ilość kanałów w cewce dedykowanej do badań klatki piersiowej i jamy brzusznej. Czy w jakikolwiek sposób ilość kanałów w cewce ma wpływ na dostęp w strukturach anatomicznych objętych badaniami i jakość wykonanych badań. Na powyższe pytanie organ odwoławczy uzyskał odpowiedź, że ilość kanałów w cewce ma istotny wpływ na jakość obrazowania. [...]Sp. z o. o. wyjaśniła także, że istnieją tutaj dwa czynniki: ilość elementów w polu FOV i ich wielkość. Cewka może mieć 32 elementy, ale są one rozłożone na 90 cm i wtedy tylko 16 bierze udział o obrazowaniu. Zdaniem Prezesa NFZ, im większy element, tym lepszy jest obraz struktur głębokich, ale też większe szumy. Dlatego dobra cewka stanowi kompromis pomiędzy ilością elementów a ich rozmiarami (czyli nie do końca jest prawdą, że im więcej elementów tym lepiej). Aparaty posiadające 8 kanałowe cewki body nie różnią się znacząco od aparatów z cewkami 12 kanałowymi (przy założeniu, że cewka body ma wymiar zbliżony do maksymalnego FOV). Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że rozporządzenie "koszykowe" precyzuje opis aparatury do badań MR poprzez dobór konkretnych parametrów i ich wartości zastosowanych w poszczególnych stopniach referencyjności: a) dla badań I stopnia referencyjności jest to system MR min. 10 mT/m - przepisy określają minimalną amplitudę gradientu, bez określenia wartości indukcji pola magnetycznego B0, b) dla badań II stopnia referencyjności jest to system MR min. 25 mT/m, min. 1.0 T - przepisy określają minimalną amplitudę gradientu i wartość indukcji pola magnetycznego B0, c) dla badań III stopnia referencyjności jest to system MR min. 30 mT/m, min. 120 mT/m/ms, min. 1.5 T - przepisy określają minimalną amplitudę gradientu, minimalną szybkość narastania gradientu - Slew Rate i wartość indukcji pola magnetycznego B0. Biorąc pod uwagę fakt, iż w systemach MR maksymalna efektywna wartość amplitudy gradientu stanowi wektorową wypadkową wartości amplitud uzyskiwanych w każdej z trzech osi (X, Y, Z) równocześnie, wskazał, że minimalna wartość amplitudy gradientu i minimalna szybkość narastania gradientu może oznaczać tylko i wyłącznie wartość, którą uzyskuje się co najmniej na jednej z trzech osi systemu MR. Zatem, w ocenie Prezesa NFZ, wartością rzeczywistą możemy nazwać wartość minimalną uzyskiwaną na co najmniej jednej z trzech osi systemu MR, a wartością efektywną - wartość maksymalną, którą uzyskuje się w systemie jako superpozycję poszczególnych wartość uzyskiwanych z trzech osi systemu jednocześnie. Zdaniem organu odwoławczego, z przeprowadzonego dowodu wynika, że system Signa HDe 1.5T o numerze seryjnym [...], wykazany w ofercie odwołującej nie spełnia wymogów rozporządzenia "koszykowego", a tym samym zarządzenia Prezesa NFZ nr [...]. W ocenie organu II instancji, z informacji dostarczonych organowi przez G. w przedmiocie kluczowych parametrów badanego systemu MR, tj. wartości amplitudy gradientu i szybkości narastania gradientu wynika, że system MR - który odwołujący wykazał w swojej ofercie - posiada parametry rzeczywiste, a tym samym minimalne o wartościach 23 mT/m i 50 mT/m/ms. Ponadto organ zwrócił uwagę, że z wyjaśnień udzielonych przez producenta w/w aparatury wynika, iż aparaty o minimalnej szybkości narastania gradientu o wartości 120 mT/m/ms to inna klasa aparatów do badań MR i do tej klasy można zaliczyć inny aparat tej firmy tj. aparat Signa HDxt 1.5T, którego odwołujący nie wykazał w swojej ofercie. Organ odwoławczy zauważył, że ilość kanałów, z jakich zbudowana jest cewka systemu MR nie jest kryterium branym pod uwagę w obowiązujących przepisach. Natomiast odnosząc się do możliwości zastosowania przez odwołującego oprogramowania dedykowanego do badań serca (w tym postprocessingowego), Prezes NFZ stwierdził, powołując się na wyjaśnienia firmy [...], iż skarżąca spółka była w posiadaniu takiego oprogramowania w dniu przeprowadzanej kontroli. Zdaniem organu odwoławczego, sam fakt posiadania stosownego oprogramowania, nie niweluje uchybienia niespełniania warunków odwołującego w zakresie parametrów minimalnej wartości amplitudy gradientu i minimalnej szybkości narastania gradientu. Zatem, w ocenie organu II instancji, aparat o parametrach 23 mT/m i 50 mT/m/ms posiadany przez stronę skarżącą bezsprzecznie należy zdyskwalifikować jako aparat przeznaczony do wykonywania wszystkich typów badań zdefiniowanych w rozporządzeniu koszykowym i zarządzeniu [...]. Zdaniem Prezesa NFZ, fakt, że strona skarżąca wykazała w ofercie sprzęt, który nie spełniał wymogów rozporządzenia "koszykowego" i zarządzenia nr 81/201 1/DSOZ, spełnione zostały przesłanki zawarte w art. 149 ust. 1 pkt 2 i pkt 7 ustawy o świadczeniach, a zatem komisja konkursowa, odrzucając na podstawie art. 149 ust 1 pkt 2 i pkt 7 ustawy o świadczeniach - postąpiła zasadnie. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że niezasadne jest podważanie przez stronę skarżącą legalności przeprowadzonej przez [...] NFZ kontroli w toku czynności komisji konkursowej zmierzających do zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Organ odwoławczy podkreślił także, że do przedmiotowej kontroli przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie mają zastosowania. Prezes NFZ wyjaśnił, że komisja konkursowa w toku postępowań o zawarcie umów na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przeprowadza kontrole w oparciu o przepis § 6 pkt 2 rozporządzenia w sprawie postępowań konkursowych i rokowań. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że stosownie do treści art. 96 ust. 1 ustawy o świadczeniach, Narodowy Fundusz Zdrowia jest państwową jednostką organizacyjną posiadającą osobowość prawną, a tym samym nie jest państwową instytucją nadzorczą. Fakt, iż NFZ nie jest organem administracji publicznej ma tu zasadnicze znaczenie, gdyż ustawa o swobodzie działalności gospodarczej swoim zakresem podmiotowym obejmuje wyłącznie organy administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Natomiast to przepisy ustawy o świadczeniach, jako przepisy o charakterze podstawowym "powierzają" organom NFZ, jako podmiotowi zobowiązanemu do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych kompetencje do sprawowania nadzoru i kontroli nad zawieraniem umów oraz finansowaniem i realizacją świadczeń opieki zdrowotnej. Organ podkreślił, że kontrola oferenta w toku postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej ma inny charakter i cel, niż kontrole przeprowadzane przez urzędy czy instytucje państwowe, zatem ustawa o swobodzie działalności gospodarczej nie reguluje zadań przewidzianych dla NFZ. Prezes NFZ stwierdził ponadto, że nie doszło do naruszenia przez komisję konkursową, ani przez organ I instancji przepisów procedury administracyjnej, w tym art. 6, art. 7, art. 10, art. 73 i art. 77 k.p.a. W ocenie organu II instancji, decyzja Dyrektora [...] NFZ zawiera wszystkie elementy określone w art. 107 k.p.a. Reasumując, Prezes NFZ wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu nie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącej, a interes faktyczny nie może być podstawą uwzględnienia środka odwoławczego. Pismem z dnia [...] października 2012 r. spółka [...] S.A. z siedzibą w K., reprezentowana przez radcę prawnego, działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Prezesa NFZ z dnia [...] września 2012 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa NFZ oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora [...] NFZ z dnia [...] lutego 2012 r., jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa, a także o zasądzenie kosztów postępowania, skarżąca spółka zarzuciła naruszenie: - art. 149 ust 1 pkt 2 i pkt 7 ustawy o świadczeniach, w szczególności poprzez uznanie, że zaistniały przesłanki do odrzucenia oferty, tj. poprzez przyjęcie, że skarżąca spółka nie spełnia warunków określonych w przepisach prawa oraz warunków określonych przez Prezesa NFZ na podstawie art. 146 ust 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach oraz że skarżąca podała w złożonej ofercie nieprawdziwe informacje; - art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach, poprzez przygotowanie i prowadzenie postępowania w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w sposób niezapewniający zachowanie uczciwej konkurencji oraz równego traktowania oferentów; - art. 146 ust 1 pkt 2 i 3, art. 148 pkt 2 w zw. z art. 147 ustawy o świadczeniach - poprzez nieprecyzyjne i niekonkretne określenie kryteriów oceny ofert oraz warunków wymaganych od świadczeniodawców; - art. 9 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2007 Nr 50, poz. 331 ze zm.); - art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 73 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 79 k.p.a., 107 § 3 k.p.a., przede wszystkim z powodu nieodniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu, jak i niepowiadomieniu strony skarżącej o przeprowadzeniu dowodu z informacji specjalnych (pozyskanie opinii [...]) i niepoinformowaniu o możliwości wzięcia udziału w przeprowadzeniu tegoż dowodu. W uzasadnieniu strona skarżąca zarzuciła, że zarówno komisja konkursowa, jak i organy NFZ obu instancji w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym w sposób nieuprawniony przyjęły, iż skarżąca spółka nie spełniała warunku posiadania sprzętu o parametrach wynikających z treści "rozporządzenia koszykowego", jak i Zarządzenia Prezesa NFZ Nr 81/2011/DSOZ. Zdaniem skarżącej spółki, zarówno przepisy zarządzenia Prezesa NFZ nr 81/2011/DSOZ z dnia 4 listopada 2011 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju ambulatoryjna opieka specjalistyczna (załącznik 3 b), jak w szczególności przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 maja 2011 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu ambulatoryjnej opieki specjalistycznej ("rozporządzenia koszykowego") - załącznika nr 2, część VIII lp. 22-25 - wskazują, iż warunkiem realizacji świadczeń dookreślonych w przywołanych pozycjach jest sprzęt o parametrach odpowiednio min. 30 mt/m i min. 120 mT/m/ms. Skarżąca spółka stwierdziła, iż przywołane przepisy w żaden sposób nie dookreślają, czego dotyczą wartości wymienione w jego treści. W szczególności, zdaniem strony skarżącej, przepisy te nie wskazują, czy parametr 30 mt/m stanowić ma maksymalną wartość amplitudy w jednej osi (wartość rzeczywista), czy wartość maksymalną efektywną, tj. wartość amplitudy gradientów dla trzech osi, a która ma w praktyce większe znaczenie diagnostyczne. Ponadto strona stwierdziła, że również z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji Prezesa NFZ, a przede wszystkim z przywołanych przez organ odwoławczy wyjątków, o których mowa w treści pozyskanej od producenta ([...]) opinii - wynika, że również organy Funduszu obu instancji, do czasu wszczęcia przez stronę skarżącą procedury odwoławczej, nie dokonały żadnej wykładni przepisów przywołanych aktów. Według strony skarżącej, Prezes NFZ dopiero na etapie postępowania odwoławczego i to w sposób ukierunkowany dla arbitralnych potrzeb przedmiotowego postępowania, podjął koleino próbę ustalenia tak specyfikacji posiadanego przez skarżącą sprzętu diagnostycznego, jak i oceny możliwości diagnostycznych tej aparatury z uwzględnieniem faktu, że charakterystyka techniczna tych parametrów odnosić się może zarówno do wartość rzeczywistych, jak i wartości efektywnych. Skarżąca spółka przywołała także fakt rozbieżności w ustaleniach organów NFZ poczynionych w toku prowadzonego postępowania. W toku kontroli komisji konkursowej przyjęto bowiem, iż skarżąca dysponuje aparatem o parametrze szybkości narastania gradientów 85 mT/m/ms. W toku postępowania odwoławczego natomiast organ uznał, że parametry aparatury MR skarżącej spółki wynoszą odpowiednio 23m/t/m i 50mT/m/ms. Zdaniem skarżącej spółki, organ w toku zaskarżonego postępowania de facto nie był w stanie ustalić w tym zakresie parametrów toru gradientowego i skupił się jedynie na wykazaniu prawidłowości przyjętej arbitralnie wykładni tych parametrów dla potrzeb przyjętego z góry kierunku. Mając na uwadze powyższe strona skarżąca stwierdziła, że zarówno w toku kontroli komisja konkursowa, jak i organy Funduszu obu instancji, w sposób arbitralny (nieobiektywny) i z naruszeniem tak wykładni przepisów prawa materialnego, jak i procedury administracyjnej, dokonywały ustaleń w zakresie charakterystyki technicznej aparatury MR strony skarżącej. W szczególności skarżąca spółka uznała, że organy w sposób nieuprawniony, w opozycji do treści przywołanego "rozporządzenia koszykowego" oraz Zarządzenia Prezesa NFZ nr 8181/2011/DSOZ arbitralnie przyjęły, iż "wartością rzeczywistą możemy nazwać wartość minimalną uzyskiwaną na co najmniej jednej z trzech osi systemu MR a wartością efektywną - wartość maksymalną, którą uzyskuje się w systemie jako superpozycję poszczególnych wartość uzyskiwanych z trzech osi systemu jednocześnie". Wykładnia taka, zdaniem strony, nosi znamiona wykładni contra legem, wobec literalnego brzmienia przepisów w zakresie dookreślenia przedmiotowych parametrów toru gradientowego, które nie zawierają dookreślenia tych wartości ani w nawiązaniu do wyznacznika rzeczywistego, ani efektywnego. Wykładnia taka, w ocenie strony skarżącej, narusza konstytucyjną zasadę legalizmu, wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a. Strona skarżąca wskazała bowiem, iż na mocy § 11 cyt. Zarządzenia Prezesa NFZ nr 81/20011/DSOZ, jego przepisy winny pozostać w dopełnieniu systemowym z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu ambulatoryjnej opieki specjalistycznej. Według strony skarżącej, implikacją powyższego jest zakaz dokonywania przez organy Funduszu, w procesie stosowania prawa, wykładni rozszerzającej parametrów określających tor gradientowy aparatu w braku istnienia wyraźnego upoważnienia podustawowego. Zdaniem skarżącej spółki, arbitralne przyjęcie przez organ tychże parametrów w oparciu o jeden ze wskaźników definiujących natężenie pola magnetycznego skutkuje na bezsprzeczne naruszenie zasady legalizmu, a do której przestrzegania organy NFZ są obowiązane. Skarżąca spółka podniosła ponadto, że z faktu wystąpienia przez organ o opinie do producenta aparatu, należy wywieźć, że organa NFZ obu instancji nie były zdecydowane, który z parametrów (efektywny, czy rzeczywisty) był dla komisji konkursowej istotny z punktu widzenia wykładni przepisów prawa. Skarżąca spółka zauważyła jednocześnie, że nawet organ administracji nie przesądził, czy wydane dokumenty charakteryzowały w unikatowy sposób aparat wykazany w ofercie strony skarżącej, a także, że organy Funduszu wprost nie udzielały odpowiedzi na pytanie, czy sprzęt oraz oprogramowanie wykazane w ofercie skarżącej spełnia, czy też nie spełnia wymogów określonych w obowiązujących przepisach. Strona skarżąca podkreśliła, że rolą organu odwoławczego nie jest konwalidacja czynności podejmowanych przez komisje konkursową. Skoro organ, w toku postępowania odwoławczego, zasięgał opinii specjalistycznych w zakresie trafności decyzji organów prowadzących postępowanie konkursowe, to - w ocenie skarżącej spółki - uznać należy, że komisja konkursowa w toku prowadzonych czynności działała nie w oparciu o literalny przepis prawa, a więc proces odrzucenia oferty skarżącej oparty został na pełnej uznaniowości. Ponadto, skarżąca spółka zarzuciła organowi naruszenie art. 79 k.p.a. poprzez fakt, że zasięgając w toku postępowania dowodowego opinii specjalistycznej od producenta aparatu RM ([...]), nie poinformował strony skarżącej o przeprowadzeniu tegoż dowodu, tym samym dowód ten przeprowadzony został bez jej udziału, co - zdaniem strony - narusza dyspozycję przywołanego przepisu. Skarżąca spółka zarzuciła ponadto, że organ I instancji w toku rozpoznawania odwołania uniemożliwił nadto skarżącemu oferentowi dostępu do pełnych akt sprawy postępowania, w tym również do treści ofert złożonych przez pozostałych oferentów. W ocenie skarżącej spółki, odmowa udostępnienia stronie pełnych akt sprawy, pomimo złożonego w tym względzie wniosku, narusza przepis art. 73 k.p.a. W podsumowaniu skarżąca spółka stwierdziła, że jej oświadczenie złożone w toku postępowania o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej nie zawierało naruszeń, wypełniających przesłanki, o których mowa w art. 149 ust. 1 pkt 2 i 7 ustawy o świadczeniach, a których zaistnienie upoważniałoby do jej odrzucenia. Zdaniem skarżącej spółki, podniesione przez nią naruszenia prawa świadczą o zachowaniu zmierzającym do obejścia prawa przez organy administracji obu instancji, co w konsekwencji spowodowało naruszenie interesu prawnego skarżącej spółki. Konkludują, strona skarżąca wskazała, że fakt, iż na obszarze, dla którego dedykowane było postępowanie o wykonanie diagnostyki RM sprzętem, o parametrach interpretowanych arbitralnie w oparciu o parametr rzeczywisty, dysponuje drugi z oferentów - [...]. W praktyce zatem, jak zarzuciła strona, dokonana przez organ w spornym postępowaniu interpretacja skutkuje uprzywilejowaniem jednego z oferentów w konsekwencji naruszeniem przywołanej powyżej zasady równego traktowania, a całe postępowanie konkursowe czyni w zasadzie pozornym. W odpowiedzi na skargę Prezes NFZ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 26 lutego 2013 r. pełnomocnik skarżącej spółki poparł skargę i oświadczył, że modyfikując wnioski skargi, wnosi o stwierdzenie nieważności spornych decyzji administracyjnych organów obu instancji, jako rażąco naruszających przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm.; dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, analizowana pod tym kątem skarga spółki [...] S.A. z siedzibą w K., prowadzącą [...] przy ul. [...]w P., zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, jak i poprzedzająca ją decyzja Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia [...] lutego 2012 r. - naruszają przepisy prawa. Zdaniem Sądu, istota sporu sprowadza się do oceny legalności działania komisji konkursowej w zakresie oceny dwóch ofert (w tym oferty skarżącej) w konkursie nr [...] na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: ambulatoryjna opieka specjalistyczna - ambulatoryjne świadczenia diagnostyczne kosztochłonne w zakresie badania rezonansu magnetycznego, a także zastosowania przez komisję konkursową w sposób arbitralny (bez jednoznacznie brzmiącej podstawy prawnej) wymogu by aparat zgłoszony do konkursu spełniał parametry określone w zał. Nr 2 do zarządzenia Prezesa NFZ z dnia 22 grudnia 2011 r., Nr 96/2011/DSOZ, tj.: system MR min. 30 mT/m, min. 120 m/mT/m - oceniane jako rzeczywiste. Otóż należy - zdaniem Sądu - uznać, iż wydając obie sporne decyzje organy dopuściły się - mogącego mieć wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. - polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz na dokonaniu dowolnej, arbitralnej nieobiektywnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej. Według Sądu, w konsekwencji powyższych uchybień proceduralnych, organy nie ustaliły w sposób jednoznaczny, czy rzeczywiście nie doszło do naruszenia przepisu art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, a więc, czy nie doszło w toku postępowania konkursowego do obrazy zasady równego traktowania wszystkich oferentów oraz zasad uczciwej konkurencji, a w konsekwencji tego naruszenia interesu prawnego strony skarżącej. W tej sytuacji organy Funduszu obu instancji, rozstrzygając w niniejszej sprawie, dopuściły się ewidentnej obrazy przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Zdaniem Sądu, komisja konkursowa dopuściła się naruszenia prawa poprzez niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego, tj. niedostateczne wyjaśnienie na etapie procesu decyzyjnego - oceny ofert - parametrów technicznych aparatu, którym dysponuje skarżąca spółka i przyjęcie tym samym w sposób arbitralny rozstrzygnięcia na niekorzyść strony skarżącej. Powyższe skutkowało w niniejszej sprawie niepełnym wyjaśnieniem wszystkich okoliczności sprawy i podstaw rozstrzygnięcia konkursu. Ponadto, w ocenie Sądu, organy Funduszu obu instancji nie ustaliły również, czy w toku spornego postępowania konkursowego nie doszło do naruszenia przepisu art. 148 ustawy o świadczeniach. Z analizy zgromadzonej dokumentacji przeprowadzonej przez Sąd wynika, że - wbrew stanowisku organów obu instancji - komisja konkursowa w chwili oceny ofert pod względem formalnym nie podjęła próby rzetelnego wyjaśnienia, jakie parametry techniczne posiada aparat MR [...]. Jak stanowi przepis art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach, Fundusz jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Jednym z wymogów zachowania wspomnianych zasad jest dokonanie przez komisję konkursową oceny wszystkich ofert zgodnie z obowiązującymi regulacjami prawnymi, w tym m.in. zgodnie z wytycznymi zawartymi w ustawie o świadczeniach, w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadań (Dz. U. z 2004 r. Nr 273, poz. 2719 ze zm.), w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 27 maja 2011 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu ambulatoryjnej opieki specjalistycznej (DZ.U. z 2011 r. Nr 111, poz. 653 ze zm.) załączniku nr 2 do tego rozporządzenia oraz w zarządzeniu Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia nr 81/2011/DSOZ z dnia 4 listopada 2011 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju ambulatoryjna opieka specjalistyczna wydanym na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 21 i 25 oraz art. 146 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o świadczeniach. Zgodnie z art. 148 ustawy o świadczeniach, porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej obejmuje w szczególności: 1) ciągłość, kompleksowość, dostępność, jakość udzielanych świadczeń, kwalifikacje personelu, wyposażenie w sprzęt i aparaturę medyczną, na podstawie wewnętrznej oraz zewnętrznej oceny, która może być potwierdzona certyfikatem jakości lub akredytacją; 2) ceny i liczby oferowanych świadczeń opieki zdrowotnej oraz kalkulacje kosztów. Niewątpliwie wskazane kryteria oceny ofert, użyte w ustawie i dookreślone następnie – na podstawie art. 146 ustawy o świadczeniach – przez Prezesa Funduszu, na podstawie opinii właściwych konsultantów krajowych, stanowią podstawową wykładnię (wskazówkę) dla komisji konkursowych, jak dokonywać porównywania złożonych ofert. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia sprecyzował te pojęcia w zarządzeniu nr 73/2009/DSOZ z dnia 13 listopada 2009 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Komisja konkursowa ustaliła, że parametr systemu MR 85/mT/m/ms nie spełnia warunku określonego w załączniku nr 2 do Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 maja 2011 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu ambulatoryjnej opieki specjalistycznej, a także w zarządzeniu Prezesa NFZ Nr 81/2011/DSOZ w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju ambulatoryjna opieka specjalistyczna dla badań określonych w załączniku nr 2 VIII lp. 22-25 rozporządzenia. Komisja stwierdziła, ze zgodnie z tymi uregulowaniami maksymalna szybkość narastania gradientów powinna wynosić dla badań określonych w zał. Nr 2 rozporządzenia MZ - 120mT/m/ms. W wyniku przeprowadzenia analizy zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, Sąd uznał, że należy podzielić zarzuty skarżącej spółki, iż w zakresie charakterystyki technicznej wymaganej aparatury, komisja konkursowa nie podjęła na etapie postępowania konkursowego próby jednoznacznego wyjaśnienia, czy w świetle mających w niniejszej sprawie zastosowanie przepisów prawa chodzi o wartości rzeczywiste, czy też o wartości efektywne tej aparatury. Wbrew temu obowiązkowi, komisja konkursowa w sposób całkowicie arbitralny przyjęła, że w powołanych przepisach mowa jest o wartościach rzeczywistych. W ocenie Sądu, zarówno przepisy zarządzenia Prezesa NFZ nr 81/2011/DSOZ z dnia 4 listopada 2011 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju ambulatoryjna opieka specjalistyczna załącznika 3 b, jak również w szczególności przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 maja 2011 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu ambulatoryjnej opieki specjalistycznej, załącznika nr 2 , część VIII lp. 22-25, wskazują, iż warunkiem realizacji świadczeń dookreślonych w przywołanych pozycjach jest sprzęt o parametrach odpowiednio min. 30 mt/m i min. 120 mT/m/ms. Strona skarżąca słusznie zauważyła zatem w skardze, że przywołane przepisy w żaden sposób nie dookreślają czego dotyczą wartości wymienione w jego treści. W szczególności przepisy te nie wskazują, czy parametr 30 mt/m stanowić ma maksymalną wartość amplitudy w jednej osi (wartość rzeczywista), czy wartość maksymalną efektywną, tj. wartość amplitudy gradientów dla trzech osi. Sąd uznał, że z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji Prezesa NFZ, a przede wszystkim z przywołanych przez organ odwoławczy wyjątków z treści opinii pozyskanej od producenta ([...]) - wynika, że również organy Funduszu obu instancji, do czasu wszczęcia przez skarżącą spółkę procedury odwoławczej - nie dokonały żadnej wykładni przepisów przywołanych aktów. Zdaniem Sądu, za wadliwe należy uznać, iż Prezes NFZ dopiero na etapie postępowania odwoławczego podjął koleino próbę ustalenia tak specyfikacji posiadanego przez skarżącą spółkę sprzętu diagnostycznego, jak i oceny możliwości diagnostycznych tej aparatury z uwzględnieniem faktu, że charakterystyka techniczna tych parametrów odnosić się może zarówno do wartość rzeczywistych, jak i wartości efektywnych. Działanie takie jest niewątpliwie wadliwe, albowiem - jak przyjmuje się zgodnie z orzecznictwie - dla oceny prawidłowości postępowania dotyczącego zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej niezbędne jest szczegółowe wykazanie w oparciu o przepisy materialne, szczegółowo wskazane, iż wyliczenie ilości punktów przypadających na daną kategorię dokonane zostało w oparciu o przejrzyste i jednakowe dla wszystkich oferentów kryteria (tak m.in. /w:/ wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 10/10). Skoro ocena złożonych ofert dokonana została w oparciu o cyt. zarządzenie Prezesa NFZ nr 81/2011/DSOZ, to organy Funduszu obu instancji, rozstrzygając zarzuty strony skarżącej, winny szczegółowo wyjaśnić, jakie były podstawy odrzucenia oferty skarżącej. Z całą pewnością organy nie mogą dowolnie i arbitralnie dokonywać w sposób zawężający interpretacji przepisów rozporządzeń Ministra Zdrowia i zarządzeń Prezesa NFZ. W konsekwencji Sąd podzielił zarzut strony skarżącej, że organ w istocie nie dokonał rzetelnego zbadania oferty skarżącej spółki, przyjmując, że w formularzu ofertowym poświadczyła nieprawdę, co wg niej stanowi naruszenie art. 149 ustawy o świadczeniach, a skutkuje odrzuceniem oferty bez przeprowadzania w stosunku do niej dalszego etapu postępowania konkursowego. W tej sytuacji, zgodzić się należy w pełni ze stroną skarżącą, iż Prezes NFZ, jak również Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ, wydając swoje decyzje, nie odnieśli się w ich uzasadnieniu w sposób rzeczowy i bezpośredni do wszystkich formalnoprawnych zastrzeżeń strony dotyczących procedury konkursowej, które strona podniosła w swoich środkach zaskarżenia składanych w toku całego postępowania. Prawidłowość działania komisji konkursowej, a następnie organów obu instancji budzi w tej sytuacji wątpliwości w kontekście przepisu art. 148 ustawy o świadczeniach, albowiem brak jednoznacznego określenia, o jaką wartość parametrów aparatu systemu MR chodzi (efektywną czy rzeczywistą), co w konsekwencji przemawia za stwierdzeniem, iż organy obu instancji naruszyły zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, zasadę rzetelnego wyjaśnienia wszystkich aspektów sprawy, rzeczowej argumentacji i w końcu zasadę swobodnej oceny dowodów - poprzez pominięcie przez organ informacji przekazanych przez producenta aparatu w zakresie jego parametrów technicznych - znanych organowi już na etapie odwołania od rozstrzygnięcia. Powyższe świadczyć może o naruszeniu zasad rządzących postępowaniem konkursowym, w tym przede wszystkim zasad równego traktowania i uczciwej konkurencji, o których mowa w art. 134 cyt. ustawy. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż w postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie, stosownie do art. 7 i art. 77 k.p.a. Zgodnie zaś z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji (tak również: Naczelny Sąd Administracyjny /w:/ wyrok z dnia 26 maja 1998 r., sygn. akt II SA 420/98, nie publik.). Zdaniem Sądu, wydając obie sporne decyzje, organy obu instancji dopuściły się obrazy w/w norm postępowania, albowiem nie odniosły się w uzasadnieniu swych decyzji w sposób precyzyjny do wszystkich zarzutów strony skarżącej dotyczących wadliwości postępowania konkursowego przeprowadzonego przez [...] Oddział Wojewódzki NFZ, a także, ignorując wyraźne żądania strony - nie wyjaśniły, dlaczego (pomimo wyjaśnień producenta) uznały, że aparat nie spełnia wymagań stawianych przez rozporządzenie "koszykowe" oraz zarządzenie Prezesa NFZ, a także, dlaczego uznały, że wartości określone przez Ministra Zdrowia i Prezesa NFZ. Nieprawidłowości te mają istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem wadliwość ustaleń komisji konkursowej i wpływu tych ustaleń na końcowy wynik postępowania konkursowego, spowodowały, iż zachodzi uzasadniona wątpliwość zachowania przez organy zasad postępowania konkursowego określonych w art. 134 ustawy o świadczeniach. W ocenie Sądu, aby rozstrzygnięcie to ocenić w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich istotnych elementów (przesłanek) dotyczących przede wszystkim kwestii podnoszonych przez stronę. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpującego dokonania przez organ ustaleń faktycznych. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, że uzasadnienia obu decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez normę zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem uzasadnienia te nie zawierają pełnych wyjaśnień okoliczności branych pod uwagę przy wydawaniu decyzji o rozstrzygnięciu spornego konkursu. Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż w toku ponownego postępowania organy winny dokonać wszechstronnej oceny całości zgromadzonego dotychczas materiału dowodowego. Wyjaśnić czy w załączniku nr 2 do zarządzenia nr 96/2011/DSOZ określającym wymagania dotyczące realizacji ambulatoryjnych świadczeń diagnostycznych kosztochłonnych mowa jest o rzeczywistych, czy też o efektywnych wartościach parametrów aparatury w systemie MR i na tej podstawie dokonać analizy złożonej przez stronę skarżącą oferty. Zdaniem Sądu, oczywistym jest, że prowadząc postępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i przestrzegając zasad tego postępowania, Fundusz nie może naruszać reguł wynikających zarówno z ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, jak i ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Niemniej ograniczenia wynikające z powyższych ustaw w zakresie przestrzegania norm w nich zawartych, nie mogą naruszać jednocześnie zasad obowiązujących w postępowaniu odwoławczym prowadzonym według przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Należy zauważyć, że w aktach administracyjnych przesłanych do Sądu brak jest jakichkolwiek materiałów świadczących o wystąpieniu przez stronę skarżącą z wnioskiem o udostępnienie akt w postaci ofert innych uczestników konkursu. W aktach tych brak jest również rozstrzygnięcia organu w zakresie odmowy udostępnienia owych akt. Pomimo tego strona skarżąca stawia w skardze wyraźny zarzut bezprawnej odmowy dostępu do pełnych akt sprawy, w tym treści ofert złożonych przez pozostałych uczestników konkursu. Z kolei Prezes NFZ, ustosunkowując się w przesłanej do Sądu odpowiedzi na skargę do powyższego zarzutu strony skarżącej - stwierdził, że w trakcie postępowania prowadzonego w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej oferentowi nie przysługuje prawo zapoznania się z ofertami innych uczestników postępowania. Tym samym Prezes NFZ uznał, że odmowa udostępnienia oferty konkurencyjnej innemu uczestnikowi postępowania konkursowego nie narusza przepisów art. 7, art. 8, art. 10 i art. 77 k.p.a. Prezentując powyższy pogląd, Prezes NFZ powołał się na stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 16 marca 2011 r., wydanych w sprawach sygn. akt II GSK 264/10 oraz sygn. akt II GSK 265/10. Warto zauważyć w tym miejscu, że przywołane przez Prezesa NFZ w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 264/10 i II GSK 265/10, nie zapadły jednogłośnie. Zdaniem Sądu, należy zwrócić uwagę, że sędzia NSA, składający zdanie odrębne do tych orzeczeń, nie bez racji zauważył, że Naczelny Sąd Administracyjny w treści uzasadnienia tego wyroku nie wskazał, które przepisy z wyżej powołanych ustaw zostały naruszone, aby uzasadniały taką odmowę. Ponadto - zdaniem sędziego NSA zgłaszającego votum separatum - NSA nie odniósł się również do treści przepisu art. 73 k.p.a., który ma zastosowanie w sprawie, regulując prawo strony wglądu do akt w każdym stadium postępowania. Dalej sędzia NSA wskazał, że postępowanie toczące się przed Dyrektorem Oddziału [...]NFZ oraz Prezesem NFZ jest postępowaniem administracyjnym, gdyż wniesione odwołanie dotyczące rozstrzygnięcia postępowania złożone zostało na podstawie art. 154 § 1 ustawy o świadczeniach. Złożone odwołanie otworzyło postępowanie administracyjne, do którego mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie niewyłączonym przez przepisy tej ustawy. Zdaniem sędziego NSA, o ile otwarte jest już postępowanie administracyjne, to musi dojść do ujawnienia i zbadania wszystkich okoliczności związanych ze sprawą. Także z punktacją, ofertami, uzasadnieniem punktacji, itp., gdyż jest to skutek ocen dokonanych w odniesieniu do poszczególnych wymagań stawianych w ogłoszeniu. Zdaniem sędziego NSA, odmowa stronie udostępnienia pełnych akt sprawy, pomimo złożonego w tym względzie wniosku, narusza art. 73 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sędzia NSA zwrócił również uwagę na fakt, iż akta, których stronie nie udostępniono, nie były objęte klauzulą poufności, o której mowa w art. 55 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.), co oznacza, że nie było innych podstaw prawnych, aby jawność akt stronie w postępowaniu administracyjnym wyłączyć. Konkludując, zdaniem sędziego NSA wnoszącego zdanie odrębne do w/w wyroków, wprowadzenie zastępczych barier, jak to uczynił NSA w analizowanej sprawie, w powiązaniu z ogólnymi zasadami wynikającymi z zacytowanych ustaw w kontekście powyższych wywodów i przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego jest niedopuszczalne, co oznacza, że stronę bezpodstawnie pozbawiono prawa do obrony, skoro nie miała prawa wglądu do całości akt, aby przedstawić i uzasadnić stawiane zarzuty. Ponadto, warto zauważyć dodatkowo, że również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 121/12, NSA po przedstawieniu stanowiska w kwestii relacji pomiędzy postępowaniem administracyjnym prowadzonym przez organy Funduszu i przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, w pełni zaakceptował pogląd Sądu I instancji, że zarówno oceny poszczególnych ofert, jak i oferty powinny być włączone do akt kontrolowanego postępowania administracyjnego. NSA wskazał również, że nie dopatruje się w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej dostatecznych podstaw prawnych do wyłączenia stosowania w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organy Funduszu przepisów art. 73 - 74 k.p.a. NSA stwierdził, że potrzebę ochrony informacji obejmujących np. tajemnicę przedsiębiorstwa lub ochrony danych osobowych można zaspokoić korzystając z innych, odpowiednich regulacji prawnych, np. odpowiednio art. 55 ust. 1 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.). Zdaniem Sądu, na uwagę zasługuje również fakt, że w sprawach ze skarg na decyzje podejmowane w omawianym postępowaniu administracyjnym, dbałość o ochronę informacji dotyczących świadczeniodawców wykazują przede wszystkim organy Funduszu, a nie świadczeniodawcy. Pomijając już, że pogląd co do niestosowania w tym postępowaniu administracyjnym przepisów art. 73 i 74 k.p.a. nie ma prawnego uzasadnienia, to należy zauważyć, że jego zaakceptowanie mogłoby prowadzić do istotnego ograniczenia możliwości rozpatrzenia przez organ sprawy według zasad określonych w k.p.a., gwarantujących przeprowadzenie rzeczywistej, rzetelnej kontroli zaskarżonego wyniku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. W ocenie składu WSA w Warszawie, orzekającego w niniejszej sprawie, uznać należy w kontekście powyższych wątpliwości, że Prezes NFZ, rozpatrując sprawę ponownie, winien również odnieść się do tej kwestii i szczegółowo uzasadnić powody ewentualnej odmowy udostępnienia stronie skarżącej wglądu do pełnych akt postępowania, w tym do ofert innych uczestników postępowania konkursowego. Sąd stwierdził ponadto, że w ustaleniach organów NFZ obu instancji, poczynionych w toku prowadzonego postępowania, wystąpiły pewne rozbieżności. W toku kontroli komisji konkursowej przyjęto bowiem, iż skarżąca spółka dysponuje aparatem o parametrze szybkości narastania gradientów 85 mT/m/ms. W toku postępowania odwoławczego natomiast organ uznał, że parametry aparatury MR skarżącej wynoszą odpowiednio 23m/t/m i 50mT/m/ms. W konsekwencji Sąd uznał, iż organy nie zgromadziły należycie materiału dowodowego, nie dokonały wykładni przepisów niezbędnej dla ustalenia wymogów stawianych aparatom i nie odniosły się w sposób pełny do wszystkich przywołanych przez skarżącą spółkę dowodów i argumentów na okoliczność braku podstaw do odrzucenia oferty strony skarżącej. Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że Prezes NFZ z naruszeniem art. 77 § 1 k.p.a. nie rozważył należycie i wszechstronnie całokształtu zebranego materiału dowodowego i z naruszeniem art. 80 k.p.a. ustalił, że zachodziły podstawy do odrzucenia oferty skarżącej. Taka całościowa analiza jest konieczna, tym bardziej, jeśli zauważymy, że związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, iż organy Funduszu obu instancji zobowiązane były m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Warto zauważyć, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117, podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na względzie należy uznać, iż w toku ponownego postępowania organy zobowiązane będą dokonać jeszcze raz pogłębionej analizy całego materiału dowodowego, która pozwoli na podjęcie właściwej decyzji, zgodnej z treścią przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, kierując się stosownymi wytycznymi wskazanymi w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Biorąc pod uwagę wskazane uchybienia organów obu instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Jednocześnie Sąd stwierdził, że obie sporne decyzje administracyjne nie będą podlegać wykonaniu do daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku, działając w tym zakresie na podstawie przepisu art. 152 p.p.s.a. Sąd, orzekając o zwrocie kosztów postępowania sądowego, oparł swoje rozstrzygnięcie w tym zakresie na podstawie przepisów art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 i § 3 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).